'Follow the three R's: Respect for yourself, Respect for others and Responsibility for all your actions.'

Dalai Lama

'Gekken vindt men overal, zelfs in gestichten.'

George Bernard Shaw (1856-1950)

Respect

Eigenlijk ken ik hem al jaren. Ik kom hem namelijk al zeker zeven jaar tegen in de buurtkroeg waar ik vrij regelmatig met vriend S zit.
Maar op de standaard goedebedoeling gesprekken als 'Hoe gaat het', 'Nee bedankt' of 'Ja graag', wisselen we verder nooit woorden uit.

Toen ik nog in Amsterdam Zuidoost werkte, kwam ik hem wel eens tegen in het Poortje, het winkelcentrum daar. De eerste keer moest ik lang nadenken wie hij nou was. Als je iemand uit de standaard omgeving haalt, waar je iemand van kent, dan is het moeilijk plaatsen.
In Zuidoost herkende hij mij ook niet. Als ik vriendelijk knikte of hem groette en hij teruggroette, zag ik in zijn donkere ogen dat hij niet wist wie ik was.

In de buurtkroeg zijn de vaste klanten en het personeel heel aardig voor hem. Iedereen begroet hem en noemt hem bij zijn naam. Hij krijgt ook altijd een drankje dat hij stil opdrinkt aan zijn hoekje van de bar.

"Spreek jij wel eens met Omar", vroeg ik een maand geleden aan vriend S.
"Soms wel ja", antwoordde S.
"Wat weet jij eigenlijk van hem?"
"Dat hij uit Egypte komt. En dat hij hier ergens in Zuidoost woont in een flat met nog tien andere mannen".
"Heeft hij een vrouw in Egypte?"
Vriend S haalde zijn schouders op. "Geen idee".
"Kan hij rondkomen van het geld dat hij met rozen verkopen en polaroids schieten verdient?"
"Blijkbaar wel anders zou hij het toch niet meer doen?"
"Tja".

Soms zijn mensen niet aardig voor hem. De niet vaste gasten keuren hem vaak geen blik waardig als hij met zijn camera en bos rozen aan hun tafel staat. Ze negeren hem.
In de winter pakte ooit eens dronken opgeschoten type Omar's muts af en gooide die naar een vriend die de muts vervolgens weer rondgooide.
Gelukkig greep de barman in.
Het deed pijn om Omar in de lucht te zien vissen naar zijn muts.
Het doet pijn om te zien dat sommige mensen geen respect voor hem hebben.

Want respect dat verdient hij. Alle seizoenen, of het nou bloedheet is of ijskoud, als het regent of hagelt, altijd loopt hij de kroegen in Amsterdam af om een paar luttele centen te verdienen. Een paar luttele centen om naar zijn familie en misschien wel zijn vrouw en kinderen in Egypte te sturen. Zodat zij het beter hebben.
Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij het zelf beter heeft in Nederland.

Afgelopen zaterdag zat ik met vriend S aan de bar van de buurtkroeg. Omar kwam binnen en begroette ons.
"Hallo", riepen wij enthousiast.
Heel even pakte hij mijn handen vast.
"Hallo mooie dame", zei hij met zijn Egyptische accent.

Aan zijn hoekje van de bar ging hij zitten en de bardame schonk hem zijn drankje in.
We proostten met hem vanaf de andere kant van de bar.
"Het wordt weer koud hè", zei ik tegen hem.
"Heel koud", antwoordde hij.

Toen hij wegging gaf hij me een roos.
"Voor jou".
"Nee joh", riep ik. "Die kun je nog verkopen".
"Ik sta erop".
"Dank je wel. Ik ben heel erg vereerd", zei ik terwijl ik zijn handen vastpakte. "Ik respecteer het enorm".
"Graag gedaan".

Op zijn weg naar de deur bleef hij nog even stilstaan bij een 'nieuw' tafeltje. De jongen en het meisje aan het tafeltje praatten verder zonder hem aan te kijken of te bedanken.
Respect hoeft maar in hele kleine dingen te zitten. Iemand aankijken en 'nee dank je' zeggen, is soms al genoeg.

