'Ik ben gestopt met roken. Ik zal een week langer leven. Die week regent het pijpestelen.'

Woody Allen

"Het leukste van een feest is de dag ervoor."

-Godried Bomans

5 jaar

5 jaar geleden postte ik mijn eerste logje op het wereld wijde web. Mijn eerste zin was: "Hallo is daar iemand?"
Inmiddels ben ik mijn eerste lustrum verder en weet ik dat er iemand is. Wel meerdere iemanden zelfs.

Er is een hoop gebeurd in 5 jaar tijd. Niet alleen in mijn privéleven, ook logtechnisch.
Twee keer werden mijn teksten gejat. *klik* en *nog eens een keer klik*
Ik werd gehackt, een keer helemaal volgespamd door de grapjassen van Retecool.com, ik schreef voor een aantal collectieven, leerde irl mensen kennen en kreeg rare, grappige, ontroerende, leuke en lieve mailtjes en reacties.
Ik werd twee keer herkend op straat en gaf twee keer een interview over loggen.
Twee keer werd ik genomineerd voor de B-wards en een keer voor een Dutch Bloggie.

Vier keer veranderde ik mijn lay-out en speciaal voor mijn verjaardag creëerde Rose hier weer een gloednieuw design en indeling. Met terug van weggeweest mijn geliefde citaten. Ik ben er erg blij mee, dus bij deze nogmaals bedankt lieve Rose.
Ook ben ik erg blij met mijn eerste lustrumfeestje. Ik vind het ondanks af en toe een dipje *klik*, nog steeds fantastisch om te doen. Alle leuke reacties, lieve mailtjes en fijne mensen die ik heb leren kennen, maken mijn online leven voor mij een dierbaar verlengstuk van mijn echte leven.
Op naar het volgende lustrum, zeg ik dan ook overtuigd en ik geef een borrel in de reactiebox. Iedereen is van harte welkom om een drankje mee te drinken.

het pooierterras

Het terras van de populaire kroeg bij om de hoek zit vol. "Daar", vraag ik aan vriend T terwijl ik naar een piepklein leeg tafeltje wijs."
"Nee", zegt hij terwijl hij met zijn hoofd schudt. "Weet je wat? We zitten hier altijd. Zullen we naar dat andere terras hier verderop gaan?"
"Dat terras", vraag ik en ik wijs naar het terras van de kroeg tussen de rode lichten dat twintig meter verder ligt. "Dat pooier en hoerenterras van die kroeg waar een jaar geleden nog iemand werd afgeknald?"
"Zien we in ieder geval eens andere gezichten", antwoordt T lachend.
"Okay", zeg ik en loop richting het red light district.

De zon schijnt en ik vind alles prima. Maar ook het terras van de hoerenkroeg zit bomvol. Er is nog maar een klein tafeltje aan de rand van het terras vrij en daar zit ook half een jongen aan die druk aan het bellen is.
"Mogen wij hier bij zitten", vraag ik hem en hij gebaart dat het goed is en dat we mogen gaan zitten.
T en ik wachten op de ober, praten wat en vangen ondertussen het gesprek dat je de jongen aan de telefoon voert op. Dat is ook niet te missen, want hij zit naast ons en praat nu echt heel hard.

"Ik heb toch voor dat meisje betaald", schreeuwt hij bijna. "Ze zou er vorige week al zijn. Ik heb dat raam gehuurd en nu loop ik geld mis. De volgende keer betaal ik je de helft. Geen gezeik".
T en ik kijken elkaar verbaasd aan. Je weet dat het bestaat. Je weet dat de vrouwen die een paar meter achter de ramen zitten, daar niet altijd vrijwillig zitten en vaak 'gekocht' worden. Maar nu we het zo sec horen, zo recht in ons gezicht zonder gene, bezorgt dat toch een wat akelig gevoel.

