'Zich eigenschappen aanmeten en daarover opscheppen is in wezen vrijwillig bekennen dat je ze niet hebt.'

A. Schopenhauer

'Je leeft maar heel kort,
maar een enkele keer
En als je straks anders wilt,
kun je niet meer
Mens durf te leven'

Ramses Shaffy

'Follow the three R's: Respect for yourself, Respect for others and Responsibility for all your actions.'

Dalai Lama

'Gekken vindt men overal, zelfs in gestichten.'

George Bernard Shaw (1856-1950)

'Als je eenmaal zelf bevrijd bent, bevrijd dan ook anderen. Als je eenmaal op de andere oever bent aangekomen, help dan ook anderen die te bereiken.'

Boeddha

"Gevoel voor humor begint bij gevoel voor verdriet."

Toon Hermans

"Time you enjoy wasting was not wasted."

John Lennon

"Het huidige moment is het mooiste geschenk dat we hebben".

Thich Nhat Hanh

"De vrouwen weten beter hun hartstochten te beteugelen dan hun behaagzucht."

Francois de la Rochefoucauld
1630-1680

"Afscheid nemen is met dankbare handen aannemen al wat herinnering waard is."

Anoniem

Maar wat als ze nou een fantastisch product hebben?

Ooit in een ver verleden toen ik nog een armzalige student was marketeerde ik tele. Dat is een mooie manier om te zeggen dat ik argeloze gezinnen lastig viel door op een doordeweekse avond, zo rond de tijd dat net Goede Tijden Slechte Tijden slash Acht Uur Journaal begon, op te bellen om ze iets aan te smeren.
Lang heb ik het niet volgehouden. De eerste opdracht die ik kreeg was samen met een vriendinnetje district Brabant te moeten bellen terwijl we ergens midden in februari bivakkeerden. Zelden zo veel verschillende antwoordapparaten achter elkaar moeten beluisteren. De tweede keer dat ik moest bellen, vroeg ik een vrouw of haar man thuis was. Die bleek net een paar weken eerder te zijn overleden. Dat was de bloody limit. Nadien ben ik nooit meer gaan werken bij de Telemarketeer.
Nu vind ik het strontvervelend als ik zelf wordt lastig gevallen. Meestal zeg ik zoiets als: "Stop maar. Geen interesse. Dag". Ik vind het gewoon echt niet leuk dat er weer een instantie aan mijn privénummer is gekomen terwijl ik toch een aantal maanden geleden voor de derde keer mijn huisnummer veranderd heb.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben', vroeg ik mezelf een tijdje geleden af. 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen', concludeerde ik daarna heel snel. Telefonische verkoop sucks big time. Voor mij dan. Ik wil gewoon niet op zaterdagochtend uit mijn nest gebeld worden en ik wil al helemaal niet op een doordeweekse avond als ik net lekker voor mijn favoriete programma op de bank genesteld ben, lastig gevallen worden door een hakkelende student die een standaard praatje opdreunt.
Hetzelfde geldt voor Jehova's. Als er bij mij aangebeld wordt dan zijn het of a) vrienden of familie, of b) het is iemand met wie ik afgesproken heb maar die niet tot de eerste categorie behoort, of c) het is de postbode of een andere bezorgdienst die iets voor mij of mijn buren komt brengen of d) het zijn jehova's. Invading my privacy. Denken ze nou echt dat ze me op die manier kunnen overtuigen om een of ander middeleeuws geloof aan te nemen? Nee dus.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben? Een soort Jehova geloof 2.0?' 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen'. Aan mijn voordeur wordt niet gekocht. Ik zie het zelfs als spam'. *klik*
Afgelopen zaterdagochtend zat ik rustig op de bank met een tijdschrift en een kop koffie bij te komen van een leuke vrijdagavond met collega's. 'Trrringggg', deed mijn voordeurbel. Ik stond op en liep richting intercom onderwijl me afvragend wie er voor de deur zou staan.
"Hallo", zei ik.
"Goedemorgen mevrouw", riep een enthousiaste jongensstem. "Wij komen u een kleine attentie br".
"Laat maar", riep ik terug. "Geen interesse. Ik heb al een geloof".
"Maar..", probeerde de jongen nog.
"Sorry, maar ik heb dus geen interesse", zei ik terwijl ik de hoorn op mijn intercomgeval hing.
Tien minuten later besloot ik naar buiten te gaan om boodschappen te doen. In mijn straat stond een busje geparkeerd met daarop met grote rode letters PVDA geschreven. Bij verschillende voordeuren zag ik mensen met witte jassen met daarop in grote rode letters PVDA gedrukt. Ze hielden grote bossen rode rozen vast en foldertjes.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben? Zoals een fantastisch gemeenteraadsverkiezingsprogramma?' 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen'. Aan mijn voordeur wordt niet gekocht'.
Zou de PVDA er überhaupt rekening mee hebben gehouden dat sommige mensen ze zouden associëren met jehova's? Misschien moet ze op zoek naar een betere marketeer, want zoals ik al zei: Verkoop aan de deur daar doe ik niet aan. Al lijkt het me sowieso ook vrij onwaarschijnlijk dat ze echt een fantastisch product kwamen verkopen.

