"Is dat je fotocamera", vraagt mijn oma terwijl ze naar mijn iPod wijst.
"Nee", antwoord ik. "Maar je kunt er wel foto's en filmpjes op kijken.
"Oh, het is een telefoon", zegt mijn oma trots.
"Nee ook niet", lach ik. "Hoewel je met sommige modellen kunt bellen. Maar dan heet het een iPhone, dit is een gewone iPod".
"En daar kun je alleen foto's op kijken?"
"Je kunt er ook muziek mee luisteren".
Mijn oma tilt de iPod op, draait hem om en vraagt dan: "Maar waar stop je dan de cd in?"
Ik vind het al heel wat dat ze weet dat je met sommige telefoons niet alleen kunt bellen. Oma heeft de eerste auto's zien komen, over de eerste snelwegen gereden, de eerste mens op de maan zien landen, Internet en mobiele telefoons zien opkomen en nu gaan er zelfs toeristen de ruimte in.
"Het is een soort computer", leg ik uit. "Je kan er nummers op opslaan".
"Aaah", zegt oma met een blik alsof ze net het buskruit heeft ontdekt. "Dus je kunt er ook mee internetten".
"Nou dat weer niet. Je kunt er niet mee surfen".
"Surfen", vraagt mijn oma verbaasd. "Dat is toch een sport? Kan dat ook al met sommige van dat soort apparaten?"
Categorie: jeugd
27 Juli '08 - 12:51
onoverwinnelijk
Een jaar of vijftien moet ik zijn geweest. De foto is gemaakt tijdens een thuiswedstrijd want ik rijd niet met ons officiële wedstrijdsjabrak. Wel met witte rijbroek en witte handschoenen en met alleen de polo van ons tenue wat er op duidt dat het een warme dag was.
Het woord angst kwam nog niet in mijn woordenboek voor. Ik haalde de meest gevaarlijke capriolen uit want ik vertrouwde mijn Masher volledig en hij mij. Hoe vaak ik van hem afgevallen ben omdat ik toch een bocht verkeerd inschatte, weet ik niet meer, maar als ik viel dan rende hij niet weg zoals andere paarden, maar bleef hij rustig staan totdat ik weer opgestapt was en we verder konden.
Het was een tijd van dagelijks trainen. Elke dag op de fiets naar stal, zelfs als het keihard regende, hagelde of vroor. Het was een tijd van ijzeren discipline en af en toe veel gemis, maar dat had ik er voor over. De beste dat moest ik worden, elke keer weer een klasse hoger bereiken en ik had maar een doel voor ogen: Ooit zou ik rijden op de Olympische Spelen.
Feestjes sloeg ik over, want op zondag reed ik wedstrijden en moest ik vaak al om vier uur 's ochtends op de manege zijn om Masher te wassen en in te vlechten om vervolgens naar een of ander gehucht in een of andere uithoek van het land te rijden om daar te starten.
Ik bereikte samen met mijn grote liefde de hoogste klasse. Ooit stonden mijn trainer en moeder langs de kant met hun ogen dicht omdat ik tijdens een barrage over Mashers eigen hoogte heen moest springen en zij dat zo eng vonden. Dat begreep ik niet, want ik vond er niets engs aan. Ik wist dat we het konden en dat ik tijdens de ereronde voorop zou rijden.
De Olympische Spelen zou ik nooit rijden, want ik verloor mijn interesse in altijd maar moeten winnen. Er kwamen andere dingen in mijn leven en ik wilde net zoals mijn klasgenoten ook gewoon plezier maken. Er kwamen vriendjes die braaf langs de kant stonden, maar door wie ik ook wel eens een training over sloeg.
Studeren in Groningen vond ik interessanter dan de paardrij opleiding in Deurne en ik wilde ook niet meer rijden op een ander paard dan Masher. We waren even oud en hoewel hij op zijn negentiende nog steeds dezelfde energie en kracht had als jaren daarvoor, besloten mijn ouders en ik hem met pensioen te sturen.
Ik verhuisde naar Groningen en Masher naar Duitsland waar hij ging wonen bij een lief jong meisje dat ook verliefd op hem was, uren met hem ging wandelen en zelfs bij hem in de stal sliep.
Op zijn vijfentwintigste overleed Masher aan een blindedarmontsteking. Wekenlang sloot ik me op op mijn kamer en kreeg ik geen hap door mijn keel.
Ik hoef nooit meer een ander paard want zo'n band als die ik met hem had, krijg ik toch nooit meer.
Er hangt nog steeds een grote foto van hem op mijn slaapkamer en ik denk elke dag aan hem. Mijn eerste grote liefde. De eerste die ik veilloos aanvoelde en hij mij. De wereld lag aan onze voeten en ik kon alles. Nooit heb ik me meer zo onoverwinnelijk gevoeld als toen.
