Desalniettemin

Bij deze

2010-03-09T20:40:00+01:00

Het was zondag en ik ging boodschappen doen bij de Albert Heijn. Dat is niet handig. Op zondag boodschappen doen bij de Albert Heijn, al is het natuurlijk w�l handig dat je boodschappen kunt doen op zondag bij de Albert Heijn, maar dit terzijde, er wordt hier tenslotte geen reclame gemaakt.
Op zondag zijn de rijen voor de kassa megalang. Ik overdrijf niet hoor, soms begint de rij al halverwege de supermarkt. En als je heel erg pech hebt, begint de rij al bij de wijn of bij het brood achterin. Overigens vind ik het het minst erg om in de rij te staan bij de tijdschriften. Dan valt er nog wat te lezen. Maar dit is wederom een terzijde.

"Dat is dan achttien euro en zevenenveertig cent", zei het kassameisje.
Ik had mijn pinpas allang door de sleuf gehaald en was mijn boodschappen al in mijn boodschappentas aan het stoppen. Hoefde alleen nog maar op 'ja' te drukken en deed dat ook.
'Piep', hoorde ik het kassa apparaat doen. Maar dat negeerde ik maar een beetje. Ik ging gewoon verder met boodschappen inpakken.
"Eh... mevrouw", zei het kassameisje. "Betaling niet geaccepteerd".
"Dat kan niet hoor", antwoordde ik rustig omdat ik er absoluut van was overtuigd dat ik genoeg saldo op mijn rekening had staan.
"Toch is het zo", zei het meisje. "Maar dan proberen we het toch nog een keer".
"Ik heb het ook wel cash hoor, maar ik weet zeker dat ik genoeg saldo heb", zei ik terwijl ik mijn pinpas weer door de sleuf haalde.
Het meisje knikte begripvol naar me, maar ergens had ik het gevoel dat ze me niet geloofde.
'Piep', deed het apparaat weer.
"Sorry", zei het meisje terwijl ze met een blik vol medelijden aan keek.
'Zucht, steun en kreun', deden de mensen achter me in de rij.
En hoewel ik 100 procent zeker wist dat er met mijn saldo niets mis was, begon ik nu toch echt rood te worden. Stotterend zei ik: "Okay, hier heb je twintig euro. Maar ik begrijp hier echt niets van".
'Zucht', hoorde ik wederom achter me.
Ik wilde bijna het kassameisje en de rij achter me vertellen hoeveel saldo ik nog op mijn rekening had staan. Maar dat liet ik maar achterwege.

Toen ik naar huis fietste, probeerde ik te pinnen bij de Rabobank.
'Uw pas is gedeactiveerd. Neem contact op met uw bank', zei de pinautomaat.
Eigenwijs als ik ben, waagde ik toch nog een poging met internetbankieren. Maar ook de random reader vertelde dat ik niet kon inloggen en dat ik mijn bank moest benaderen.
Dus dat deed ik de volgende dag. Het was tenslotte zondag en de Rabobank is nog niet zo handig als de Albert Heijn.

's Avonds werd ik pas teruggebeld.
"U bent geskimd", zei de Rabobankmevrouw. "Dus we hebben u preventief geblokkeerd".
"Ah", zei ik. "Vandaar dat mijn pas het opeens nergens meer deed".

Ik bleek in de Vero Moda in de Kalverstraat op 14 februari geskimd te zijn. Hoe romantisch.
De Rabobankmevrouw gaf me nog wel een compliment want ik had mijn pincode goed afgeschermd en daarom was er niets van mijn rekening afgehaald. Dat was tenminste iets. Je pas wordt geblokkeerd omdat wat ongedierte je rekening heeft geprobeerd te plunderen, maar h�, goed afgeschermd pinnen daar ben ik dus megagoed in. Dat men het even weet.
Weer iets om op mijn cv te zetten.

Maar goed. Even voor het kassameisje en de rij achter me bij de Albert Heijn afgelopen zondag. Ik had dus WEL genoeg saldo. Ik kon hier dus HEUS niets aan doen. Ik was een slachtoffer. Een heus slachtoffer. Maar wel een die heel goed afgeschermd kan pinnen. Dat men het even weet.

