"Je weet toch dat ik niet van paksoi houd", zei de vrouw bits.
"Oh ja, dat is ook zo. Broccoli dan?"
"Weet je nou nog niet dat ik geen broccoli en paksoi lust", snauwde de vrouw naar haar man die schaapachtig met een broccoli in zijn hand stond.
Mijn ogen staarden ongeneerd naar het stel. 'Niet kijken', siste ik mezelf toe. Maar mijn ogen luisterden niet.
"Dat weet ik wel, maar ik was het even vergeten", zei hij zoet.
"Verdomme Karel, ik weet toch ook dat jij geen vis lust".
"Ja maar dat is anders, ik hou van geen één vis, jij houdt van bepaalde groenten niet".
"Ga nou niet zo stom lopen ja-maaren", siste zij hem toe en haar woorden klonken als vuurpijlen.
"Kom op Floor. Niet hier. Niet in de Albert Heijn", suste hij.
"Als ik kwaad ben, ben ik kwaad. Dat moet je nou onderhand ook wel eens weten".
Ik staarde naar deze real life Albert Heijn soap en ving per ongeluk haar blik. Snel keek ik de andere kant op. Bang zijnd dat ik ook de volle laag zou krijgen. Ik hoorde het meisje achter me gniffelen en keek naar haar. Met een enorme glimlach haalde ze haar schouders op.
"Thuis Floor. Thuis", probeerde hij.
"Nee hoor. Niks thuis", schreeuwde zij nu. "Ik heb er schoongenoeg van. Ik ga bij je weg Karel en iedereen mag het horen".
Ik wist niet wat ik hoorde en merkte dat ik weer naar ze staarde.
"Jezus", zei het meisje achter me zachtjes.
"Zeg dat wel", fluisterde ik terug.
Ik keek naar zijn gezicht. Hij staarde radeloos voor zich uit.
"Heb je me gehoord", riep de vrouw. "Ik ga nu naar huis mijn spullen pakken. Als je me zoekt dan ben ik bij mijn zus".
Ze keek hem heel fel aan en hij keek verdrietig terug.
"Goed. Je hebt me begrepen", zei ze terwijl ze zich omdraaide en wegliep.
Ik keek haar na terwijl ze aan de verkeerde kant door de poortjes heen probeerde te lopen. Het poortje klapte heel hard terug.
"Godverdomme", vloekte ze.
"Godverdomme", hoorde ik hem zeggen.
Met een blik vol medelijden keek ik zijn kant op.
"Gaat het", vroeg het meisje achter me.
"Ze heeft een ander", fluisterde hij. "Ik weet het nu zeker".
Hij stond nog steeds met de broccoli in zijn handen. Rustig legde hij de groenten in zijn mandje en liep weg.
Het meisje dat achter me stond en ik staarden hem na. Tergend langzaam liep hij naar de specerijen.
"Vergeet de paksoi niet", zei het meisje. "Die kun je nu eindelijk weer eten".
Categorie: levenstekens
29 Juni '08 - 21:59
het zou zo'n rustig weekend worden
Een beetje uitrusten van de vakantie, dat ging ik doen.
Maar toen ik vriendin E donderdag afzette bij haar huis, vroeg ze of we nog twee wijntjes op haar dakterras kwamen drinken. Als een soort van afscheid van de vakantie. Gezellig met vriendin D, E's vriendlief en haar kindje. Lekker rustig. Zij moest toch nog naar een of andere EHBO-cursus.
Maar gedurende de avond schoof vriend B van vriendlief ook nog aan en twee wijntjes werden diverse flessen en de cursus werd ook maar gecanceled. De heimlich kon E ook wel uit een boekje leren en bij brandwonden zou ze voortaan gewoon een dokter bellen. Het afscheid van de vakantie werd een afterparty en mijn koffer werd dan ook niet uitgepakt die avond.
Vrijdagavond werd poging numero twee er een rustig avondje van te maken. Ik had een afspraak en vriendin D vroeg me voor die afspraak nog even bij haar broer langs te komen waar zij op dat moment was. "Voor twaalven ben ik thuis", zei ik nog optimistisch.
Ook die poging mislukte.
"T vroeg of we bij hem kwamen koffie drinken", zei vriendin D door de telefoon. "Om een uurtje of drie, dus dan kunnen we gewoon 's avonds een rustige avond thuis hebben daarna".
Leek me een goed en gezellig plan.
Alleen zijn plannen er om gewijzigd te worden. En dus zaten D en ik om half zes bij vriendje T op het balkon wijn te drinken. T had ook nog wat hapjes en halverwege de avond smste vriend J wat T aan het doen was en besloten we dat J ook wel langs mocht komen. De geplande koffie werd 4 flessen wijn en 2 flessen champagne en vanmorgen voelde ik me dus niet helemaal fit om met vriendinnen Luna en Y naar de rommelmarkt bij de IJ-hallen te gaan.
Want dat was het zondagmiddagplan. Naar de rommelmarkt en daarna lunchen met mijn vriendinnen en vriend S.
Om twee uur haalde vriend S me op om naar Noord te gaan. Lunchen deed ik ook wel, maar al snel zaten we aan de wijn met borrelhappen en besloten we aan het eind van de middag met z'n allen naar Y's huis te gaan om daar voetbal te kijken, pizza's te bestellen en nog wat na te borrelen.
Zo gezegd zo gedaan. Maar na het eerste kwartier van de wedstrijd besloot ik toch maar naar huis te gaan. Omdat ik morgen weer moet werken en werkelijk geradbraakt was.
Het zou zo'n rustig weekend worden. Een beetje uitrusten van de vakantie.
Morgen ga ik weer werken en overmorgen ook. Dinsdagavond heb ik weer een date. En woensdag ga ik op een minicruise met mijn moeder en grootmoeder naar Hamburg en Kopenhagen. Kan ik eindelijk een beetje uitrusten van de vakantie en de postvakantie.
Categorie: levenstekens
27 Juni '08 - 11:32
Naaaaance!
In de Beau Monde las ik een interview met Nance. Over Nance had ik geen mening. Het is ook niet zo dat ik over iedereen een mening heb, maar soms vind je iemand erg leuk of juist erg stom en bij Nance voelde ik eigenlijk nooit wat. De grijze muis van tv land dat was Nance voor mij. Alhoewel ik haar wel mooi vond en respecteerde dat ze met haar ziekte toch zo ver was gekomen.
Tijdens het lezen proestte ik het af en toe uit. Van het lachen. "Wat is er", vroegen mijn vriendinnen.
"Ik maak zo een samenvatting", zei ik mysterieus. "Ik ben een interview met Nance aan het lezen".
Dat ik moest lachen, kwam niet doordat Nance ontzettend geestig was. Nee, ik kwam er juist achter dat Nance een draak van een vrouw is, maar dat volledig niet door heeft. Mijn lachsalvo's waren dan ook een mix van plaatsvervangende schaamte en ultiem leedvermaak.
Toen ik het interview uit had, las ik de meest lachwekkende quotes nog even voor aan mijn vriendinnen.
"Luister, hier probeert ze zichzelf te verdedigen dat ze heus wel een warm mens is", zei ik. 'Op televisie zou ik sommige kandidaten wel dood kunnen knuffelen, maar dat doe je niet want dan ben je meteen weer zo'n knuffelbal. Moeilijk hoor. Maar als i k je nu vertel dat ik iedere week mijn cameraman een kopje koffie breng als ik binnenkom, dat is toch heel lief? Dan ben ik toch ook warm?'
Of: 'Of zoals laatst toen de buurman van mijn ouders overleed. Ik had hem al tien jaar niet meer gezien, maar dan rijd ik wel naar Brabant voor de begrafens om er voor de familie te zijn. Ik had ook thuis kunnen blijven'.
Een lachsalvo volgde. "Hahahaha, hoe iemand met een zo'n toevoeging de hele intentie kan verkrachten", riep een van mijn vriendinnen. "Ik had toch ook thuis kunnen blijven. Hahahaha".
"Wacht, dat is niet alles. Deze is ook briljant:" 'Als ik een dure pot crème heb staan die ik niet gebruik en die mijn moeder nooit zou kunnen betalen, dan gaat hij wel naar haar toe'.
"Hahahaha", bulderden mijn vriendinnen. "Een pot die ik niet gebruik. Wat erg!"
We giegelden nog zeker een half uur na.
Een paar dagen later zei vriendin E: "Ik heb dat interview ook nog even gelezen en je was nog een paar quotes vergeten".
Wij gingen er met z'n allen voor verzitten als schoolkinderen die voorgelezen worden door hun juf.
"De dingen die ze namelijk over haar familie vertelt zijn ook vreselijk".
Interviewer: 'Je komt uit een heel normaal milieu toch? Wat deden je ouders bijvoorbeeld?'
Nance: 'Mijn ouders vinden het vreselijk als ik dat vertel. Mijn moeder heeft liever niet dat ik zeg dat ze werkster was, maar heeft liever dat ik 'interieurverzorgster' zeg. En mijn vader die vrachtwagenchauffeur was, heeft liever dat ik 'chauffeur' zeg als er naar gevraagd wordt. De schatten, ze zijn namelijk bang dat anders te min is. Kun je zien hoe lief ze zijn'.
"En deze", vervolgde E. 'Ik heb natuurlijk ook een broer die een vrouw heeft en kinderen, zijn inkomen gaat op aan zijn gezin. Als ik vervolgens mijn ouders te veel toestop, ben ik bang hem in verlegenheid te brengen omdat hij dat niet kan'.
En weer hadden we zeker een half uur lol. Om mensen die alle planken mis kunnen slaan en misschien wel tegen zichzelf in bescherming genomen zouden moeten worden. Maar ook weer niet. Want dit soort quotes leveren wel een prachtig, eerlijk, genant en te grappig interview op. En dan heb ik de nare steken onder water over Gerard Joling nog weggelaten. Kun je nagaan.
Onze conclusie over Nance: Ze is een draak van wijf maar heeft wel een gigantisch gevoel voor humor. Beetje jammer alleen dat ze dat zelf niet door heeft.
Categorie: levenstekens
26 Juni '08 - 22:25
Onze vakantieos
Ik heb veel mooie vakanties meegemaakt. Maar er was er geen een waarvan iedereen zei: "Dit was een van de mooiste, leukste en beste vakanties uit mijn leven".
Geen idee waar het aan lag. Maar alles zat mee. Het was elke dag 30 graden of meer met een strakblauwe lucht. Er was geen enkele iritatie, geen enkel moment dat iemand dacht 'nu wil ik even alleen zijn' of 'nu laat ik diegene maar even alleen'.
We verkeerden in een soort vierentwintiguurs lachkick, alle grappe vielen goed en zelfs van de discussies die we af en toe voerden genoten we.
Het komt zeker omdat we nu ouder zijn en elkaar volledig in elkaars waarde laten. We kennen elkaars nukken en vullen elkaar volledig aan. Als we een discussie voeren dan respecteren we de mening van de ander en juist omdat we elkaar zo lief hebben, neem je ook veel eerder wat van een ander aan. Je bent niet meer zo star.
We aten, dronken, zonden en feestten met elkaar tot diep in de nacht, maar als iemand een keer zei: "Ik ben moe en ga nu naar huis", dan was diegene geen mietje meer maar dan stelde iedereen stuk voor stuk voor diegene op de scooter naar huis te brengen.
We zijn volwassener maar tegelijkertijd werden we weer even kind. We creëerden een eigen taaltje door simpelweg achter bijna elk woord -os te zetten. Het wordt nog lastigos om dat maandagos niet op mijn werkos te gaan doenos.
Het deed bijna pijn om afscheid te moeten nemen. Maar een ding staat vast. Volgend jaar doen we het weer. En ik heb nog ladingenos verhalenos over deze vakantieos. Dus wordt vervolgdos.
Categorie: levenstekens
18 Juni '08 - 19:01
Men neme vijf leuke vriendinnen
Men neme vijf leuke vriendinnen.
Men neme een vliegreis naar Spanje.
Men neme een goede dosis zon, een fijn huis in Spanje met zwembad in een niet toeristisch plaatsje.
Men neme een lieve moeder van een van de vriendinnen die de ijskast al heeft volgeladen met prosecco, witte wijn en lekker happen.
Men neme een goed humeur, blije gezichten, een grote dosis humor en ontzettend veel gespreksstof omdat een van de vriendinnen in Barcelona woont en die niet zo vaak gezien wordt.
Men neme vijf leuke vriendinnen die het ontzettend goed met elkaar kunnen vinden, elkaar lief en leed toevertrouwen, kunnen lachen en het heerlijk vinden elkaar te vertroetelen.
Men neme vijf leuke vriendinnen die stuk voor stuk ontzettend toe zijn aan een week vakantie.
Men neme vijf leuke vriendinnen die er een fantastische week van gaan maken.
Morgenochtend rijden drie van deze vriendinnen om zeven uur 's ochtends uit Amsterdam weg richting Rotterdam Airport.
Morgenmiddag komt een van de vriendinnen over uit Cannes en de andere een van de vriendinnen over uit Barcelona.
Rond vijven zitten we met z'n vijven op een terras voor het huis met uitzicht over het dorp en de zee.
Volgende week zijn we weer terug. Tot dan!
Categorie: levenstekens
16 Juni '08 - 22:40
te prinsesserig
"Laten we iets geks gaan doen", zeiden we tegen elkaar. We hadden het beiden ijskoud van het strandfeest waar we geweest waren en waren nog wat brak van de avond ervoor.
Tien minuten later keken we vanuit de bovenste verdieping van het Okura uit over heel Amsterdam. De proleterige hotelbar waar cocktails elfeneenhalve euro per stuk kosten, was de plek die we beiden in gedachten hadden om gek te doen.
Zij bestelde een Mojito en ik een Bloody Mary. We keken naar het prachtige Amsterdam, ons Amsterdam, de stad waar we elkaar tien jaar geleden op school leerden kennen.
Er is niemand die zo op mij lijkt qua achtergrond en leven als vriendin L. We kregen hetzelfde soort opvoeding, komen uit een zelfde soort gezin, groeiden beiden op in een provinciestad, hadden allebei een eigen paard, en ga zo maar door en hebben nu allebei een zelfde soort leven.
