mijn hondenwens
Vroeger, toen ik nog thuis thuis bij mijn ouders woonde, moest ik altijd de honden uitlaten. Alles goed en aardig maar mijn ouders verwachtten ook nog van me dat ik een tijdje wegbleef, zodat de honden echt al hun behoefte gedaan zouden hebben en beweging kregen. Want dat hebben honden natuurlijk nodig, beweging. Ik vond het prima. Vooral toen ik stiekem ging roken, want dan was het een goed excuus om even peukje te doen. Ik begon het zelfs uit mezelf aan te bieden, dat hondenuitlaten. Wat mijn ouders toch op zich opmerkelijk hadden moeten vinden, want normaliter deed ik helemaal niets uit mezelf.Toen ik eindelijk op mezelf ging wonen, wilde ik ook graag een hond. Ik ben namelijk diep in mijn hart een hondenmens, moet je weten. Maar ja, een hond op twee-hoog met een fulltimebaan dat gaat een beetje moeilijk. Daarom kwam er een kat. En later nog een. En gelukkig is die tweede net een hondje. Hij kan apporteren en komt als ik zijn naam roep, dus dat scheelt.
Maar toch bleef ik altijd een hond willen hebben. DLVML is een kattenmens en het idee van ik wil later een hond (als we groot zijn), ging er bij hem niet in. "We hebben toch twee katten", daar kon ik me dan weer niet bij neerleggen. "Neehee, ik wil het. Echt. Ik wil ooit een hond. Een hond is anders als een kat! Ik wil het. Ik wil het. Ik wil het. Punt." Soms kan ik namelijk best transformeren in een onuitstaanbaar prinsesje.
Afgelopen weekend gingen we naar mijn ouders. En halverwege de dag gingen we gezellig met de honden wandelen. Mijn lief keek een beetje angstig naar het springende Rodesian Ridgebackkalf die hem toch elke keer weer probeert in zijn gezicht te likken of zo. Ik vond het wel aandoenlijk, die angstige blikken van mijn geliefde die zich toch ten opzichte van mijn vader groot wilde houden en een glimlach op zijn lippen perste. Maar goed we liepen verder en op een gegeven moment kwamen we bij een boom aan waar het Rodesian Ridgebackkalf tegenaan ging staan plassen. En wel minutenlang. En toen moest ik ook. En ik herinnerde me opeens dat ik dat altijd al had gehad. Dat op het moment dat de grote hond ging plassen, ik ook naar de wc moest. Die halve sigaretten, haastig uitgedrukt. Het sjorren aan de kleine hond, dat we nu echt naar huis moesten. Het wanhopig roepen van de grote hond die op de een of andere rare manier altijd kwijt raakte, als bij mij de nood op z'n hoogst was. Het naar huis rennen en dan op het nippertje de wc halen. Elke keer hetzelfde ritueel. Vantevoren plassen had geen zin. Dan moest ik helemaal niet. Maar ik de hond zijn geklater hoorde dan was het bingo.
Honden zijn hartstikke leuk. Maar ik denk niet dat ik ze ooit ga nemen. Dat kan mijn blaas helemaal niet aan.
De honden van mijn ouders, toen het kalf nog een kalfje was.
Al tien reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=717
