taart in het Vondelpark
Vandaag hebben Anne-Floor en ik een afspaak. Met elkaar en met het Vondelpark. We gaan namelijk de hele dag hangen daar. Beetje wijn drinken, beetje mensen kijken, beetje roddelen. Heerlijk! Het Vondelpark is heel gastvrij. Op zomerse dagen zoals vandaag zitten er hordes mensen, dus ik hoop dat het park nog een mooi plekje voor ons heeft bewaard. Maar als je dan een plekje hebt, is het ook echt de moeite waard.Vorig jaar vierde vriendin V haar verjaardag in het Vondelpark. Ze had legio happen en veel drank meegenomen. En een enorme taart. Maar we waren maar met z'n zessen en kregen bij lange na die taart niet op. "Dooreten meisjes", riep vriendin V. Wij keken naar de taart. Hij was heerlijk, maar het pastte echt niet meer. En het was tijd voor wijn en hartig. "Ik kan niet meer", riepen we om de beurt. "Het moet, want de taart bederft", zei V. Dat was wel zo, maar ons kon ze die taart echt niet meer slijten. Dus stond V op en liep naar onze buren. "Willen jullie een stuk taart?" Dat wilden ze wel. En de mensen er achter ook wel. Gelukkig, nu was meer dan de helft al weg. Wij schonken wijn in en proostten. Opeens stond er een jongen naast ons. "Mag ik wat vragen?" Zes vrouwen keken hem aan en riepen in koor: "Ja hoor". "Mag ik ook een stukje taart? Hij schijnt heel lekker te zijn". Dat mocht. De jongen ging weg en wij borrelden door. Vijf minuten later stonden er een jongen en een meisje naast ons picknickkleed. Ook zij wilden graag een stuk taart. En ook dat mocht. Dit voorval herhaalde zich nog een keer of vier en toen was de taart op. Maar nog steeds kwamen er mensen aanwaaien. Wij grapten dat V maar profesioneel taartenbakster moest worden en wimpelden de mensen af. Vriendin V vroeg zich serieus af of ze niet even naar de Appie moest fietsen om nog een taart te kopen en wij lachtten daarom. V die op dat moment de enige vrijgezel was vond dat niet terecht. "Ik heb nog nooit zo veel leuke mannen aangetrokken". Op het moment dat ze het zei, stond er een hele fijne man naast ons: "Hebben jullie nog taart?" "Nee", riep M. "Maar we hebben wel een wijntje en haar telefoonnummer. Wil je dat?" Een week later had V een date. Het is niks geworden, maar toch. Vergeet honden als leuke mannen magneet, taart moet het wezen. Ik denk dat A-F en ik zo ook maar eens langs de taartenwinkel moeten.
Al negen reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=399
