Mijn overbuurmeisje is een erg chagrijnig type. Niet dat ze daar reden toe heeft, want ze heeft een leuke man, is net bevallen van een baby die er van een afstand leuk uit ziet, een dubbel appartement, een schattige kat, een Audi TT en een man met een Audi A5.
Ik zie haar alleen nooit lachen. Echt nooit. En groeten dat kan ze al helemaal niet. Terwijl de rest van de mensen uit mijn straat elkaar toch altijd wel even 'hallo' zegt.
Haar vent groet overigens wel. En enthousiast ook. Opposites attract, denk ik dan maar.
Maar goed, een tijdje geleden parkeerde ik mijn auto in de straat naast onze straat. Ik had al een paar rondjes gereden en tot mijn verbazing waren er in de andere straat nog behoorlijk wat plekken vrij terwijl er in mijn straat niks meer vrij was.
Met mijn laptop, handtas en sleutels in de hand, liep ik naar huis. En toen kwam de Audi TT met daarin mijn overbuurmeisje agressief de hoek om scheuren. Blijkbaar had chagrijnig overbuurmeisje ook meteen door dat er geen plek meer was en dus scheurde ze hard achteruit. De fietser die aan kwam fietsen, moest er zelfs voor uitwijken.
Ik keek door het raampje naar mijn overbuurmeisje en zag haar boos kijken. Op het kruispunt stond ze stil en ik zag haar twijfelen. Even twijfelde ook ik, maar toen besloot ik op haar raampje te tikken. Geërgerd keek ze me aan en deed toen haar raampje omlaag. "Wat", riep ze bozig.
Weer twijfelde ik, maar uiteindelijk won het goede in me. "In die andere straat is nog plek. Als je snel bent..."
Verbaasd keek ze me aan. Zo veel praktische tips had ze blijkbaar niet verwacht. "Dank je", stotterde ze.
"Graag gedaan", antwoordde ik en weg was ze.
Gisteren kwam ik thuis van werk. Toen ik voor mijn voordeur stond, kwam mijn overbuurmeisje naar buiten. "Hallo", riep ik.
"Hoi", riep ze min of meer enthousiast terug.
Het gaf een goed gevoel. Ik heb een heel klein beetje ijs kunnen breken. En al stelt het weinig voor, het is best fijn als je overburen je gewoon groeten.
Categorie: jeugd
28 Mei '08 - 21:26
het vlagtag
Als ik langs de bushalte loop, hoor ik een klein circa vijfjarig Turks meisje tegen haar vader zeggen: "Hoe lang duurt het nog papa?"
De vader kijkt naar de bustijden en dan naar zijn horloge en concludeert: "De boes komt zo. Nog 5 minoiten".
Het meisje kijkt met een lichte verwondering in haar blik naar haar vader en zegt dan: "Het is bus pap. Bus. Met een 'u' niet met een 'oe'".
"Bus", hoor ik de vader zeggen. "Bus. Zo beter?"
"Ja", zegt het meisje. "Veel beter. Je kan het wel hoor pap".
Vertederd loop ik door en kijk nog een keer goed naar het meisje en haar papa.
Mijn herinneringen gaan terug naar een vakantie lang lang geleden in Amerika. We gingen naar de Grand Canyon en samen met mijn vader zat ik op een rots die uitkeek over de oranjerode Canyon.
"Kijk", zei mijn Perziche vader terwijl hij naar boven keek. "Een vlagtag".
Waarschijnlijk keek ik met dezelfde blik naar mijn vader als het kleine Turkse meisje deed en zei: "Het is een vliegtuig pap. Geen vlagtag".
"Vliegtuig", herhaalde mijn vader. "Vliegtuig. Zeg ik het zo goed?"
Ik knikte en keek naar boven, naar het vlagtag dat steeds kleiner werd.
Het was de eerste keer dat ik besefte dat ik mijn vader ook wat kon leren. Dat hij ook niet perfect was en dat mijn Nederlands dus echt veel beter was dan het zijne ooit zou worden.
Later zou ik op dit soort momenten een Radio Lawaaipapegaai liedje zingen. 'Iek niet verstaan, ik praat niet kan. Leef nog niet zo lang in Nederlan". Waarop mijn vader zou zuchten en zou zeggen: "Etterbel".
Mijn vader zegt al jaren gewoon 'vliegtuig'. Maar sinds die dag in de Grand Canyon, noem ik een vliegtuig een vlagtag als mijn vader erbij is. "Opschieten pap. Anders missen we het vlagtag".