We spraken over het leven, die avond. We keken uit over bloedmooi verlicht Amsterdam, nipten van onze drankjes en analyseerden waar we stonden in onze levens. Ik, sinds een poos weer single en L, met haar onzekere relatie.
"Maar hoe kan dat toch? Dat wij er elke keer weer naast grijpen", vroeg L terwijl ze een hijs nam van haar sigaret.
Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, misschien zijn we te verwend. Eisen we te veel. Zijn we te prinsesserig".
"Misschien wel", knikte L. "Maar ik wil geen concessies doen. Ik wil het maximale".
"Ik ook".
We keken uit over Amsterdam en voerden gesprekken over het leven en de liefde.
"Wat een heerlijke avond Kaat", zei vriendin L.
"Zalig gewoon".
"We krijgen allebei aandacht genoeg".
"Maar het is het gewoon elke keer net niet".
"We moeten gewoon wachten. Ons liefdesgeluk komt nog wel".
"Dat zeker".
"Genieten van nu is ook het maximale wat je kan bereiken".
"En niet bang zijn voor de toekomst, maar al het mooie dat in de toekomst nog gaat komen als cadeau beschouwen".
"Absoluut".
"En genieten van het prinsesserig zijn en niet met minder genoegen nemen".
"Dat ook".
Vriend P had gesms't waar we waren en voegde zich bij ons.
"Wat doen jullie nou weer hier? Waarom? In een hotelbar voor god's sake. Jullie zijn enorme prinsessen, weten jullie dat?"
L en ik schoten in de lach. "Ja dat weten we", zeiden we in koor.
"We zijn zelfs té prinsesserig. Dat was de conclusie van de avond al".
"Ik ben blij dat jullie dat zelf ook begrijpen", lachtte vriend P.
"Wij begrijpen elkaar volkomen", zei ik.
Twee te prinsesserige vriendinnen en een lieve vriend dronken cocktails en keken uit over adembenemend Amsterdam. Het is fijn om vrienden te hebben die je volkomen begrijpen.
Categorie: levenstekens
15 Juni '08 - 11:18
Oranje verbroedert
In de kroeg waar we voetbal keken, was het dit keer veel drukker dan de afgelopen keer. Voor mijn lieve vriendinnen, aka lange deernes, geen probleem, maar voor mij, aka ieniemini, wel.
Ik was dan ook erg blij dat de jongens, die voorin in de vensterbank zaten, mij naar voren trokken zodat ik bij hun vooraan kon staan. Het was wel jammer dat ik niet bij mijn vriendinnetjes kon staan, maar voor die ene wedstrijd maakte het niet uit.
Oranje verbroedert. Binnen een paar minuten had ik nieuwe vrienden gemaakt. Het andere kleine meisje dat naast me stond, 12 jaar jonger was dan ik en me meteen in de armen viel en mij haar grote zus noemde en de vensterbankjongens zelf.
Een van de vensterbankjongens kende ik ergens van. "Waar ken ik jou van", vroeg ik aan hem.
Hij had geen idee, want het was niet wederzijds.
We wisselden persoonlijke informatie uit en toen hij bij twee vriendinnen van mij op kantoor bleek te werken, wist ik het weer. Vriendin L had namelijk haar personeelsblad voor me meegenomen omdat daar de andere vriendin in stond met een interview. In het bewuste blad had deze jongen ook paginagroot met een foto en een interview gestaan. Daar kende ik hem van.
We moesten erg lachen om dit grappige feit.
Oranje verbroedert en we kletsen, deelden biertjes en de jongen die een half biertje over me heen gooide omdat hij te enthousiast opsprong, verweet ik geen seconde dat mijn haar binnen een minuut aanvoelde alsof ik er een ruit mee kon inslaan. Bij elk doelpunt ging het plafond eraf.
Na afloop van de wedstrijd barstte het feest pas echt goed los. De dames in de rij bij het toilet maakten dit keer geen ruzie, maar wachtten geduldig en praatten na over de wedstrijd.
We dansten, zongen, sprongen en lachten tot diep in de nacht.
En de vensterbankjongen die bij mijn vriendinnen werkte, wilde met me zoenen. Maar ik niet met hem. Niet dat het geen leuke jongen was, maar uit het interview in het personeelsblad kon ik me ook nog herrinneren dat hij een vriendin had.
"Dat was een hele oude editie", probeerde hij nog. Maar daar trapte ik niet in.
Zijn andere vrienden stonden ook al te zoenen terwijl ze thuis vriendinnen hadden.
Opeens viel het me op. De halve kroeg stond ongeveer te zoenen of te flirten.
Oranje verbroedert.
Gedurende de wedstrijden viert zelfs Noord Nederland carnaval en doet alles wat daar bij hoort. Verkleedkleren aan, drinken, dansen, foute liedjes meezingen en vreemdgaan.
De vensterbankjongen probeerde het nog een paar keer. Hoewel het echt een leuke jongen was en ik al behoorlijk wat had gedronken, ging ik er niet in mee. Jaren geleden had ik zeker met hem gezoend, maar nu ben ik ouder en wijzer, wil ik niet als een puber in een kroeg gaan staan bekken, vond ik het zielig voor zijn vriendin en heb ik een aversie voor vreemdgaande mannen. Wat jij niet wil dat u geschiedt...
"Echt niet", vroeg hij nog liefjes.
"Nee", zei ik vastberaden.
"Jij kent mijn vriendin helemaal niet".
"Nee dat klopt. Maar jou inmiddels wel een beetje".
"Nou, kom op dan".
Ik keek hem aan en zei: "Morgen heb je al een kater. Als je nu met mij gaat zoenen, heb je een dubbele kater".
Na deze definitieve afwijzing ging hij meteen naar huis.
Oranje verbroedert. Oranje haalt al het goede in mensen naar boven, maar blijkbaar ook het slechtste.
Categorie: levenstekens
13 Juni '08 - 18:05
Oranje
Mailconversatie tussen vriendin J en mij:
J: Ik zit met mega-dillema: doe ik mijn oranje t-shirt aan of dwing ik dan het ongeluk af en moet ik gewoon mijn oranje sjaal omdoen. Kom er niet uit… x
K: Wat grappig, ik ga daar straks een stuk over schrijven. Dat ik panisch ben met veranderingen. Denk dat ik ook gewoon hetzelfde shirt aan doe. All heb ik nog wel een mooi Dennis bergkamp shirt. x
J: Hahaha, ik zat al te bedenken dat ik hetzelfde aan wil doen als maandag, alleen dan met ander shirtje eronder. Daar werd ik al zenuwachtig van….en dan is het ook nog vrijdag de 13e. quelle drama! xx
En dan hebben we ook nog vriendin D die afgelopen maandag niet in het oranje was, op haar oranje handtasje na. Vriendin D zei door de telefoon: "Vanavond ga ik wel in het oranje hoor".
Waarop ik paniekerig antwoordde: "Nee, doe maar niet. Straks verliezen we nog".
Dus als vriendin D straks toch in oranje shirt verschijnt en we verliezen. Dan is het haar schuld. Dat jullie het even weten.
Categorie: levenstekens
11 Juni '08 - 20:33
mijn opa de sportfan
Mijn opa was een enorme sportfan. In de jaren dertig speelde hij bij Vitesse en daarnaast tennisde hij niet onverdienstelijk. Mijn oma, een a-sportieveling, ontmoette hij op de tennisbaan. Ooit zag ze hem tennissen en ging toen elke wedstrijd kijken naar deze sportieve athletische donkere man. Ze ging zelfs tennis les nemen en organiseerde een toernooi wat mijn grootvader uiteindelijk won. Toen mocht ze hem de beker overhandigen. Slimme tante hoor, die oma van mij want vanaf die dag viel mijn opa als een blok voor haar.
Maar goed, ik dwaal af. Mijn opa was een enorme sportfan. En met dit soort toernooien als het EK volgde hij dan ook alles op de voet. Om de twee jaar had mijn grootvader een topzomer. Het EK/WK, Wimbledon, de Tour en als het een beetje mee zat de Zomerspelen. Hoewel hij een enorme levensgenieter was en hield van lekker eten in een goed restaurant en op vakantie gaan, plande hij die zomers niets. Dat kon niet want hij moest kijken. Of ze gingen ergens naar toe waar hij kon kijken.
Als ik belde was hij normaliter lang van stof en altijd blij dat ik belde, maar tijdens een voetbalwedstrijd bellen, kon zijn humeur behoorlijk verpesten.
Het is raar hoe het gaat met missen. Af en toe mis ik mijn opa verschrikkelijk. Zijn grappen, zijn optimisme, zijn vrolijkheid, warmte en liefde. Soms denk ik dagen niet aan hem, maar dan opeens, is hij er weer, in mijn gedachten.
Ik keek in een bomvolle kroeg naar Nederland - Italië. Vriendinnen D, J en ik waren er al vroeg zodat we het goed konden zien.
Het werd een enorm feest, daar hoef ik niet verder over te vertellen. We deden rondedansjes, high fiveden en juichden met volslagen onbekenden en de wildvreemde jongen naast me, zoende me bij elk doelpunt op mijn voorhoofd. Het zou nog uren na de wedstrijd fantastisch blijven.
In de voetbalpoule had ik gehoopt op een 1-1 en ik was dan ook dolgelukkig met de 3-0. Als Nederland in de finale staat, kan die hele poule me gestolen worden, want ik heb Nederland in de halve finale laten verliezen van Frankrijk.
Na het eerste doelpunt was hij er opeens weer. Ik had al de hele dag aan hem gedacht. Hoe zenuwachtig hij geweest zou zijn en hoe hij hier naar toe geleefd zou hebben. Maar bij het eerste doelpunt verscheen hij kraakhelder in mijn gedachten. "Wat zou hij dit mooi hebben gevonden", dacht ik.
Bij het tweede doelpunt werd ik bijna emotioneel en nadat de wedstrijd was uitgespeeld sms'te ik mijn ouders: 'Nu mis ik opa heel erg'.
'Wij ook', sms'te mij vader terug.
De volgende dag vertelde mijn moeder dat oma de hele wedstrijd had gekeken en dat ze super fanatiek was geweest. Terwijl ze vroeger, toen opa nog leefde, tijdens de wedstrijden altijd ging lezen in een andere kamer.
Het is raar hoe dat gaat met missen. Mijn opa heeft een prachtig leven gehad en ik heb er vrede mee dat hij er nu niet meer is. Maar soms, en zeker op dit soort momenten, heb ik het gevoel dat hij er weer een beetje is, dat ik zijn stem, zijn gelach en zijn gejuich hoor en hem zie dansen door de kamer. Misschien is hij er ook nog wel een beetje. Zit hij nu boven te grijnzen op een hele grote oranje wolk en heel hard te vloeken als Duitsland scoort. Want als er een land niet mocht winnen dan waren het onze Oosterburen.
Ik hoop als eerbetoon voor mijn opa op Nederland - Duitsland finale. Maar alleen als Nederland wint natuurlijk. Hij zou er zo van genoten hebben.
Categorie: levenstekens
09 Juni '08 - 18:27
jullie soort mensen
Mijn mannelijke collega's wisten precies welke voorspellingen ze hadden gegeven bij het invullen van de EK Poule.
Ik niet. Geen idee had ik eigenlijk wie wat gespeeld had.
Ik was dan ook blij verrast dat ik alle winnaars tot nu toe goed had.
"Toch al twaalf punten", zei ik tegen de heren.
Ik zag ze bedenkelijk kijken.
"Zal je altijd zien", zei toen een van hen. "Dat een van jullie soort mensen die poule gaat winnen".
Daarmee bedoelde hij dat er een vrouw zou winnen. Want dat was de vorige keer ook gebeurd.
Maar een van de vrouwen vond hij waarschijnlijk te denigrerend klinken. Alsof 'jullie soort mensen' minder denigrerend klinkt. Male Chauvinist Pig.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:34
NietLief Collectief: het einde
10 juni gaat de site van het NietLief Collectief uit de lucht.
Na een jaar van wekelijks logjes plaatsen, raakte de 'jeu' er uit. We hebben het nog wel geprobeerd, maar het lukte niet.
Het was een mooi jaar van zo'n 30 mailtjes per dag in de Google Group. Op About:Blank plaatste ik ooit dit interview: *KLIK*
En zo was het ook. "De chemie is soms kabbelend, en soms behoorlijk explosief. Ook achter de schermen doen we onze collectiefnaam wel eens eer aan. Vijf vrouwen, vijf meningen. Hoe ingewikkeld dit soms ook is, het is ook juist het aspect dat onze kracht is. We zijn confronterend eerlijk tegenover elkaar, maar steunen elkaar ook onvoorwaardelijk. Als een warm bad, waar soms iemand de koude kraan aanzet”.
Het is jammer, maar het is zo. Gelukkig gaan we allemaal individueel verder en houden we op andere manieren contact.
De logjes die ik plaatste op www.nietlief.com, heb ik verhuisd naar mijn eigen site en als categorienaam NLC meegegeven. Zo blijven mijn schrijverijen toch nog bewaard.
Bedankt voor het leuke jaar lieve meisjes. En al noemden we onszelf het NietLief Collectief. Ik heb jullie wel lief!
Liefs,
Kaat
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:26
Kaat de Steenbok
31 januari 2008
Ik ben een steenbok. Op Internet vond ik dat de belangrijkste eigenschappen van het astrologische teken Steenbok zijn:
Dat vond ik grappig, want deze steekwoorden zou ik niet gebruiken om mezelf te beschrijven.
De steenbok is een serieus mens, met een bijzondere vorm van humor. De steenbok is doelgericht en heeft een enorm uithoudingsvermogen, hetgeen hem/haar de mogelijkheid geeft om vooral successen op de lange termijn te behalen. Waar andere mensen al lang hadden afgehaakt, houdt de steenbok vol tot het bittere einde. De steenbok beschikt over veel geduld.Dat ik een bijzondere vorm van humor heb, daar ben ik het wel mee eens. Ik kan hele rare grappen maken die mensen die mij niet kennen, niet goed begrijpen. Serieus zo zou ik mezelf niet zien. En een enorm uithoudingsvermogen heb ik al helemaal niet. Tja, in mijn werk wel, maar op het persoonlijke vlak niet. Geduldig ben ik namelijk totaal niet.