Categorie: levenstekens
22 Juli '08 - 19:01
twee toevalligheden
De eerste toevalligheid:
Afgelopen weekend had ik een familiebrunch in het Oosten van het land. Mijn neef, zijn vrouw en kinderen waren over uit Indonesië en dat was een goede reden om elkaar weer te zien. Iedereen was vergeleken met de vorige keer weer een jaar ouder, de kinderen van mijn neven en nichten dus weer gegroeid en er was een hoop gespreksstof. Mijn andere neef gaat trouwen, weer mijn andere neef wordt vader, mijn nichtje was er met de baby waar ze een paar weken geleden van was bevallen, dus er was genoeg om over te praten, te bewonderen en/of van onder de indruk te zijn.
Maar, want er is een maar, ik was van een ding echt enorm onder de indruk. En dat had niks met de geplande huwelijken, baby's, emigratieplannen, remigratieplannen of in het kort gezegd mijn familie te maken. Het had wel te maken met iets dat ik inmiddels al bijna als familie zie, omdat ik toch behoorlijk uren met hem doorbreng per week. Ach laat ik het niet spannender maken dan dat het is; het had met mijn auto te maken en wel met mijn kilometerteller.
Voordat ik wegging drukte ik de teller namelijk op 0, omdat ik precies wilde weten hoe ver het rijden zou zijn. Toen ik mijn auto inparkeerde voor het huis van mijn oom en tante stond de teller op 100 kilometer. Precies. 100.00. Nou daar was ik dus énorm van de onder de indruk. Maar ik hield het wel voor mezelf. Het zou tenslotte een beetje pathetisch zijn om over mijn auto te gaan vertellen, net nadat mijn neef zijn huwelijk had aangekondigd.
De tweede toevalligheid:
Na alle commotie van afgelopen weekend werd ik op zondagavond hartstikke ziek. Even twijfelde ik aan de coquilles die ik een paar uur daarvoor met vriend O, die over was uit Wenen, gegeten had in een restaurant, maar na een dag wist ik dat het noch de coquilles noch de struisvogelbiefstuk was. (Voor de oplettende lezer; allebei niet kosher, maar oh zo lekker). Inmiddels ben ik al twee dagen ziek, maar gelukkig wel aan de betere hand (voor de ongeruste lezer). Ik zal niet in details treden, maar de cracker en het bouillonetje van een paar uur geleden zijn binnengebleven.
Maar, hoor ik u denken, wat was nou de toevalligheid? Dat ga ik vertellen. Vanmorgen zette ik mijn wekker niet, want ik wist dat ik niet naar mijn werk zou gaan. Elke werkdagochtend gaat mijn wekker om zeven uur dertig precies. Elke ochtend. Vanmorgen werd ik wakker. Om zeven uur dertig. Precies. Nou daar was ik dus ook van onder de indruk. Maar niet zo erg als van de kilometerstand die precies 100 was. Want ik ook heus wel dat dat dus met bioritmes te maken heeft (voor de betweterige lezer).
Categorie: levenstekens
17 Juli '08 - 21:27
Miracle Drug
I want a trip inside your head
Spend the day there...
To hear the things you haven't said
And see what you might see
I wanna hear you when you call
Do you feel anything at all?
I wanna see your thoughts take shape
And walk right out
Mijn zusje kan niet praten
Dat heeft ze ook nooit gedaan
Soms kan ze zonder woorden duidelijk maken wat ze wil
Maar vaak begrijp ik haar niet en worden zij en ik verdrietig
Wat er in haar hoofd om gaat
dat weet ik niet
Haar geluk, angsten en verdriet, ken ik niet
en ik zal ze nooit te weten komen
The songs are in your eyes
I see them when you smile
I've seen enough I'm not giving up
On a miracle drug
Mijn zusje is heel muzikaal
In muziek kan ze zich uiten
Van verdrietige muziek gaat ze huilen
Maar ze kan er ook om lachen
Ik weet dat ze er van geniet
En ik weet ook dat zij de woorden
die gezongen worden in vreemde talen begrijpt
Altijd
I am you and you are mine
Love makes no sense of space
And time...will disappear
Love and logic keep us clear
Reason is on our side, love...