De ober is er nog steeds niet en ik kijk vriend T aan met een blik van 'laten we shiften'.
Hij begrijpt het en vraagt: "Terug naar de andere kroeg?"
Ik knik en we staan op.
We lopen langs de ramen terug en ik zie een dikke bezwete toerist onderhandelen over de prijs.
"Ik hoop niet dat zo'n jongetje dat ik bijles heb gegeven over tien jaar in zijn telefoon aan het schreeuwen is dat hij de volgende keer de helft betaalt", zeg ik tegen T.
"Ik hoop het ook niet voor je", antwoordt T lachend. "Want dan heb jij hem leren rekenen".

Macho L en het bijles geven

"De volgende keer dat jij vrijwilligerswerk gaat doen, wil ik wel mee", zei vriend L.
"Echt", vroeg ik twijfelend omdat ik me afvroeg of hij me niet in de maling nam.
"Ja, echt", antwoordde hij vastberaden.
"Weet je het zeker", vroeg ik nog maar eens.
"Absoluut".

Vriend L is stoer. Vriend L is mannelijk. Vriend L is italiaans. Vriend L is slim, een mooie man, ambitieus, gedreven, carrièregericht en best wel een beetje met zichzelf en zijn vrienden en voornamelijk vrouwen en sex bezig. Vriend L is een charmeur en ik ken niemand die meer macho is als hij. L is iemand die op facebook testjes doet als 'Are you good in bed', 'what car should I drive' of 'are you really Italian'.
Vriend L en vrijwilligerswerk vond ik niet in één zin passen.
Maar wat niet was, kon nog komen en dus mailde ik L een project waar ik aan mee ging doen door.
'Wil je hiermee naar toe', schreef ik.
'Leuk', replyde hij. 'Ben erbij'.

En zo stonden vriend L en ik afgelopen dinsdag opeens in een klaslokaal om kwetsbare kinderen bijles te gaan geven.
Al snel kreeg ik een meisje van twaalf toebedeeld en ontfermde vriend L zich over een jongetje van acht. Ik moest het meisje helpen met een boekbespreking en L ging sommetjes oefenen met het jongetje.
Het meisje en ik klikten meteen. Ik hielp haar met het schrijven en verbeterde haar waar nodig.

'Mijn' meisje typte een stukje op de computer en ik probeerde de conversatie tussen L en 'zijn' jongetje op te vangen. Ik wierp een blik over mijn schouder en zag L en het jongetje druk sommetjes oefenen. Het tafereel dat ik zag, was zo aandoenlijk, dat ik smolt. Vriend L zat volledig geconcentreerd het jongetje uit te leggen hoe hij het makkelijkst 94 van 98 kon aftrekken en hoe breuken werkten. Ondertussen vroeg hij belangstellend naar wat het jongetje bezig hield. Hij keek met een vaderlijke blik en ik zag hem elke keer weer een beetje glimmen van trots als het jongetje een som goed had.
Het liefst wilde ik op hem aflopen om hem te omhelzen. Het beeld van L en het kleine jongetje was zo schattig dat ik even verliefd op L werd en overwoog of ik hem niet gewoon ten huwelijk moest vragen. Gedurende de hele bijlessessie was L de ideale vader voor mijn eventuele kinderen.

De tijd ging snel en voor ik het in de gaten had was het bijles geven voorbij.
L en ik namen afscheid van onze kinderen en wandelden naar het dichtsbijzijnde terras voor een fles wijn en borrelhappen in de zon. We spraken enthousiast over onze ervaringen.
"Mijn jongetje speelde het liefst met lego en playmobile, maar hij vertelde dat hij het zelf niet thuis had en er dus alleen maar op school mee kon spelen".
"Mijn meisje vertelde dat ze elke avond rond twaalf-een uur pas ging slapen en de hele avond dvd's keek".
"Mijn jongetje wilde vlak voordat de tijd voorbij was nog heel graag een sommetje doen".
"Mijn meisje kon zich niet voorstellen dat wij vroeger geen computers en spellingscontrole hadden en alles zelf moesten uitschrijven".
"Wat een mooi werk hè?"
"Ja, wat superleuk om te doen".