De steenbok doet geen ondoordachte dingen. Voordat hij/zij tot actie overgaat denkt de steenbok goed na over de gevolgen en weegt de verschillende alternatieven tegen elkaar af. De steenbok is praktisch ingesteld en beschikt over een goed financieel en economisch inzicht. Omdat de steenbok vrij conservatief is, is de kans dat hij/zij in zijn/haar leven grote financiële winsten behaalt vrij klein. Om die te behalen moet je bereid zijn risico's te nemen, iets dat niet echt bij de steenbok past. Daar staat tegenover, dat de kans dat de steenbok zonder geld komt te zitten eveneens heel klein is. De steenbok kan goed met geld omgaan.
Hierom moest ik toch wel heel hard gniffelen. Als er iemand goed is in ondoordachte dingen doen, dan ben ik het. Ik ben erg impulsief en denk niet na over consequenties. Goed met geld omgaan, kan ik ook al niet. Ja, als mijn salaris net gestort is, dan ben ik heel goed in het uitgeven ervan. Aan het eind van de maand zit ik meestal krap. Niet iets om trots op te zijn. Wat zou ik graag aan deze beschrijving willen voldoen zeg.
De steenbok houdt van structuur en houdt ervan dingen die niet gestructureerd zijn of niet gestructureerd verlopen te structureren en in goede banen te leiden. De steenbok is zeer geschikt voor werk bij overheden of andere instellingen waar duidelijke structuren heersen en een duidelijk taakverdeling is. De steenbok voert zijn/haar werk met nauwkeurigheid uit en is bereid de verantwoordelijkheid daarvoor te dragen. De steenbok houdt niet van mensen die hun verantwoordelijkheden ontlopen.
Klopten de eerste twee voor mijn gevoel bijna niet met hoe ik mezelf zie, in deze beschrijving kan ik mezelf wel vinden. Ik houd van structuur, al ben ik thuis een sloddervos. Ook neem ik mijn verantwoordelijkheid en zal ik de eerste zijn om toe te geven als ik iets fout heb gedaan. Mensen die daarin anders zijn, vind ik vaak minder fijne mensen.
De steenbok is ambitieus en wil graag iets bereiken en betekenen in de wereld. Status is niet onbelangrijk. Voor de steenbok hebben dingen alleen waarde als hij/zij er hard voor heeft gewerkt. Dingen die gewoon zijn komen aanwaaien geven geen voldoening. De steenbok zal nooit de eer opeisen voor iets dat hij/zij niet gedaan heeft. Als zaken tastbare resultaten opleveren, geeft dat de steenbok de meeste voldoening.
Ook dit klopt bijna helemaal. Ik wil iemand zijn en ik wil wat betekenen. Maar de eer opeisen van iets dat ik niet heb gedaan, zou ik nooit doen. Ik vind het heel prettig als dingen die ik goed doe, een goed resultaat opleveren.
Steenbokken huigelen niet, zijn recht door zee en komen beloftes na. Maar goede praters zijn het niet, ze kroppen hun gevoelens op en kunnen pessimistisch zijn. Hun vriendschap of haat is van duurzame aard. Ze zijn niet gek van leren en ook niet van sport. Zelden zijn ze oppervlakkig. Ze houden niet van domme kletspraat.
Eigenlijk klopt deze laatste alinea helemaal. Was ik eerst erg sceptisch dat ik geen echte steenbok zou zijn, nu begin ik er toch wat in te zien. Dat ik zuinig zou zijn en ontzettend netjes, dat klopt dan weer niet, maar de grote lijnen zie ik wel. En als ik kijk naar de beschrijvingen van vrienden en familie dan zie ik ook dingen die helemaal kloppen. Misschien moet ik me zelfs maar eens in gaan verdiepen in astrologie want ik begin het zowaar interessant te vinden.
Hoe zit dat bij jullie? Klopt de beschrijving van je sterrenbeeld met dat wat je van jezelf vindt? Geloven jullie er in of denken jullie dat het onzin is? Ik ben benieuwd.
Liefs,
Kaat
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:23
een doordeweekse dag
22 januari 2008
Onderwerp: Een dag uit je leven
7.15 De wekker gaat. Ik snooze nog een keer of drie, maar dan moet ik er echt uit.
7.45 Ik zeg ‘goedemorgen mannetjes’ tegen Mr. Bojangles en Bada Bing die al voor de slaapkamerdeur zitten te wachten en doe hun eten in hun bakjes. Ook schep ik de poezenbak schoon en als ik in een goede bui ben, maak ik ontbijt voor Mr. X.
Dan wordt er gedouchet, sta ik zo’n tien minuten naar mijn kast te staren me afvragende wat ik nu weer aan moet en probeer ik ondertussen ook nog te ontbijten en een kop koffie te drinken.
8.30 “Dag Amsterdam. Hallo file op de A2”.
Ik rij weg uit Amsterdam om in de A2 in de file aan te sluiten. Elke dag neem ik me voor eerder van huis weg te gaan.
Soms handel ik al wat zakelijke telefoontjes af in de auto. In Australië gaan ze namelijk al bijna naar huis als ik op kantoor aankom.
9.30 Met mijn badge maak ik de voordeur van ons pand open. Ik zeg de receptioniste gedag. Nadat ik een dubbele espresso heb gehaald om op te drinken terwijl mijn laptop opstart, is mijn werkdag officieel begonnen.
Ik beantwoord de mailtjes in mijn mailbox en bekijk de resultaten van gisteren. Mochten die tegengevallen zijn, dan schuif ik wat in de uitzendschema’s en doe nog meer van dat soort voor leken oninteressante ongein.
12.30 Mijn collega’s en ik gaan lunchen. Elke dag is het weer een verassing wat er is en vooral wat er overblijft. In de rij naar de lunch veranderen mijn collega’s in wilde dieren en het uitzoeken van de broodjes is een ware survival of the fittest. Mijn god, wat heb ik een hekel aan de lunch.
13.00 Weer aan het werk. Na de lunch krijg ik altijd een instortmoment en drink ik liters groene thee. De rest van de middag werk ik mijn taken af en maak ik een to do lijst voor de volgende dag. Tussendoor msn ik wat met vrienden en check ik logs.
Soms werk ik over, soms ook niet.
18.00 Stap ik in de auto om terug naar Amsterdam te rijden. Gelukkig is er op de terugweg vaak veel minder verkeer op de weg en kan ik bijna in een keer doorrijden.
18.40 Meestal rijd ik nog even langs de Albert Heijn. Ik ben niet goed in het bedenken wat ik de rest van de week wil eten en houd rekening met spontane etentjes met vrienden.
In de supermarkt bedenk ik het menu voor de avond en wat ik voor de rest nodig heb. Vaak vergeet ik de helft.
19.20 De dagelijkse jacht naar een parkeerplek. Als een dolle rijd ik rondjes. De dagen dat ik binnen vijf minuten een parkeerplek gevonden heb, beleef ik in euforie.
19.50 Ik doe de voordeur open en zeg mijn poezenmannetjes die al met smart op me te zitten wachten gedag. Het eerste dat ik doe als ik binnen ben, is diezelfde poezenmannen te eten geven.
20.00 Of ik plof op de bank en kan geen 'boe' of 'bah' meer zeggen. Of ik kook voor Mr. X en ga lekker met hem aan tafel eten. Of er eet een vriend(in) bij me of ik ben buiten de deur datzelfde doen, maar dan bij hem of haar thuis. Een ding is in ieder geval zeker; ik ga altijd te laat slapen. * klik *
24.00 Ik poets mijn tanden en ga in bed liggen. De dag is weer voorbij.
Als ik dit zo teruglees dan lijkt het net of ik geen leuk leven heb. Gelukkig is dat wel zo. Ik hou namelijk van werken, poezen voeren, boodschappen doen, koken, halfdood op de bank liggen, mijn vrienden en Mr. X.
En ik hou van weekenden. Dat dan ook wel weer.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:20
een bewonderenswaardig mens
25 december 2007
"Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken."
"Bang zijn voor de dood is hetzelfde als bang zijn om een oud en versleten kleed weg te gooien."
"Bijna alles wat u doet is onbelangrijk, maar het is erg belangrijk dat u het doet."
"De mens wordt vaak wat hij denkt."
"Een oog voor een oog maakt de hele wereld blind."
"Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen."
"Iemand kan je alleen je zelfrespect afnemen als je het hem geeft."
"Indien ik geen gevoel voor humor had, dan zou ik al lang geleden zelfmoord hebben gepleegd."
"Je kan geen hand schudden met een gebalde vuist."
"Onverdraagzaamheid is geweld tegen de geest en haat is geweld tegen het hart."
"Waar liefde is, is leven."
"Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."
Bovenstaande citaten zijn allemaal van dezelfde man. Een man die, ondanks hij zelf een hoge opleiding genoten had en veel geld kon gaan verdienen, zich niet neerlegde bij armoede en geweld, maar probeerde de situatie in zijn land te veranderen en dat ook deed. Een man die niet haatte, maar altijd lief had. Zelfs zijn vijanden haatte hij niet.
Hij zorgde er voor dat zijn land weer onafhankelijk werd. Dat deed hij zonder geweld, want hij geloofde in pacifisme. En juist op die manier dwong hij veel meer respect af en kreeg hij het gedaan.
Ook zorgde hij ervoor dat zijn landgenoten weer trots op hun land werden en wilde hij dat ze niet meer afhankelijk van het Westen waren, maar zichzelf konden bedruipen.
Zijn naam betekent 'verheven ziel' en dat was hij ook. Hij de Jezus van de vorige eeuw. Iemand die alleen maar goed was en waar je niets slechts over kan zeggen. Helaas werd hij vermoord, zoals zo veel 'groten'. Ik denk heel vaak aan hem en het allerliefst zou ik willen zijn zoals hij. Ik bewonder hem om wie hij was en het mooie dat hij heeft achtergelaten.
Lieve NietLiefjes,
Als ik een iemand graag had willen ontmoeten dan was het Mahatma Gandhi. Omdat ik het een van de meest bewonderenswaardige mensen vind die op deze aarde heeft rondgelopen.
Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?
Liefs,
Kaat
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:19
Aan (zelfmoord)terroristen,
19 december 2007 Onderwerp: Schrijf een hatemail
Raoul Heertje hoorde ik ooit zeggen: “Dat jullie dood moeten daar ben ik het helemaal mee eens. We hebben alleen een meningsverschil over de locatie”.
Eigenlijk wil ik niemand dood wensen, maar voor jullie maak ik graag een uitzondering. Want het enige dat jullie willen is andere mensen forceren hetzelfde te doen en geloven als jullie zelf. Desnoods door middel van geweld en daar ben ik nou eenmaal niet zo dol op.
Ik ben namelijk meer van het principe ‘leven en laten leven’. Voor mijn part gaan jullie allemaal de rest van jullie leven in een boom hangen met roze lintjes in je haren, gewichten aan jullie penissen en gekke hoedjes op onderwijl rare liedjes zingend op nog vreemdere tonen, prima, als jullie mij er maar niet mee lastig vallen.
Maar dat doen jullie wel. Jullie veroorzaken ellende, verdriet en het allerergste, jullie zaaien angst. En ik veracht jullie daarom. Vooral omdat met de angst die jullie zaaien figuren opstaan waar niemand op zit te wachten. Want door jullie staan zij op en als jullie er niet waren geweest, had Zezunja haar hatemail van hieronder helemaal niet hoeven schrijven.
Ik kots op jullie. Jullie zijn geen mensen. Jullie zijn het laagste van het laagste.
Dus wat mij betreft gaan jullie met z’n allen op een plein staan waar verder niemand anders is en blazen jullie jezelf tegelijkertijd op. Fan-tas-tisch. Zijn we allemaal beter af. Jullie je statement gemaakt (De SBS’en en CNN’s willen vast wel filmen) en wij van jullie verlost. Kunnen wij levensgenieters rustig verder leven. Zonder angst, xenofobie en de Wildersen van deze wereld.
Ik haat jullie. Met heel mijn hart. Ik wil niet haten. En ik wil niet bang zijn. Want wie zich door angst laat regeren, verliest zijn vrijheid. En dat is nou precies wat jullie wanmensen willen.
Kaat
Disclaimer: Deze haatmail is slechts een knuppel in het hoenderhok. Al vind ik het best een goed idee van dat zelfmoorden terwijl niemand er last van heeft.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:16
van Sint voor jou II
4 december 2007
Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar
Meisje meisje toch
Sint wordt al moe als hij naar jou kijkt
Altijd ergens mee in de weer
Altijd ergens waarmee je druk lijkt
Sint ziet jou altijd rennen en vliegen
Geen rust zit er in jouw kont
Ga nou eens lekker ontspannen
Want dit is toch niet gezond?
Begrijp me niet verkeerd
Sint vindt het geweldig wat je allemaal doet
Je neemt geen halve maatregelen
Wat je doet dat doe je goed
Maar al dat werk
Al dat geregel en gedoe
Daarvan wordt deze oude man
Toch wel een beetje moe
Lever je opdrachten maar eens later af
Vergeet de deadline voor de schrijverij
Schenk jezelf een wijntje in
En maak die oude Sint eens blij
Jij bent er altijd voor iedereen
Je verzorgt je man en katten
Staat voor alleman altijd klaar
Legt zelfs de zwerver om de hoek in de watten
Dat vindt Sint natuurlijk prachtig
Maar ik maak me zorgen om je rikketik
Het wordt tijd voor jezelf
Tijd voor je eigenste ik
Sint heeft voor jou dus wat wensen
De allereerste is rust
Vooral in je hoofd
Dat is echt een must
Je wilde graag nog een kitten
Maar dat lijkt me geen goed idee
Na al die zieke poesjes dit jaar
Gaat Sint hierin met je partner mee
Sint wenst jou en je familie gezondheid toe
en natuurlijk veel geluk
wellicht zelfs een huwelijk
Dan kan dit jaar niet meer stuk
Ik wens jou al het goede
Maar wat ik jou ook wens
Ik weet zeker dat je het gaat krijgen
Want je bent een prachtig mens
Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:14
Als ik boos ben op...