The songs are in your eyes
I see them when you smile
I've had enough of romantic love
I'd give it up, yeah, I'd give it up
For a miracle, a miracle drug, a miracle drug
Hoewel we elkaar vaak niet begrijpen
zijn we een
Ik spreek haar woorden uit
en mijn handen helpen haar
waar ze mijn hulp nodig hebben
Zij begrijpt mijn emoties niet
maar is er
en ik geniet van haar zijn
ik vul haar aan en zij mij
door haar ben ik meer dan dat ik zou zijn zonder haar
God I need your help tonight
Beneath the noise
Below the din
I hear your voice
It's whispering
In science and in medicine
"I was a stranger
You took me in"
The songs are in your eyes
I see them when you smile
I've had enough of romantic love
I'd give it up, yeah, I'd give it up
For a miracle, miracle drug
Miracle, miracle drug
Ik zou er alles voor over hebben
om een keer
in haar hoofd te kijken
te voelen wat zij voelt
te zien wat zij ziet
haar geluk, angsten en verdriet
beter te herkennen
Ik zou er alles voor over hebben
Categorie: levenstekens
15 Juli '08 - 22:32
twee vraagstukken
Mijn eerste vraagstuk:
Vriend S hamerde er vorige week op dat ik toch echt vaker mijn wachtwoorden moest veranderen. Als vriend S wat zegt dan negeer ik dat meestal. Niet omdat ik hem niet lief vind, maar meestal gaat het over de kwaliteit van mijn stereo of dat ik een nieuw beeldscherm voor mijn pc moet aanschaffen en, laat ik het voor eens en voor altijd nog eens zeggen, ik geef geen zak om de kwaliteit van mijn stereo of een miljoenen pixels groot beeldscherm. Maar wat betreft de wachtwoorden had hij een punt en dus paste ik als eerste mijn hotmail password aan. Ik verzon zelfs zo'n goed wachtwoord dat ik de volgende dag niet meer precies wist wat ik nou had verzonnen (zie ook mijn vorige log). Was het nou met een hoofdletter? Welke cijfers had ik ook al weer waar gebruikt? Na tien mislukte pogingen klikte de optie 'forgot password' aan. Ik wachtte op mijn geheime vraag, maar die kwam niet. Paniekerig probeerde ik toch nog maar een combinatie. Gelukkig kon ik daar wel mee inloggen.
Ik had een nieuw mailtje, van de microsoft klantenondersteuning, en die luidde: Hallo kaatendannogwat@hotmail.com, We hebben uw verzoek om uw wachtwoord voor Windows Live opnieuw in te stellen ontvangen. Volg onderstaande instructies om uw verzoek te bevestigen en uw wachtwoord te wijzigen. Door uw verzoek te bevestigen helpt u ons onbevoegde toegang tot uw account voorkomen. Als u geen verzoek heeft ingediend om uw wachtwoord opnieuw in te stellen, volgt u onderstaande instructies om het verzoek te annuleren. VERZOEK BEVESTIGEN EN WACHTWOORD OPNIEUW INSTELLEN 1. Kopieer het volgende webadres: enz.
Nou vraag ik je: Hoe slim is het om iemand die zijn wachtwoord kwijt is een mailtje te sturen met daarin een methode om je wachtwoord opnieuw in te stellen?
Mijn tweede vraagstuk:
Vorige week was ik in Kopenhagen (geweldige stad overigens). Nou is de Deense naam voor deze stad København. En dat havn op het eind spreek je dan uit als haven. En dat haven op het eind betekent ook 'haven'. Net zoals het onze haven. Kopenhagen betekent dus eigenlijk de haven van Kopen. Waarom noemen wij Kopenhagen dan Kopenhagen met een 'g' en niet gewoon met een 'v' zoals de Denen dat doen. Does not make sense. Waarom niet gewoon met een 'v'? Het is me een raadsel. Poe hee.
Dit waren mijn vraagstukken van deze week. Mocht iemand zich geroepen voelen mijn dilemma's te beantwoorden. Please, wees mijn gast.
En zie hier een foto van de Nyhavn, een van de hotspots van Kopenhagen, een haven ja en dat spreek je wel gewoon met een 'v' uit net zoals in het Nederlands.
Categorie: levenstekens
12 Juli '08 - 10:46
de Aftakeling
"Wat ben jij al bruin", merkte mijn oma voor de vierde keer op tijdens de vakantie.
Ik had haar al eveneeens vier keer verteld dat ik de week ervoor ook op vakantie was, ze wist vantevoren ook dat ik zou gaan en alle details van die vakantie heb ik haar in geuren en kleuren verteld. Maar het geeft niet. Ik vertelde haar nog maar een keer dat ik al weg was geweest.
"Oh leuk. Waarheen?"
"Naar plaats X in Spanje. Ken je zeker niet?"
"Nee dat ken ik niet? Maar hoe weet je nou dat ik dat niet ken?"
"Omdat ik je dat al verteld heb oma".
"Oh...tja, mijn geheugen laat me in de steek".
Dat haar geheugen haar in de steek laat, is niet helemaal waar. Het is haar korte termijn geheugen dat hapert. Haar lange termijn geheugen daar is niets mis mee. Ze kan nog steeds namen van mensen die ze zestig jaar geleden heeft ontmoet opdreunen. Het telefoonnummer van het adres waar mijn ouders, mijn zusje en ik twintig jaar geleden woonden, typt ze uit haar hoofd als eerste in als ze mijn ouders wil bellen en ze weet nog precies welke landen en plaatsen ze jaren geleden met mijn opa bezocht. Zelfs hotels weet ze nog te noemen en mogelijk zelfs te vinden.
Mijn collega vertelt dat hij naar Doe Maar was geweest. Dat vonden wij heel leuk want mijn collega is begin twintig en is dus niet met Doe Maar opgegroeid. Terwijl die band juist onze jeugd was.
"Bij mij op de lagere school liepen mensen met roze en gifgroene zweetbandjes", vertel ik hem. "En er werd gehuild toen ze uit elkaar gingen", vervolg ik. "Sterker nog. Toen ik jong was, zong Kinderen voor Kinderen zelfs een liedje voor Doe Maar".
