Desalniettemin

Categorie: levenstekens

02 Juli '08 - 08:12

Titanic

"Op welk schip ga je eigenlijk morgen", vroeg mijn collega.
"Op die nieuwe boot", vertelde ik. "Ik geloof dat die in het nieuws was".
"Ja, dat heb ik gezien", riep mijn collega enthousiast. Daarna was hij even stil en keek wat bedenkelijk.
"Het is de eerste vaart geloof ik", vervolgde ik.
"Dat realiseerde ik me ook opeens", zei P. "Ach ja, je bent toch een vrouw dus je zal er wel al eerste vanaf mogen".

En nu ga ik dus met de Titanic in mijn achterhoofd het schip in. Of de boot op. Whatever. Gelukkig ben ik dol op de Titanic.

Zondag ben ik al weer terug, dus hier valt tot die tijd niet veel te lezen. Gelukkig is er een nieuwe About:Blank uit met daarin een interview met mij over Mr. Bojangles en Bada Bing door Luna (plus prachtige plaat) en interview met Anne van de Viva door mij. Gaat dat zien en tot zondag!

Categorie: levenstekens

30 Juni '08 - 20:27

broccoli en paksoi

"Je weet toch dat ik niet van paksoi houd", zei de vrouw bits.
"Oh ja, dat is ook zo. Broccoli dan?"
"Weet je nou nog niet dat ik geen broccoli en paksoi lust", snauwde de vrouw naar haar man die schaapachtig met een broccoli in zijn hand stond.

Mijn ogen staarden ongeneerd naar het stel. 'Niet kijken', siste ik mezelf toe. Maar mijn ogen luisterden niet.

"Dat weet ik wel, maar ik was het even vergeten", zei hij zoet.
"Verdomme Karel, ik weet toch ook dat jij geen vis lust".
"Ja maar dat is anders, ik hou van geen één vis, jij houdt van bepaalde groenten niet".
"Ga nou niet zo stom lopen ja-maaren", siste zij hem toe en haar woorden klonken als vuurpijlen.
"Kom op Floor. Niet hier. Niet in de Albert Heijn", suste hij.
"Als ik kwaad ben, ben ik kwaad. Dat moet je nou onderhand ook wel eens weten".

Ik staarde naar deze real life Albert Heijn soap en ving per ongeluk haar blik. Snel keek ik de andere kant op. Bang zijnd dat ik ook de volle laag zou krijgen. Ik hoorde het meisje achter me gniffelen en keek naar haar. Met een enorme glimlach haalde ze haar schouders op.

"Thuis Floor. Thuis", probeerde hij.
"Nee hoor. Niks thuis", schreeuwde zij nu. "Ik heb er schoongenoeg van. Ik ga bij je weg Karel en iedereen mag het horen".

Ik wist niet wat ik hoorde en merkte dat ik weer naar ze staarde.
"Jezus", zei het meisje achter me zachtjes.
"Zeg dat wel", fluisterde ik terug.

Ik keek naar zijn gezicht. Hij staarde radeloos voor zich uit.
"Heb je me gehoord", riep de vrouw. "Ik ga nu naar huis mijn spullen pakken. Als je me zoekt dan ben ik bij mijn zus".
Ze keek hem heel fel aan en hij keek verdrietig terug.
"Goed. Je hebt me begrepen", zei ze terwijl ze zich omdraaide en wegliep.
Ik keek haar na terwijl ze aan de verkeerde kant door de poortjes heen probeerde te lopen. Het poortje klapte heel hard terug.
"Godverdomme", vloekte ze.
"Godverdomme", hoorde ik hem zeggen.
Met een blik vol medelijden keek ik zijn kant op.
"Gaat het", vroeg het meisje achter me.
"Ze heeft een ander", fluisterde hij. "Ik weet het nu zeker".
Hij stond nog steeds met de broccoli in zijn handen. Rustig legde hij de groenten in zijn mandje en liep weg.
Het meisje dat achter me stond en ik staarden hem na. Tergend langzaam liep hij naar de specerijen.
"Vergeet de paksoi niet", zei het meisje. "Die kun je nu eindelijk weer eten".