29 november 2007
Onderwerp: Wat doe je als je boos bent?
Als ik boos op een willekeurig persoon ben die ik niet ken
dan bries ik wat. Meestal uit ik mijn boosheid. Soms tel ik tot tien en beslis ik daarna of ik het nog de moeite waard vind nog wat te zeggen.
Het uiten lucht op. En ik zie die persoon toch vaak nooit meer, dus ik heb niets te verliezen.
Als ik boos op een goede vriend of vriendin ben
dan slik het meestal in. Hoewel ik normaliter vrij recht voor de raap ben, vind ik het moeilijk goede vrienden te confronteren met mijn boosheid.
Meestal gaat het vanzelf weer over, soms blijf ik ergens mee zitten en dan zeg ik het als nog.
Vaak veel te laat zodat de persoon in kwestie het al lang vergeten is, of er niets meer mee kan.
Liever slik het dan ook in. Vrienden die mij dierbaar zijn, wil ik niet verliezen.
Als ik boos op mijn ouders ben
dan krijgen ze het meteen te horen. Ik spui mijn gal en kan me niet beheersen.
Er is geen vezel in mijn lichaam die er over nadenkt tot tien te tellen. Zo gaan wij met elkaar om. Dat is normaal bij mij thuis. Dat we van elkaar houden, laten we zien, maar als we elkaar tijdelijk niet lief vinden ook.
Maar dat kan ook. Want de liefde is onvoorwaardelijk. Mijn ouders zal ik nooit verliezen.
Als ik boos ben op een kennis
dan heb ik geen moeite om te roepen wat ik vind of voel.
Tot tien tellen is een optie, maar als ik bij elf ben en voel dat ik nog boos ben, dan hoort de kennis dat.
Kennissen zijn geen vrienden. Ik vind het niet zo erg om een kennis te verliezen.
Als ik boos ben op mijn ('nieuwe') liefde
dan word ik een 'meisje meisje'. Ik zeg niets, maar probeer hem een tijdje te negeren.
Hij moet maar raden dat ik boos ben en wat de reden daarvan is.
Maar ik ben het 'meisje meisje' spelen al snel beu en probeer ik het zo snel mogelijk goed te maken. Enkel en alleen omdat ik doodsbang ben hem te verliezen.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:13
nieuwe buren in de sneeuw
20 november 2007
Het sneeuwt en het is koud buiten. Maar ik heb een dik jasje aan en een mutsje op en heb het lekker warm. Bovendien vind ik de sneeuw leuk. De vlokjes blijven aan mijn wimpers hangen en op mijn neus liggen. Met mijn tong probeer ik vlokken op te vangen. Vol verbazing bekijk ik mijn nieuwe wereld. Het grijs-witte Nederland dat het beige-lichtbruine Israël moet gaan vervangen.
Ik ben net de auto uitgestapt en we staan op het pleintje voor ons nieuwe huis in de nieuwbouwwijk.
De buren komen kennismaken. De buurman, die ik later meneer Chocola gaan noemen omdat hij mij met kerst altijd kransjes uit de boom laat eten, de lieve buurvrouw en hun vier dochters, die een stuk ouder zijn dan ik. Die dochters zal ik als grote zussen gaan beschouwen, maar dat weet ik nog niet.
De nieuwe buren die ons zo warm welkom heten dat ik vergeet dat het koud is in Nederland.
Ik krijg zelfs een cadeautje. Een grijze vilten speelgoedmuis.
Mijn papa, mijn zwangere mama en ik staan met onze buren te praten in de sneeuw. We zijn net van Israël naar Holland toe verhuisd.
Lieve niet-liefjes,
Dit is een van mijn eerste herinneringen. Ik was een jaar of drieëneenhalf. Het beeld van de sneeuw, het nieuwe huis, mijn zwangere mam en de lieve nieuwe buren, zit als een film van vroeger, schokkerig geprojecteerd op een witte muur, in mijn hoofd.
Mijn vraag voor deze week is dan ook; beschrijf een van de eerste dingen, gebeurtenissen of situaties die je je kunt herinneren.
Liefs,
Kaat
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:11
De Soundtrack van Kaat
17 november 2007
Opdracht: Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom ze je ze hebt gekozen.
Geschreven door: Kaat
NB In alle stukjes over dit onderwerp zitten de linkjes naar You Tube verstopt onder de kopjes.
Het uitgebreide verhaal over mijn eerst gekochte plaat,
daar heb ik al over geschreven en dat kun je hier lezen. * klik *
Voor nu wil ik het er op houden dat ik speciaal voor deze opdracht voor het eerst na jaren deze clip weer zag en er kippenvel van kreeg. Mijn muzikale Britse helden met z’n allen in een nummer voor het goede doel. En wat zijn ze nog jong allemaal! Of ben ik nu zo oud?
Het viel me alleen wel op dat er op Boy George na helemaal geen vrouwen mee doen.
Na Jan Jaap van der Wal’s show BSUR moet ik alleen wel elke keer gniffelen om de zin ‘and there won’t be snow in Africa this Chrismas time’. Maar alles bij elkaar blijf ik het een briljant nummer vinden.
Playbackplaat: ‘Borderline’, Madonna
Toevallig was Borderline de tweede single die ik kocht.
Ik was een jaar of elf en in mijn ogen de grootste Madonna-fan die er bestond. Mijn hele kamer hing vol met haar posters en ik had plakboeken vol met plaatjes die ik uit de Popfoto of Hitkrant haalde. Ik knipte de mouwen van mijn spijkerjasje, kocht kanten handschoentjes en shawltjes voor in mijn haar. Met een oogpotlood zette ik een moedervlek op mijn bovenlip. Mijn haar toupeerde ik en ik wilde dolgraag gaatjes zodat ik een kruis in mijn oren kon hangen (dat mocht ik overigens niet).
Als ik alleen op mijn kamer was dan ging de pick-up aan en danste ik door de kamer. Dan was ik mijn heldin; Madonna.
Nog steeds kan ik Borderline niet luisteren zonder dat mijn lippen mee zingen. Alleen nu ben ik ruim twintig jaar ouder en begrijp ik de tekst wat beter.
Beste Nederlandse plaat: ‘We zullen doorgaan’, Ramses
Shaffy
De beste Nederlandse plaat allertijden is er een van de beste Nederlandse artiest; koning Ramses.
Voor mij is het niet alleen een van de beste Nederlandse platen, maar sowieso een van de mooiste nummers ooit gemaakt.
En het is niet alleen een van de beste platen, maar ook mijn feel good-, feel better-, oppep-, emotionele-, tranentrekker-, energie-, kippevel-, sterf- en ga zo maar door plaat.
Ik vind alles mooi aan en van Ramses. Zijn muziek, de man zelf en zijn levensverhaal.
Opfokplaat: ‘de Nieuwe Wereld – de vierde partij’, Dvorak
Het was 1993 en ik ging studeren. Ik besloot lid te worden van een studentenvereniging en dus ontgroening te gaan lopen. Tijdens de ontgroening waren er een aantal ‘regels’. Een van de regels was dat als bovenstaande muziek gedraaid werd, we allemaal naar de Mensa (een zaal op de begane grond van mijn studentenvereniging) moesten voor appel. Voordat de muziek was afgelopen, moesten we op alfabet (op achternaam) zitten in de zaal. Het stuk was ingekort en we hadden maar een paar minuten. Wanneer de muziek zou beginnen, dat wisten we niet en het kon dus zo zijn dat je op de vierde verdieping net op de wc zat, als het begon. Als de strijkers begonnen te spelen dan renden er dus ongeveer vierhonderd feutjes in paniek door het gebouw.
Doodsbang was ik voor de muziek, maar na een paar weken ontgroening, begon ik het mooi te vinden. Prachtig zelfs. Ik genoot ervan.
Maar ik blijf er gemengde gevoelens bij houden. Want hoewel ik de Nieuwe Wereld van Dvorak wonderschoon vind, heb ik ook altijd het gevoel dat ik moet haasten als ik er naar luister.
Sterfplaat: Hallelujah, Jeff Buckley
Laat ik beginnen met de vertellen dat er geen muziek bij mijn begrafenis gedraaid gaat worden. Dat is namelijk bij joodse begrafenissen niet gebruikelijk. Dat neemt niet weg, dat ik er wel over nadenk, over mijn sterfmuziek. Ik heb zelfs wel een lijstje. Het lijstje dat niet gedraaid gaat worden met op nummer 1 Hallelujah van Jeff Buckley.
Omdat het mijn ultieme plaat is en als ik naar Hallelujah luister de muziek rechtstreeks mijn hart ingaat en ik er elke keer weer emotioneel van word. Hallelujah, dat ben ik, de tekst, de noten en de breekbare stem van Jeff Buckley. Geen nummer komt dichter bij me in de buurt.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:07
Wetmatigheden
8 november 2007
Onderwerp: De voorbereiding op een spannende avond of nacht
Op mijn eigen log schreef ik er al meerdere keren over, over de wetmatigheden in mijn leven. De verschillende wetmatigheden die altijd weer terug komen.
Een van die wetmatigheden is dat ik er vaak heel leuk uitzie, vlak voordat ik na bed ga. En als ik er dus niks meer aan heb. Dan kijk ik in de spiegel en denk ik: “Goddamn, het is bijna zonde om mijn make-up er af te halen en mijn haar in de slaapstaart te knopen”. Eigenlijk zie ik er dan uit zoals ik er uit wil zien als ik wakker word. Maar ja, ik ben dan ook niet voor niets een avondmens.
Een andere wetmatigheid is er eentje uit de vrijgezelle episode van mijn leven. Deze hield in dat als ik op stap ging, een date had en/of hoopte op een spannende nacht en ik er dan ook voor had gezorgd dat ik er fantastisch uitzag, ik er gif op kon innemen dat er niets ging gebeuren.
Dat ik uren bezig was geweest met mijn leukste kleren en mooiste lingerie uitzoeken, mijn haar wassen, föhnen en stylen, douchen, harsen/epileren/scheren van de ongewenste haargroei, make-uppen en parfummen, het bed verschonen en de volledige waxinelichtjes voorraad klaar te zetten, maar dat dat dan allemaal voor niks was geweest, omdat de wetmatigheid als een soort van mantra al voorspelde dat dat het geval zou zijn.
Als ik wilde 'scoren' dan kon ik beter mijn oudste spijkerbroek uit de kast trekken, een vaal t-shirtje erboven op aan doen en mijn lekkerste gympen of laarzen aantrekken, het liefst sokken met gaten dragen en mijn oudste lingerie waarvan de bh totaal geen combinatie vormde met de totaal - afzichtelijke – maar - toch - zo - heerlijk – en – daardoor – geen – kandidaat – voor – de – vuilnisbak – al – vallen – de – gaten – erin – slip. Ik moest dan zeker niet mijn benen geschoren hebben of aandacht hebben besteed aan mijn wenkbrauwen of bikinilijn. Mijn haar liet ik krullend en ging hoogtens in een nonchalante staart. Op mijn ogen droeg ik alleen een klein beetje mascara en op mijn lippen iets vaseline-achtigs. Niks geen opschmuk of snuisterijen. Gewoon ik zoals ik er ook uit kan zien als ik naar de bakker om de hoek moet. Dan was ik blijkbaar op mijn alleraantrekkelijkst.
Enkel en alleen omdat ik dan niet op zoek was.
De voorbereidingen op een spannende avond of nacht waren dus tijdrovend en nutteloos. En ik ben dan ook heel blij met die andere wetmatigheid in mijn leven: Als ik niet op zoek ben, dan komt dat wat ik wil ineens voorbij zonder dat ik er maar iets voor heb hoeven doen.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:04
Jeruzalem
31 oktober 2007
Onderwerp: Je geboortegrond
Toen mijn moeder hoogzwanger was van mij zat ze regelmatig in een schuilkelder. Het land waar ik geboren werd, was namelijk in oorlog. Een van de heftigste oorlogen die Israël ooit voerde, de Jom Kippoer-oorlog, vond toen plaats. En de stad waarom onder andere gevochten werd, was mijn geboortestad. Jeroesjalajiem shel Zahav, Jeruzalem stad van goud, zowel voor de Moslims, Christenen als Joden.
Ik ben er trots op een sabra te zijn. Want sabra's, zo worden mensen die in Israël geboren zijn genoemd; hard en stekelig van buiten, maar zacht en zoet van binnen. Misschien lag het aan de locatie, misschien aan de lucht of misschien wel aan mijn geboortegrond, want hoewel ik alleen de eerste drie jaren van mijn leven in Israël woonde, typeert die sabra mij het allerbest.
Ik ben soms hard, keihard. Ik zeg dat wat ik denk en sta niet altijd stil bij de consequenties van mijn woorden. Ik ben explosief en emotioneel. Ik verhef mijn stem in een discussie. Ik ben prikkelbaar en ongeduldig. Recht door zee en doortastend. Ik ben commercieel en strijdlustig. Ik wil altijd gelijk hebben. En kom niet aan wie of wat ik lief heb, want dan vermorzel ik je.
Maar ik ben ook gevoelig en lief. Ik ben trouw, zorgzaam en behulpzaam. Ik kan goed luisteren en kan mezelf wegcijferen voor iemand anders als dat nodig is. Ik ben een familie- en vriendenmens en ben gezellig. Ik heb een goed gevoel voor humor, kan goed tegen kritiek en ben erg relativerend. Ik kan uren wakker liggen van een ruzie en daar nog dagen over piekeren. Want het aller-, allerliefste wil ik rust en vrede. Net zoals mijn geboortestad.
Jeroesjalajiem, stad van goud wees voor de mensen een veilig huis. Jeroesjalajiem, stad van vrede, breng ons weer thuis.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 12:01
de stiekeme wens
26 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Opdracht: Werkster of niet?
"Ik hoef geen werkster".
"Waarom niet?"
"Omdat het hier zo'n rotzooi is en ik me daar eigenlijk voor schaam".
"Dan ruimen we dat toch op?"
