'Je leeft maar heel kort,
maar een enkele keer
En als je straks anders wilt,
kun je niet meer
Mens durf te leven'

Ramses Shaffy

mijn Lot

"Heb je nog een voorkeur voor een nummer", vroeg mijn favoriete buurtsigarenboerjongen.
"Eh..... nee", zei ik. "Ik leg mijn lot in volledig in jouw handen". Wat een erg scherpzinnige opmerking was aangezien ik een staatslot kocht.

Maar goed. Ik legde mijn lot dus in handen van de favoriete sigarenboerjongen. De rest van 2010 heb ik volledig zelf in de hand. Ik ben van plan er een fantastisch, spectaculair, succesvol, gezond, gezellig, liefdevol, lekker, heerlijk, enerverend, gelukkig, blij, humorvol, creatief, sportief, ondernemend, rijk en waardevol jaar van te maken. Dat is mijn alles - in - een - goede voornemen. En hetzelfde wens ik jullie toe. Alvast een fantastisch 2010!

(En als dat staatslot nou even valt op het nummer dat mijn buurtsigarenboerjongen heeft uitgekozen dan twijfel ik wel een beetje of ik de rest van 2010 ook niet gewoon in zijn handen leg).

Voor haar

"Goedemiddag meneer X", zegt de radiopresentator. "U heeft een bijzondere plaat aangevraagd. Kunt u daar iets over vertellen".
"Goedemiddag", hoor ik een oudere mannenstem zeggen. "Ik heb inderdaad een plaat aan....".
Zijn woorden stokken en ik hoor hem slikken.
"Ik heb een plaat aangevraagd voor mijn vrouw".
"En die plaat is bijzonder voor u en uw vrouw", vraagt de presentator.
"Ja".
Weer slikt de man. Ik zie en ken de man niet maar hoor zijn verdriet.
"We zijn veertig jaar getrouwd volgend jaar".
"Alvast gefeliciteerd".
"Ja dank u. Maar...".
Weer hoor ik de man slikken.
"Maar mijn vrouw is ziek en de artsen weten niet zeker of ze er dan nog is. Ik ben zo bang. Zij is alles wat ik wil en wat ik ooit gewild heb. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moet".
"Wat ontzettend naar meneer X. Mijn medeleven".
Ik slik en probeer me op de weg te concentreren.
"Altijd als ik naar haar kijk", gaat de man haperend verder. "Dan maakt mijn hart nog elke keer een sprongetje. Zij is de liefste en de mooiste, zelfs nu ze ziek is. Eigenlijk heeft haar dat nog mooier gemaakt. En zij heeft altijd voor mij gezorgd. Stiekem ben ik heel dankbaar dat ik nu ook voor haar kan zorgen en ik ben ontzettend dankbaar dat we al die jaren hebben mogen genieten, maar ik wil er niet aan nadenken dat ze er straks niet meer is. Ik ben niet compleet zonder haar. Zij is mijn hart en ziel en dat wil ik haar laten weten. Ik wil haar laten weten dat ik alleen met haar verder wil leven. Omdat ik zielsveel van haar hou".
Ik hoor de man huilen en ik huil met hem mee. Omdat het zo mooi is wat hij zegt en ik zijn verdriet niet ken, maar wel begrijp. Ook de presentator is nog stil. Pas na tig secondes hoor ik hem met een gebroken stem zeggen: "Bedankt meneer X voor uw mooie verhaal. Heel veel sterkte voor u en uw vrouw. En speciaal voor u beiden draai ik nu voor haar".