"Oh ja", vraagt R verbaasd.
"Jaha", knik ik en begin te zingen: "Lieve Ernst, moet je horen
Ik Ben de allergrootste Doe Maar-fan
Hoor ik jou en Henny zingen
Is het of ik jullie heel goed ken
Ik hou niet van televisie
Maar voor jullie blijf ik thuis
En ik koop ook jullie platen
Ik heb ze allemaal in huis
Maar dat liedje van die bom
Moet je horen lieve Ernst
Dat vind ik een beetje stom moet je horen
Ik ben de allergrootste Doe Maar-fan
Hoor ik jou en Henny zingen
Is het of ik jullie heel goed ken
Ik hou niet van televisie
Maar voor jullie blijf ik thuis
En ik koop ook jullie platen
Ik heb ze allemaal in huis
Maar dat liedje van die bom
Moet je horen lieve Ernst
Dat vind ik een beetje stom".
"En dat liedje ken jij gewoon nog uit je hoofd", merkt R lachend op.
"Uh... ja", zeg ik lichtelijk beschaamd. "Ik ken bijna al die nummers nog uit mijn hoofd".
En opeens bedenk ik me dat ik nog heel veel dingen van 'vroeger' weet. In mijn hoofd zit al die informatie nog. Informatie zoals:
'Ik ben niet bang voor de tandarts, want ik heb zo goed gepoetst'. Of dat ik me kan herrinneren dat Alleen op de Wereld tegelijk werd uitgezonden met Pipo de Clown.
Ik weet nog dat mijn buurmeisje, van vijfentwintig jaar geleden, eerste vriendje Johan de Groot heette en dat hij op een groene brommer reed. Dat ik op de eerste dag dat ik naar de lagere school ging als eerste op het schoolplein Rob tegenkwam die niet naar school wilde en dat ik met Sinterklaas een keer een surprise kreeg in de vorm van een hele grote lollie en dat ik dacht dat het een verkeersbord voor klaarovers was. En ga zo maar door. Ik weet nog precies hoe al mijn klasgenoten heetten en wie waar woonde.
Maar dat ik die brief moest posten gisteren, dat was ik vergeten.
Soms stelt iemand zich aan mij voor en dan weet ik vijf minuten later al niet meer hoe diegene heette.
Als ik ergens afspreek op een nieuwe plek in Amsterdam, dan moet ik het adres opschrijven anders vergeet ik het al weer op de fiets en als ik dingen bij de stomerij moet ophalen dan moet ik het ook in mijn agenda schrijven anders ondergaan die spullen hetzelfde lot als mijn bruine laarzen die maanden bij de schoenmaker hebben gestaan en die ik pas miste toen ik ze weer een keer aan wilde trekken.
Mijn oma en ik lijken meer op elkaar dan ik dacht. Mijn korte termijn geheugen hapert ook, terwijl er met mijn lange termijn geheugen niets mis is.
De mentale aftakeling is begonnen. Misschien moet ik alvast een appartement in een aanleunwoning gaan reserveren.
Categorie: levenstekens
10 Juli '08 - 20:17
de congres locatie
"Hallo", zeg ik tegen de man die in de parkeergarage staat met precies dezelfde kaart als ik. "Moet jij ook naar het congres voor zus en zo?"
"Ja", zegt hij en hij ziet er opgelucht uit. "Jij dus ook?"
Ik knik.
"Weet jij waar het is", vraagt hij licht paniekerig. "Want ik ben er al heel vaak geweest en weet het nooit terug te vinden en mijn collega's wachten op me".
"Ik weet het ongeveer. Ooit heb ik daar in de buurt gewoond", deel ik hem mee met een geruststellende toon in mijn stem. Ontertussen bedenk ik dat het dus echt wel vette bullshit is dat mannen zich overal zo goed kunnen oriënteren.
We lopen gezamenlijk in de richting van de gracht, de wildvreemde man die ook naar het congres toe moet en ik.
De man loopt snel. Ik kan niet snel lopen. Ik heb mijn blauwe lakpumps met hakken van zo'n tien centimeter hoog aan. Dat loopt niet fijn op de Utrechtse keitjes en zeker niet in snelwandeltempo.
Het is benauwd weer en ik voel het zweet al over mijn rug lopen. Zeggen dat ik zijn tempo niet kan bijhouden, wil ik niet. Het is tenslotte een wildvreemde man. Al bood ik hem zelf mijn hulp aan en mag hij nu best wat rekening houden met het roodaangelopen, haren in de war en puffende meisje naast hem also known as me.
"Toch stom", zeg ik na vijf minuten hijgend.
"Wat is stom", vraagt hij terwijl hij met stevige pas doorloopt. Hij is inmiddels al drie keer door zijn collega's gebeld waar hij in godsnaam blijft, dus ik begrijp zijn haast en probeer maar gewoon mee te hollen.