Categorie: levenstekens

29 Juni '08 - 21:59

het zou zo'n rustig weekend worden

Een beetje uitrusten van de vakantie, dat ging ik doen.
Maar toen ik vriendin E donderdag afzette bij haar huis, vroeg ze of we nog twee wijntjes op haar dakterras kwamen drinken. Als een soort van afscheid van de vakantie. Gezellig met vriendin D, E's vriendlief en haar kindje. Lekker rustig. Zij moest toch nog naar een of andere EHBO-cursus.
Maar gedurende de avond schoof vriend B van vriendlief ook nog aan en twee wijntjes werden diverse flessen en de cursus werd ook maar gecanceled. De heimlich kon E ook wel uit een boekje leren en bij brandwonden zou ze voortaan gewoon een dokter bellen. Het afscheid van de vakantie werd een afterparty en mijn koffer werd dan ook niet uitgepakt die avond.

Vrijdagavond werd poging numero twee er een rustig avondje van te maken. Ik had een afspraak en vriendin D vroeg me voor die afspraak nog even bij haar broer langs te komen waar zij op dat moment was. "Voor twaalven ben ik thuis", zei ik nog optimistisch.
Ook die poging mislukte.

"T vroeg of we bij hem kwamen koffie drinken", zei vriendin D door de telefoon. "Om een uurtje of drie, dus dan kunnen we gewoon 's avonds een rustige avond thuis hebben daarna".
Leek me een goed en gezellig plan.
Alleen zijn plannen er om gewijzigd te worden. En dus zaten D en ik om half zes bij vriendje T op het balkon wijn te drinken. T had ook nog wat hapjes en halverwege de avond smste vriend J wat T aan het doen was en besloten we dat J ook wel langs mocht komen. De geplande koffie werd 4 flessen wijn en 2 flessen champagne en vanmorgen voelde ik me dus niet helemaal fit om met vriendinnen Luna en Y naar de rommelmarkt bij de IJ-hallen te gaan.

Want dat was het zondagmiddagplan. Naar de rommelmarkt en daarna lunchen met mijn vriendinnen en vriend S.
Om twee uur haalde vriend S me op om naar Noord te gaan. Lunchen deed ik ook wel, maar al snel zaten we aan de wijn met borrelhappen en besloten we aan het eind van de middag met z'n allen naar Y's huis te gaan om daar voetbal te kijken, pizza's te bestellen en nog wat na te borrelen.
Zo gezegd zo gedaan. Maar na het eerste kwartier van de wedstrijd besloot ik toch maar naar huis te gaan. Omdat ik morgen weer moet werken en werkelijk geradbraakt was.

Het zou zo'n rustig weekend worden. Een beetje uitrusten van de vakantie.
Morgen ga ik weer werken en overmorgen ook. Dinsdagavond heb ik weer een date. En woensdag ga ik op een minicruise met mijn moeder en grootmoeder naar Hamburg en Kopenhagen. Kan ik eindelijk een beetje uitrusten van de vakantie en de postvakantie.

Categorie: levenstekens

27 Juni '08 - 11:32

Naaaaance!

In de Beau Monde las ik een interview met Nance. Over Nance had ik geen mening. Het is ook niet zo dat ik over iedereen een mening heb, maar soms vind je iemand erg leuk of juist erg stom en bij Nance voelde ik eigenlijk nooit wat. De grijze muis van tv land dat was Nance voor mij. Alhoewel ik haar wel mooi vond en respecteerde dat ze met haar ziekte toch zo ver was gekomen.
Tijdens het lezen proestte ik het af en toe uit. Van het lachen. "Wat is er", vroegen mijn vriendinnen.
"Ik maak zo een samenvatting", zei ik mysterieus. "Ik ben een interview met Nance aan het lezen".
Dat ik moest lachen, kwam niet doordat Nance ontzettend geestig was. Nee, ik kwam er juist achter dat Nance een draak van een vrouw is, maar dat volledig niet door heeft. Mijn lachsalvo's waren dan ook een mix van plaatsvervangende schaamte en ultiem leedvermaak.