We spraken nog zeker een uur over onze ervaringen en over hoe blij we waren dat we deze kinderen een heel inieminie klein beetje hadden kunnen helpen vandaag. En toen kwam vriend S en voegde hij zich bij ons aan tafel. Heel even vertelden we hem nog enthousiast over wat we hadden meegemaakt en toen gingen de gesprekken gewoon weer over lekkere wijven versieren, vreemdgaande mannen en vrouwen, auto's, neuken, banen en de credietcrisis. Vriend L werd gewoon weer de gezellige en grappige machoman die ik voor de bijles kende.
Vrienden zijn met zo'n man is prima, maar trouwen: Hell No! Laat staan kinderen.
Misschien tijdens het volgende keer bijles geven weer?

de simkaart

Zoals ik al eerder schreef, ben ik niet goed in spullen weggooien en in afscheid van mensen nemen.
In opruimen ben ik erg slecht. Ik ben uren bezig omdat ik altijd leuke of mooie dingetjes tegenkom, die ik dan vervolgens in een doos stop, terwijl ik die ansichtkaart van tien jaar terug misschien nog twee keer in mijn leven ga bekijken.
Mijn hele zolder staat vol met spullen die ik echt nooit meer gebruik en het zou me niets verbazen als jullie mij over tig jaar bij de opvolger van Jambers kunnen aanschouwen als een van die mensen die leeft in haar eigen museum.
Afscheid van mensen nemen, kan ik al helemaal niet. Vooral als die mensen me dierbaar waren of zijn. Ik richt fictieve minimonumentjes op en op sommige plaatsen kan ik nauwelijks meer komen omdat ze me erg doen herinneren.

Dus toen ik vorige week een probleem met mijn simkaart had, een nieuwe kaart kreeg en ik handmatig al mijn nummers moest overzetten, had ik het wederom even moeilijk.
Ik begon enthousiast, maar kwam al snel aan bij een kennis die er niet meer is. Tja en dan heeft het weinig zin dat telefoonnummer op mijn nieuwe simkaart te zetten.
'Vrienden' die ik nooit meer spreek, passeerden de revue en ook daar twijfelde ik weer. 'Wat als ik die persoon wat belangrijks moet vertellen? Je weet maar nooit'. Ik besloot ze toch maar niet mee te nemen. Als er zich echt iets urgents voordoet, mail ik ze wel of heeft iemand anders die telefoonnummers nog wel.
Mambezork (oma) in Amerika kwam langs en opa en oma Nederland. Het was een moeilijke beslissing, maar ook mambezork en opa gingen uit de telefoon. Er zijn andere manieren om hun te bereiken en opa en oma Nederland is nu alleen nog maar oma.

In de telefoonzaak vertelden ze me dat mijn simkaart al meer dan tien jaar oud was. Hij was nog uit het tijdperk dat Vodafone Libertel heette. Het is dan ook niet zo raar dat er tig nummers op stonden van mensen die er niet meer zijn en van mensen die geen vrienden meer zijn. Maar toch verbaasde het me hoeveel mensen er niet meer leven.
Hoeveel mensen er in een jaar of tien zijn komen te overlijden. Hoeveel herinneringen een simpele simkaart kunnen oproepen.

Bovendien leverde de simpele simkaart nog een mysterie op. Want er stond een mannennaam in mijn telefoon die ik heel leuk vind, maar waar ik er toch echt geen een van ken. Die heb ik dan maar wel meegenomen. Je weet maar nooit.
Mysterieuze namen verzamelen is best een leuke nieuwe hobby.

vrijwilligerswerk bij de bejaardensoos

Wat ik er van moest verwachten, wist ik niet. Om heel eerlijk te zijn, maakte ik me een beetje zorgen want ik had me twintig dementerende bejaarden voorgesteld. Dat bleek niet zo te zijn. De oudere mensen waar ik die avond als vrijwilligster gastvrouw voor zou zijn, waren nog alleenwonende, mondige en gezellige mensen die wekelijks bij elkaar komen voor een etentje in een buurthuis. Omdat hun sociale leven de laatste jaren enorm achteruit is gelopen en ze op deze manier nog wekelijks wat gezelligheid hebben.
Veel weduwes en twee stelletjes, waarvan een een lesbisch stel.