"Nou dat de dichtsbijzijnde parkeergarage op zo'n kwartier lopen is. Dat ze geen rekening houden met mensen die van buiten de stad komen en dus dat hele pokke eind moeten lopen. Wie organiseert nou zo'n congres midden in de binnenstad van Utrecht? Er zijn zo veel locaties die handiger zijn", ratel ik.
"Waar dan", vraagt hij semi geïnteresseerd.
"Je hebt diverse congrescentra, zoals de Jaarbeurs, de Rai en ga maar door. Of doe het gewoon in een leuk groot hotel met voldoende parkeergelegenheid", som ik op.
De man knikt maar praat niet verder.
Ik hou mijn mond maar. Deze man heeft haast. En mannen scheppen wel altijd op dat hun oriëntatie zo goed is. Deze man heeft het oriëntatievermogen van een garnaal. En hij zal ook wel geen twee dingen tegelijk kunnen. Lopen en een gesprek voeren bijvoorbeeld.
Na nog een paar minuten gelopen te hebben, de congres locatie nog niet in de buurt is en zijn collega's al weer twee keer hebben gebeld, wendt hij zich opeens tot mij en vraagt: "Waar werk je eigenlijk?"
Verbaasd door zo veel interesse zo opeens uit het niets, antwoord ik kort: "Ik ben Account Manager bij bedrijf X".
"Leuk", antwoordt hij droog.
"Ken je het bedrijf", vraag ik.
"Een beetje", zegt hij.
'Een beetje, een beetje', denk ik. 'Wat een rare man. Je kent iets of je kent het niet. Een beetje zwanger ben je ook niet'. "En waar werk jij", vraag ik toch maar. We zijn tenslotte op de betere hand qua twee dingen tegelijk doen.
Hij is even stil en begint dan te lachen. "Ik ben van de organisatie. Ik ga onder andere over de locatie", zegt hij rustig.
Ik krijg het opeens heel warm. En ik had het al heel warm. Gelukkig was ik al rood van het hardlopen. "Eh...", begin ik maar terwijl ik me afvraag hoe ik dit een beetje goed kan maken. "Maar Utrecht is natuurlijk wel een hele mooie stad. Vooral de binnenstad. Bijvoorbeeld dat gebouw daar, dat is prachtig". Ik ratel weer. Maar de man zegt niets meer. Gelukkig bereiken we een paar minuten later de congres locatie.
"Wat een mooi gebouw", zeg ik terwijl ik zweetdruppeltjes van mijn hoofd veeg.
"Jammer dat er geen parkeergelegenheid is", antwoordt de man.
De rest van de dag ben ik bezig met het ontwijken van de man. Soms kan ik mezelf wel een klap voor m'n hoofd geven dat ik altijd maar mijn mening verkondig. Zelfs aan volslagen onbekenden. Correctie: Vooral aan volslagen onbekenden.
Categorie: levenstekens
09 Juli '08 - 18:52
Mika en mijn paraplu
"Je mocht geen paraplu meenemen K, dat heb ik nog gemaild", zegt vriendin D terwijl ik in de taxi stap.
"Oh, niet gelezen. Ik had het druk vandaag", murmel ik. "Nou ja, ik kijk wel of ik de plu mee naar binnen krijg".
"Ik heb in ieder geval poncho's meegenomen", zegt D onze niets - aan - het - lot - overlatende - en - mijn - alles - altijd - perfect - organiserende vriendin.
"Joehoe", roepen vriendinnen J en M als we ze in het vizier krijgen voor het Westerpark.
"Heb jij nou een plu mee genomen", vraagt J terwijl ze naar mijn zwarte te grote geval wijst. "Dat mocht niet".
"Jaha, ik weet het. Inmiddels".
"Die paraplu mag niet mee naar binnen", zegt de security dame.
"Maar wat doen jullie er dan mee?"
"Ik leg hem nu onder deze tafel en dan gaat hij straks op de stapel daar zodat je na het concert je paraplu weer kan ophalen".
"Aha", zeg ik met een grote limlach terwijl ik naar de stapel met zo'n 3000 paraplu's kijk.
"Haha", lachen mijn vriendinnen. "Veel succes met het terugvinden straks Ka", roept D.
'Relax, take it easy
For there is nothing that we can do.
Relax, take it easy', begint Mika te zingen.
De show begint en wij staan ergens in het midden.
"Hij is niet echt een serieuze artiest", merkt M op.
"Haha lachen wij". Er staan clowns op het podium en een reusachtige opgeblazen milkshake beker beweegt over het publiek. "Nee serieus is hij niet".
'Sucking too hard on your lollipop,
or love's gonna get you down,
sucking too hard on your lollipop,
or love's gonna get you down', zingen wij mee met Mika.
Waarna we elke keer weer heel hard moeten lachen want Mika is ongeveer de enige van de aanwezigen die de hoge uithalen zuiver kan zingen en de verdere aanwezigen waaronder wij niet echt doorhebben dat die uit onze keeltjes nou niet echt mooi klinken.
Maar dat maakt niet uit, want bij Mika moet je gewoon mee zingen.
'Say goodbye
To the world you thought you lived in
Say goodbye
To the world you thought you lived in
Say goodbye'.