En de volgende keer dat ik zelf in de rij sta en er is iemand voor me die niet kan pinnen, dan beloof ik plechtig zelf ook niet meer te zuchten. Bij deze.

2010-03-01T22:12:00+01:00

'Men kan beter een drank delen die eenzaamheid heet dan alleen drinken.'

Billy Joel

In Control

2010-03-01T21:43:00+01:00

Het was 1994 en mijn vriendinnen en ik vierden gezamenlijk Sinterklaas. We hadden lootjes getrokken en er was al weken gespeculeerd wie wie zou 'hebben'.
Aan de krakkemikkige tafel in de gemeenschappelijke kamer van het studentenhuis waar een van mijn vriendinnen woonde, hadden we kaasfondue gegeten.
Hoewel iedereen nog vol zat van het eten, werd de tafel volgeladen met pepernoten, marsepein, schuimpjes en borstplaatjes.
Iedereen was druk, dit was het tweede jaar dat we samen Sinterklaas vierden en dit jaar kenden we elkaar natuurlijk veel beter dan het jaar ervoor.
Ik had L's lootje getrokken en echt mijn best gedaan. Helaas ben ik geen creatieve knutselkampioen, maar voor wat ik k�n maken, had ik mezelf overtroffen. Bovendien had ik een lang, grappig en bovendien complimenteus gedicht gemaakt.
In mijn herinnering was ik als eerste aan de beurt. Het handschrift dat op de enveloppe stond geschreven had ik niet herkend. Nieuwsgierig trok ik mijn gedicht eruit. Ik keek de kamer rond en zag dat een van de meisjes van kleur verschoot. Zij moest het zijn geweest.
Ik nam het gedicht in mijn handen en droeg het voor.

Soms ben ik net een vent. Of erger. Ik kan namelijk geen twee dingen tegelijk, laat staan vier. Voorlezen, �cht begrijpen wat er staat, naar opmerkingen luisteren en leuke counterjokes maken bijvoorbeeld. En dus liet ik nummer twee van dat �cht begrijpen maar achterwege. Tenslotte moest ik me concentreren op de andere drie bezigheden.
Ik had wel door dat het epistel over eten en drinken ging en iets met mate of zo, maar echt doordringen deed het nog niet. Toen ik klaar was met mijn voordracht, kuste ik de dader dan ook enthousiast en bedankte haar voor de surprise, het cadeau en het gedicht.

En pas halverwege de avond, toen we even een plaspauze hadden, las ik de woorden nog eens rustig over. Pas toen begon de intentie van haar woorden een beetje door te dringen.
De dader had mij het afgelopen jaar goed geobserveerd. Maar alleen onder het eten of in de kroeg. Ik hou van drinken en eten moet je weten. Als iets lekker is, dan eet ik het ook op. Als ik gezellig drankjes aan het drinken ben, dan sla ik niet het derde glas af omdat ik aan mijn lijn moet denken. Ik sla alleen een drankje af als ik merk dat ik er tipsy van word. Omdat ik er niet zo van houd, de controle over mezelf finaal kwijt te raken. Ik zou nooit zo veel eten dat ik er maagpijn van krijg. Wat dat betreft ben ik de Wilders van mijn buik: 'Vol is vol'. Maar nadenken over mijn gewicht terwijl ik (lekker) eet, dat doe ik dus niet. En daarom ben ik geen size 0, maar schommel ik tussen maat 36 en 38. Soms een kilo of wat te veel, soms prima op gewicht. Jojo is my middle name.
Zoals ik al schreef, had de schrijfster van het gedicht mijn eetgedrag goed in de gaten gehouden. Ze wist nog precies hoeveel drankjes ik waar genuttigd had en dat ik toen en toen toen nog een tweede portie had genomen. Ik at altijd mijn buikje rond en rond zou ik ooit worden.
De rest van de avond heb ik geen pepernoot meer aangeraakt. Het heeft zeker nog minstens tien ontmoetingen met haar geduurd totdat ik weer gewoon in haar bijzijn durfde te eten of te drinken. En nog steeds let ik er altijd op dat ik niet naast haar aan tafel ga zitten, als we elkaar weer zien.