"Kom je naast mij zitten", zei een vrouw wiens lijf verouderd was maar wiens ogen nog steeds jeugdigheid uitstraalden.
"Graag", antwoordde ik.
We raakten in gesprek. Mevrouw had tot een paar jaar geleden nog aan tai chi gedaan en hardgelopen in het Olympisch Stadion, maar nu liet haar lijf dat niet meer toe.
"Hoe oud bent u eigenlijk als ik het vragen mag", vroeg ik.
"Ik ben 93, maar ik voel me soms nog gewoon 40 hoor", antwoordde ze grappend.
Ze bleek cultureel antropologe te zijn geweest en in haar jonge leven had ze de hele wereld gezien. Ze vertelde prachtig over een aantal van haar reizen en ik kon me haar helemaal als jonge vrouw tussen stammen in Afrika voorstellen.
"Het gekke is dat we toen zelf in Nederland ook nog niet zo veel hadden, dus zo primitief was het niet. Na de oorlog hadden we eigenlijk niets en mijn ouders vonden het ook stom dat ik antropologie ging studeren. Ze wilden dat ik geneeskunde ging doen, want daar had je echt wat aan, maar ik volgde mijn hart, ook in de liefde", zei ze terwijl ze een verliefde blik op haar vrouw wierp.
"Je moet alles doen wat je wilt doen", vertelde ze me. "Dan kun je nooit spijt hebben van dingen die je niet hebt gedaan. En als je de dingen doet die je leuk vindt en die goed voelen, dan komen er steeds meer goede, leuke en interessante dingen op je pad. Neem dat maar van mij aan".

Het was een bijzondere avond. Ik had min of meer verwacht de bejaarden te moeten voeren, maar ik kreeg er wat wijze levenslessen voor in de plaats.
Er werd veel gesproken over 'voor de oorlog' en 'na de oorlog'. Ik ben altijd enorm geïnteresseerd in geschiedenis en heb tig boeken gelezen over de historie van Amsterdam, maar gisteravond hoorde ik de echte verhalen en leerde ik meer over vooroorlogs Amsterdam dan ik ooit in boeken had kunnen lezen.
Achter elk mens zit een verhaal, maar niet alle verhalen kun je in de boeken lezen. De echte verhalen zijn veel interessanter, leuker en boeiender.

Marilyn Monroes

Een paar weken geleden ging ik naar een expositie van Richard Avedon in Foam. *klik*
Zoals dat gaat met kunst, bleef er een van de foto's dagenlang in mijn hoofd hangen. De foto van Marilyn Monroe.
Marilyn Monroe heeft me altijd geïntigreerd. Omdat ze een en al glamour was, maar van binnen was ze eigenlijk heel ongelukkig en er wordt zelfs gezegd dat ze een borderliner was.

Vriendin J vertelde me later het verhaal achter de foto die ik zo mooi vond. Richard Avedon was die hele dag al met Marilyn op pad geweest en continu was ze vrolijk en opgetogen geweest. Avedon nam de foto van haar op dat ene moment dat ze geen rol speelde. Dat piepkleine momentje dat ze zichzelf was. Haar kwetsbare en oh zo mooie zelf. De foto is triest, maar ook prachtig. Omdat de foto laat zien wie ze echt was.

De wereld zit vol met Marilyn Monroes. Mensen die altijd maar doen alsof het ze goed gaat. Alsof ze geweldig zijn en zich zo ook voelen.
Maar het is net zoals met de foto van Marilyn Monroe van Richard Avedon. Mensen zijn het mooist als ze laten zien wie ze echt zijn.
Je kwetsbaar opstellen is mooi en maakt je veel interessanter.

Het is beter gehaat te worden om wie je bent, dan geliefd te worden om wat je niet bent.

André Gide

ps Voor de liefhebbers: ik zit tegenwoordig ook op Twitter. Ik ben te vinden onder Kaatster. In het kader van jezelf echt laten zien...

ps ps Voor de loggers met Pivotx; ik kan niet bij jullie reageren. En Maaike, op jouw log kan ik helemaal niet meer komen!