allergisch
Allergieën daar kun je overheen 'groeien', las ik ooit ergens. Of iemand vertelde het, ik weet het niet meer zeker. Maar het dat het kan, erover heen groeien, dat vond ik best handig. De enige allergie die ik niet kwijt wilde raken, dat was mijn metaalallergie. Die vond ik wel practisch, want die betekende dat mijn sieraden altijd echt moesten zijn. Goud, zilver of platina, van de rest kreeg ik bulten. Zelfs toen ik gaatjes liet schieten en de juwelier twee knopjes van chirurgisch staal in mijn oren zette, bleek dat ik daar niet tegen kon. Mijn oorlellen zwelden op en dat zag er heel ranzig uit. Al gauw kreeg ik gouden knopjes en toen was de hele ellende voorbij. Eind goed al goed."K, ben jij niet meer allergisch voor nep-metalen", vroeg een vriendin die erg veel van juwelen af weet een paar weken geleden.
"Jawel, hoezo", vroeg ik verbaasd.
"Omdat die oorbellen die je in hebt echt zo duidelijk nep zijn".
Een beetje beledigd haalde ik er een uit m'n oor. "Die heb ik van m'n ex voor mijn verjaardag gekregen. Echt goud, echte parels, heeft hij er toen nog bij vermeld".
Vriendin pakte de oorbel uit mijn hand en bestuurde hem heel professioneel met een oog dicht en een oog halfdichtgeknepen. "Haha", lachte ze. "Zo nep, kijk hier, dit streepje", zei ze terwijl ze naar m'n oorbel wees.
Ja nu zag ik het ook. Er liep een soort streepje over de parel heen. Zo'n streepje dat ook over plastic kralen heen loopt. "Ik zie het", zei ik gedesilussioneerd. "Ach onze relatie was ook nep, dus dit verbaast me eigenlijk niets".
Maar toch zat het me niet lekker. Waar gaat het heen met deze wereld als je iemand op z'n hart drukt niet tegen nep te kunnen en dan notabene voor je verjaardag fake te krijgen?
En waarom was ik nou geen andere allergie kwijtgeraakt? Aangezien ik ontzettend van saté houd, had ik best mijn pinda-allergie willen verliezen.
Ach, misschien waren het alleen die oorbellen waar ik dan net wel tegenkon en was ik nog fijn allergisch voor de rest van de nepjuwelen.
Ik nam de proef op de som en kocht nog een paar nep-oorbellen die wel echt leken.
Na die een hele dag gedragen te hebben, haalde ik ze benieuwd uit mijn oren. Het had al de hele dag niet gejeukt of vervelend gevoeld dus ik vreesde het ergste. En ja hoor. Mijn oorlellen vertoonde geen sporen van een allergische reactie.
'Bummer', riep ik heel hard tegen mezelf.
"Wat een leuke oorbellen", zei DLVML tegen me toen ik vandaag de deur uit ging en hem gedag kwam kussen.
Ik knikte.
"Zijn ze echt", vroeg hij er achteraan.
"Je weet toch dat ik niet tegen nep kon", zei ik terwijl ik hem een zoen op z'n wang gaf.
"Kan", riep hij.
"Ach kennen, kunnen, konnen, een pot nat in het Amsterdams", antwoordde ik, tevreden omdat ik niet had hoeven jokken.
Sommige dingen hoeft hij niet te weten. Bovendien wil ik dat de man die van me houdt me echt cadeau geeft. Er is al genoeg nep op deze wereld.
Al negen reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=811