Het is niet om te pesten, maar meer ons dingetje. Een vader en dochter dingetje.
Misschien zegt het kleine meisje over twintig jaar ook nog wel tegen haar vader: "Papa, kijk de boes komt er aan".
Categorie: levenstekens
26 Mei '08 - 21:30
de prinses
Jongensmeisje is mijn middle name. Ik ben beter met mannen dan met vrouwen. Tenminste. Dat dacht ik.
Want op mijn huidige werk ben ik de enige vrouw. Ik herhaal. De enige vrouw.
Ja, er zijn natuurlijk wel meer vrouwen binnen het bedrijf, maar niet in mijn functie.
En dus zat ik vandaag in een vergaderzaal met 23 mannen. Als enige vrouw. En dat vind ik helemaal niet erg. Heus niet.
Dat ze het af en toe (ongeveer dagelijks) over lekkere wijven, tieten en neuken hebben, vind ik ook niet erg. Echt niet.
En dat ik elke dag wel een compliment over mijn kleding of uiterlijk krijg, dat vind ik best fijn. Heerlijk eigenlijk.
Maar dat ik nooit eens een keer lekker over make-up, roddels over Britney Spears of Maxima, de laatste mode en vrouwen perikelen kan praten, dat vind ik best jammer.
En dat niemand begrijpt dat als ik chagrijnig ben, dat dat gewoon mijn maandelijkse toestanden zijn, ik niet zou durven zeggen dat ik naar de dokter moet voor een blaas ontsteking of andere gynecologisch toestanden en aan niemand een tampon kan vragen, dat vind ik ongemakkelijk.
Maar dat ik me elke dag toch weer een beetje de prinses voel en dat ze meestal aan mij vragen waar ik wil lunchen, maakt heel veel goed. Ik herhaal. Héél véél goed.
Categorie: levenstekens
24 Mei '08 - 23:57
Miss Gossip Queen
Ik kwam haar tegen toen ik bij de Albert Heijn in de avocado's stond te knijpen.
"Kaaaa", riep ze enthousiast. Toen ik omkeek zag ik een blije Miss Gossip Queen.
Miss Gossip Queen is een hele gezellige tante. Het is altijd leuk om haar tegen te komen. Er is alleen een maar. Je moet haar niks persoonlijks vertellen want dan weet binnen de korste keren iedereen jouw persoonlijke dingen en met iedereen, bedoel ik ook echt iedereen.
Roddels rondbazuinen is haar core business, daar leeft ze voor en zelfs vriendinnen zal ze niet sparen.
Nou vind ik een roddel op z'n tijd best prima.
Correctie.
Nou vind ik een roddel op z'n tijd heerlijk. Vooral als ik net in avocado's sta te knijpen. Dan wil ik best onderbroken worden voor een pittige roddel. Gelukkig had Miss Gossip Queen een goede roddel voor me in petto.
Miss Gossip Queen en ik wisselden onze laatste gemoedstoestanden met elkaar uit en nadat ik haar op het hart gedrukt had dat het echt fantastisch met me ging, wat op dat moment helemaal niet waar was, want 1. ik was doodmoe, 2. ik had net gehoord dat een familielid ernstig ziek was, 3. ik twijfelde op dat moment over wat belangrijke levens kwesties en 4. ik kon geen rijpe avocado vinden, maar dat liet ik niet los want voor je het weet, weet iedereen het en dat wil ik niet, al is niks loslaten een hele opgave want het is supermoeilijk om onder M G Q's vraagtechnieken uit te komen, vertelde ze me er een. (ja, dat was een te lange zin)
M G Q gaat altijd hetzelfde te werk. Ze buigt zich een beetje naar je toe. Kijkt dan wantrouwend om zich heen of er verder geen bekenden aanwezig zijn en vraagt dan: "Zeg, heb je de laatste roddel al gehoord?"
"Nee", zeg ik dan verbaasd om daarna heel snel "vertel" te roepen.
En vertellen dat doet ze dan. Met liefde. En overgave.
Dit keer ging het om mijn ex-'zwager'. Mijn ex-zwager zou gaan trouwen. Maar vlak voordat het evenement zou plaatsvinden, een dag vantevoren om het nog smeuiger te maken, blies zijn verloofde de boel af. Mijn ex-zwager zat in zak en as. Er was niks meer van hem over. Hij had eindelijk zijn liefde gevonden en die was nu weg. Verschrikkelijk, was het.