"En omdat ik twee katten heb".
"Nou en?"
"Omdat ik dan al mijn sieraden moet gaan verstoppen".
"Mijn werkster is volkomen te vertrouwen".
"Ik kan het best zelf".
"Ja, ja, dat zie ik".
"Hoeveel tijd kost het nou?"
"Je bent er best een paar uur per week mee bezig en die tijd kun je beter met mij doorbrengen".
"Daar zit wat in".
"Plus die werkster kan de dingen doen waar je nu zelf niet aan toe komt".
"Zoals de ramen lappen?"
"Precies. En de tegels in de keuken afnemen".
"Misschien moet ik het dan toch maar doen. Maar maar een keer in de twee weken hoor een uurtje hoor, meer is niet nodig".
Zijn Peruaanse hulp is nu een paar weken op vakantie, maar als ze terug komt, komt ze hier een keer per week twee uur schoonmaken. Dat heeft hij geregeld voor mij. Omdat hij waarschijnlijk wel wist dat ik het stiekem toch wel wilde, een werkster. Vrouwen roepen wel vaker dingen die ze niet menen. Ik tenminste wel.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:59
vaker per week zaterdag
26 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Opdracht: mijn boodschappenrijk
Toen ik jaren geleden in mijn Amsterdamse buurtje ging wonen, hield ik hele promotiepraatjes over 'mijn Duivelseiland'. "In mijn buurt is nog gewoon een groenteboer", vertelde ik aan een ieder die het maar wilde horen. "En een kaas- annex melkboer en een bakker!" Want die waren er toen ook. Maar met de jaren verdwenen ze een voor een. Omdat ze de concurrentie niet aan konden met de grote supermarkten.
Ik voel me daar een beetje vervelend over, want ook ik koos vaak voor de makkelijke boodschappen dan voor het steunen van de plaatselijke middenstand. Omdat ik doordeweeks na het werk even snel boodschappen wil doen, op een plek waar alles al bij elkaar is. En omdat die kleine winkeltjes natuurlijk om zes uur al dicht zijn en ik dan nog niet thuis ben.
Want als ik de kans krijg en de tijd er voor heb dan ga ik op zaterdag uren tutten bij kleine winkeltjes. Dan haal ik ingrediënten voor mijn Thaise en Oosterse gerechten bij de toko en de Turkse groenteboer. Dan koop ik bloemen en kazen op de Albert Cuyp en breng ik een bezoek aan de visboer. Dan fiets ik naar de Utrechtsestraat om bij Loekie die lekkere runderpaté en bijzondere Franse kazen te kopen en haal ik bij de scharrelslager mijn vlees en bij die leuke slijter in de Pijp mijn wijn.
En eigenlijk vind ik dat het aller-, allerleukste. Helaas lukt het me niet vaak genoeg. Want het kost simpelweg te veel tijd. En tijd is geld.
Pffff, was het maar vaker per week zaterdag.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:58
Hoe ik leerde 'de vrouw van' te zijn
24 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Mijn moeder en mijn oma zijn fantastische vrouwen, maar huisvrouwen zijn het niet.
Sommige dingen zijn erfelijk. Ik ben ook geen huisvrouw en zal nooit een voorbeeldige worden. Ik heb mijn moeder geloof ik een keer in mijn leven zien stofzuigen en betwijfel of mijn oma weet hoe zo'n apparaat werkt.
Ik weet het, het klinkt decadent, maar daar waren bij ons thuis mensen voor. Werksters, schoonmaaksters, interieurverzorgsters, of hoe je ze ook maar wil noemen. Het grappige is wel dat een van mijn moeder's werksters vroeger de hulp van mijn oma was en al dertig jaar in onze familie is. Eigenlijk is ze een soort familielid. Vroeger verstopte ze met Sinterklaas cadeautjes onder m'n kussen en soms als ik naar huis bel, zit ik langer met haar aan de telefoon dan met mijn eigen mams.
Wat mijn moeder en oma wel heel goed kunnen is, een goede vrouw zijn. En met vrouw bedoel ik als in de vrouw van. Ze kunnen heel goed het huishouden runnen. En delegeren, daar zijn ze sterren in. Als vrouw van kunnen ze perfect dinertjes geven en koken voor gasten en hun mannen (mijn vader en opa). Koken kunnen ze als de besten. Mijn oma heeft tot vorig jaar nog altijd zelf voor ons gekookt en is een sterkok. Haar appeltaart, zelfgemaakte aardappelpuree en fazant kan niemand evenaren. Haar viskoekjes, haringsalade en pasteitjes zouden zo op de menukaart van de Librije kunnen.
Oma leerde mijn moeder de perfecte vrouw van en gastvrouw te zijn. En mijn moeder probeerde mij dat ook bij te brengen. Ik geloof dat ze daar wel redelijk in gelukt is. Net zoals mijn moeder en oma haal ik op zaterdag bloemen in huis en steek ik 's avonds kaarsjes aan om het huis net dat beetje extra sfeer te geven. En ook ik, kan voor gasten uren in de keuken staan en vind het inmiddels heerlijk om mijn Mr. X te verwennen met elke keer weer een nieuw gerecht.
Huishoudelijke tips heb ik niet van mijn moeder en oma meegekregen, gelukkig zijn daar inmiddels programma's voor zoals 'Hoe schoon is jouw huis' en geloof ik heilig in wat de commercials van produkten als Vanish en Cillit Banc beweren en schaf die dingen dan ook aan.
Gelukkig hebben oma en mama me genoeg andere nuttige dingen geleerd. Hoe ik een fijne vrouw van ben bijvoorbeeld. En hoe, als ik maar goed delegeer, ik genoeg tijd overhoud om het mijn man en vrienden naar hun zin te maken.
Lieve Niet-Liefjes, zie hier mijn relaas over wat ik van mijn moeder en oma opstak. Hoe zit dat bij jullie? Welke tips hebben jullie meegkregen? En wat leerden jullie van je moeder of oma qua koken, huishouden etc.? De opdracht van vandaag is dan ook 'Tips van (o)ma'.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:56
Kaat's zalm met geitenkaaspasta
23 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Opdracht: je succesgerecht
Was mijn vorige recept er een die ik met speciale gelegenheiden maak, dit recept is er een dat ik doordeweeks maak als ik eters krijg, maar eigenlijk geen tijd voor eters heb. Een simpel recept dat een soort van verkleed als een moeilijk recept gaat. Gewoon omdat het bijna te lekker smaakt voor een simpel recept.
Per persoon:
een zalmfilet
een lenteuitje
een half geitenkaasje bettine blanc (voorverpakt)
beetje pasta (liefst tagliatella)
twee soorten groentes naar keuze (bijvoorbeeld groene asperges, brocoli, courgette, peultjes, boontjes etc.)
knoflook uit de knijper
beetje boter
olijfolie
peper en zout
1. Kook de pasta
2. Verwarm de boter in de pan
3. Gooi de lenteuitjes gesneden in de pan met de knoflook
4. roerbak de gesneden groentes en gooi er een beetje olie, peper en zout overheen
5. Doe ook wat peper en zout op de zalm en snijd de zalm in stukjes
6. Bak de zalm ook mee met het geheel
7. Voeg op het laatst de geitenkaas toe en laat het smelten
8. Als het een prutje is, voeg je de pasta toe
Serveren met een lekker glaasje droge witte wijn en geniet! Succes gegarandeerd.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:55
Kaat's 'Djedj bil zaitoen'
23 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Opdracht: je succesrecept
Mijn absolute succesrecept is, hoe kan het ook anders, een recept uit het Midden Oosten.
Bij ons thuis was de combinatie aardappels-vlees-groente niet bekend. Ja, er werd in de winter heus wel eens boerenkool door mijn oer-Hollandse moeder gemaakt en dat werd ook heus wel gewaardeerd, maar de stampotten, zuurkool en erwtensoepen waren eerder uitzondering dan regel. Oosterse gerechten met rijst of pita's werden gegeten.
De perzische keuken met zijn groene, rode en gele rijst, heb ik nog niet onder knie. Wel leerde ik mezelf, toen ik een paar jaar geleden koken pas leuk begon te vinden, om Arabisch te koken. Citroenkip met olijven (Djedj bil zaitoen) is dan ook het recept dat ik met jullie wil delen.
Per persoon:
1 eetlepel olijfolie
1 enkele kipfilet
mespunt Kurkuma
mespunt Gemberpoeder
mespunt Chilipoeder
mespunt gemalen korianderzaad
knoflook uit de knijper
peper, zout
2 eetlepels groene olijven zonder pit
ca. 100 gr. schorseneren uit blik of uit een pot
een kwart prei (en dan alleen het witte gedeelte)
een halve eetlepel citroensap
een eetlepel verse peterselie (mag ook koriander zijn)
een kwart citroen
pitabrood
1. De olie verhitten in een pan op matig vuur
2. Het stukje kip inwrijven met de kruiden en het zout en aan allebei de kanten lichtbruin bakken in de olie
3. De olijven afspoelen in een zeef. De schorseneren erbij doen en laten uitlekken. Dit samen met de prei in plakjes en het citroensap bij de kip leggen en het vuur laag zetten. Tien minuten laten stoven met de deksel op de pan. Niet vergeten het vlees na vijf minuten om te draaien.
4. De verse kruiden fijnsnijden en de citroen in partjes verdelen. Het kruid over de kip strooien en met de citroen nog een minuut laten sudderen.
5. Serveren met pita's.
En koel wa-sjkoer (eet en wees dankbaar)!
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:54
de eierkoker
22 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Opdracht: Het meest nutteloze huishoudelijke apparaat
"Kaat", vraagt mijn moeder.
"Ja", antwoord ik.
"Wil jij een eierkoker?"
"Hoezo?"
"Nou wij gebruiken hem niet".
"Mwoi", zeg ik terwijl ik half met andere dingen bezig ben.
"Nou wil je dat ding nou of wil je hem niet. Anders geef ik hem aan iemand anders", roept mijn moeder dreigend.
"Nou doe maar dan".
"Graag of niet!"
"Graag mam".
Als ik later die avond in de auto stap, loopt mijn moeder achter me aan met een tasje waar een doosje in zit.
"Vergeet je deze niet", zegt ze doortastend.
"Wat is dat dan", vraag ik en ik verheug me stiekem op het tupperware bakje waar vast en zeker een lekker gerecht in zit.
"De eierkoker, die wilde je toch", zegt mijn moeder met een smuik lachje op haar lippen.
En nu weet ik waarom ze lachte. Want ik heb sinds de ex wiens keuken volstond met apparaten die hij nooit gebruikte, zelf nooit meer een nutteloos huishoudelijk apparaat gekocht. Ik kijk wel uit. Ik heb nog steeds trauma's aan peperdure espresso-apparaten, stoomovens en fruitpersen die me elke zondag weer een schuldgevoel bezorgden. Nee, nu krijg ik dat soort ellendige apparaten van mijn moeder. Mijn moeder waarvan ik de rottige karaktereigenschap heb geërfd dat ik niks kan weggooien. Iemand die een eierkoker wil?
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:52
Ode aan de stofzuiger waar geen zak in hoeft
22 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Opdracht: Ode aan je favoriete huishoudelijke apparaat
Hier had ik heel graag een ode aan mijn afwasmachine willen schrijven.
Helaas.
Ik heb geen afwasmachine. Dus die vlieger gaat mooi niet op. Maar ooit, in de nabije toekomst, zal een vaatwasser mijn huis sieren, dus die ode gaat er nog wel komen. Dat beloof ik. Want een huis zonder afwasmachine is als een huis zonder bad. Al heb ik ook geen bad, maar dit terzijde.
Weet je hoe verrot afwassen met blote handen is voor je nagels? En hoe erg je handen naar rubber gaan ruiken met afwashandschoenen aan? Met de hand afwassen is voor ijdele, welriekende meisjes zoals ik een crime. Bovendien is het zoooo makkelijk, zo'n vaatwasser. Klaar met eten en hoppa de vuile vaat erin. Niks geen borden die breken omdat een van de katten op het aanrecht springt om dat bord waar vis op heeft gelegen af te likken. Of zo lang de afwas opsparen dat het echt geen doen meer is om er aan te beginnen omdat alles zo heftig aangekoekt is dat het er af schrobben je meer energie kost als de marathon van Amsterdam lopen of het wederom ten koste gaat van je nagels.
En hoe leuk is het wel niet om van die gezellige Calgon-tabs of gelkussentjes in de afwasmachine te stoppen? Ik ben dol op vaatwassers. Maar ik heb er dus geen. En dus schrijf ik mijn ode voor de stofzuiger waar geen zak in hoeft. Want dat is natuurlijk ook best een leuk apparaat.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:51
Hoe een non-huisvrouw een huisvrouw werd
21 oktober 2007
DE HUISHOUDWEEK
Onderwerp: huishoudtaakverdeling
Officieel wonen Mr. X en ik nog niet samen. Maar de realiteit is wel dat hij gemiddeld zes dagen van de week bij mij is.
Vanaf de eerste dag dat hij er was, gebeurde er iets geks. Ik, de non-huisvrouw pur sang, wilde voor hem zorgen. Voor hem koken, voor hem wassen, thee voor hem zetten, zijn biertje pakken, het huis gezellig voor hem maken en schoonhouden.
Ik werd er zo waar fanatiek in. Twee keer per week stofzuigen en afstoffen, meteen na het eten afwassen, het dekbed wekelijks verschonen en ga zo maar door.
Hij hoefde niets te doen. “Nee blijf jij maar zitten liefste. Ik vind het leuk om voor jou te koken”, riep ik.
En ik meen het ook nog.
Als je me zou filmen en de opnames aan mijn vrienden zou laten zien, zouden ze denken dat ze een comedy zouden kijken waarin ik de hoofdrol speel. De non-huisvrouw die de rol van huisvrouw op zich neemt.
Mr. X begon zich daar toch een beetje nutteloos te voelen. En een beetje schuldig zelfs.
“Zo blijf ik altijd gast, terwijl ik me thuis wil gaan voelen”, riep hij terug.
Dat wilde ik ook weer niet. Mijn huis is zijn huis en daarom werd er in huize Kaat opeens over taakverdeling gesproken.
