binnenkort
“Niet schrikken, maar ik heb geen goed nieuws. Opa ligt in het ziekenhuis. Waarschijnlijk komt hij morgen gewoon thuis, maar dit is denk ik het begin van het einde”, zegt mijn moeder door de telefoon.Ik schrik wel. Je kan je duizendmiljoen keer op dingen voorbereiden, maar op het ergste nooit.
“Oma eet nu bij ons. Maar ze wil wel thuis slapen. Na het eten brengen we haar naar huis. Bel je haar nog even vanavond?”
Ik slik mijn tranen weg en brabbel iets van ‘natuurlijk’.
Als ik haar later bel, klinkt ze gebroken. Haar stem klinkt normalitair nog fris en jong, maar nu oud en krakerig.
“Het is toch allemaal zo naar K”, zegt ze. “Nu is het nog goed gegaan, maar ik houd er rekening mee dat het binnenkort mis gaat. Misschien moet jij dat ook doen”.
Ik knik. Dat ziet ze natuurlijk niet, maar wat ik moet zeggen dat weet ik niet. Natuurlijk houd ik er al tijden rekening mee dat het binnenkort mis kan gaan. Kon iemand me maar vertellen wanneer binnenkort is.
“Hij kan helemaal niet zonder me”, zegt ze zeker.
Nu huil ik, maar ik verman me. Omdat ze ook niet zonder hem kan, maar mij niet ongerust wil maken en ik niet wil laten merken dat ze dat toch doet.
“Het is misschien wel beter. Hij is bijna 93 en misschien is de tijd om te gaan nu gekomen”, vertelt ze stoer.
Ik breek. Mijn tranen kan ik niet meer stoppen en met een snikkende stem antwoord ik dat dat misschien zo is.
“Nu”, zegt mijn lieve stoere oma. “Niet verdrietig zijn. We spreken elkaar. Ik vind het hartstikke fijn dat je belde. Wij vinden het altijd zo fijn dat je belt. Dikke kus lieverd”.
Ik wens haar sterkte en zeg dat ik hoop dat opa morgen thuis komt.
Als ik opgehangen heb, staar ik minutenlang voor me uit en huil. Ik denk aan mijn lieve stoere oma die alleen thuis is en realiseer me dat dat binnenkort normaal zal zijn.
Kon iemand me maar vertellen wanneer binnenkort is.
Al 24 reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=917