Toen ik het interview uit had, las ik de meest lachwekkende quotes nog even voor aan mijn vriendinnen.
"Luister, hier probeert ze zichzelf te verdedigen dat ze heus wel een warm mens is", zei ik.
'Op televisie zou ik sommige kandidaten wel dood kunnen knuffelen, maar dat doe je niet want dan ben je meteen weer zo'n knuffelbal. Moeilijk hoor. Maar als i k je nu vertel dat ik iedere week mijn cameraman een kopje koffie breng als ik binnenkom, dat is toch heel lief? Dan ben ik toch ook warm?'
Of:
'Of zoals laatst toen de buurman van mijn ouders overleed. Ik had hem al tien jaar niet meer gezien, maar dan rijd ik wel naar Brabant voor de begrafens om er voor de familie te zijn. Ik had ook thuis kunnen blijven'.
Een lachsalvo volgde. "Hahahaha, hoe iemand met een zo'n toevoeging de hele intentie kan verkrachten", riep een van mijn vriendinnen. "Ik had toch ook thuis kunnen blijven. Hahahaha".
"Wacht, dat is niet alles. Deze is ook briljant:"
'Als ik een dure pot crème heb staan die ik niet gebruik en die mijn moeder nooit zou kunnen betalen, dan gaat hij wel naar haar toe'.
"Hahahaha", bulderden mijn vriendinnen. "Een pot die ik niet gebruik. Wat erg!"
We giegelden nog zeker een half uur na.

Een paar dagen later zei vriendin E: "Ik heb dat interview ook nog even gelezen en je was nog een paar quotes vergeten".
Wij gingen er met z'n allen voor verzitten als schoolkinderen die voorgelezen worden door hun juf.
"De dingen die ze namelijk over haar familie vertelt zijn ook vreselijk".
Interviewer: 'Je komt uit een heel normaal milieu toch? Wat deden je ouders bijvoorbeeld?'
Nance: 'Mijn ouders vinden het vreselijk als ik dat vertel. Mijn moeder heeft liever niet dat ik zeg dat ze werkster was, maar heeft liever dat ik 'interieurverzorgster' zeg. En mijn vader die vrachtwagenchauffeur was, heeft liever dat ik 'chauffeur' zeg als er naar gevraagd wordt. De schatten, ze zijn namelijk bang dat anders te min is. Kun je zien hoe lief ze zijn'.
"En deze", vervolgde E.
'Ik heb natuurlijk ook een broer die een vrouw heeft en kinderen, zijn inkomen gaat op aan zijn gezin. Als ik vervolgens mijn ouders te veel toestop, ben ik bang hem in verlegenheid te brengen omdat hij dat niet kan'.

En weer hadden we zeker een half uur lol. Om mensen die alle planken mis kunnen slaan en misschien wel tegen zichzelf in bescherming genomen zouden moeten worden. Maar ook weer niet. Want dit soort quotes leveren wel een prachtig, eerlijk, genant en te grappig interview op. En dan heb ik de nare steken onder water over Gerard Joling nog weggelaten. Kun je nagaan.

Onze conclusie over Nance: Ze is een draak van wijf maar heeft wel een gigantisch gevoel voor humor. Beetje jammer alleen dat ze dat zelf niet door heeft.

Categorie: levenstekens

26 Juni '08 - 22:25

Onze vakantieos

Ik heb veel mooie vakanties meegemaakt. Maar er was er geen een waarvan iedereen zei: "Dit was een van de mooiste, leukste en beste vakanties uit mijn leven".
Geen idee waar het aan lag. Maar alles zat mee. Het was elke dag 30 graden of meer met een strakblauwe lucht. Er was geen enkele iritatie, geen enkel moment dat iemand dacht 'nu wil ik even alleen zijn' of 'nu laat ik diegene maar even alleen'.
We verkeerden in een soort vierentwintiguurs lachkick, alle grappe vielen goed en zelfs van de discussies die we af en toe voerden genoten we.
Het komt zeker omdat we nu ouder zijn en elkaar volledig in elkaars waarde laten. We kennen elkaars nukken en vullen elkaar volledig aan. Als we een discussie voeren dan respecteren we de mening van de ander en juist omdat we elkaar zo lief hebben, neem je ook veel eerder wat van een ander aan. Je bent niet meer zo star.
We aten, dronken, zonden en feestten met elkaar tot diep in de nacht, maar als iemand een keer zei: "Ik ben moe en ga nu naar huis", dan was diegene geen mietje meer maar dan stelde iedereen stuk voor stuk voor diegene op de scooter naar huis te brengen.
We zijn volwassener maar tegelijkertijd werden we weer even kind. We creëerden een eigen taaltje door simpelweg achter bijna elk woord -os te zetten. Het wordt nog lastigos om dat maandagos niet op mijn werkos te gaan doenos.
Het deed bijna pijn om afscheid te moeten nemen. Maar een ding staat vast. Volgend jaar doen we het weer. En ik heb nog ladingenos verhalenos over deze vakantieos. Dus wordt vervolgdos.