Het kippevel-moment. D en ik knijpen elkaar even en D slaat haar armen om me heen. Om iemand live zo zuiver een van je lievelingsnummers te horen zingen terwijl er een acrobaat sierlijke bewingen op een bok maakt, is zo veel heftiger dan thuis naar de cd te luisteren.
"Het is wel droog gebleven hè", merkt M op.
"Niet zeggen", roepen wij in koor.
En dan kondigt Mika een van zijn nieuwe nummers aan en vertelt daarbij ook dat het tot nu toe droog is gebleven. Alleen heet zijn nieuwe nummer wel 'Rain'.
'When you let it rain
You let it rain
When you let it rain
You let it rain
More than this
Baby I hate days like this'.
Wanneer Mika zijn laatste nummer van de toegift heeft gezongen, horen we het donderen en zien we donkere wolken van achter het podium te voorschijn komen.
Het geeft niet. Wij zitten nog in de roes van clowns, acrobaten, furry's, ballonnen en die prachtige, energieke, mooie, schattige, talentvolle Mika zelf.
En dan begint het keihard te regenen.
We rennen naar de stapel met duizenden paraplu's.
Het heeft geen zin om op zoek te gaan naar mijn eigen zwarte te grote geval en ik graai op goed geluk een groen inklapbaar exemplaar van de stapel.
Ik hoor een meisje enthousiast roepen dat ze de hare echt heeft teruggevonden en als ik er naar kijk, zie ik waarom. Het is een rode met gele stippen.
'I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more', galmt er uit een box.
We drinken nog een drankje in een café vlakbij het Westerpark.
Een jongen knoopt een gesprek met me aan waarin hij alle planken misslaat. "Mika is een hele goede vriendin van mij", zegt hij. "Was ze eigenlijk goed vanavond?"
"Ja heel goed", zeg ik. "Alleen ik geloof je niet. Dat je bevriend bent met Mika".
"Waarom niet", vraagt hij verbaasd.
"Mika is een jongen", zeg ik droog.
Hilariteit alom. Zelfs de jongen moet lachen.
"Wat was het leuk hè", zegt vriendin J.
"Het was fantastisch", beamen wij. "En hij is zo goed".
"Jammer dat het afgelopen is".
Om half een stap ik moe maar voldaan mijn bed in. 's Nachts droom ik over Mika en mijn paraplu. Die heeft een nieuwe eigenaar gevonden die wel blij is met het grote zwarte geval.
Wat een mooie Happy Ending van een geweldige avond.
Categorie: levenstekens
07 Juli '08 - 22:33
Mixed Feelings
Lieve vroeg me een tijdje geleden in hoeverre ik me bewust ben van/rekening houd met meelezende bekenden. Zij zou daar zelf, dacht ze, erg veel last van hebben als ze een weblog zou hebben.
Toen ik begon met loggen, schreef ik anoniem. Niemand op mijn toenmalige vriendje en een handvol andere vrienden na wist van mijn log af en dat wilde ik graag zo houden. Inmiddels is dat niet meer zo. Al mijn vrienden weten dat ik log en ik zet het zelfs op mijn cv. Op mijn huidige werk weten ze het dus ook. Sommige vrienden en collega's lezen mee, anderen niet. Van bepaalde mensen weet ik niet eens dat ze mee lezen, totdat ze er opeens een opmerking over maken. Nichten en neven lezen mee, oud-collega's en zelfs vrienden van mijn ouders. De enige mensen die niet mee mogen lezen. De enige mensen van wie ik persé niet wil dat ze mee lezen dat zijn mijn ouders zelf. Omdat ik toch nog iets van gène heb ten opzichte van hun. Ik wil niet dat ze lezen dat ik zes flessen wijn met vier vrienden heb opgezopen, of dat ik meestal wel 'scoor' op mannengebied als ik mijn bikinilijn ben vergeten te doen, maar nooit wat voor elkaar krijg als ik volledig opgedoft in een café ga zitten. Ik wil niet dat ze lezen dat ik verdrietig ben of dat ik word uitgescholden in de reactiebox. Ik heb mijn ouders altijd in bescherming genomen en dat doe ik nog. Ze weten wel dat ik log, maar lezen niet mee. En af en toe stuur ik ze een samenvatting van mijn leukste logjes en zijn ze volmaakt gelukkig.
Of ik er mee zit dat iedereen mee leest? Ja en nee. Er zijn natuurlijk mensen waarvan ik liever niet heb dat ze me lezen. Omdat ze het toch niet begrijpen of elk woord tegen je gaan gebruiken. Mijn 'echte' vrienden weten dat ik af en toe met een flinke korrel zout schrijf om het een en ander leesbaarder te maken en dat sommige dingen niet helemaal kloppen met hoe iets is gegaan. Ze begrijpen dat de basis wel klopt, maar zien in dat als ik logjes precies zou vertellen zoals ze zijn gebeurd, het best wel saai zou worden hier. 'Ik dik sommige dingen een beetje aan', zeg ik dan en dat vinden ze best. Zo ook mijn collega's. Al riep mijn collega die ik een male chauvinist pig noemde wel de volgende dag heel hard dat hij dat echt niet was. Althans, niet helemaal. En dat zei hij met een glimlach.
