de after party dip
Het feest voor m'n vader was een groot succes. Zijn beste vrienden spraken mooie wooie woorden. Mijn speech deed de emoties hoog opwaaien. Het eten was lekker. De drank vloeide rijkelijk. De band speelde fantastisch. Er werd gedanst, er werd gelachen, er werd gepraat. Mijn ouders vrienden zijn fijne mensen. Met een aantal van hun kinderen ben ik goed bevriend. En het was erg prettig zo veel mensen die je dierbaar zijn bij elkaar te hebben.Toen het feest bijna afgelopen was, we zaten al aan de koffie, keek ik om me heen. Mijn vader straalde. De gasten lachten en iedereen was tevreden. De band speelde nog een tango en ik wist dat het snel over zou zijn. Ik probeerde het moment nog even vast te houden. Van een afstandje keek ik er naar, alsof het een film was.
Een paar minuten later stonden de eerste gasten op om afscheid te nemen. Het was al 1 uur en opeens stond er een rij voor me om gedag te zeggen. 20 minuten later was bijna iedereen weg. Ik ging even zitten. Mijn ouders waren aan het afrekenen en ik keek naar de lege zaal. De obers haalden het servies van de tafels af. En de zaal die een half uur geleden nog gevuld was met gelach, muziek en vreugde, zag er nu erg triest uit. Opeens overviel me een gevoel van groot verdriet. Er liepen tranen over mijn wangen, zonder dat ik het zelf echt door had.
Vandaag stond ik chagrijnig op. En dat shitgevoel is nog steeds niet weg. Waarom gaat de tijd toch altijd zo snel als je het naar je zin hebt?
Al veertien reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=245
