de nieuwe bovenbuurjongen II

Als ik net thuis ben, wordt er op de deur geklopt.
'De nieuwe bovenbuurjongen', prent ik mezelf enthousiast in. Dat blijkt niet zo te zijn. Het is mijn oude bovenbuurmeisje die afscheid komt nemen. We praten een beetje over koetjes en kalfjes, over het huis, haar nieuwe huis en al die jaren dat we boven en onder elkaar woonden. Ik ben niet goed in afscheid nemen en zij ook niet. Het is maar goed dat ze geen spulletje is anders had ik haar in een doos op zolder gestopt. Je moest eens weten hoeveel spulletjes er in dozen op zolder staan waar ik geen afscheid van kan nemen.

"Trouwens", begin ik vlak voor het tot ziens moment. "De nieuwe bovenbuurjongen... wanneer komt hij eigenlijk?"
"Ik denk dit weekend", antwoordt ze. "Maar dat weet ik niet helemaal zeker".
"En..", ga ik verder met in mijn achterhoofd vriendin X, "gaat hij er eigenlijk alleen wonen?"
"Dat weet ik ook niet zeker", zegt ze. "Het is trouwens wel grappig, want zijn vriend loopt stage bij mij op kantoor".
"Vriend", herhaal ik. Ik die toch helemaal niet homofoob, ouderwets, of non open minded is, ik die alleen maar heel erg met mijn vriendin mee leeft terwijl het nu lijkt of ik zelf teleurgesteld ben.
"Ja, hij heeft een vriend. En volgens mij wilde hij het inderdaad kopen om er samen te gaan wonen".
"Wat zal mijn vriendin X teleurgesteld zijn", zeg ik en ik leg vervolgens het verhaal uit waarna mijn bovenbuurmeisje en ik samen even heel hard moeten lachen.

Als we dan echt daadwerkelijk 'tot ziens' hebben gezegd, bel ik direct de betreffende vriendin.
"Ik heb heel teleurstellend nieuws over meneer Puntje Puntje", zeg ik haar.
"Oh", klinkt het gedesillusioneerd vanaf de andere kant. "Hij heeft een vriendin".
"Nee", antwoord ik. "Een vriend".
"Oh. Okay", zegt ze en een seconde of wat later zitten we allebei gierend van het lachen aan de telefoon.
"Wat een verhaal", roept X.
"Ja hè", beaam ik.
"En nu staat het ook al op je log en weet iedereen het!"

Goed.
Vriendin X was dan niet zo teleurgesteld. Uiteindelijk viel het best wel mee.
Ik hoop dat ik van het statafel- en tribuneverhuurbedrijf hetzelfde kan zeggen, als ik morgenochtend op zo een korte termijn de optie annuleer.

Van die (maan)dagen

Dat je de Nuon, UPC en de Postcode Loterij moet bellen over rare rekeningen, tegoeden en dubbele trekkingen. Op een dag. Ik overdrijf niet. Zo veel wachtmuziekjes kan een mens al niet aan op een dag, laat staan de incapabele klantenservicemedewerkers waar je mee geconfronteerd wordt.

Dat je een langslepend conflict met de Belcompany hebt over een telefoon die al drie keer opgestuurd is voor reparatie, maar elke keer met hetzelfde probleem terugkomt. Dat ze zeggen: "We bellen u over een kwartier terug mevrouw" en dat dat kwartier vervolgens al vijf kwartier duurt.

Dat je spierpijn hebt van het spijkerpoepen en dat je eetdate gecancelled wordt terwijl je daar nou net zo veel zin in had.

Dat je wilt bellen met een vriendin en dan beseft dat die nog een week in het buitenland zit.

Dat je in de auto zit en een nieuw liedje hoort en denkt: 'Jaaaaaaa, zo voel ik me':

het partijtje

Tegenwoordig sport ik zo'n drie keer per week. Inmiddels heb ik dus best wel een redelijke conditie en heb ik wel iets van spieren gekregen op plaatsen waarvan ik niet wist dat je daar spieren kon kweken.

Vandaag had ik een partijtje. Vriendin A en haar tweelingzus werden dertig en gaven een heus verjaardagsfeestje. Een feestje inclusief spekjes, ranja, punthoedjes en slingers. Een feestje inclusief spelletjes.
We gingen twister (dat ik consequent Twitter noemde), ezeltje prikje, hoepelen, koekhappen, spijkerpoepen en nog veel meer van dat soort oud Hollandsche spelletjes doen.
En ik kon er niets van. Echt, ik ben waardeloos partijtjes materiaal.
Alleen het ringwerpen, daar was ik heel erg goed in. Zo goed dat niemand meer met me wilde. Zelfs met handtas aan de arm en knellend bandje van het feesthoedje onder mijn kin (feesthoedjesbandjes worden namelijk niet voor volwassen hoofden gemaakt) scoorde ik continu de hoogste punten (Fantaseer de foto maar, die is er heus niet).