Helemaal uit zijn we er nog niet. Ik stofzuig, stof af, poets, was en kook nog steeds en hij doet de mannendingen zoals het vuilnis buitenzetten, de douche kitten, de UPC mediabox aansluiten en het balkon opruimen. Hierin kan ik me best vinden.
Bovendien neemt hij bloemen voor me mee. En zo lang hij dat blijft doen, wil ik met alle liefde elke dag voor hem koken. En huisvrouw spelen. Vooral omdat ik weet dat ik tussen het huisvrouw spelen door, ook nog naar mijn werk kan.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:49
Mijn autistische zusje
16 oktober 2007
Onderwerp: Broers en zussen
Mijn zusje is autistisch. Op 12 november 1987, ik was toen dertien, schreef ik het volgende gedicht over haar. En eigenlijk geeft dit gedichtje nog precies weer, wat ik voor haar voel, hoe onze band is en hoe immens veel ik van haar houd.
Mijn Zusje
Mijn zusje huilt
Ik droog haar tranen af
M'n zusje lacht
want ik deed maf
M'n zusje is boos
Ik bedaar haar
Mijn zusje is weer tevree
want ik deed raar
Er zijn mensen die haar raar aankijken
dan weet ik me geen raad
Er zijn mensen die haar ontwijken
en dan word ik kwaad
Er zijn mensen die haar iets vragen
Ik weet niet wat ik tegen ze zeggen moet
Maar als ze omdat ze niet reageert beginnen te plagen
Is dat iets wat mij vreselijke pijn doet
Ik spring dan uit mijn vel
Ga dwars voor ze staan
Roep: "Wat denken jullie wel!"
en ga bijna slaan
Wat zijn de mensen toch dom
Ik weet, ik ben dan ook fout
Maar de mensen zijn zo stom
en ik wil haar daar tegen beschermen, omdat ik ontzettend veel van haar houd
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:48
Masher en ik, een gouden duo
1 oktober 2007
Onderwerp: je (huis)dier
Alle zes hebben wij wat met dieren. Op onze persoonlijke logs spelen onze kippen, schapen, katten en honden zelfs regelmatig de hoofdrol in onze verhalen. Donderdag is het dierendag. Daarom een opdracht voor jullie lieve niet-liefjes die geheel in het teken van dieren staat, namelijk schrijf een ode aan je betreffende huidige huisdier(en) of een huisdier dat je ooit gehad hebt.
Een paardenmeisje was ik niet. Ik vond het paardrijden wel leuk, maar alle toestanden op zo’n manege waren aan mij niet besteed. Mijn ouders twijfelden dan ook of ze wel een paard voor me moesten kopen. “Ze heeft talent”, zei mijn instructeur. “Ze zou heel groot kunnen worden”. Dat gaf de doorslag. Dat zo’n klein meisje ergens groot mee zou kunnen worden, dat lieten mijn pap en mam zich geen twee keer zeggen. En dus kreeg ik voor mijn tiende verjaardag Masher. Meteen verliefd was ik op hem. Mijn eerste grote liefde dat was een, hoe ironisch, Arabier. Een koffievos met de mooiste ogen, de perfecte bouw en de mooiste gangen. Alles was mooi, lief en leuk aan hem. Hij was de beste partner die je als meisje kon en kan wensen.
Een paardenmeisje werd ik niet. Maar ik fietste wel braaf elke dag naar de manege om op Masher te rijden. Door weer en wind, met regen en sneeuw, elke dag reed ik. Dat kon ook niet anders. Een paard heeft beweging nodig. Ik trainde voor mijn springwedstrijden en deed daarbij ook nog aan military. “Dat je dat durft”, zeiden mensen. “Military is hartstikke gevaarlijk”. Maar ik vond het niet gevaarlijk. Want ik vertrouwde Masher blind. Ik viel heus wel eens van hem af, maar dan bleef hij altijd op me wachten zodat ik weer rustig kon opstappen. Een keer lag ik bewusteloos op de grond omdat ik met mijn hoofd op een hindernis was gevallen. Omstanders zagen hoe Masher hinnikte en bezorgd met zijn hoofd mij probeerde om te rollen. Masher had alleen een rare tic. Er mochten geen anderen op hem rijden. Mijn vader tolereerde hij nog wel en voor mijn zusje maakte hij ook een uitzondering, maar andere mensen probeerde hij er meteen vanaf te lazeren. Daardoor dacht iedereen dat hij ontzettend wild was, maar bij mij was hij juist zo mak als een lammetje.
Een paardenmeisje was ik nog steeds niet. Ik werd wel een steeds betere amazone. Een dubbel Z- amazone, samen met mijn Masher een gouden duo. Zonder angst sprong ik de hoogste hindernissen en op een gegeven moment zelfs over Masher’s eigen hoogte heen. “Ze mot naar Deurne”, zeiden de paardenmensen langs de kant. Maar ik wilde daar niet heen. Ik hield met heel mijn hart van Masher en werd heel gelukkig van het paardrijden, ik wist dat ik niet gelukkig zou blijven als ik van paardrijden mijn beroep zou maken. Ik kreeg interesse in vriendjes, make-up en uitgaan. Het liefst liet ik Masher poetsen door de paardenmeisjes zodat ik meteen kon gaan trainen als ik op de manege kwam. Het elke dag naar hem toe moeten begon me te irriteren. Ik wilde ook wel eens wat anders doen dan paardrijden. Op hockey of zo. Maar plaats voor twee sporten in mijn leven was er niet. “Zeker niet met dat talent van jou”, zei mijn instructeur. Inmiddels vervloekte ik het talent. “Het is de combinatie met Masher. Met hem kan ik alles. Op een ander paard kan ik het niet”, riep ik en ik geloofde daar heilig in.
Een paardenmeisje zou ik nooit worden. En toen ik in Groningen ging studeren, besloten mijn ouders Masher in bruikleen te geven aan een echt paardenmeisje. Een meisje dat hem elke dag uren ging borstelen en knuffelen en dat het liefst bij hem in de stal sliep. Een tienjarig meisje dat droomde van Deurne en met de andere paardenmeisjes de hele dag over paarden kon praten. Een meisje waar hij het goed zou hebben. Ik heb geen afscheid van hem genomen omdat ik wist dat ik hem nooit meer zou zien. Hij zou blij worden bij haar en mij vergeten. Mijn ouders brachten hem weg. Eerst had hij het meisje totaal genegeerd. Dat had ik wel een prettig idee gevonden. Maar een paar weken later belde ze dat ze voor het eerst op hem gereden had zonder van hem afgegooid te zijn. Ze stuurde foto’s van hem en ik zag dat hij blij was. Ze vroeg of ik langs wilde komen om hem op te zoeken, maar dat wilde ik niet. Ik was doodsbang dat hij me zou negeren en dat hij me zou verwijten dat ik hem had weggedaan.
Een paardenmeisje ben ik nog steeds niet. Maar ik kan me nog precies herinneren wat ik voelde toen mijn moeder belde om te vertellen dat ‘er iets heel ergs was gebeurd’. Ik dacht niet aan opa of de oma’s, ik wist het meteen. Hij is niet meer. Mijn kameraad, mijn allerliefste, mijn mooiste, had onverwacht een blindedarmontsteking gekregen en de dierenarts had hem niet meer kunnen helpen. Dagenlang huilde ik en kon ik niet meer eten. Een gedeelte van mij is op die april-dag samen met hem gestorven. Ik heb nog wel eens paardgereden, maar een eigen paard hoef ik nooit meer te hebben. Ik weet zeker dat het nooit meer zo zal zijn als met hem. Een gouden duo zal ik nooit meer vormen. En al gaat mijn hart nog steeds harder kloppen als ik paarden zie, er is er geen een die me zo lief zal worden als Masher me was en dat altijd zal zijn.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:45
mijn hang naar spotlights
28 september 2007
Onderwerp: 15 minutes of fame
Ooit was ik een fotomodel. De eerlijkheid gebiedt me erbij te vertellen dat ik toen een jaar of vijf was en vooral in naai-, doe het zelf-, punnik- en breiblaadjes stond. Al denk ik achteraf wel dat het me toen zo goed is bevallen, dat fotomodelschap, dat ik altijd wel een hang naar spotlights heb gehouden.
Ooit was ik, net zoals Esther, bij Ome Willem. Daar schreef ik al eerder over. KLIK
Ooit was ik een fantastische amazone. Elk weekend reed ik wedstrijden en won ik samen met mijn paard/soulmate/allerliefste Masher beker na beker. Als ik niet voorop in de ereronde mocht meerijden was ik op maandag bloedchagrijnig, want dat betekende ook dat ik niet bij de namen in de krant zou staan. Zag ik iets dat op een persfotograaf leek, langs de kant staan, dan deed ik nog meer mijn best om Eerste te worden. Een foto in de krant was het hoogst haalbare. Mijn resultaten werden vooral bepaald door mijn hang naar publiciteit.
Ooit speelde ik een van de hoofdrollen in het schooltoneelstuk Oidipous. Dat toneelstuk was zo succesvol dat we door menig schouwburg in Nederland werden gevraagd te komen optreden. We kwamen een stuk of zes keer in de krant. Soms met alleen tekst, een paar met een foto erbij. Ik stond meerdere malen met foto in diverse kranten. Mijn persoonlijke hoogtepunt was een immens grote foto in het Parool van koning Oidipous met zijn dochter/zus prinses Antigone in actie. En juist ja, die laatste was ik. Het applaus, het rondtoeren, de media aandacht, ik vond het allemaal zo fijn dat ik ervan overtuigd was dat ik actrice moest worden.
Ooit had ik een huisgenoot die nu een bekend cabaretier is. Wij, zijn hondstrouwe huisgenoten, gingen vaak mee als hij moest optreden. Bijna huilend van trots keken we toe hoe hij het Groninger Studenten Cabaret Festival won en we vonden het natuurlijk fantastisch om mee te gaan naar de tv optredens die op zijn overwinning volgden. Omdat ik klein ben, mocht ik vaak vooraan staan. En al was het dan wel niet mijn fame maar het zijne, ik vond het best prettig op tv. Op de radio trouwens ook. Het allerleukste was dat er een of ander obscuur radioprogramma een uitzending aan mijn huisgenoot besteedde en er werd opgenomen in onze keuken en wij, zijn huisgenoten, ook aan het woord kwamen. Mijn radiostem klonk dan wel niet zoals ik mijn stem zelf in mijn hoofd had en ik schrok een beetje omdat ik mezelf wel heel erg bekakt vond praten. Leuk was het wel. Ik overwoog zelfs een carrière als dj.
Ooit stond ik in de Elle. Ik deed mee aan een artikel over vrouwen van 18, 28 en 38. De middelste leeftijdsgroep daar hoorde ik bij. We kregen vragen voorgeschoteld over hoe we nu in het leven stonden en of dat anders was dan tien jaar ervoor. Het is een mooi artikel geworden al zou ik de antwoorden die ik vijf jaar geleden gaf, nu niet meer geven. Maar dat is ook het mooie aan het artikel. Over vijf jaar gaan ze me weer benaderen, kom ik weer in de Elle en moet ik dezelfde vragen beantwoorden. Ik heb nu al zin de fotoreportage. Heerlijk vond ik het getut, opgemaak en het kleren passen. Maar het allerheerlijkst vond ik de fotoshoot zelf. Die hang naar spotlights heb ik altijd gehouden.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:44
Gezegend met goede genen
16 september 2007
onderwerp: Botox, ja of nee?
Had ik al eens verteld dat ik ijdel ben?
Dat is niet waar.
Ik ben enorm ijdel.
Zelfs als ik in mijn joggingpak en make-uploos naar de bakker om de hoek ga, denk ik na over welke joggingbroek het beste bij mijn gympen en t-shirt past. En ik trek mijn haar in een nonchalante staart, die nonchalant moet lijken maar waar dus wel over nagedacht is. Een beetje vaseline op mijn lippen voor de gloss en mijn kijk – ik – kom – net – uit – bed – maar – ik – ben – heus – wel – beeldig – look is klaar. In mijn haren heb ik highlights. Omdat ik heel donker haar heb, word ik zonder lichte plukjes heel bleek in mijn gezicht. Mijn haren worden, nadat de eerste grijze haar het levenslicht zag, sowieso geverfd. Grijze haren worden in mijn haar niet langer dan 5 millimeter. Ik gebruik doordeweeks foundation, poeder, maar dan wel op een manier dat ik geen masker op mijn gezicht heb. Het moet namelijk allemaal wel lijken alsof het mijn eigen schoonheid is. Nonchalant is mijn kernwoord. Make-up gebruik ik verder niet overdadig. Mascara, eyeliner, lipgloss, en klaar. Ik ben weer beeldig. Beeldig is namelijk ook mijn kernwoord.
Had ik net verteld dat ik enorm ijdel ben?
Dat is niet waar.
Ik ben extreem ijdel.
Overmatige lichaamsbeharing daar voer ik dagelijks oorlog tegen. Ik kan me de hele dag bezighouden met een opgemerkt haartje bij mijn wenkbrauw en daarmee bij thuiskomst meteen korte metten maken. Bikinilijn, oksels en benen, worden bijna dagelijks bijgehouden. En ik onteelt mijn voeten zelfs in de winter. Zomerklare voeten, die ken ik niet. Bij mij zijn ze altijd klaar.
Pff, het is me toch wat. Je zou maar extreem ijdel zijn. Maar hoe moet dat dan in de toekomst, hoor ik je vragen. Nou dat ga ik verklappen. Daar maak ik me niet zo veel zorgen over. Ik ben namelijk gezegend met goede genen. Mijn moeder, oma’s en tantes zijn prachtig oud geworden en worden nog steeds jaren jonger geschat. Die paar rimpels die ik nu heb, vind ik eigenlijk wel leuk en voor het onderhoud en de conservatie gebruik ik duurdere crèmes en drink ik veel water. Mocht het toch heel dramatisch worden, dan zou ik zeker niet aan de botox gaan. Ik vind botox namelijk eng. En ik ben er eigenlijk stiekem wel trots op dat ik zo veel expressie in mijn gezicht heb. Botox schijnt een expressie moordenaar te zijn, dus daar doe ik mooi niet aan mee. En snijden vind ik ook eng. Ik moet iets kleins aan mijn ogen laten doen waar ik al doodsbang voor ben, laat staan dat mijn hele gezicht opengesneden wordt, daarna gladgetrokken en met een soort van knoopje achter mijn oren wordt vastgezet. Jaiks, daar wil ik toch echt niet aan denken. Bovendien wil ik geen Conny B./Patty B.-achtige omhoogstaande katachtige ooghoeken, hoe leuk ik poezen ook vind.
