Maar wat als ze nou een fantastisch product hebben?

Ooit in een ver verleden toen ik nog een armzalige student was marketeerde ik tele. Dat is een mooie manier om te zeggen dat ik argeloze gezinnen lastig viel door op een doordeweekse avond, zo rond de tijd dat net Goede Tijden Slechte Tijden slash Acht Uur Journaal begon, op te bellen om ze iets aan te smeren.
Lang heb ik het niet volgehouden. De eerste opdracht die ik kreeg was samen met een vriendinnetje district Brabant te moeten bellen terwijl we ergens midden in februari bivakkeerden. Zelden zo veel verschillende antwoordapparaten achter elkaar moeten beluisteren. De tweede keer dat ik moest bellen, vroeg ik een vrouw of haar man thuis was. Die bleek net een paar weken eerder te zijn overleden. Dat was de bloody limit. Nadien ben ik nooit meer gaan werken bij de Telemarketeer.
Nu vind ik het strontvervelend als ik zelf wordt lastig gevallen. Meestal zeg ik zoiets als: "Stop maar. Geen interesse. Dag". Ik vind het gewoon echt niet leuk dat er weer een instantie aan mijn privénummer is gekomen terwijl ik toch een aantal maanden geleden voor de derde keer mijn huisnummer veranderd heb.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben', vroeg ik mezelf een tijdje geleden af. 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen', concludeerde ik daarna heel snel. Telefonische verkoop sucks big time. Voor mij dan. Ik wil gewoon niet op zaterdagochtend uit mijn nest gebeld worden en ik wil al helemaal niet op een doordeweekse avond als ik net lekker voor mijn favoriete programma op de bank genesteld ben, lastig gevallen worden door een hakkelende student die een standaard praatje opdreunt.
Hetzelfde geldt voor Jehova's. Als er bij mij aangebeld wordt dan zijn het of a) vrienden of familie, of b) het is iemand met wie ik afgesproken heb maar die niet tot de eerste categorie behoort, of c) het is de postbode of een andere bezorgdienst die iets voor mij of mijn buren komt brengen of d) het zijn jehova's. Invading my privacy. Denken ze nou echt dat ze me op die manier kunnen overtuigen om een of ander middeleeuws geloof aan te nemen? Nee dus.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben? Een soort Jehova geloof 2.0?' 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen'. Aan mijn voordeur wordt niet gekocht. Ik zie het zelfs als spam'. *klik*
Afgelopen zaterdagochtend zat ik rustig op de bank met een tijdschrift en een kop koffie bij te komen van een leuke vrijdagavond met collega's. 'Trrringggg', deed mijn voordeurbel. Ik stond op en liep richting intercom onderwijl me afvragend wie er voor de deur zou staan.
"Hallo", zei ik.
"Goedemorgen mevrouw", riep een enthousiaste jongensstem. "Wij komen u een kleine attentie br".
"Laat maar", riep ik terug. "Geen interesse. Ik heb al een geloof".
"Maar..", probeerde de jongen nog.
"Sorry, maar ik heb dus geen interesse", zei ik terwijl ik de hoorn op mijn intercomgeval hing.
Tien minuten later besloot ik naar buiten te gaan om boodschappen te doen. In mijn straat stond een busje geparkeerd met daarop met grote rode letters PVDA geschreven. Bij verschillende voordeuren zag ik mensen met witte jassen met daarop in grote rode letters PVDA gedrukt. Ze hielden grote bossen rode rozen vast en foldertjes.
'Maar wat als ze nou echt een goed product hebben? Zoals een fantastisch gemeenteraadsverkiezingsprogramma?' 'Dan moeten ze dat maar op een andere manier aan de man brengen'. Aan mijn voordeur wordt niet gekocht'.
Zou de PVDA er überhaupt rekening mee hebben gehouden dat sommige mensen ze zouden associëren met jehova's? Misschien moet ze op zoek naar een betere marketeer, want zoals ik al zei: Verkoop aan de deur daar doe ik niet aan. Al lijkt het me sowieso ook vrij onwaarschijnlijk dat ze echt een fantastisch product kwamen verkopen.