Categorie: levenstekens

18 Juni '08 - 19:01

Men neme vijf leuke vriendinnen

Men neme vijf leuke vriendinnen.
Men neme een vliegreis naar Spanje.
Men neme een goede dosis zon, een fijn huis in Spanje met zwembad in een niet toeristisch plaatsje.
Men neme een lieve moeder van een van de vriendinnen die de ijskast al heeft volgeladen met prosecco, witte wijn en lekker happen.
Men neme een goed humeur, blije gezichten, een grote dosis humor en ontzettend veel gespreksstof omdat een van de vriendinnen in Barcelona woont en die niet zo vaak gezien wordt.
Men neme vijf leuke vriendinnen die het ontzettend goed met elkaar kunnen vinden, elkaar lief en leed toevertrouwen, kunnen lachen en het heerlijk vinden elkaar te vertroetelen.
Men neme vijf leuke vriendinnen die stuk voor stuk ontzettend toe zijn aan een week vakantie.
Men neme vijf leuke vriendinnen die er een fantastische week van gaan maken.

Morgenochtend rijden drie van deze vriendinnen om zeven uur 's ochtends uit Amsterdam weg richting Rotterdam Airport.
Morgenmiddag komt een van de vriendinnen over uit Cannes en de andere een van de vriendinnen over uit Barcelona.
Rond vijven zitten we met z'n vijven op een terras voor het huis met uitzicht over het dorp en de zee.

Volgende week zijn we weer terug. Tot dan!

Categorie: levenstekens

16 Juni '08 - 22:40

te prinsesserig

"Laten we iets geks gaan doen", zeiden we tegen elkaar. We hadden het beiden ijskoud van het strandfeest waar we geweest waren en waren nog wat brak van de avond ervoor.
Tien minuten later keken we vanuit de bovenste verdieping van het Okura uit over heel Amsterdam. De proleterige hotelbar waar cocktails elfeneenhalve euro per stuk kosten, was de plek die we beiden in gedachten hadden om gek te doen.

Zij bestelde een Mojito en ik een Bloody Mary. We keken naar het prachtige Amsterdam, ons Amsterdam, de stad waar we elkaar tien jaar geleden op school leerden kennen.
Er is niemand die zo op mij lijkt qua achtergrond en leven als vriendin L. We kregen hetzelfde soort opvoeding, komen uit een zelfde soort gezin, groeiden beiden op in een provinciestad, hadden allebei een eigen paard, en ga zo maar door en hebben nu allebei een zelfde soort leven.

We spraken over het leven, die avond. We keken uit over bloedmooi verlicht Amsterdam, nipten van onze drankjes en analyseerden waar we stonden in onze levens. Ik, sinds een poos weer single en L, met haar onzekere relatie.
"Maar hoe kan dat toch? Dat wij er elke keer weer naast grijpen", vroeg L terwijl ze een hijs nam van haar sigaret.
Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, misschien zijn we te verwend. Eisen we te veel. Zijn we te prinsesserig".
"Misschien wel", knikte L. "Maar ik wil geen concessies doen. Ik wil het maximale".
"Ik ook".

We keken uit over Amsterdam en voerden gesprekken over het leven en de liefde.
"Wat een heerlijke avond Kaat", zei vriendin L.
"Zalig gewoon".

