de nieuwe sportschoenen
"Heb je je oude sportschoenen bij je", vraagt de sportwinkelman ongeduldig.Ik sta in dé sportschoenenwinkel van Amsterdam. Daar waar je voeten helemaal gemeten en gescand worden en waar je voor moet rennen op een loopband voordat je een paar sportschoenen mag kopen.
"Eh nee", antwoord ik. "Maar daar kun je niks aan afleiden hoor", voeg ik toe. "Die zijn al tien jaar oud".
Wat ik hem niet durf te zeggen, is dat het tien jaar oude en zilverkleurige DKNY gympen zijn. Daar schaam ik me een pietsje voor. De reden dat ik ze kocht had namelijk niets met sport te maken, maar meer met fashion. Tien jaar geleden was DKNY namelijk retehip, had ik een gebroken been en wilde ik toch een beetje leuk voor de dag komen.
"Juist dan kan je er wel veel aan afleiden", zegt de man streng en even ben ik bang dat ik ze thuis moet gaan ophalen.
"Goed. Ik ga een neutraal model halen, dan moet je op de band en dan kijken we verder wat het beste bij je voet aansluit".
"Okay", antwoord ik geduldig.
Een minuut later komt hij terug met een neutraal model dat ik aanmoet. Weer een minuut later sta ik op de loopband.
"Op je hakken lopen", brult de man. "Dat had ik toch al gezegd?"
De loopband is een stuk kleiner dan die op de sportschool en ik moet al moeite genoeg doen om er niet af te vallen. Twee dingen tegelijk doen, kan ik niet. Wat dat betreft ben ik net een vent.
Als ik van de band mag, schudt de man misprijzig zijn hoofd. "Je hebt een correctie op rechts nodig, maar niet op links", zegt hij als we naar de beelden van mijn hardloopsessie kijken. "Recht is mis, links is helemaal goed. Ik haal zo even een ander model en dan moet je daar weer mee op de band, maar ik help eerst even dat meisje want dat staat ook al heel lang te wachten".
"Dat is goed", antwoord ik en ik loop ondertussen even naar de rekken met sportkleding om daar wat rond te snuffelen.
"Jij hebt echt geen maat 40", hoor ik hem tegen het meisje te zeggen.
"Jawel hoor", antwoordt het meisje.
"Als ik zeg dat je maat 38 hebt, dan heb je dat", zegt de man vastberaden.
"Maar mijn gewone schoenmaat is 40".
"Dat kan niet".
"Ja hallo. Ben je er klaar voor", hoor ik opeens naast me.
Ik, druk bezig een sportbroek voor me te houden, dacht dat de man nog met het meisje bezig was, had hem niet verwacht en schrik. Blijkbaar kan de sportschoenenman wel twee dingen tegelijk.
"Ja hoor", zeg ik en hang de broek terug.
Ik doe de schoenen mét correctie aan en een halve minuut later sta ik weer op de bank.
Deze keer schijn ik het beter te doen want ik hoor de man niet brullen.
"Ja deze zijn beter", zegt de man terwijl we naar de beelden kijken.
"Goed dan neem ik die", antwoord ik en kijk tevreden naar de grijszwarte Nikes aan mijn voeten.
"Nou niet zo ongeduldig. Ik wil het perfecte model. Deze zijn slechts beter. Eerst nog wat andere modellen passen".
Vijftien minuten later heb ik zes andere paren gepast en ben ik buiten adem van al het rennen en concentreren dat ik niet van de bank afval.
"Jaaaaa", zegt de man en wijst naar het beeldscherm. "Deze zijn perfect".
Teleurgesteld kijk ik naar mijn voeten die gehuld zijn in een paar afzichtelijke rose Asics. Ik wil het vragen, maar ik durf het bijna niet. Toch doe ik het. "Heeft u deze ook in een andere kleur?"
Zuchtend en kreunend kijkt hij mij misprijzend aan.
"Vrouwen", zegt hij geërgerd met de klemtoon op vrouw. "Mannen kijken echt niet naar je voeten in de sportschool. En wil je nou goed schoeisel of modieus zijn".
"Nou mannen misschien niet, maar ik zelf wel. En ik wil van m'n schoenen kunnen houden en het leuk willen vinden om ze aan te trekken. Een beetje modieus mag toch wel? Waarom maken al die sportmerken anders zo veel reclame?"
Het is er uit voordat ik het doorheb. Afwachtend en nerveus kijk ik hem aan. Eigenlijk ben ik bang dat hij me zonder schoenen naar huis gaat sturen. Dat ik geen sportschoenen meer bij hem mag kopen. Dat er een 'verboden voor Kaat'-bordje op de voordeur komt.
Maar het valt mee. Hij krabbelt aan zijn hoofd, kreunt en zucht nog maar eens en zegt dan: "Ik ga wel even kijken".
Als hij terugkomt houdt hij een paar Asics voor me. Ze zijn wit met rose accenten. Ze zijn in ieder geval een stuk mooier dan de vorige al moet je dat in perspectief zien. In de schappen had ik ze nooit uitgekozen.
"Aangezien je toch nooit de marathon gaat lopen, kunnen deze ook wel".
"Fijn zeg ik, dan pas ik ze nog even".
"Ze zijn goed", roep ik enthousiast als ik ze aanheb en een stukje gelopen heb.
De man is nu met een jongen bezig die last van blaren heeft. Dat ligt volgens de sportschoenenman niet aan de schoenen maar aan zijn manier van lopen.
De jongen vindt van niet.
Ze discussiëren en ik schaam me dat ik er doorheen geroepen heb.
De sportschoenenman vindt ook dat ik me moet schamen en geeft me een geïrriteerde blik. "Je moet eerst nog op de band", roept hij terug.
"Ja, ze zijn goed", zegt hij nadat ik op de band heb gelopen en we samen de beelden bekijken.
Ik wil bijna zijn sportschoenen kussen.
"Voorlopig wil ik je dus niet terug zien", zegt hij als ik afreken en even lijk ik een glimlach op zijn lippen te zien.
"Dat was ik ook niet van plan", antwoord ik lachend. En ik zeg hem maar niet dat ik wel ooit van plan ben om de marathon te gaan lopen.
Al veertien reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=1116