Dus alhoewel ik dus extreem, enorm en verschrikkelijk ijdel ben, voor mij geen botox of plastische chirurgie, maar crèmes, water en gezegend met goede genen. Een geruststellende gedachte.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:42
gevoelens
3 september 2007
Onderwerp: onzekerheid
“Nee ik hoef niet te eten. Ik heb niet zo’n honger. Bovendien mogen er best wat pondjes van af. Want die leuke broek die pas ik niet meer. Net nu ik er op mijn leukst uit wilde zien”.
“Vind je me sexy in deze outfit? Sexy? Ik ben de preutsheid zelve joh. Angelina Jolie die is sexy. En dun, heel dun. En heel mooi trouwens. Prachtig zelfs. Daar kun je mij toch niet mee vergelijken?
“Zie ik daar nu een grijze haar? Shit, ik moet nodig naar de kapper. Mijn haar zit stom en ik word grijs. Ik wil niet oud worden, je bent al jonger dan ik, wat moet je met zo’n oud meisje?”
“Wat lachte ik net dom om jouw grap. Ik hinnikte heel raar op het eind. Zou je me nog wel leuk vinden met m’n domme lachje? En ik probeerde nog wel zo charmant te doen”.
“Waarom sms je niet terug? Zie je nou wel. Je vindt me niet meer leuk. Of staat het geluid van mijn mobiel uit? Doet mijn mobiel het überhaupt nog wel?”
“Zei je nou dat je me mooi vindt? Mij? Haha, laat me niet lachen. Kirsten Dunst, die is pas mooi. Ik ben te klein en heb een buikje en een beugel. En nee, daar is niets schattigs aan. Heus niet”.
“Wat kijk je lang naar me? Heb ik een pukkel of zo? Je vindt me zo lief? Het allerliefst zelfs? Weet je wie er lief is? Penelope Cruz. Die heeft zelfs nog Maria Theresa geholpen. En die is ook nog mooi. Echt heel mooi”.
Pfff. Verliefdheid is de ergste onzekerheid die er is. Opeens ben ik weer een puber. Hoe lief je ook tegen me praat. Hoeveel mooie woorden je ook in m’n oor fluistert. Ik twijfel. Omdat ik net te vaak teleurgesteld ben. En omdat ik bang ben om kwijt te raken wat ik voor m’n gevoel nog niet heb. Maar tegelijkertijd is het de mooiste zekerheid die er is. Opeens ben ik weer een puber. En voel ik me weer jong, mooi, begeerd, schattig, lief, sexy en leuk. Ik voel mijn gevoelens. Ultieme gevoelens. Ik voel. Ik leef.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:41
Altijd
23 augustus 2007
Lieve collectiefgenoten,
Hieronder vinden jullie het, wat ik zelf het mooiste logje vind, dat ik ooit heb geplaatst. Jullie voelen hem vast al aankomen... Wat vinden jullie je mooiste log? Ik ben benieuwd.
liefs,
Kaat
Ooit spraken we de woorden altijd tegen elkaar uit.
Jij en ik, wij zouden altijd bij elkaar blijven. 17 en 19 waren we en er lag nog een heel leven voor ons in het verschiet. Een heel leven samen, daar twijfelden we niet aan. Eerste stappen werden samen gemaakt. Voor het eerst ouders die elkaar ontmoetten. Voor het eerst op vakantie met een liefde. Voor het eerst officiëel. Voor het eerst echt. Voor het eerst een ring.
Wat een mooie herinneringen heb ik aan jou. Picknicken in een veld vol zonnebloemen. Eindeloze wandelingen over de Veluwe. Autopech in het midden van nergens en alleen maar de slappe lach krijgen. Naar Groningen om een weekend bij je te logeren. Jij die mij geen seconde uit het oog verloor op een feestje. Jouw blik altijd op mij gericht.
Maar de woorden die we elkaar beloofden, verloren hun betekenis. We groeiden steeds meer uit elkaar. Ik wilde niet meer bij je logeren en werd zenuwachtig omdat je me vertelde wat ik wel en niet mocht doen. Jouw blik begon me te ergeren. Ik wilde leven. Ik was jong en voelde me niet vrij. Na bijna drie jaar verbrak ik de relatie. Het duurde jaren voordat je weer tegen me sprak.
Ik weet hoe het met je gaat. Mijn ouders spreken je nog en je bent getrouwd met een geweldige vrouw en hebt een tweeling. Het gaat je goed en daar ben ik blij om.
Vandaag kwam ik je op straat zo maar tegen. Jij in een dure regenjas druk in gesprek met een andere dure regenjas. Je zag me niet eens. Ik wilde wat zeggen. Ik maakte zelfs al geluid. "Ho", en toen verstomde mijn stem nog voordat ik de i uitsprak. Je was druk aan het praten en ik besefte me dat ik je niet wilde storen. Alhoewel ik zeker weet dat je het leuk had gevonden. Ik vond het geen tijd voor smalltalk. Niet na al die jaren.
Die blik die me nooit uit het oog verloor, zag me nu niet eens op straat. Gek hoe het leven kan lopen. Jij bent nu niet meer wie je ooit was, behalve in mijn herinnering. Ik ben al tien jaar niet meer het meisje dat toen zo vol overtuiging altijd zei. Jij blijft nu altijd bij M en ik bij D. Maar de herinneringen blijven. Voor altijd. De herinneringen aan de beste eerste liefde die je je maar kunt wensen.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:37
mijn vrijheid
13 augustus 2007
Onderwerp: je rijvaardigheid
Jarenlang heb ik mijn rijbewijs halen uitgesteld. Elke jaar had ik wel een nieuw excuus variërend van "Ik ga studeren. Wat is de toevoegde waarde van een rijbewijs als ik een ov heb?" tot “Ik woon midden in Amsterdam, waar zou ik die auto in godsnaam moeten parkeren?” Allemaal bullshit natuurlijk. Ik wilde gewoon niet opgaan voor m’n rijbewijs omdat ik bang was dat ik zou zakken. Dat was op mijn negentiende en op mijn vijfentwintigste namelijk al gebeurd.
Uiteindelijk stopte ik op mijn tweeëndertigste met mijn baan en wat peper in mijn reet. Solliciteren zou een stuk makkelijker gaan mét rijbewijs dan zonder dus ik moest en zou het halen. En wel nu. Voor de zekerheid sloot ik toch maar een examengarantie af. Dat bleek wel nodig, want pas in de herkansing kon ik mijn zenuwen zo onder controle houden dat ik best goed reed. Want ik kon het best, dat rijden. Dat mag ook wel na zo’n honderd lessen verspreid over veertien jaar.
Maar goed, uiteindelijk haalde ik m’n rijbewijs. De Dijk zong ooit: “Een man weet pas wat hij mist als ze er niet is”, deze vrouw wist pas wat ze gemist had toen het er wel was. Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik het roze papiertje pas zo laat heb gehaald. Mijn auto is mijn vrijheid, mijn onafhankelijkheid, mijn ik – kan – alles – doen – want – ik – zit – binnen – vijf – minuten - in - de – auto.
Hoeveel een auto voor iemand kan betekenen werd me pijnlijk duidelijk toen ik dit weekend bij mijn opa was. Tot april dit jaar reed mijn tweeënnegentig jaar oude opa nog overal heen. Nu mag hij niet meer rijden. En al zou hij het nog wel mogen, hij kan het niet meer. “Gaan jullie nog wat doen deze week”, vroeg ik op een moment dat ik even niet meer wist waar ik over moest praten. “We kunnen nergens meer heen. Ze hebben mijn auto deze week opgehaald. We moeten nu alles plannen”. Mijn bon vivant opa die op zijn negentigste nog rustig een middag op en neer naar Maastricht reed en mijn oma en een koffer in de auto zette voor een weekend Parijs, is nu aan huis gekluisterd. Omdat hij niet meer kan. Hij slikte even en keek triest voor zich uit.
Ik weet heel goed wat ik al die jaren gemist heb en hoop dat het nog heel lang duurt voordat ik het ooit weer moet missen. En het was dat vriend S terug naar Amsterdam reed, anders had ik plankgas teruggereden. Op mijn opa en op mijn vrijheid. Mijn opa zal ik helaas niet meer zo lang bij me hebben, maar van mijn vrijheid hoop ik tot mijn negentigste van mogen te genieten.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:35
"Ik kan toch beter hockeyen"
15 juli 2007
Vriendin J en ik hadden alles georganiseerd. Haar ouders gingen een weekend weg en wij gaven een feestje. We hadden wat goede vrienden uitgenodigd en ook haar zusje had een paar vrienden mogen vragen. En natuurlijk kwamen onze vriendjes.
Mijn M die ik al kende van de lagere school en die ik toen al stoer vond, maar toen had hij alleen nog maar interesse in voetballen met zijn vriendjes. Nu waren we beiden zeventien en zaten we samen op huiswerkcursus. M was een enorme sportieveling. Hij was de sterspeler van zijn hockeyteam en mocht meedoen met jong oranje. Elke maandag stond hij wel weer met een foto in de krant en ik vond hem ge-wel-dig. Hij had het lichaam van een Griekse God, helblauwe ogen en kleine donkerblonde krulletjes. Elke keer dat hij op zijn brommertje aan kwam tuffen, ging mijn hart sneller kloppen. En gelukkig was het wederzijds. Hij werd rood als ik hem aansprak. Hoe hij mijn vriendje werd, dat ben ik vergeten, maar dat we onafscheidelijk waren, dat weet ik nog heel goed.
M was speciaal en ik had altijd gehoord dat je je maagdelijkheid aan een hele speciale liefde moest geven. En dus stelde ik aan M voor dat we op het feestje met elkaar naar bed zouden gaan. Hij had het mij niet durven voorstellen, maar ging meteen akkoord. Dat was een mooie bezegeling van onze liefde. Beiden nog maagd. Voor beiden de eerste keer.
Op de bewuste avond was ik zenuwachtig. J had haar slaapkamer aan ons beschikbaar gesteld en condooms onder het kussen gelegd. Behalve J, M en ik wist niemand wat er ging gebeuren. Het was ons geheim en J maakte er een mysterieuze toestand van. Zij was al een paar maanden eerder ontmaagd en in mijn ogen een expert. Af en toe fluisterde ze tips in mijn oor die ik nerveus probeerde op te slaan in mijn geheugen.
Het was een gezellig feestje. We dronken en dansten op harde muziek. Iedereen kon het goed met elkaar vinden en ik vond het bijna zonde om op een gegeven moment naar boven te gaan. Maar het moest nou eenmaal gebeuren en wel vannacht. Ik had hier toch niet voor niets weken naar toegeleefd.
Toen het feestje redelijk ver gevorderd was, knikten M en ik naar elkaar. J die dat had opgemerkt en waarschijnlijk bijna net zo zenuwachtig was als ik, knipoogde naar me. Hand in hand liepen M en ik de trap op en toen we voor J's slaapkamer stonden, tilde M me op om me over de drempel te tillen.
We kleedden ons uit en deden alleen het bedlampje aan. Na wat op voorspel moest lijken, pakte M een condoom die hij uit de verpakking scheurde. Een condoom dat we met geen mogelijkheid omkregen. Gelukkig lukte het bij de tweede wel en ging het nu echt gebeuren.
Maar wat er ging gebeuren was helemaal niet zo spectaculair als dat waar ik al weken over fantaseerde. Het deed zelfs een beetje pijn en hoewel ik het graag romantisch wilde houden, lag ik op mijn rug met open ogen naar het plafond te staren en me afvragend waarom iedereen hier nou zo lyrisch over was.
Toen we 'eindelijk' klaar waren, kuste M mijn lippen en zij hij teleurgesteld: "Ik kan denk ik beter hockeyen". Ik schoot in de lach en antwoordde dat ik beter kon paardrijden.
De volgende ochtend moest J alles weten, maar ik schaamde me een beetje. "Het was niet zo'n succes hoor J", deelde ik haar mee. Dat vond zij verbazingwekkend. "Hoe bedoel je", vroeg ze. "Precies zoals ik het zeg, ik vond het niet eens zo lekker".
Lachend keek ze me aan. "Nee, ik ook niet!" Dat vond ik weer raar. "Maar jij zei dat het zo bijzonder was", antwoordde ik. "Ja bijzonder wel, maar lekker niet. Dat komt nog wel", sprak J als een volleerd sexmeesteres.
Ze had gelijk. Dat kwam nog wel. Maar niet met M. Want M en ik gingen na een paar maanden uit elkaar. Omdat hij toch niet zo speciaal was en inderdaad beter kon hockeyen.
Lieve niet-liefjes, zie hier de beschrijving van mijn eerste keer. Jullie zien mijn vraag vast al aankomen. Hoe ging het bij jullie, die eerste keer? Ik ben benieuwd. Liefs, Kaat
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:31
Mijn Stijl (2)
3 juli 2007
Onderwerp: je schrijfstijl
1. Mijn visie op schrijfstijl
Als ik een ding niet doe, is het nadenken over mijn schrijfstijl. Ik denk sowieso niet erg lang na over de logjes die ik plaats.
Onderwerpen dienen zich op verschillende tijdstippen aan; bijvoorbeeld als ik in bed lig, wanneer ik op de trein sta te wachten of gewoon maar door het park heen wandel.
Een log schrijf ik in een kwartier en na een laatste vlugge check publiceer ik mijn stukje online.
Ooit ben ik door een collectiefgenoot met een locomotief vergeleken, omdat ik langzaam schijn te beginnen maar als ik op gang ben, als een trein lees. Dat vond ik wel passend.