"We krijgen allebei aandacht genoeg".
"Maar het is het gewoon elke keer net niet".
"We moeten gewoon wachten. Ons liefdesgeluk komt nog wel".
"Dat zeker".
"Genieten van nu is ook het maximale wat je kan bereiken".
"En niet bang zijn voor de toekomst, maar al het mooie dat in de toekomst nog gaat komen als cadeau beschouwen".
"Absoluut".
"En genieten van het prinsesserig zijn en niet met minder genoegen nemen".
"Dat ook".

Vriend P had gesms't waar we waren en voegde zich bij ons.
"Wat doen jullie nou weer hier? Waarom? In een hotelbar voor god's sake. Jullie zijn enorme prinsessen, weten jullie dat?"
L en ik schoten in de lach. "Ja dat weten we", zeiden we in koor.
"We zijn zelfs té prinsesserig. Dat was de conclusie van de avond al".
"Ik ben blij dat jullie dat zelf ook begrijpen", lachtte vriend P.
"Wij begrijpen elkaar volkomen", zei ik.

Twee te prinsesserige vriendinnen en een lieve vriend dronken cocktails en keken uit over adembenemend Amsterdam. Het is fijn om vrienden te hebben die je volkomen begrijpen.

Categorie: levenstekens

15 Juni '08 - 11:18

Oranje verbroedert

In de kroeg waar we voetbal keken, was het dit keer veel drukker dan de afgelopen keer. Voor mijn lieve vriendinnen, aka lange deernes, geen probleem, maar voor mij, aka ieniemini, wel.
Ik was dan ook erg blij dat de jongens, die voorin in de vensterbank zaten, mij naar voren trokken zodat ik bij hun vooraan kon staan. Het was wel jammer dat ik niet bij mijn vriendinnetjes kon staan, maar voor die ene wedstrijd maakte het niet uit.

Oranje verbroedert. Binnen een paar minuten had ik nieuwe vrienden gemaakt. Het andere kleine meisje dat naast me stond, 12 jaar jonger was dan ik en me meteen in de armen viel en mij haar grote zus noemde en de vensterbankjongens zelf.

Een van de vensterbankjongens kende ik ergens van. "Waar ken ik jou van", vroeg ik aan hem.
Hij had geen idee, want het was niet wederzijds.
We wisselden persoonlijke informatie uit en toen hij bij twee vriendinnen van mij op kantoor bleek te werken, wist ik het weer. Vriendin L had namelijk haar personeelsblad voor me meegenomen omdat daar de andere vriendin in stond met een interview. In het bewuste blad had deze jongen ook paginagroot met een foto en een interview gestaan. Daar kende ik hem van.
We moesten erg lachen om dit grappige feit.

Oranje verbroedert en we kletsen, deelden biertjes en de jongen die een half biertje over me heen gooide omdat hij te enthousiast opsprong, verweet ik geen seconde dat mijn haar binnen een minuut aanvoelde alsof ik er een ruit mee kon inslaan. Bij elk doelpunt ging het plafond eraf.

Na afloop van de wedstrijd barstte het feest pas echt goed los. De dames in de rij bij het toilet maakten dit keer geen ruzie, maar wachtten geduldig en praatten na over de wedstrijd.
We dansten, zongen, sprongen en lachten tot diep in de nacht.

En de vensterbankjongen die bij mijn vriendinnen werkte, wilde met me zoenen. Maar ik niet met hem. Niet dat het geen leuke jongen was, maar uit het interview in het personeelsblad kon ik me ook nog herrinneren dat hij een vriendin had.
"Dat was een hele oude editie", probeerde hij nog. Maar daar trapte ik niet in.
Zijn andere vrienden stonden ook al te zoenen terwijl ze thuis vriendinnen hadden.

Opeens viel het me op. De halve kroeg stond ongeveer te zoenen of te flirten.
Oranje verbroedert.
Gedurende de wedstrijden viert zelfs Noord Nederland carnaval en doet alles wat daar bij hoort. Verkleedkleren aan, drinken, dansen, foute liedjes meezingen en vreemdgaan.

De vensterbankjongen probeerde het nog een paar keer. Hoewel het echt een leuke jongen was en ik al behoorlijk wat had gedronken, ging ik er niet in mee. Jaren geleden had ik zeker met hem gezoend, maar nu ben ik ouder en wijzer, wil ik niet als een puber in een kroeg gaan staan bekken, vond ik het zielig voor zijn vriendin en heb ik een aversie voor vreemdgaande mannen. Wat jij niet wil dat u geschiedt...