de geefbereidheid voor Haïti

Vanmorgen luisterde ik in de auto de volgende column van Joep van Deudekom bij Giel op 3fm: *klik*
Het gaat om het laatste gedeelte. De geefbereidheid voor Haïti. Want man o man wat ben ik het met hem eens.
Ga die column luisteren en mocht je niet gegeven hebben, en al geef je maar heel weinig, doe het wel. Alsjeblieft. Druppeltjes op gloeiende platen worden stoom en stoom wordt uiteindelijk weer regen. Toch?

Man houdt foto van zijn vermiste dochter omhoog.
bron foto: FT.com

SMS: HAITI naar 3010 (1 x €1,50) en help mee!!

14 januari

Op 14 januari trouwde Marilyn Monroe met Joe DiMaggio.
Op 14 januari brak in Amsterdam een spoorwegstaking uit.
Op 14 januari begon Maarten Luther zijn studie aan de universiteit van Erfurt.
Op 14 januari werd de lopende band geïntroduceerd door Henry Ford.
Op 14 januari won de Nederlandse hockeyploeg in Karachi voor de eerste keer de Champions Trophy.
Op 14 januari landde de ruimtesonde Huygens op de Saturnusmaan Titan.
Op 14 januari overleed Frank Govers.
Op 14 januari werd ik geboren en ben ik dus jarig.

Verhalen

We zaten aan de bar. Hij een biertje, ik een witte wijn.
Buiten sneeuwde het, binnen was het was het warm en knus.
Ik had hem al een maand niet meer gezien en dus een hoop te vertellen.
We kletsten over het leven, de liefde, werk en vrienden. De onderwerpen waar vrienden het normaliter over hebben.

We bestelden nog twee laatste drankjes. Het werd al laat en hij had de volgende dag een belangrijke afspraak.
"Trouwens", zei ik. "Voordat ik het vergeet, ik heb je sleutels bij me".
"Fijn", antwoordde hij.
"Hier... kan jij ze even van m'n sleutelbos afhalen, ik wil mijn nagels niet breken".
"Natuurlijk", zei hij schoof de sleutels van mijn bos af.
De barman schonk mijn glas vol en bekeek ons vanuit zijn ooghoek.
Verderop zaten twee meisjes aan de bar die nu ook naar ons keken en even later iets in elkaars oor fluisterden.

Duizenden keren verzon ik verhalen over mensen die ik niet ken.
Het meisje in het tramhokje met de treurige blik, die net was gedumpt door haar vriendje.
De jongen die blij door zijn telefoon riep: "Het is gelukt" en die een vriend belde om te vertellen dat hij was aangenomen.
Het oude vrouwtje dat elke dag door mijn straat schuifelt met haar hondje en die ooit een bekende pianiste was.