Wat ik vandaag leerde? Dat partijtjes een soort van topsport zijn.
Inmiddels ben ik thuis en doodmoe. En ik heb spierpijn. Van het spijkerpoepen. Hoe leg ik dat nou weer uit morgen?

de nieuwe bovenbuurjongen

"Ik krijg een nieuwe bovenbuurjongen", vertelde ik een paar weken geleden aan vriendin die ik voor de zekerheid maar even X noem.
"Oh ja. Hoe heet hij?"
"Puntje Puntje", vertelde ik. "Ken je hem?" Vriendin X kent namelijk iedereen, moet je weten.
"Nee", zei X aarzelend. "Maar misschien zijn broer wel".

Een paar dagen later mailde X: "Die nieuwe bovenbuurjongen van jou, die is best appetijtelijk".
"Huh, hoe weet jij dat", mailde ik terug.
Dat vond X redelijk bizar. Ik ben namelijk in mijn vriendengroep de Internetwizzkid. "Uuuuh google images", replyde X en ze stuurde me de link.
Ik bestudeerde de link en mailde toen terug: "Best okay, maar niet mijn type".
"Dat geeft niet. Jij hebt al een type. Dan is deze voor mij".
"Woningruil doen dan", stelde ik voor. Vriendin X is namelijk een maand of wat geleden in een grachtenpand aan de Prinsengracht gaan wonen. Prinsengracht als in hartje centrum als in vlakbij Spiegelstraat, Rijksmuseum, Vijzelgracht, leuke antiekwinkeltjes en mét dakterras.
De woningruil ging X wat te ver. Maar of ik de komende tijd wel een beetje in de gaten wilde houden wanneer de grote dag a.k.a. de verhuisdag zou plaatsvinden en of er een mevrouw Puntje in het spel was.

Afgelopen zaterdag verhuisden mijn oude buren het huis uit. En dus belde ik X om te vertellen dat Puntje Puntje nu elk moment verwacht werd. Maar aangezien ik een waardeloze private detective ben, kon ik nog niet precies vertellen wanneer nou precies en of er een mevrouw Puntje was.

"Aanstaande zaterdag zal hij wel verhuizen", concludeerde X. "Ik voel het gewoon. Je belt me meteen hè?"
"Ik bel je meteen", beloofde ik.

"En... weet je het al", riep X vandaag door de telefoon.
"Nog niet helemaal", jokte ik. Al waren de woorden niet helemaal gejokt, slechts gehusseld. 'Nog helemaal niet', was passender geweest.
"Het wordt toch zaterdag. Wedden?"
"Vast en zeker".
"Want dat wilde ik je nog vragen. Mogen A, D, M en E dan ook komen? Je hebt toch een tribune voor je raam neergezet".
"Wat mij betreft wel".
"Heb je statafeltjes gehuurd?"
"Ik heb een optie op statafeltjes".
"Dan nemen wij hapjes mee. Hij heeft vast ook leuke vrienden die leuk zijn om naar te kijken".
"Hapjes voor de hapjes".
"Zaterdagochtend meteen bellen hè? Beloofd?"
"Beloofd".
"Ik hoop trouwens niet dat hij eerst gaat verbouwen of zo?"
"Ik denk het niet hoor".

Ik krijg een nieuwe bovenbuurjongen. Hartstikke leuk natuurlijk.
Er zijn alleen een paar problemen.
1) Als hij verhuist willen opeens al mijn vriendinnen langskomen
2) Ik weet helemaal niet of er een mevrouw of misschien wel een meneer Puntje is
3) Ik weet helemaal niet wanneer hij precies verhuist en of ik dan wel thuis ben
4) De arme jongen moest eens weten hoe er over hem gepraat wordt