Het is 2010 en vriendin L, ja die van het lootje, laat me foto's zien van de schrijfster van het gedicht. Ik zie de schrijfster bijna nooit meer. Zo gaat dat met vriendinnen. Sommige houd je makkelijk de rest van je leven en anderen raak je net zo makkelijk zo weer kwijt.
Ik kijk naar de foto's en schrik. Haar donkere ogen staan in holle kassen en haar sleutelbenen en ribben steken zelfs door haar truitje heen uit. Ze houdt een klein kindje op haar arm, maar lijkt elk moment te kunnen bezwijken. Ze lacht, maar haar ogen lachen niet mee. Het is niet echt. Het is het plaatje dat ze in haar hoofd had en dat werkelijkheid moest worden. En nu de werkelijkheid daar is, lijkt ze er niet van kunnen te genieten.

Als ik naar de foto's kijk, dringt haar gedicht uit 1994 pas �cht goed door. Dit is het resultaat van je volwassen leven lang calorie�n tellen. Dit is het resultaat van altijd in control blijven. Het resultaat van niet leven, maar plannen.

Ik had niet het probleem, zij had het.

Maar wat als ze nou een fantastisch product hebben?

2010-02-03T19:30:00+01:00

Ooit in een ver verleden toen ik nog een armzalige student was marketeerde ik tele. Dat is een mooie manier om te zeggen dat ik argeloze gezinnen lastig viel door op een doordeweekse avond, zo rond de tijd dat net Goede Tijden Slechte Tijden slash Acht Uur Journaal begon, op te bellen om ze iets aan te smeren.
Lang heb ik het niet volgehouden. De eerste opdracht die ik kreeg was samen met een vriendinnetje district Brabant te moeten bellen terwijl we ergens midden in februari bivakkeerden. Zelden zo veel verschillende antwoordapparaten achter elkaar moeten beluisteren. De tweede keer dat ik moest bellen, vroeg ik een vrouw of haar man thuis was. Die bleek net een paar weken eerder te zijn overleden. Dat was de bloody limit. Nadien ben ik nooit meer gaan werken bij de Telemarketeer.
Nu vind ik het strontvervelend als ik zelf wordt lastig gevallen. Meestal zeg ik zoiets als: "Stop maar. Geen interesse. Dag". Ik vind het gewoon echt niet leuk dat er weer een instantie aan mijn priv�nummer is gekomen terwijl ik toch een aantal maanden geleden voor de derde keer mijn huisnummer veranderd heb.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben', vroeg ik mezelf een tijdje geleden af. 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen', concludeerde ik daarna heel snel. Telefonische verkoop sucks big time. Voor mij dan. Ik wil gewoon niet op zaterdagochtend uit mijn nest gebeld worden en ik wil al helemaal niet op een doordeweekse avond als ik net lekker voor mijn favoriete programma op de bank genesteld ben, lastig gevallen worden door een hakkelende student die een standaard praatje opdreunt.
Hetzelfde geldt voor Jehova's. Als er bij mij aangebeld wordt dan zijn het of a) vrienden of familie, of b) het is iemand met wie ik afgesproken heb maar die niet tot de eerste categorie behoort, of c) het is de postbode of een andere bezorgdienst die iets voor mij of mijn buren komt brengen of d) het zijn jehova's. Invading my privacy. Denken ze nou echt dat ze me op die manier kunnen overtuigen om een of ander middeleeuws geloof aan te nemen? Nee dus.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben? Een soort Jehova geloof 2.0?' 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen'. Aan mijn voordeur wordt niet gekocht. Ik zie het zelfs als spam'. *klik*
Afgelopen zaterdagochtend zat ik rustig op de bank met een tijdschrift en een kop koffie bij te komen van een leuke vrijdagavond met collega's. 'Trrringggg', deed mijn voordeurbel. Ik stond op en liep richting intercom onderwijl me afvragend wie er voor de deur zou staan.
"Hallo", zei ik.
"Goedemorgen mevrouw", riep een enthousiaste jongensstem. "Wij komen u een kleine attentie br".
"Laat maar", riep ik terug. "Geen interesse. Ik heb al een geloof".
"Maar..", probeerde de jongen nog.
"Sorry, maar ik heb dus geen interesse", zei ik terwijl ik de hoorn op mijn intercomgeval hing.
Tien minuten later besloot ik naar buiten te gaan om boodschappen te doen. In mijn straat stond een busje geparkeerd met daarop met grote rode letters PVDA geschreven. Bij verschillende voordeuren zag ik mensen met witte jassen met daarop in grote rode letters PVDA gedrukt. Ze hielden grote bossen rode rozen vast en foldertjes.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben? Zoals een fantastisch gemeenteraadsverkiezingsprogramma?' 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen'. Aan mijn voordeur wordt niet gekocht'.
Zou de PVDA er �berhaupt rekening mee hebben gehouden dat sommige mensen ze zouden associ�ren met jehova's? Misschien moet ze op zoek naar een betere marketeer, want zoals ik al zei: Verkoop aan de deur daar doe ik niet aan. Al lijkt het me sowieso ook vrij onwaarschijnlijk dat ze echt een fantastisch product kwamen verkopen.