Wandelen in het Vondelpark

Vorig jaar december ontmoette ik op een datingsite een Nederlandse man die op de Antillen woonde. Hij stuurde mij een enthousiast mailtje en ik replyde daarop.
Een mailwisseling volgde. Hij vertelde dat hij het jaar daarvoor gescheiden was, een zoontje had en advocaat was en dat hij met de gedachte speelde terug naar Nederland te verhuizen.
Met kerst zou hij bij zijn familie zijn en hij stelde voor om op tweede kerstdag elkaar te ontmoeten in het Vondelpark voor koffie, een wandeling en een goed gesprek. Dat leek mij een goed idee.
Eerste kerstdag zou ik met vriendinnen vieren en vlak voordat ik de deur uitging, smste hij dat het hem niet ging lukken. Er was iets vreselijks gebeurd en hij moest op de Antillen blijven. Hij zou later contact met me opnemen. 'Sterkte met alles', smste ik terug. 'Ik hoor wel weer van je'.
En ik hoorde inderdaad weer van hem. Een half jaar later stuurde hij me via Linkedin een mailtje. Hij zou in Nederland zijn en het leek hem leuk om af te spreken. Voor de zekerheid stuurde hij zijn mobiele nummer mee zodat ik hem kon bellen. Maar op dat moment zat ik eigenlijk niet meer op een date met hem te wachten. Bovendien vond ik het allemaal een beetje vreemd. Ik liet dan ook niets van me horen.

Gisteren ontving ik een mailtje van een vrouw met zijn achternaam.
'Dear K', schreef ze. 'Please let me know if you receive this. Kind Regards X'.
'Vreemd', dacht ik. Maar ik was ook wel nieuwsgierig. Dat zij familie van hem moest zijn, wist ik bijna zeker. Hij had namelijk een hele bijzondere achternaam. 'Misschien is hij wel heel erg ziek of zo', dacht ik. 'En was dat de reden dat hij in december af heeft gezegd'.
Ik mailde dan ook terug, dat ik het mailtje had ontvangen.

Een uur later had ik weer mail van X. Ze bleek de vrouw van de advocaat te zijn en was er net achtergekomen dat haar man via verschillende datingsites vrouwen benaderde. Mijn mailadres had ze onthouden en ze realiseerde zich dat het raar klonk, maar ze wilde graag weten of ik hem ontmoet had.
'Djeezus, heb ik weer', dacht ik om vervolgens mijn vriendinnen en vader te bellen om de mail te bespreken.
Ik besloot om haar terug te mailen en alles te vertellen. Onze ontmoeting had gelukkig nooit plaatsgevonden en in tweede instantie had ik hem de laatste keer ook niet teruggemaild.
Een uitgebreide mailcorrespondentie volgde. Opeens zat ik in het complete scheidingsverhaal van iemand die ik niet kende, maar wel enorm mee meeleefde.

Opeens bedacht ik me dat vriendin L op dezelfde datingsite had gezeten. Wij zijn een beetje dezelfde types en ik stuurde haar een sms. 'Lieve L, rare vraag, maar heb jij destijds contact gehad met een advocaat van de Antillen?'
Binnen een minuut antwoordde ze: 'Jaaaaaaaaaaaa?!?! Zit in Londen voor werk, ben over een half uur online. Jij ook?'
Een half uur later zaten we op facebook heen en weer te chatten.
'Oh my god, oh my god, oh my god', chatte L terug toen ik haar het verhaal vertelde.
'Wilde hij met jou ook wandelen in het Vondelpark', vroeg ze me.
Het bleek dat de advocaat een druk wandelschema ingepland had in het Vondelpark op tweede kerstdag.
'Waren we elkaar nog misschien tegen gekomen ook', zei ik.
'Ja haha. Trouwens, ik ben volgende week weer terug. Zullen we dan een date plannen?'
'Goed idee. Hebben we in ieder geval één succesvolle internetdate in het vooruitizcht'.
'LOL. Wandelen in het Vondelpark?'
'Prima. Mail jij de advocaat of hij erbij is?'

de Tel Sell Jehova

Supergeconcentreerd was ik de tekst van mijn beeldscherm aan het lezen. Ik help momenteel een vriend bij een project en moest wat uitzoeken voor de website van zijn bedrijf. En ook al sta ik in mijn vriendenkring bekend als dé online wizz kid, stiekem weet ik helemaal niets van websites en had dat wat ik aan het lezen was net zo goed Chinees kunnen zijn.