Dat er ex-vriendjes zijn die aan iedereen verteld hebben over mijn log, dat vond ik eerst heel erg, maar nu kan me dat niet zo veel meer schelen. Mijn log is een gedeelte van mijn leven en als mensen dat niet trekken dan is dat hun probleem. Niet het mijne. En rancuneuze mensen de rancuneuze vrouw die me na al die jaren via mijn log probeert zwart te maken, daar kan ik al helemaal niets mee. Vooral niet omdat ik haar zelf helemaal niets meer verwijt. Als zij mijn log dan als aanknopingspunt ziet om nog eens lekker te stoken, dan vind ik dat eigenlijk alleen maar zielig. Waarom zou je je in godsnaam druk maken om mij? Heb je niks beter te doen? Vanwaar die frustratie? Hoe onzeker kun je zijn? Het is eigenlijk bijna een eer.
Ik ben best wel trots op mijn log. En heb,een paar banen geleden, toen ik voor de derde keer ergens voor genomineerd was en de online afdeling het over de Bloggies had, het ook zelf in de groep gegooid. Liever dat ze het van mij zouden horen, dan dat ze er opeens per toeval achter zouden komen.
Ik ben me dus wel degelijk bewust van meelezende bekenden, al verbaas ik me af en toe nog best wel als ik er achter kom dat er iemand mee leest waarvan ik het niet gedacht had. Dat kan positief en negatief zijn.
Toen ik anoniem logde, schreef ik over alles en iedereen. Inmiddels doe ik dat niet meer. Omdat ik mensen niet onnodig wil kwetsen en omdat ik me nu dus wel meer en meer bewust ben dat bepaalde iemanden meelezen en ik diegenen geen te persoonlijke dingen wil vertellen. Er zitten honderden logjes in mijn hoofd die hier nooit zullen verschijnen en soms vind ik dat best jammer. Maar ik heb me er bij neergelegd. Soms 'meng' ik gebeurtenissen omdat ik ze toch verteld wil hebben en soms laat ik ze helemaal achterwege. Ik had een prachtig familie-logje klaar, een soort Festen-situatie, maar ik kon het gewoon niet plaatsen. En ik zou af en toe best willen vertellen over een liefde van vroeger of een vriendin waar ik me zorgen over maak, maar ik begin er niet meer aan. Sommige dingen wil en kan ik niet meer delen op het web. Hoe graag ik ook zou willen.
Soms verlang ik wel terug naar een volledig anoniem log waarop ik alles kwijt kan. Vaak ben ik ook heel trots omdat een vriendin vertelt dat ze moest huilen om een stukje of een collega zegt dat hij zo hard moest lachen dat zijn vrouw eiste dat hij mijn tekst voor zou lezen.
Het zijn mixed feelings. Net zoals mijn log mixed is. Een mix van anonieme lezers die mij niet kennen, vrienden, collega's, bekenden waarvan ik liever niet wil dat ze mee lezen en bekenden waarvan ik het prima vind dat ze dat doen. Want mijn log dat ben ik. Al dik ik soms dingen een beetje aan, de basis dat ben ik en je kunt me haten of van me houden, ik maak me er niet meer druk om. Zo gaat het in het echte leven ook.
Categorie: levenstekens
06 Juli '08 - 17:45
de Eurodamn
Jaren geleden maakte ik met mijn moeder een cruise door het Caribisch gebied. Hartstikke leuk, behalve dat we ons totaal niet hadden laten informeren dat oktober niet zo'n gunstige maand voor cruises in het Carabisch gebied is. Een week lang maakte ik kennis met Orkaan Mitch. Ik zal nooit vergeten hoe de Noorse kapitein elke ochtend ons via de intercom enthousiast een 'goodmorning ladies and gentlemen' toeworp om daarna te vervolgen met: 'Unfortunately I have a very sad announcement'. Die sad announcement hield dan in dat we helaas niet gingen aanmeren en de hele dag op zee moesten blijven vanwege de orkaan. Mijn moeder en ik zagen uiteindelijk maar drie van de negen geplande eilanden en toen ik uiteindelijk van boord stapte, heb ik nog weken een schommelig gevoel gehad.
Erger dan die ervaring kon het dus niet worden, dacht ik.
Hoewel, het begon allemaal leuk en aardig. Vriend S bracht me naar de boot en toen we die in het vizier kregen, waren we behoorlijk onder de indruk. Een stad op het water, zo zag het er uit.
Toen we daadwerkelijk aan boord waren, voelde ik de bui al een beetje hangen. De meeste gasten waren Nederlands, al waren er ook veel Amerikanen, wat Duitsers en wat Aziaten. De gemiddelde leeftijd was 60 plus en het gemiddelde gewicht per persoon zo'n honderd kilo. En dan heb ik het niet over het gewicht van de koffers.