de geefbereidheid voor Ha�ti

2010-01-19T21:04:00+01:00

Vanmorgen luisterde ik in de auto de volgende column van Joep van Deudekom bij Giel op 3fm: *klik*
Het gaat om het laatste gedeelte. De geefbereidheid voor Ha�ti. Want man o man wat ben ik het met hem eens.
Ga die column luisteren en mocht je niet gegeven hebben, en al geef je maar heel weinig, doe het wel. Alsjeblieft. Druppeltjes op gloeiende platen worden stoom en stoom wordt uiteindelijk weer regen. Toch?

Man houdt foto van zijn vermiste dochter omhoog.
bron foto: FT.com

SMS: HAITI naar 3010 (1 x �1,50) en help mee!!

14 januari

2010-01-14T16:13:00+01:00

Op 14 januari trouwde Marilyn Monroe met Joe DiMaggio.
Op 14 januari brak in Amsterdam een spoorwegstaking uit.
Op 14 januari begon Maarten Luther zijn studie aan de universiteit van Erfurt.
Op 14 januari werd de lopende band ge�ntroduceerd door Henry Ford.
Op 14 januari won de Nederlandse hockeyploeg in Karachi voor de eerste keer de Champions Trophy.
Op 14 januari landde de ruimtesonde Huygens op de Saturnusmaan Titan.
Op 14 januari overleed Frank Govers.
Op 14 januari werd ik geboren en ben ik dus jarig.

Verhalen

2010-01-10T15:35:00+01:00

We zaten aan de bar. Hij een biertje, ik een witte wijn.
Buiten sneeuwde het, binnen was het was het warm en knus.
Ik had hem al een maand niet meer gezien en dus een hoop te vertellen.
We kletsten over het leven, de liefde, werk en vrienden. De onderwerpen waar vrienden het normaliter over hebben.

We bestelden nog twee laatste drankjes. Het werd al laat en hij had de volgende dag een belangrijke afspraak.
"Trouwens", zei ik. "Voordat ik het vergeet, ik heb je sleutels bij me".
"Fijn", antwoordde hij.
"Hier... kan jij ze even van m'n sleutelbos afhalen, ik wil mijn nagels niet breken".
"Natuurlijk", zei hij schoof de sleutels van mijn bos af.
De barman schonk mijn glas vol en bekeek ons vanuit zijn ooghoek.
Verderop zaten twee meisjes aan de bar die nu ook naar ons keken en even later iets in elkaars oor fluisterden.

Duizenden keren verzon ik verhalen over mensen die ik niet ken.
Het meisje in het tramhokje met de treurige blik, die net was gedumpt door haar vriendje.
De jongen die blij door zijn telefoon riep: "Het is gelukt" en die een vriend belde om te vertellen dat hij was aangenomen.
Het oude vrouwtje dat elke dag door mijn straat schuifelt met haar hondje en die ooit een bekende pianiste was.