Nu verzon iemand wellicht een verhaal over ons, dat we een laatste ontmoeting hadden in de kroeg waar we beiden nooit meer zouden komen en ik hem de sleutels van zijn huis terug gaf.
Het was alleen geen laatste ontmoeting en ik gaf hem niet de sleutels van zijn huis terug, maar van zijn kantoor.
Omdat ik de afgelopen maanden hem af en toe hielp met projecten, maar volgende week weer 'echt' ga werken voor een nieuwe werkgever.

"Fiets je voorzichtig", zei ik en gaf hem een kus op zijn wang.
"Ja, wandel jij ook voorzichtig?"
"Zal ik doen".
"En nog bedankt voor je hulp de afgelopen maanden".
"Graag gedaan. Ik was blij dat ik kon helpen".
"Ik zie je volgende week op je verjaardag".
"Tot volgende week".

Hij fietste de ene kant op en ik wandelde de andere kant op naar huis.
Het was opgehouden met sneeuwen maar nog steeds erg koud.
Ik wierp nog een blik de kroeg in. De meisjes aan de bar bekeken me met een blik vol medelijden.

de handige verkoopster

"Deze staat jou volgens mij ook heel mooi", zegt de kledingverkoopster terwijl ze me een prachtig Petrol kleurig zijden jurkje laat zien. "Pas hem even aan".
Aangezien ik heel gehoorzaam ben en dol op Petrol, doe ik het.

"En", vraagt ze als ik voor de spiegel sta.
"Hmm", murmel ik. "Ik weet het niet. Moet hier denk ik nog wat feestdagenkilootjes voor kwijtraken. Nu staat 'ie niet zo mooi".

Over mijn schouder kijkt en keurt ze mee. "Valt wel mee toch", zegt ze met een knipoog. Ze is waarschijnlijk wel meer vrouwen die zeuren over de feestdagenkilo's gewend.
"Ja het valt ook wel mee. Maar dan heb ik tenminste een doel. Mag ik als het er af is, weer nieuwe jurkjes kopen. Al vind ik hem wel heel erg mooi", zeg ik terwijl ik mezelf van alle kanten bekijk en nog wat stof wijder trek zodat je mijn 'oneffenheden' iets minder goed ziet.
"Weet je", zegt de verkoopster die mijn twijfel duidelijk opmerkt. "Dat er heel veel vrouwen zijn die twee garderobes hebben. Een voor de skinny days en een voor de jojoweken?"

Overigens kocht ik het jurkje niet. Twee van mijn alles - in - een - goede - voornemens waren namelijk daadkracht en discipline. Over drie kilo mag ik het jurkje pas kopen. Zal je zien dat het er dan niet meer is.

de Slee mét stuur

Een vader trekt zijn zoontje voort op een slee over de straat. Er ligt verse sneeuw waar nog geen autobandenspoor in te vinden is. De vader en zoon zijn er vroeg bij.
Halverwege de straat stopt de vader. "Kijk", zegt hij, terwijl hij naar een auto wijst. "Mijn auto is helemaal ingesneeuwd".
"Waar is je auto dan", zegt het dik ingepakte jongetje achter op de slee.
"Daar", antwoordt de man en wijst nog een keer. Hij kijkt er moeilijk bij. "Dat wordt morgen weer gedoe op de weg", mokt hij. "Vandaag was thuiswerkdag, maar morgen moet ik weer aan de bak".
Het jongetje achterop de slee knikt alsof hij het gedoe op de weg volkomen begrijpt. Alsof hij alles weet van files, niet startende accu's en ramen moeten krabben. "Tja", zegt hij. "Weet je nog die blauwe slee met stuur die ik wilde hebben voor kerst?"
"Ja", knikt de vader onbegrijpend.
"Als ik die slee nou had gekregen, dan had je die morgen kunnen lenen om naar je werk te gaan".

mijn Lot

"Heb je nog een voorkeur voor een nummer", vroeg mijn favoriete buurtsigarenboerjongen.
"Eh..... nee", zei ik. "Ik leg mijn lot in volledig in jouw handen". Wat een erg scherpzinnige opmerking was aangezien ik een staatslot kocht.