Personal Training

Met mijn oordopjes in het tv'tje op de loopband ben ik gebiologeerd het journaal aan het kijken. Het valt me pas na ongeveer een halve minuut op dat de vrouw die fanatiek achter me staat te wuiven dat doet om mijn aandacht te trekken.
"Ja", zeg ik licht geneerd. "Wat is er?"
"Mijn klasje is leeg", roept ze joviaal. "Het zal het mooie weer wel zijn, maar er is maar een iemand komen opdagen", legt ze uit terwijl ze naar een meisje in een rose pakje wijst. "En nou vroeg ik me dus af of jij misschien mee wilt doen, want het werkt motiverender als je met meer bent".
"Oh okay", antwoord ik terwijl ik om me heen kijk of ze geen andere potentiële slachtoffers had kunnen aanspreken. Maar ik zie alleen maar mannen model Inloopkast, Bulldog of Wolkenkrabber.
"Ik ben niet zo goed in Aerobic klasjes", zeg ik verontschuldigend terwijl ik visioenen krijg van mezelf stuntelend in Aerobic klasjes. Visioenen van vroeger dat ik in de spiegel het hele klasje synchroon zag bewegen en ik zelf elke keer een maat te laat was.
"Het is geen Aerobics hoor", antwoordt de lerares teleurgesteld doch motiverend tegelijk. "Het is stepshape. En zie het gewoon als personal training. Misschien kan ik je nog wat tips meegeven".
Ik kijk naar de lerares en dan naar het meisje in het rose pakje. 'Och', denk ik. 'Kwaad kan het niet. En als er maar twee mensen zijn dan valt het uit de maat lopen minder op. Dan zou het bij wijze van spreke nog die ander kunnen zijn die uit de maat loopt'.
"Goed", zeg ik. "Ik doe mee" en ik spring tegelijkertijd van de loopband af.
"Fijn", roept de Stepshape lerares.

Dan loop ik naar het zaaltje en voelt het als ik door de deur loop alsof ik een abattoir inloop. Het meisje in het rose pakje staat al bij haar plankje en glimlacht naar me.
De lerares zet muziek op en begint te springen. En ik. Ik spring mee. Ik probeer alle oefeningen zo goed mogelijk te doen. Af en toe lijken mijn armen in de knoop te komen en struikel ik over mijn benen, maar voor de rest gaat het best okay.
En dan. Komen de gewichten tevoorschijn. En moeten we gaan springen mét gewichten. En dat vind ik dus niet zo grappig. Want dat kan ik voor geen meter. Het zijn maar hele lullige gewichtjes maar ik krijg ze nauwelijks boven mijn middel opgetild. Op een gegeven moment verlies ik de controle over een van de gewichtjes, vliegt die door de lucht en landt die net niet op de tenen van het meisje in het rose pakje.
Gelukkig ziet ze niet dat ik enorm bloos, want ik ben al zo rood als je maar kan zijn van het vele springen, zwaaien en mezelf martelen.

'Dit is de hel', prent ik mezelf in onderwijl kijkend naar de lerares die op en neer springt met de gewichten op en neer in de lucht, er uit ziet alsof ze nog totaal niet bewogen heeft terwijl ik er uit zie alsof mijn hoofd elk moment van mijn romp kan vallen. Overigens zou dat niet eens zo'n probleem zijn want mijn haar heeft echt the baddest hairday ever en kroest alle kanten op.
"Doooorrrrrgaaaaan", roept de lerares overenthousiast met een enorme glimlach.
'Hoe', vraag ik mezelf af en tegelijkertijd vervloek ik mezelf. 'Waarom ben ik hier aan begonnen? Ik ben toch niet suïcidaal? Waarom laat ik me hier in praten? Waarom? Waarom? Waarom?"
"Jullie doen het heel goed. Fantastisch!"
'Pinokkio', denk ik en ik twijfel of ik niet een hartaanval aan het krijgen ben.

En dan is de les opeens afgelopen. Het langste uur uit mijn leven was toch opeens heel snel gegaan.
"Dat viel mee hè", zei de lerares terwijl ze me een schouderkloptje geeft.
Ik knik van ja, maar bedoel nee. Praten kan ik niet meer. Gevoel in mijn armen en benen kan ik niet ontdekken.
"Morgen geef ik weer les. Om vier uur. Als je zin heb?"
"Misschien een andere keer", hyperventileer ik. "Als ik weer gevoel in mijn lichaam heb".
De lerares giegelt.

In de kleedkamer draai ik me half om en kijk ik in de spiegel of ik al extra armspieren heb gekregen.
Dat blijkt niet zo te zijn.
Het meisje in het rose pakje glimlacht naar me en legt uit dat je zo'n eerste les vooral heel veel energie verbrandt. Ja dat heb ik gemerkt ja.

Als ik naar huis wandel, passeer ik de bakker en koop ik daar twee kaascroissantjes. Je moet toch ergens heen met je energie?

Eckhart Tolle in een notendop

Net zoals honderdduizenden anderen heb ik Echart Tolle's The Power is Now gelezen. Voor degenen die het niet gelezen hebben, de titel verklapt het al een beetje, het komt er op neer dat je in het nu moet leven. Veel mensen zijn te veel bezig met het verleden of maken zich continu zorgen om de toekomst. Dat is zonde van de energie. Het verleden is voorbij, daar kun je niets meer aan veranderen en je zou je geen zorgen moeten maken over de toekomst, omdat je helemaal niet weet of die wel zo gaat lopen als dat je denkt dat 'ie dat gaat doen. Bovendien zou het kunnen dat je door al die nodeloze energie het heden uit het oog verliest. En dat je niet geniet van de momenten in het nu.
Eckhart Tolle in een notendop.