Nu verzon iemand wellicht een verhaal over ons, dat we een laatste ontmoeting hadden in de kroeg waar we beiden nooit meer zouden komen en ik hem de sleutels van zijn huis terug gaf.
Het was alleen geen laatste ontmoeting en ik gaf hem niet de sleutels van zijn huis terug, maar van zijn kantoor.
Omdat ik de afgelopen maanden hem af en toe hielp met projecten, maar volgende week weer 'echt' ga werken voor een nieuwe werkgever.

"Fiets je voorzichtig", zei ik en gaf hem een kus op zijn wang.
"Ja, wandel jij ook voorzichtig?"
"Zal ik doen".
"En nog bedankt voor je hulp de afgelopen maanden".
"Graag gedaan. Ik was blij dat ik kon helpen".
"Ik zie je volgende week op je verjaardag".
"Tot volgende week".

Hij fietste de ene kant op en ik wandelde de andere kant op naar huis.
Het was opgehouden met sneeuwen maar nog steeds erg koud.
Ik wierp nog een blik de kroeg in. De meisjes aan de bar bekeken me met een blik vol medelijden.

2010-01-08T14:32:00+01:00

'Zich eigenschappen aanmeten en daarover opscheppen is in wezen vrijwillig bekennen dat je ze niet hebt.'

A. Schopenhauer

de handige verkoopster

2010-01-07T18:27:00+01:00

"Deze staat jou volgens mij ook heel mooi", zegt de kledingverkoopster terwijl ze me een prachtig Petrol kleurig zijden jurkje laat zien. "Pas hem even aan".
Aangezien ik heel gehoorzaam ben en dol op Petrol, doe ik het.

"En", vraagt ze als ik voor de spiegel sta.
"Hmm", murmel ik. "Ik weet het niet. Moet hier denk ik nog wat feestdagenkilootjes voor kwijtraken. Nu staat 'ie niet zo mooi".

Over mijn schouder kijkt en keurt ze mee. "Valt wel mee toch", zegt ze met een knipoog. Ze is waarschijnlijk wel meer vrouwen die zeuren over de feestdagenkilo's gewend.
"Ja het valt ook wel mee. Maar dan heb ik tenminste een doel. Mag ik als het er af is, weer nieuwe jurkjes kopen. Al vind ik hem wel heel erg mooi", zeg ik terwijl ik mezelf van alle kanten bekijk en nog wat stof wijder trek zodat je mijn 'oneffenheden' iets minder goed ziet.
"Weet je", zegt de verkoopster die mijn twijfel duidelijk opmerkt. "Dat er heel veel vrouwen zijn die twee garderobes hebben. Een voor de skinny days en een voor de jojoweken?"

Overigens kocht ik het jurkje niet. Twee van mijn alles - in - een - goede - voornemens waren namelijk daadkracht en discipline. Over drie kilo mag ik het jurkje pas kopen. Zal je zien dat het er dan niet meer is.

de Slee m�t stuur

2010-01-06T19:47:00+01:00

Een vader trekt zijn zoontje voort op een slee over de straat. Er ligt verse sneeuw waar nog geen autobandenspoor in te vinden is. De vader en zoon zijn er vroeg bij.
Halverwege de straat stopt de vader. "Kijk", zegt hij, terwijl hij naar een auto wijst. "Mijn auto is helemaal ingesneeuwd".
"Waar is je auto dan", zegt het dik ingepakte jongetje achter op de slee.
"Daar", antwoordt de man en wijst nog een keer. Hij kijkt er moeilijk bij. "Dat wordt morgen weer gedoe op de weg", mokt hij. "Vandaag was thuiswerkdag, maar morgen moet ik weer aan de bak".
Het jongetje achterop de slee knikt alsof hij het gedoe op de weg volkomen begrijpt. Alsof hij alles weet van files, niet startende accu's en ramen moeten krabben. "Tja", zegt hij. "Weet je nog die blauwe slee met stuur die ik wilde hebben voor kerst?"
"Ja", knikt de vader onbegrijpend.
"Als ik die slee nou had gekregen, dan had je die morgen kunnen lenen om naar je werk te gaan".

mijn Lot

2009-12-31T13:10:00+01:00

"Heb je nog een voorkeur voor een nummer", vroeg mijn favoriete buurtsigarenboerjongen.
"Eh..... nee", zei ik. "Ik leg mijn lot in volledig in jouw handen". Wat een erg scherpzinnige opmerking was aangezien ik een staatslot kocht.

