familie M
Gisteren liep ik door de stad en dacht ik dat ik haar zag. Mevrouw M. Ik dook snel achter een tram en schoot een gracht op. Want met mevrouw M moeten praten, staat voor mij gelijk aan gemarteld worden.Zoals ik ooit al vertelde, gaan wij elk jaar met de familie op wintersport. Elk jaar naar hetzelfde hotel met dezelfde mensen. Familie M ging ook jaren naar dit hotel. Totdat mijn ouders en familie de directeur onder druk zetten, dat als familie M zou komen, wij naar een ander hotel zouden gaan. Zo erg was het.
Familie M kwam jaren geleden voor het eerst. De vrouwen hadden donkerblauwe jurken aan, de mannen zwarte pakken. Familie M was streng gereformeerd. Hele fanatieke Christenen vinden Joden altijd waanzinnig interessant, waarschijnlijk in verband met dat uitverkoren volk gedoe en zo. Het resultaat was, dat familie M de hele vakantie aan ons vastgeplakt zat, terwijl wij familie M vreselijk vonden. Meneer M was een alternatief arts. Hij had een praktijk voor kankerpatiënten die opgegeven waren. Dat vonden we dan wel weer nobel, maar mijn vader geloofde het zaakje niet helemaal.
Terug in Nederland belde hij een goede vriend op die een gerenomeerd arts was in een ziekenhuis bij hun in de buurt. Die vriend viel bijna van z'n stoel. Hij was namelijk bezig meneer M aan te pakken, omdat hij een Israëlische vrouw naar Nederland hadden laten komen om haar te genezen. Die vrouw bleek hier niet meer te helpen zijn, maar had geen geld meer voor de terugreis. Maar dat kon meneer en mevrouw M niks schelen.
Het jaar daarna op wintersport zag familie M er al minder gereformeerd uit. Het donkerblauw en zwart maakte plaats voor gekleurde kleding en mevrouw M was regelmatig dronken. Een keer was ze zo dronken dat ze aan een vriendin van mijn ouders een verschrikkelijk verhaal vertelde over een kankerpatiënt die ze 'uitgekleed' hadden. Ze leek er wel trots op te zijn.
Terug van wintersport was meneer M een keer op tv. Een vriendin zag het toevallig. Snel nam ze het op. Meneer M vertelde dat zij geen vlees aten en geen alcohol dronken. Wij moesten hier hard om lachen, maar eigenlijk was het vreselijk.
De jaren daarna, werd familie M erger en erger. Ze droegen nu designerkleding, waren continu dronken en wij negeerden hen. Mijn vader leerde ons de tactiek, dat als je geen gesprek met iemand wil voeren, dat je dan zelf niks moet vragen. Het werkte.
Een paar jaar later bleek mijn tante uit Israël opeens kanker te hebben. Terminaal. Verschrikkelijk verdrietig waren we. Mijn ouders reisden af naar Israël. Daar liet mijn oom mijn ouders een folder zien, van een alternatieve therapie in Nederland. Je raadt het al, de arts was meneer M. Mijn ouders hebben enorm lopen wikken en wegen. Want aan de ene kant, wilde ze haar haar hoop niet ontnemen. Uiteindelijk hebben ze het toch maar verteld. Meneer M was een kwakzalver. De vriend van mijn vader had hem inmiddels voor het medisch tuchtcollege gekregen en hij mocht niet meer 'opereren' in Nederland. Helaas heeft meneer M nu een praktijk in Moskou en Jeruzalem.
Dit was voor ons de druppel. Meneer M was een oplichter maar daarbij was familie M ronduit irritant. Mijn vader belde de hoteldirecteur op en onze vrienden deden hetzelfde. Sindsdien gaat familie M niet meer naar 'ons' hotel, want elke keer als ze willen boeken, zit het toevallig vol.
Vorig jaar kwam mijn vader mevrouw M tegen bij de skilift. Hij was samen met mijn oom en mevrouw M zei tegen hun dat ze weer zo graag naar ons hotel zouden willen. Of mijn vader en oom hen niet konden helpen. Mijn vader is altijd de rust zelve, maar toen plofte hij. Hij vertelde haar dat hij hen niet eens zo helpen als ze terminaal kanker zouden hebben. Een beetje beteuterd had ze hem aangekeken. Dit jaar waren mijn ouders familie M weer tegen gekomen. Voor het eerst begonnen ze geen eindeloos gesprek. Eindelijk.
Soms moet je snoeihard zijn, om mensen wat duidelijk te maken.
Al twaalf reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=262
