Bij deze
Het was zondag en ik ging boodschappen doen bij de Albert Heijn. Dat is niet handig. Op zondag boodschappen doen bij de Albert Heijn, al is het natuurlijk wél handig dat je boodschappen kunt doen op zondag bij de Albert Heijn, maar dit terzijde, er wordt hier tenslotte geen reclame gemaakt.Op zondag zijn de rijen voor de kassa megalang. Ik overdrijf niet hoor, soms begint de rij al halverwege de supermarkt. En als je heel erg pech hebt, begint de rij al bij de wijn of bij het brood achterin. Overigens vind ik het het minst erg om in de rij te staan bij de tijdschriften. Dan valt er nog wat te lezen. Maar dit is wederom een terzijde.
"Dat is dan achttien euro en zevenenveertig cent", zei het kassameisje.
Ik had mijn pinpas allang door de sleuf gehaald en was mijn boodschappen al in mijn boodschappentas aan het stoppen. Hoefde alleen nog maar op 'ja' te drukken en deed dat ook.
'Piep', hoorde ik het kassa apparaat doen. Maar dat negeerde ik maar een beetje. Ik ging gewoon verder met boodschappen inpakken.
"Eh... mevrouw", zei het kassameisje. "Betaling niet geaccepteerd".
"Dat kan niet hoor", antwoordde ik rustig omdat ik er absoluut van was overtuigd dat ik genoeg saldo op mijn rekening had staan.
"Toch is het zo", zei het meisje. "Maar dan proberen we het toch nog een keer".
"Ik heb het ook wel cash hoor, maar ik weet zeker dat ik genoeg saldo heb", zei ik terwijl ik mijn pinpas weer door de sleuf haalde.
Het meisje knikte begripvol naar me, maar ergens had ik het gevoel dat ze me niet geloofde.
'Piep', deed het apparaat weer.
"Sorry", zei het meisje terwijl ze met een blik vol medelijden aan keek.
'Zucht, steun en kreun', deden de mensen achter me in de rij.
En hoewel ik 100 procent zeker wist dat er met mijn saldo niets mis was, begon ik nu toch echt rood te worden. Stotterend zei ik: "Okay, hier heb je twintig euro. Maar ik begrijp hier echt niets van".
'Zucht', hoorde ik wederom achter me.
Ik wilde bijna het kassameisje en de rij achter me vertellen hoeveel saldo ik nog op mijn rekening had staan. Maar dat liet ik maar achterwege.
Toen ik naar huis fietste, probeerde ik te pinnen bij de Rabobank.
'Uw pas is gedeactiveerd. Neem contact op met uw bank', zei de pinautomaat.
Eigenwijs als ik ben, waagde ik toch nog een poging met internetbankieren. Maar ook de random reader vertelde dat ik niet kon inloggen en dat ik mijn bank moest benaderen.
Dus dat deed ik de volgende dag. Het was tenslotte zondag en de Rabobank is nog niet zo handig als de Albert Heijn.
's Avonds werd ik pas teruggebeld.
"U bent geskimd", zei de Rabobankmevrouw. "Dus we hebben u preventief geblokkeerd".
"Ah", zei ik. "Vandaar dat mijn pas het opeens nergens meer deed".
Ik bleek in de Vero Moda in de Kalverstraat op 14 februari geskimd te zijn. Hoe romantisch.
De Rabobankmevrouw gaf me nog wel een compliment want ik had mijn pincode goed afgeschermd en daarom was er niets van mijn rekening afgehaald. Dat was tenminste iets. Je pas wordt geblokkeerd omdat wat ongedierte je rekening heeft geprobeerd te plunderen, maar hé, goed afgeschermd pinnen daar ben ik dus megagoed in. Dat men het even weet.
Weer iets om op mijn cv te zetten.
Maar goed. Even voor het kassameisje en de rij achter me bij de Albert Heijn afgelopen zondag. Ik had dus WEL genoeg saldo. Ik kon hier dus HEUS niets aan doen. Ik was een slachtoffer. Een heus slachtoffer. Maar wel een die heel goed afgeschermd kan pinnen. Dat men het even weet.
En de volgende keer dat ik zelf in de rij sta en er is iemand voor me die niet kan pinnen, dan beloof ik plechtig zelf ook niet meer te zuchten. Bij deze.
Al twaalf reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=1176