Maar goed. Ik legde mijn lot dus in handen van de favoriete sigarenboerjongen. De rest van 2010 heb ik volledig zelf in de hand. Ik ben van plan er een fantastisch, spectaculair, succesvol, gezond, gezellig, liefdevol, lekker, heerlijk, enerverend, gelukkig, blij, humorvol, creatief, sportief, ondernemend, rijk en waardevol jaar van te maken. Dat is mijn alles - in - een - goede voornemen. En hetzelfde wens ik jullie toe. Alvast een fantastisch 2010!

(En als dat staatslot nou even valt op het nummer dat mijn buurtsigarenboerjongen heeft uitgekozen dan twijfel ik wel een beetje of ik de rest van 2010 ook niet gewoon in zijn handen leg).

Voor haar

2010-01-03T23:04:00+01:00

"Goedemiddag meneer X", zegt de radiopresentator. "U heeft een bijzondere plaat aangevraagd. Kunt u daar iets over vertellen".
"Goedemiddag", hoor ik een oudere mannenstem zeggen. "Ik heb inderdaad een plaat aan....".
Zijn woorden stokken en ik hoor hem slikken.
"Ik heb een plaat aangevraagd voor mijn vrouw".
"En die plaat is bijzonder voor u en uw vrouw", vraagt de presentator.
"Ja".
Weer slikt de man. Ik zie en ken de man niet maar hoor zijn verdriet.
"We zijn veertig jaar getrouwd volgend jaar".
"Alvast gefeliciteerd".
"Ja dank u. Maar...".
Weer hoor ik de man slikken.
"Maar mijn vrouw is ziek en de artsen weten niet zeker of ze er dan nog is. Ik ben zo bang. Zij is alles wat ik wil en wat ik ooit gewild heb. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moet".
"Wat ontzettend naar meneer X. Mijn medeleven".
Ik slik en probeer me op de weg te concentreren.
"Altijd als ik naar haar kijk", gaat de man haperend verder. "Dan maakt mijn hart nog elke keer een sprongetje. Zij is de liefste en de mooiste, zelfs nu ze ziek is. Eigenlijk heeft haar dat nog mooier gemaakt. En zij heeft altijd voor mij gezorgd. Stiekem ben ik heel dankbaar dat ik nu ook voor haar kan zorgen en ik ben ontzettend dankbaar dat we al die jaren hebben mogen genieten, maar ik wil er niet aan nadenken dat ze er straks niet meer is. Ik ben niet compleet zonder haar. Zij is mijn hart en ziel en dat wil ik haar laten weten. Ik wil haar laten weten dat ik alleen met haar verder wil leven. Omdat ik zielsveel van haar hou".
Ik hoor de man huilen en ik huil met hem mee. Omdat het zo mooi is wat hij zegt en ik zijn verdriet niet ken, maar wel begrijp. Ook de presentator is nog stil. Pas na tig secondes hoor ik hem met een gebroken stem zeggen: "Bedankt meneer X voor uw mooie verhaal. Heel veel sterkte voor u en uw vrouw. En speciaal voor u beiden draai ik nu voor haar".

2009-12-01T13:53:00+01:00

'Je leeft maar heel kort,
maar een enkele keer
En als je straks anders wilt,
kun je niet meer
Mens durf te leven'

Ramses Shaffy

2009-10-26T14:18:00+01:00

'Follow the three R's: Respect for yourself, Respect for others and Responsibility for all your actions.'

Dalai Lama

2009-10-03T11:07:00+01:00

'Gekken vindt men overal, zelfs in gestichten.'

George Bernard Shaw (1856-1950)