Maar goed. Ik legde mijn lot dus in handen van de favoriete sigarenboerjongen. De rest van 2010 heb ik volledig zelf in de hand. Ik ben van plan er een fantastisch, spectaculair, succesvol, gezond, gezellig, liefdevol, lekker, heerlijk, enerverend, gelukkig, blij, humorvol, creatief, sportief, ondernemend, rijk en waardevol jaar van te maken. Dat is mijn alles - in - een - goede voornemen. En hetzelfde wens ik jullie toe. Alvast een fantastisch 2010!

(En als dat staatslot nou even valt op het nummer dat mijn buurtsigarenboerjongen heeft uitgekozen dan twijfel ik wel een beetje of ik de rest van 2010 ook niet gewoon in zijn handen leg).

Voor haar

"Goedemiddag meneer X", zegt de radiopresentator. "U heeft een bijzondere plaat aangevraagd. Kunt u daar iets over vertellen".
"Goedemiddag", hoor ik een oudere mannenstem zeggen. "Ik heb inderdaad een plaat aan....".
Zijn woorden stokken en ik hoor hem slikken.
"Ik heb een plaat aangevraagd voor mijn vrouw".
"En die plaat is bijzonder voor u en uw vrouw", vraagt de presentator.
"Ja".
Weer slikt de man. Ik zie en ken de man niet maar hoor zijn verdriet.
"We zijn veertig jaar getrouwd volgend jaar".
"Alvast gefeliciteerd".
"Ja dank u. Maar...".
Weer hoor ik de man slikken.
"Maar mijn vrouw is ziek en de artsen weten niet zeker of ze er dan nog is. Ik ben zo bang. Zij is alles wat ik wil en wat ik ooit gewild heb. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moet".
"Wat ontzettend naar meneer X. Mijn medeleven".
Ik slik en probeer me op de weg te concentreren.
"Altijd als ik naar haar kijk", gaat de man haperend verder. "Dan maakt mijn hart nog elke keer een sprongetje. Zij is de liefste en de mooiste, zelfs nu ze ziek is. Eigenlijk heeft haar dat nog mooier gemaakt. En zij heeft altijd voor mij gezorgd. Stiekem ben ik heel dankbaar dat ik nu ook voor haar kan zorgen en ik ben ontzettend dankbaar dat we al die jaren hebben mogen genieten, maar ik wil er niet aan nadenken dat ze er straks niet meer is. Ik ben niet compleet zonder haar. Zij is mijn hart en ziel en dat wil ik haar laten weten. Ik wil haar laten weten dat ik alleen met haar verder wil leven. Omdat ik zielsveel van haar hou".
Ik hoor de man huilen en ik huil met hem mee. Omdat het zo mooi is wat hij zegt en ik zijn verdriet niet ken, maar wel begrijp. Ook de presentator is nog stil. Pas na tig secondes hoor ik hem met een gebroken stem zeggen: "Bedankt meneer X voor uw mooie verhaal. Heel veel sterkte voor u en uw vrouw. En speciaal voor u beiden draai ik nu voor haar".