"Echt niet", vroeg hij nog liefjes.
"Nee", zei ik vastberaden.
"Jij kent mijn vriendin helemaal niet".
"Nee dat klopt. Maar jou inmiddels wel een beetje".
"Nou, kom op dan".
Ik keek hem aan en zei: "Morgen heb je al een kater. Als je nu met mij gaat zoenen, heb je een dubbele kater".

Na deze definitieve afwijzing ging hij meteen naar huis.
Oranje verbroedert. Oranje haalt al het goede in mensen naar boven, maar blijkbaar ook het slechtste.

Categorie: levenstekens

13 Juni '08 - 18:05

Oranje

Mailconversatie tussen vriendin J en mij:

J: Ik zit met mega-dillema: doe ik mijn oranje t-shirt aan of dwing ik dan het ongeluk af en moet ik gewoon mijn oranje sjaal omdoen. Kom er niet uit… x

K: Wat grappig, ik ga daar straks een stuk over schrijven. Dat ik panisch ben met veranderingen. Denk dat ik ook gewoon hetzelfde shirt aan doe. All heb ik nog wel een mooi Dennis bergkamp shirt. x

J: Hahaha, ik zat al te bedenken dat ik hetzelfde aan wil doen als maandag, alleen dan met ander shirtje eronder. Daar werd ik al zenuwachtig van….en dan is het ook nog vrijdag de 13e. quelle drama! xx

En dan hebben we ook nog vriendin D die afgelopen maandag niet in het oranje was, op haar oranje handtasje na. Vriendin D zei door de telefoon: "Vanavond ga ik wel in het oranje hoor".
Waarop ik paniekerig antwoordde: "Nee, doe maar niet. Straks verliezen we nog".

Dus als vriendin D straks toch in oranje shirt verschijnt en we verliezen. Dan is het haar schuld. Dat jullie het even weten.

Categorie: levenstekens

11 Juni '08 - 20:33

mijn opa de sportfan

Mijn opa was een enorme sportfan. In de jaren dertig speelde hij bij Vitesse en daarnaast tennisde hij niet onverdienstelijk. Mijn oma, een a-sportieveling, ontmoette hij op de tennisbaan. Ooit zag ze hem tennissen en ging toen elke wedstrijd kijken naar deze sportieve athletische donkere man. Ze ging zelfs tennis les nemen en organiseerde een toernooi wat mijn grootvader uiteindelijk won. Toen mocht ze hem de beker overhandigen. Slimme tante hoor, die oma van mij want vanaf die dag viel mijn opa als een blok voor haar.

Maar goed, ik dwaal af. Mijn opa was een enorme sportfan. En met dit soort toernooien als het EK volgde hij dan ook alles op de voet. Om de twee jaar had mijn grootvader een topzomer. Het EK/WK, Wimbledon, de Tour en als het een beetje mee zat de Zomerspelen. Hoewel hij een enorme levensgenieter was en hield van lekker eten in een goed restaurant en op vakantie gaan, plande hij die zomers niets. Dat kon niet want hij moest kijken. Of ze gingen ergens naar toe waar hij kon kijken.
Als ik belde was hij normaliter lang van stof en altijd blij dat ik belde, maar tijdens een voetbalwedstrijd bellen, kon zijn humeur behoorlijk verpesten.

Het is raar hoe het gaat met missen. Af en toe mis ik mijn opa verschrikkelijk. Zijn grappen, zijn optimisme, zijn vrolijkheid, warmte en liefde. Soms denk ik dagen niet aan hem, maar dan opeens, is hij er weer, in mijn gedachten.

Ik keek in een bomvolle kroeg naar Nederland - Italië. Vriendinnen D, J en ik waren er al vroeg zodat we het goed konden zien.
Het werd een enorm feest, daar hoef ik niet verder over te vertellen. We deden rondedansjes, high fiveden en juichden met volslagen onbekenden en de wildvreemde jongen naast me, zoende me bij elk doelpunt op mijn voorhoofd. Het zou nog uren na de wedstrijd fantastisch blijven.
In de voetbalpoule had ik gehoopt op een 1-1 en ik was dan ook dolgelukkig met de 3-0. Als Nederland in de finale staat, kan die hele poule me gestolen worden, want ik heb Nederland in de halve finale laten verliezen van Frankrijk.