Ik schrijf hoe ik ben en over wie ik ben. In een hokje kan ik mezelf niet plaatsen, want ik denk simpelweg niet over stijl na.
De schrijfstijl van andere schrijvers analyseer ik ook niet echt. Sommige stijlen spreken me aan, andere niet. Ik houd van de meest uiteenlopende auteurs, die de meest uiteenlopende onderwerpen behandelen.
Waar ik niet van hou zijn schrijvers die een schrijfstijl van een ander kopiëren, iets wat in logland veelvuldig voorkomt.
Ook vind ik het irritant als mensen te ingewikkeld schrijven en vooral als er vanaf druipt dat er ontzettend lang over nagedacht is. Dat er zo lang over een zin nagedacht is, dat de zin in kwestie nergens meer op slaat.
2. Mijn fijnste plekje op deze wereld
Mijn fijnste plekje op deze wereld is een tafel. Het maakt niet uit waar de tafel staat maar wie er aan zitten.
Mijn fijnste plekje op deze wereld is een tafel waar goede vrienden en/of familie aan zitten. We eten heerlijk, drinken wijn en voeren gesprekken. We luisteren aandachtig naar wat een ander te vertellen heeft en lachen veel. Soms rennen er kinderen rond te tafel. Soms ook niet.
Mijn fijnste plekje op deze wereld is een tafel. Het zou fijn zijn als de tafel in een warm land op een mooi terras staat met uitzicht op de zee en druivenranken langs het houtwerk aan de rand van het terras. Maar dat hoeft niet. De tafel mag ook in Tjietjerkstradeel staan in een rijtjeshuiskeuken met rode bakstenen muren en uitzicht op een bouwkeet. Het gaat om het gezelschap.
Mijn fijnste plekje op deze wereld is een tafel. Een tafel waaraan enorm veel gelachen wordt en de gesprekken nooit lijken op te houden.
Een tafel vol vriendschap en liefde.
Ra ra ra: Wie ben ik?
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:29
Zondige Kaat
24 juni 2007
Onderwerp: de zeven zonden
Jarenlang ben ik boos geweest. Boos op de wereld, boos op mezelf. Ik ergerde me voortdurend aan de meest uiteenlopende dingen.
Het was mijn manier van leven en ik dacht dat ik er wel bij voer. Al werd ik er doodmoe van.
Op een gegeven moment zelfs zo moe dat ik er met iemand over ben gaan praten.
Iemand die er verstand van had en er voor gestudeerd had. Een psycholoog dus.
Na een aantal gesprekken kwam ik er met hulp van haar achter dat boos zijn en grappen maken (want daar ben ik ook goed in) juist twee ‘tools’ zijn om iets anders te verbloemen. Iets waar je voor jezelf niet bij wilt. Omdat het te pijnlijk is. In mijn geval is dat verdriet.
Nu ik dit van mezelf weet, herken ik mijn gedrag ook beter en kan ik het tegengaan. Als mensen me ergeren, is dat vaak omdat ik eigenlijk verdrietig van ze word, maar dat wil ik niet zijn en daarom word ik maar boos.
Ira (woede-toorn) past dus het best bij me al leer ik er steeds beter mee om te gaan en probeer ik er steeds minder last van te hebben.
Ik ben ook een mens en daarom heb ik van alle andere zonden ook wel iets.
Soms voel ik me beter en mooier dan anderen terwijl ik arrogantie bij anderen vaak een totaal misplaatste karaktereigenschap vind. Over het algemeen probeer ik dan ook wel aardig tegen anderen te zijn al kan ik niet goed tegen domme mensen die doen alsof ze intelligent zijn. Die mensen hebben dat waarschijnlijk toch niet door en zijn daarom eigenlijk wel weer grappig.
Materialistisch ben ik wel. Ik kan extreem gelukkig worden van een Chloe-tas, Chanel-zonnebril of een Cartier-horloge. Ik hou van mooie spullen en dat steek ik niet onder stoelen of banken. Ik ben dan ook enorm ijdel en zou niet zonder make-up de deur uitgaan. Ik denk na over outfits en ben altijd bezig met mijn haar dat eigenlijk krult maar dat ik met man en steiltang probeer in style te houden.
Gierigheid, daar kun je me niet van betichten. Ik ben juist heel gastvrij en vaak de eerste in een gezelschap die een rondje aanbiedt en ik heb dan ook een gezonde hekel aan gierige mensen. Vooral als ze het gewiekst doen. Ik vind het prima om te betalen als iemand echt geen geld heeft en daar eerlijk voor uitkomt, maar als iemand sluw misbruik van me maakt dan krijg ik weer last van m’n ira. Voor deze mensen is dan ook geen plaats in mijn vriendengroep.
Op sommige vlakken ben ik uitbundig, met seks, drugs en rock en roll ben ik altijd vrij preuts geweest. Ik heb behoorlijk wat exen gehad, maar om nou te zeggen dat ik bekend stond als een seksbeest… nee.
Vroeger ging ik naar elk feest waar ik voor uitgenodigd was en stond ik elke vrijdag in de hipste en coolste clubs van Amsterdam. Ooit beloofde ik mijn vader me met drugs te beperken tot hash en weed en tot nu toe heb ik me daar ook aan gehouden. Alleen met drank en sigaretten kan ik geen mate houden. Al merk ik vaak wel dat ik dronken word en dan stop ik met alcohol drinken en schakel ik over op water. Van Gula kun je me niet beschuldigen. Een pak koekjes kan ik openen en er vervolgens een week of twee mee doen.
Jaloers was ik vroeger alleen op mijn zusje. Totaal onlogisch, maar als kind had ik daar last van.
Ik heb wel periodes gehad dat ik jaloers op mensen was, maar daar heb ik nu geen last meer van.
Over het algemeen ben ik best tevreden met mijn leven en ik heb dan ook niet zo veel reden om jaloers op anderen te zijn.
Het enige wat ik echt jaloersmakend vind, is als vrouwen een prachtige baan en ook nog een erg leuk gezin er naast hebben. Omdat ik zelf nog al chaotisch ben, denk ik dat me dat zelf nooit zal gaan lukken en ik dus keuzes moet maken die ik niet wil maken.
Soms merk ik wel dat anderen jaloers zijn op mij. Best vervelend om het mikpunt van jaloezie te zijn en vooral als mensen anderen proberen mee te trekken in hun eigen waanzin. Vroeger kon ik me er enorm druk over maken wat mensen van me vonden en nog steeds vind ik het belangrijk dat anderen mij leuk vinden. Gelukkig besef ik nu dat mensen die jaloers zijn vaak dom, zielig en verdrietig zijn en in plaats van zichzelf te veranderen ze hun woede op een ander gaan projecteren. Eigenlijk zijn die mensen hoe ik vroeger was. Boze mensen en waarschijnlijk erg verdrietig. Er zijn hordes mensen die ik het nummer van de psycholoog zou willen geven, maar helaas lijkt daar nog steeds een taboe op te liggen of beseffen mensen totaal niet dat er iets mis met hun gedrag is of willen ze het niet onder ogen komen. Sois. Niet mijn probleem.
Over het algemeen heb ik dus niet zo veel last van de zeven zonden en interesseert het me niet echt als anderen er wel last van hebben. Als ze mij er maar niet mee lastig vallen, vind ik alles best.
Ik word steeds milder en daar ben ik trots op en ik kan me in dit geval niet voorstellen dat trots zondig is.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:27
Kaat als Zomergast
11 juni 2007
Mijn ultieme kinderprogramma was De Film van Ome Willem. Oh wat vond en vind ik die Ome Willem toch geweldig. Teun en August zag ik als een soort van vrienden. Gierend van het lachen zat ik op het tapijt voor de tv mee te gillen en zingen.
Mijn kleuterdroom kwam dan ook uit toen we met 'De Gonzende Korf', mijn kleuterschool, naar de opnames gingen. Dat leverde bovendien een van de eerste oh-wat-is-het-toch-een-grappig-meisje-verhalen op. Ik wilde namelijk dolgraag met de Plasgeitebreier mee want waarschijnlijk had ik wel door dat je dan op tv kwam. Maar elke keer moest ik helemaal niet. Toen ik echt moest, mocht ik niet meer mee met de Plasgeitebreier dus uiteindelijk heb ik door het beeld maar een sprintje naar de wc getrokken.
Pyjama en slofpantoffels aan, haren nog nat van het bad, hapjes op de salontafel en een groot glas Roosvicee. Met de hele familie naar de Sterrenshow of later de Willem Ruis show kijken, dat was een soort geluksgevoel. Zo knus, zo gezellig en wat was die Willem Ruis toch ontzettend leuk. En al die bekende gasten die altijd langs kwamen. Leuk, leuk, leuk. Zo leuk dat ik er helemaal voor op mocht blijven.
In mijn herinnering was Willem Ruis ook nog de eerste bekende Nederlander die overleed. Tenminste, de eerste van wiens dood ik diep onder de indruk was. Willem Ruis als tweede fragment moest gewoon in mijn Zomergasten.
En toen werd het moeilijk. Zo moeilijk dat ik even heb lopen zeuren over meer stukjes. Maar dat zou echt te veel worden. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het door Nederland gewonnen WK van '88. Nog steeds denk ik bij een voetbalteam aan Van Basten, Rijkaard, Gullit, de broers Koeman, van Tiggelen, Wouters, Vanenburg en ga zo maar door. Zij waren voor mij het voorbeeld van voetbal met natuurlijk de enige echte trainer Rinus Michels, de Generaal voorop.
Zelden heb ik voetbal zo ultiem beleefd en ben ik zo trots op Nederland en het feit dat ik zelf een Nederlander ben, geweest. Nog steeds krijg ik kippenvel van de beelden. 'Nederland oh Nederland, jij bent een kampioeoeoeeoeon, wij houden van Oranje om zijn daden en zijn doen' is mijn derde fragment.
"Waar was jij toen dat gebeurde", is een vraag die vaak gesteld wordt naar aanleiding van de dood van iemand of een ramp. 11 september 2001 kan ik me nog in zijn geheel voor de geest halen. Hoe we op het kantoor van de directeur verslagen naar de tv zaten te staren en we daarna gewoon weer aan het werk moesten. Juist door 11 september, want ik werkte toen bij een televisie-exploitant en er moest ontzettend veel gebeuren. Tussendoor keken we naar CNN, naar de meest vreselijke beelden.
Toen ik 's avonds voor de tv zat, drong het pas echt goed tot me door. Wat voor een ramp zich had afgespeeld. Was WO III begonnen? Was mijn familie in Amerika in gevaar?
11 september was misschien wel het meest indrukwekkende wat ik ooit heb gezien en is dan ook mijn vierde fragment.
De mooiste film die ik ooit gezien heb is Cinema Paradiso. Een film over een klein jongetje op een Italiaans eiland die zo van films houdt dat hij bevriend raakt met een oude man die films draait in het kleine dorpsbioscoopje. De beelden zijn fantastisch, de acteurs geweldig en het verhaal ijzersterk. Alles wat een goed verhaal goed maakt, zit in deze film. Maar het mooist is de muziek. De muziek maakt de film helemaal af. De muziek is dan ook gecomponeerd door de meester himself, Ennio Morricone. Ik heb de film al tien keer gezien, maar nog steeds raak ik ontroerd. De mooiste film ooit gemaakt en een absolute 'must see'.
Categorie: NLC
07 Juni '08 - 11:20
Bat Mitswah
6 juni 2007
Op twaalfjarige leeftijd worden in het jodendom meisjes bat mitswah. Dat wil zeggen dat ze voor de joodse wet dan vrouw worden. Deze foto is dan ook gemaakt tijdens mijn bat mitswah. Een van de belangrijkste gebeurtenissen in mijn leven. Mijn Nederlandse opa is de man met de heuse Lee Towersbril.
Normalitair lezen alleen jongetjes van dertien tijdens hun bar mitswah uit de torah voor, maar omdat wij liberaal zijn, mocht ik ook. Inclusief ongebruikelijke roze tailliet (gebedsmantel) die ik van mijn Perzische opa had gekregen, die het eigenlijk niet goed vond dat vrouwen zoiets deden, maar me wel wilde steunen.
Dat vrouwen op hun twaalfde al volwassen zijn en mogen huwen, die wet stamt natuurlijk van duizenden jaren geleden. Want al vond ik het erg leuk om op mijn twaalfde verjaardag iedereen te vertellen dat ik nu een vrouw was, besefte ik maar al te goed dat ik gewoon nog een meisje was.
Ik zat al op de middelbare school en zou dat jaar al naar de tweede gaan, maar stiekem speelde ik thuis nog met poppen en luisterde ik naar Kinderen voor Kinderen. Terwijl ik me op school heel stoer voor deed.
Mijn moeder kocht mijn kleren nog en ik liep dan ook vaak in Oilily-outfits en Snoopy truien. Pasteltinten waren het helemaal en ik volgde mijn moeder maar. Ik wist niet beter.
Ik was twaalf en nog een kind. Mijn lippen waren nog niet gekust en ik was ook nog niet lid van, hoe we dat toen noemden, het rode kruis.
Nog geen idee had ik dat ik ooit mijn eigen keuzes zou moeten maken en dat mijn ouders daar dan misschien niet achter zouden staan.
Het enige dat ik wilde was leuk gevonden worden en actrice, schrijfster of jockey. Maar dat laatste was eigenlijk alleen omdat iedereen dat tegen me zei op de manege. Dat ik een goede jockey zou kunnen worden. Een actrice ben ik nog steeds en schrijven dat doe ik dagelijks. Wat dat betreft is er best wat van mijn dromen terecht gekomen.
Mijn twaalfde levensjaar was een roerig jaar. In de eerste redde ik me nog prima, maar in de tweede zou alles veranderen.
De zittenblijvers vonden het maar niks zo’n twaalfjarig, klein bijdehandje in de klas en ik werd dan ook flink gepest met mijn Snoopy truien waar ik eerst zo blij mee was geweest.
Dat jaar begon ik te beseffen dat het leven minder makkelijk zou worden dan ik in eerste instantie gedacht had.
Ik wilde kleedgeld, make-up, voor het eerst zoenen en ongesteld worden.