Afgelopen week was ik bij vriendin L. Ik zat aan tafel met mijn grote vriendin, de driejarige dochter van L, R. *klik*
"Gisteren was ik jarig", vertelde R mij. "En toen kreeg ik gouden schoentjes".
"Oh ja", vroeg ik.
"En gisteren was het kerstmisjes en toen kwam mijn vriendje en toen had ik mijn gouden schoentjes en mijn zwarte lekking aan".
Vragend keek ik L aan. "Ze is toch in oktober jarig?"
Lachend verklaarde L het mysterie: "Ze begrijpt tijd nog niet. Alles in het verleden is gisteren en alles in de toekomst is morgen".
Eckhart Tolle in een notendop.

's Avonds las ik R voor het slapen een verhaaltje voor.
"Het was leuk hè vandaag", zei ik tegen haar nadat ik haar een slaapkus had gegeven.
"Ja, heel leuk", riep R. "Gaan we snel weer naar de dierentuin?"
"We gaan snel weer naar de dierentuin".
"Morgen?"
Even dacht ik na en toen antwoordde ik: "Dat is goed. Morgen gaan we naar de dierentuin".

Gisteren, vandaag en morgen.
Meer heb je niet nodig.
Eckhart Tolle in een notendop.

in de sportschool

"Jeetje.... dat meisje naast jou net. Op de crosstrainer", zeg ik hijgend tegen vriendin L terwijl we naast elkaar rennen op de loopband in de sportschool.
"Erg hè", beaamt L.
"Vre-se-lijk".

Het meisje waar we het over hebben is er een van het model lucifer. Geen greintje vet en haar gezicht is ingevallen. Aan alle kanten steken botten uit haar lichaam.
Je zou zeggen dat ze totaal geen energie zou hebben, maar ze stond als een dolle te bewegen op de crosstrainer.

"Anorexia", zegt vriendin L.
"Absoluut", antwoord ik.
"Toch weird dat die mensen zo veel energie hebben".
"Bizar. Ik val flauw als ik lang achter elkaar niet eet".

Door de spiegel kijken we rennend naar het meisje dat nu op het schaatsapparaat staat. De jongen naast haar beweegt als een professionele schaatser sierlijk en langzaam op en neer. Het anorexia meisje maakt bewegingen alsof ze schaatsend een epileptische aanval heeft.

L en ik schudden afkeurend onze hoofden van links naar rechts terwijl we elkaar aankijken.
"Ze is hier al-tijd", zegt L. "En ik ben hier dus heel onregelmatig".
"Niet te geloven".
"Eigenlijk vind ik ook dat zo'n sportschool daar verantwoordelijkheid voor moet nemen".
"Ja maar hoe", vraag ik.
"Weet ik niet. Maar het moet gewoon".
"Ik ben trouwens wel klaar. Jij?"
"Ja, ik ook. Zullen we eten halen en bij mij eten?"
"Is goed".
"Pizza of indisch?"
"Indisch".

Een half uur later zitten we met bord Indonesisch eten voor onze neus aan tafel. L schenkt wijn in glazen.
"Waar proosten we op?"
"Op gezond zijn", zegt L.
"En blijven", vul ik aan.
"En op liever over- dan ondergewicht".
"En op Indisch eten met extra veel saus".

"Toch blijf ik het raar vinden van zo'n meisje. Dan heb je een gezond lichaam en dan maak je het zelf kapot", begint L nadat we de eerste happen hebben genomen.
"Tja. Wij hebben zelf natuurlijk ook jaren gerookt".
"Dat is toch anders. Ik moet nog even nadenken in wat voor opzicht, maar anders is het".

Log in liedjes

Here comes the sun
Let the sun shine in
Sun is shining
I am on top of the world
Sometimes my life is so incredible
Don't stop me now
Get the party started
All this time just enjoy the ride
Viva la Vida!

op wintersport II

"Sneeuwt het nou al weer?"
"Er lijkt geen einde aan te komen".
"Gelukkig is de sneeuw fantastisch, alleen er is totaal geen zicht".
"Vanmiddag maar weer boerenbridgen?"
"Okay".

Misschien had ik het een beetje over ons afgeroepen.
Met m'n geblaat over een wit Zwitserland.
Uiteindelijk hadden we maar een dag zon.
Het mocht de pret niet drukken.
Marathon boerenbridgen is ook gezellig.