'Triiiing', deed mijn deurbel.
'Hmmm', humde ik geïriteerd tegen mezelf terwijl ik me afvroeg wie er voor de deur stond. De postbode met de Uggs die ik gisteren op ebay had gekocht, kon het niet zijn. Misschien de oude bovenbuurjongen die af en toe zijn post komt halen en daarvoor altijd bij mij aanbelt? 'Zou toch fijn zijn als ze nou eindelijk eens alle post door zouden laten sturen. Ze zijn per slot van rekening al bijna een half jaar weg', dacht ik terwijl ik naar de voordeur liep. Om daarna meteen te bedenken dat het me heus niet zo veel moeite kost een keer in de zoveel tijd de deur even open te doen. Vanaf boven nog wel. Ik heb zo'n intercomgeval. Maar ja, als iemand me stoort tijdens een klusje waar ik me voor moet concentreren, dan is het knopje op het intercomgeval indrukken om twee verdiepingen lager de voordeur te openen, me al te veel moeite. Zo ben ik ook wel weer.

"Ja", vroeg en zei ik tegelijkertijd door het intercomgeval. Ik heb namelijk van mijn vader geleerd dat als je niet met iemand (verder) wilt praten, je zelf nooit vragen moet stellen. Dus zelfs geen: 'Ja?'
"Hallo mevrouw", riep een man door de luidspreker.
Zijn stem deed geen belletje rinkelen. Het was niet mijn voormalige bovenbuurjongen.
"Ja", zei ik dus nog maar een keer streng.
"Wij hebben een fantastische aanbieding voor u", riep de man op een Tel Sell manier. "Wij bieden u gratis een bijbelstudie aan huis aan".
"Gratis", herhaalde ik.
"Ja gratis", riep de Tel Sell Jehova.
"In verband met de crisis", concludeerde ik.
"Ja inderdaad mevrouw", riep de Tel Sell Jehova terug, duidelijk verrast door zo veel intelligentie van mijn kant.
"Nee dank u. Geen interesse", zei ik bot en hing meteen op.

Terwijl ik net gisteren in 'De Kunst van Geluk', een boek van de Dalai Lama, las dat je mensen altijd vriendelijk moet bejegenen. Want als je mensen vriendelijk tegemoet treedt, dan ontvang je ook vriendelijkheid terug. En écht, ik kan me daar he-le-maal in vinden. Maar mailtjes die ik niet wil ontvangen, delete ik ook meteen. Of ze komen in mijn spambox terecht. En Jehova's zijn eigenlijk ook gewoon een soort spam. Maar dan aan de voordeur.

Dag zomer, hallo herfst

Afgelopen zomer was een van de mooiste zomers die ik ooit in Nederland heb meegemaakt.
Nooit ging ik zo vaak naar het strand, heb ik zo veel gebbq't of gepicnict in het park, ging ik zo vaak varen en dronk ik ladingen thee en wijn op terrasjes.
"We zijn al maanden niet meer in café X geweest", merkte een vriendin vorige week op. Dat klopt. Café X heeft namelijk geen buiten.

Vanaf april was het eigenlijk al mooi en ik had de luxe dat ik optimaal van al die mooie zomerse dagen kon genieten. Met vrienden. Die ook toevallig die luxe genoten.

Gisteravond fietste ik naar huis. Het miezerde, ik had het koud en verlangde zelfs naar mijn winterjas.
Vanmorgen deed ik de gordijnen van mijn slaapkamer open en zag ik dat de blaadjes aan de bomen al wat verkleurd waren. Groen maakt plaats voor rood en oranje.
De balkonplantjes stonden er wat treurig bij en toen ik de balkondeur een tijdje had openstaan, sprong spontaan de verwarming aan.

Ik stond voor mijn kledingkast en twijfelde. Trui of t-shirt? Het werd een trui. Bovendien besefte ik dat het voorlopig geen t-shirt weer meer wordt.
Van zolder haalde ik de koffer met warme kleren en pakte die uit. Mijn zomerkleren verhuisden van de kledingkast naar de lege koffer.
Nu liggen mijn wintertruien, maillots en wollen rokjes weer in de kast. De koffer met zomerkleren bracht ik naar zolder.

Vandaag nam ik definitief afscheid van de zomer van 2009 en verwelkomde ik de herfst.
Hoewel ik de herfst altijd best knus en gezellig vind, deed het toch een beetje pijn.
Als medicijn tegen de pijn, kocht ik een leuk winterjurkje en kaarsen in verschillende herfsttinten.
Vanavond hebben mijn vrienden en ik in café X afgesproken.

Gelukkig kan ik over een maand of zes de zomer weer gewoon van zolder halen.