Na het eerste doelpunt was hij er opeens weer. Ik had al de hele dag aan hem gedacht. Hoe zenuwachtig hij geweest zou zijn en hoe hij hier naar toe geleefd zou hebben. Maar bij het eerste doelpunt verscheen hij kraakhelder in mijn gedachten. "Wat zou hij dit mooi hebben gevonden", dacht ik.
Bij het tweede doelpunt werd ik bijna emotioneel en nadat de wedstrijd was uitgespeeld sms'te ik mijn ouders: 'Nu mis ik opa heel erg'.
'Wij ook', sms'te mij vader terug.

De volgende dag vertelde mijn moeder dat oma de hele wedstrijd had gekeken en dat ze super fanatiek was geweest. Terwijl ze vroeger, toen opa nog leefde, tijdens de wedstrijden altijd ging lezen in een andere kamer.

Het is raar hoe dat gaat met missen. Mijn opa heeft een prachtig leven gehad en ik heb er vrede mee dat hij er nu niet meer is. Maar soms, en zeker op dit soort momenten, heb ik het gevoel dat hij er weer een beetje is, dat ik zijn stem, zijn gelach en zijn gejuich hoor en hem zie dansen door de kamer. Misschien is hij er ook nog wel een beetje. Zit hij nu boven te grijnzen op een hele grote oranje wolk en heel hard te vloeken als Duitsland scoort. Want als er een land niet mocht winnen dan waren het onze Oosterburen.
Ik hoop als eerbetoon voor mijn opa op Nederland - Duitsland finale. Maar alleen als Nederland wint natuurlijk. Hij zou er zo van genoten hebben.

Categorie: levenstekens

09 Juni '08 - 18:27

jullie soort mensen

Mijn mannelijke collega's wisten precies welke voorspellingen ze hadden gegeven bij het invullen van de EK Poule.
Ik niet. Geen idee had ik eigenlijk wie wat gespeeld had.
Ik was dan ook blij verrast dat ik alle winnaars tot nu toe goed had.
"Toch al twaalf punten", zei ik tegen de heren.

Ik zag ze bedenkelijk kijken.

"Zal je altijd zien", zei toen een van hen. "Dat een van jullie soort mensen die poule gaat winnen".

Daarmee bedoelde hij dat er een vrouw zou winnen. Want dat was de vorige keer ook gebeurd.

Maar een van de vrouwen vond hij waarschijnlijk te denigrerend klinken. Alsof 'jullie soort mensen' minder denigrerend klinkt. Male Chauvinist Pig.

Categorie: NLC

07 Juni '08 - 12:34

NietLief Collectief: het einde

10 juni gaat de site van het NietLief Collectief uit de lucht.

Na een jaar van wekelijks logjes plaatsen, raakte de 'jeu' er uit. We hebben het nog wel geprobeerd, maar het lukte niet.

Het was een mooi jaar van zo'n 30 mailtjes per dag in de Google Group. Op About:Blank plaatste ik ooit dit interview: *KLIK*
En zo was het ook.
"De chemie is soms kabbelend, en soms behoorlijk explosief. Ook achter de schermen doen we onze collectiefnaam wel eens eer aan. Vijf vrouwen, vijf meningen. Hoe ingewikkeld dit soms ook is, het is ook juist het aspect dat onze kracht is. We zijn confronterend eerlijk tegenover elkaar, maar steunen elkaar ook onvoorwaardelijk. Als een warm bad, waar soms iemand de koude kraan aanzet”.

Het is jammer, maar het is zo. Gelukkig gaan we allemaal individueel verder en houden we op andere manieren contact.
De logjes die ik plaatste op www.nietlief.com, heb ik verhuisd naar mijn eigen site en als categorienaam NLC meegegeven. Zo blijven mijn schrijverijen toch nog bewaard.

Bedankt voor het leuke jaar lieve meisjes. En al noemden we onszelf het NietLief Collectief. Ik heb jullie wel lief!

Liefs,
Kaat