de Blaffer

Ze sneden me de pas af toen ze van de Ruysdaelkade rechts de Albert Cuypstraat op liepen. Vervolgens gingen ze heel vervelend langzaam voor me lopen. Met z'n drieën naast elkaar zodat niemand er meer langs kon. Drie opgeschoten knapen, zo zou mijn oma ze tenminste noemen. Drie types fout of nog fouter, zo zag ik ze. Jongens van in de twintig met Guccitasjes, Prada schoenen, glimmende trainingspakken, vieze baardjes en veel te veel vet in hun haar of helemaal geen haar. Type loverboy wat ook wel enigszins verklaarde dat ze van de Ruysdaelkade, een red light district, kwamen. Ze liepen met brede stappen te waggelen op de muziek die een van de gastjes op zijn iPhone keihard afspeelde. Eentje rookte een joint terwijl hij al niet te scherp uit zijn ogen keek. "Ik sloeg hem hard man. Hij was bahang", zei de een terwijl de anderen suf grinnikten. Ik zuchtte nog maar eens diep en maakte aanstalten om naar de andere kant van de straat over te steken.
Er zat een oud mannetje op zijn rollator voor het Turkse restaurant op de Cuyp. Hij aaide zijn hondje, een Beagle, die voor hem zat. De drie opgeschoten knapen kwamen aanlopen en de Beagle rende weg bij zijn baas, ging voor de knapen staan en begon heel hard te blaffen. Honden voelen nou eenmaal nog beter aan wat fout volk is. Het oude mannetje trok aan de riem zijn hond weer terug naar hem toe en hield hem vast bij zijn halsband.
Een van de jongens rende naar de andere kant van de stoep. "Houd die hond bij je", riep hij naar de oude man. "Ik zeg het je. Houd hem bij je". Verbaasd keek ik van de Beagle naar de jongen. De Beagle zat al weer te kwispelen bij zijn baasje. Ik zag angst in de ogen van de knaap. Alsof hij elk moment in zijn broek kon gaan plassen. De andere jongens waren ook wat verrast en stonden stil. "Ik heb een gun en schiet hem zo af", schreeuwde de bange opgeschoten knul.
"Ik houd hem bij me. Dat zie je toch", zei de man.
Dolgraag wilde ik me er mee bemoeien, maar deed het maar niet. Je weet het maar nooit met dat soort bange types. Die kunnen nog wel eens rare dingen doen. Zich voordoen als een stoere vent maar doodsbang zijn voor een lief hondje. Mensen in elkaar beuken maar zelf meteen dreigen met een blaffer als er naar ze geblaft wordt. Hoe triest kun je zijn?

Nu is het echt voorbij

Meer dan vijf jaar geleden zaten mijn ex en ik 's nachts in een snackbar waar de tv aanstond zonder geluid. Op de televisie zagen we beelden van Ramses Shaffy op het journaal.
"Hij zou toch niet...", vroeg ik aan de ex, maar ik durfde de woorden niet uit te spreken.
"Overleden zijn", concludeerde de ex. "Ik denk het wel. Het gaat natuurlijk al een tijd niet meer zo goed met hem".
We dronken nog een drankje op Ramses en de volgende dag moesten we erg lachen om het feit dat Ramses er gewoon nog was, maar juist een prijs voor zijn oeuvre had gekregen. Stiekem was ik ook wel opgelucht dat hij nog leefde. Ramses Shaffy betekent namelijk enorm veel voor mij. "We zullen doorgaan" is mijn lijflied en heb ik zo'n 3 miljoen keer gedraaid als ik me echt even heel erg k*t voelde. Dat nummer geeft me dan kracht, net zoals "Mens durf te leven", "Kijk omhoog Sammy", de "Pastorale" en "Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder". Bovendien vind ik Ramses gewoon een heel erg mooi mens.

Sinds die nacht in de snackbar werd het een soort running gag. Als Ramses op tv was, dan keken we elkaar aan en vroegen we aan elkaar of hij nu toch echt was overleden. Maar elke keer was het niet zo. De man was toch een stuk sterker dan we dachten. Gelukkig.
Tot vandaag. Want vandaag is hij toch echt overleden. Nu is het écht voorbij. En hoewel ik de beste man helemaal niet ken, heb ik apathisch voor me uit zitten staren met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Een mooi, kleurrijk, bijzonder en groot mens is niet meer. Nederland verloor een groot talent. Iemand die ik niet persoonlijk ken, maar waar ik wel enorm veel aan gehad heb en nog steeds heb. Voor hem is het voorbij, maar dankzij hem zal ik doorgaan, elke keer als ik me rot voel. Daar wil ik hem heel erg voor bedanken en met mij, dat weet ik zeker, duizenden andere mensen. Bedankt Ramses. Het ga je goed daarboven.

Ik zal ook wel een keertje sterven,
daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
en verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog je zanger,
je zwarte schaap, je trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
en laat me blijven wie ik ben.