Toen we weg voeren, zag ik het gelukkig weer helemaal zitten. 'Ach een klein weekje niks met oma en mamma, hoe erg kan het zijn', bedacht ik me terwijl ik het ultieme Titanic gevoel kreeg door de honderden mensen die langs de kade ons uit stonden te zwaaien, het orkest dat speelde en al die wuivende mensen aan boord. De eerste vaart van zo'n schip is toch wel bijzonder. Ik werd er bijna emotioneel van. Rotterdam uitvarend stonden er nog steeds honderden mensen langs de route te zwaaien en echt niets kon mijn humeur meer bederven. Behalve die enorm asociale mensen die ik al tig keer was tegengekomen en gewoon stug doorrookten op het niet-roken schip. En continu luidruchtig voorbij kwamen en continu dezelfde grappen maakten. Namelijk half overboord hangend 'I'm the king of the world' gillen. Misschien had ik het met mijn eigen logje wel over mezelf afgeroepen, maar na tien keer dezelfde grap gehoord te hebben, was ik bijna in staat om de grappenmaker overboord te gooien. Ware het niet dat het nou net een van diegenen was die het gemiddeld gewicht per passagier fors vermeerderde.
Leuk zo'n eerste vaart, behalve dat de Eurodam nog barst van de kinderziektes. Open seating stond er op onze kaartjes voor het avondeten, come whenever you feel like to the dining room, om vervolgens anderhalf uur in de rij te moeten staan. En echt, in een rij staan met wachtenden die gemiddeld honderd kilo wegen of ongeveer 80 jaar oud zijn is niet echt sfeer bevorderend.
Het water van de douche was altijd koud, er waren lampjes bij het zwembad waar water uit lekte (!), niet alleen de eetzaal had niet genoeg capaciteit, er was een fors tekort aan ligstoelen bij het zwembad wat voor hilarische taferelen zorgde (dat dan weer wel), de airco kon eerst niet uit waardoor onze kamertemperatuur er nog net voor zorgde dat er ijsbloemen op de ramen stonden en mijn Life Boat had nummer B13. Dat ook nog, al had dat natuurlijk niks met de kinderziektes te maken.
Sommige mensen zie je op zo'n schip een keer en daarna nooit meer, maar de groep met aso's kwam ik zo'n vijftig keer per dag tegen. En dan vooral op momenten dat ik met mijn oma met rollator door een smal gangetje liep en ze haar probeerden in te halen. Of als een van de vrouwen voor de honderdste keer zei: "Waar is Leonardo nou" en bovenbeschreven grappenmaker er achteraan riep: "I'm the king of the worllllld". Hel, hel, hel.
Dat we een middag in Hamburg aanmeerden vond ik een verademing. Alleen wel jammer dat ik in Hamburg de bewuste groep continu tegen het niet te vermijden lijf liep.
Maar goed. Om een lang verhaal toch iets korter te maken. Met oma en mamma was het best gezellig en ik heb twee boeken uitgelezen. Ik was alleen wel dolblij dat ik in Kopenhagen definitief van boord kon. Ik had die middag met vriendin C, die in Kopenhagen woont, afgesproken en keek er enorm naar uit om haar na twee jaar weer te ontmoeten. Bovendien was ik echt klaar met de Eurodam die ik zelf heb omgedoopt tot vreetschip omdat een bezoek aan het schip voor tachtig procent om eten draait en de groep aso's. Bijna emotioneel liep ik van boord af. Maar dit keer geen emotie van ontroering maar van opluchting. Klaar met het vreetschip, klaar met de aso-groep en klaar met de kinderziektes.
Al werden we op het laatst ook nog even getrakteerd op een van die kinderziektes. Namelijk, er was niet genoeg capaciteit aan taxi's en iedereen ging zo ongeveer tegelijk van boord. Wat resulteerde in nog twee uur op de taxi wachten met de, hoe kon het ook anders, bewuste groep aso's voor me in de rij. Als afscheidskado.
Categorie: levenstekens
02 Juli '08 - 08:12
Titanic
"Op welk schip ga je eigenlijk morgen", vroeg mijn collega.
"Op die nieuwe boot", vertelde ik. "Ik geloof dat die in het nieuws was".
"Ja, dat heb ik gezien", riep mijn collega enthousiast. Daarna was hij even stil en keek wat bedenkelijk.
"Het is de eerste vaart geloof ik", vervolgde ik.
"Dat realiseerde ik me ook opeens", zei P. "Ach ja, je bent toch een vrouw dus je zal er wel al eerste vanaf mogen".
En nu ga ik dus met de Titanic in mijn achterhoofd het schip in. Of de boot op. Whatever. Gelukkig ben ik dol op de Titanic.
Zondag ben ik al weer terug, dus hier valt tot die tijd niet veel te lezen. Gelukkig is er een nieuwe About:Blank uit met daarin een interview met mij over Mr. Bojangles en Bada Bing door Luna (plus prachtige plaat) en interview met Anne van de Viva door mij. Gaat dat zien en tot zondag!
