Herinneren
Je had vast toekomstplannen, je was net getrouwd, verliefd en er was een baby op komst. Zakelijk ging het je goed, je had een huis gekocht en aan je gezondheid mankeerde niets. Je had allebei je ouders nog, had twee broers, twee schoonzussen en twee kleine neefjes. Op vrijdagavond vierden jullie met de hele familie shabbath bij je ouders thuis in Arnhem. Je tenniste met je broers en hield van kaarten.Je heet Heinrich Simon en je vrouw heet Sylvia Edith Simon-Braaf. Je stierf tijdens een dodenmars in Warschau. Je moest lopen totdat je stierf. Je vrouw Sylvia en je ongeboren kind stierven in de gaskamers van Auschwitz. Jullie overleden op dezelfde dag.
Ik weet wie je was, maar heb je nooit gekend. Toch zijn we een kwart hetzelfde. Hetzelfde bloed stroomt door onze aderen en we delen dezelfde genen.
Jij was namelijk de broer van mijn grootvader en dit jaar overleefde ik je qua leeftijd.
Morgen is het 4 mei en is Nederland om acht uur twee minuten stil om de slachtoffers van de oorlog te herdenken.
Ik denk bijna dagelijks aan jullie. Hoewel ik derde generatie ben, leeft de oorlog in mij door en heb ook ik levenslang. Oma leeft nog en vertelt de verhalen. Maar op een dag zal er niemand meer zijn, die het zelf heeft meegemaakt, om de verhalen te vertellen. Net zoals er miljoenen mensen zijn die door niemand meer herinnerd worden omdat er niemand van hun families, vrienden en/of bekenden de hel heeft overleefd.
Morgen is het 4 mei en ben ook ik twee minuten stil. Twee minuten stil om jullie te herinneren en om aan de mensen te denken die niemand meer hebben om aan hun te denken. Twee minuten stil om te proberen voor te stellen wat er is gebeurd en wat nog steeds elke dag plaatsvindt.
De zinloze moorden die dagelijks gepleegd worden. De gezinnen die dagelijks worden verwoest, de mensen die dagelijks worden vernietigd.
Omdat er blijkbaar toch nog niet genoeg herinnerd is.
Al 17 reacties
Trackback link: http://www.desalniettemin.com/pivot/tb.php?tb_id=1112