de Blaffer

Ze sneden me de pas af toen ze van de Ruysdaelkade rechts de Albert Cuypstraat op liepen. Vervolgens gingen ze heel vervelend langzaam voor me lopen. Met z'n drieën naast elkaar zodat niemand er meer langs kon. Drie opgeschoten knapen, zo zou mijn oma ze tenminste noemen. Drie types fout of nog fouter, zo zag ik ze. Jongens van in de twintig met Guccitasjes, Prada schoenen, glimmende trainingspakken, vieze baardjes en veel te veel vet in hun haar of helemaal geen haar. Type loverboy wat ook wel enigszins verklaarde dat ze van de Ruysdaelkade, een red light district, kwamen. Ze liepen met brede stappen te waggelen op de muziek die een van de gastjes op zijn iPhone keihard afspeelde. Eentje rookte een joint terwijl hij al niet te scherp uit zijn ogen keek. "Ik sloeg hem hard man. Hij was bahang", zei de een terwijl de anderen suf grinnikten. Ik zuchtte nog maar eens diep en maakte aanstalten om naar de andere kant van de straat over te steken.
Er zat een oud mannetje op zijn rollator voor het Turkse restaurant op de Cuyp. Hij aaide zijn hondje, een Beagle, die voor hem zat. De drie opgeschoten knapen kwamen aanlopen en de Beagle rende weg bij zijn baas, ging voor de knapen staan en begon heel hard te blaffen. Honden voelen nou eenmaal nog beter aan wat fout volk is. Het oude mannetje trok aan de riem zijn hond weer terug naar hem toe en hield hem vast bij zijn halsband.
Een van de jongens rende naar de andere kant van de stoep. "Houd die hond bij je", riep hij naar de oude man. "Ik zeg het je. Houd hem bij je". Verbaasd keek ik van de Beagle naar de jongen. De Beagle zat al weer te kwispelen bij zijn baasje. Ik zag angst in de ogen van de knaap. Alsof hij elk moment in zijn broek kon gaan plassen. De andere jongens waren ook wat verrast en stonden stil. "Ik heb een gun en schiet hem zo af", schreeuwde de bange opgeschoten knul.
"Ik houd hem bij me. Dat zie je toch", zei de man.
Dolgraag wilde ik me er mee bemoeien, maar deed het maar niet. Je weet het maar nooit met dat soort bange types. Die kunnen nog wel eens rare dingen doen. Zich voordoen als een stoere vent maar doodsbang zijn voor een lief hondje. Mensen in elkaar beuken maar zelf meteen dreigen met een blaffer als er naar ze geblaft wordt. Hoe triest kun je zijn?

Nu is het echt voorbij

Meer dan vijf jaar geleden zaten mijn ex en ik 's nachts in een snackbar waar de tv aanstond zonder geluid. Op de televisie zagen we beelden van Ramses Shaffy op het journaal.
"Hij zou toch niet...", vroeg ik aan de ex, maar ik durfde de woorden niet uit te spreken.
"Overleden zijn", concludeerde de ex. "Ik denk het wel. Het gaat natuurlijk al een tijd niet meer zo goed met hem".
We dronken nog een drankje op Ramses en de volgende dag moesten we erg lachen om het feit dat Ramses er gewoon nog was, maar juist een prijs voor zijn oeuvre had gekregen. Stiekem was ik ook wel opgelucht dat hij nog leefde. Ramses Shaffy betekent namelijk enorm veel voor mij. "We zullen doorgaan" is mijn lijflied en heb ik zo'n 3 miljoen keer gedraaid als ik me echt even heel erg k*t voelde. Dat nummer geeft me dan kracht, net zoals "Mens durf te leven", "Kijk omhoog Sammy", de "Pastorale" en "Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder". Bovendien vind ik Ramses gewoon een heel erg mooi mens.

Sinds die nacht in de snackbar werd het een soort running gag. Als Ramses op tv was, dan keken we elkaar aan en vroegen we aan elkaar of hij nu toch echt was overleden. Maar elke keer was het niet zo. De man was toch een stuk sterker dan we dachten. Gelukkig.
Tot vandaag. Want vandaag is hij toch echt overleden. Nu is het écht voorbij. En hoewel ik de beste man helemaal niet ken, heb ik apathisch voor me uit zitten staren met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Een mooi, kleurrijk, bijzonder en groot mens is niet meer. Nederland verloor een groot talent. Iemand die ik niet persoonlijk ken, maar waar ik wel enorm veel aan gehad heb en nog steeds heb. Voor hem is het voorbij, maar dankzij hem zal ik doorgaan, elke keer als ik me rot voel. Daar wil ik hem heel erg voor bedanken en met mij, dat weet ik zeker, duizenden andere mensen. Bedankt Ramses. Het ga je goed daarboven.

Ik zal ook wel een keertje sterven,
daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
en verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog je zanger,
je zwarte schaap, je trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
en laat me blijven wie ik ben.