Ik vond het ook verschrikkelijk. Al vond ik mijn ex-zwager een paardehoef toen hij vijf jaar geleden nog mijn zwager was. Dat gun je natuurlijk niemand. Maar een roddel blijft een roddel en ik was weer bij met alle info.
Nadat ik nog wat nieuws had gekregen over de laatste zwangerschappen, bevallingen, scheidingen en vreemdgangers, namen we afscheid. Maar niet nadat ik haar nog een keer op het hart had gedrukt dat het fantastisch met me ging.
Een paar weken later kwam ik ex-zwager tegen. Ex-zwager was altijd al een lekker ding, maar nu zag hij er eigenlijk nog beter uit. Dat verbaasde mij enigszins. We raakten aan de praat en ik vond ex-zwager opeens weer heel aardig. Hij vroeg vol interesse hoe het met me ging en maakte me zelfs een compliment over hoe goed ik er uit zag. Toen vond ik hem nog aardiger.
Even twijfelde ik, maar aangezien hij net uitgebreid naar mijn verbroken relatie had gevraagd en ik had bedacht dat het vergeleken bij zijn verhaal pinda's was, begon ik er toch maar over.
"B, trouwens, ik hoorde over je afgeblazen huwelijk. Wat naar voor je zeg. Ik hoop dat je het een beetje kan verwerken allemaal", zei ik.
Verbaasd keek hij me aan. "Ik? Trouwen", vroeg hij. Waarna hij heel hard begon te lachen. "Ik denk dat je door de war bent. Ik heb al twee jaar geen relatie meer. Ja, wat neukertjes, verder niets".
Nu keek ik hem verbaasd aan. "Oh", stamelde ik. "Dan heb ik dat verkeerd gehoord".
We praatten nog wat over koetjes en kalfjes en over zijn - niet - van - plan - zijn - zich - de - komende - tijd - te - gaan - binden - omdat - hij - vond - dat - hij - dan - te - veel - zou - missen en ik vond hem meteen weer wat paardehoeveriger.
Leuk zo'n Miss Gossip Queen in je omgeving. Er zijn alleen twee maarren. 1. vertel haar nooit een persoonlijk verhaal waarvan je niet wil dat het wereldkundig gemaakt wordt en 2. wat ze zegt, hoeft niet persé waar te zijn.
Voortaan luister ik naar haar verhalen en verifiëeer ze daarna nog maar eens bij een second opinion. Voordat ik het weet, sta ik weer uit goede bedoelingen al bijna met mijn zakdoeken klaar bij een of andere paardehoef. Zo, geen zin in.
Categorie: levenstekens
21 Mei '08 - 19:42
Time after Time
Lying in my bed I hear the clock tick,
And think of you
Caught up in circles
confusion is nothing new
Flashback
warm nights
Almost left behind
Suitcases of memories,
Time after
Het was mei 1990. 16 jaar oud was ik. En ik had een vriend. R was geen vriendje vriendje. Ik zoende niet met hem. Maar onze band was dieper dan die ik met de liefdes vriendjes van destijds had.
We bespraken de grote zaken van het leven. De dingen waarvan wij dachten dat ze relevant waren.
Als de een praatte dan luisterde de ander. Maar ook de woorden die we niet uitspraken, hoorden we. Het verdriet dat we beiden kenden en waar we met niemand over spraken, herkenden we van elkaar.
Ik kan de gesprekken die we voerden terwijl we wandelden door het park nog woord voor woord herinneren.
Maar ook de blik in jouw ogen als je niet sprak, zie ik nog zo voor me.
Sometimes you picture me
I'm walking too far ahead
You're calling to me, I can't hear
What you've said
Then you say
go slow
I fall behind
The second hand unwinds
Vannacht droomde ik dat we door het park liepen. Ik liep al bij de waterval en jij liep achter me. Je riep wat, maar ik kon je niet verstaan. Ik probeerde je met man en macht te verstaan en riep nog terug omdat ik echt wilde weten wat je zei. Je riep nog een keer. Maar het geluid van het water overstemde jouw stemgeluid.
If you're lost you can look and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you
I'll be waiting
Time after time
If you're lost you can look and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you I'll be waiting
Time after time
We zouden er altijd voor elkaar zijn. Dat beloofden we elkaar.
Ooit keken we samen een film over een tweeling met een telepathische band.
Die bezaten wij ook. Daar waren we van overtuigd.
In de toekomst zou jij naar Afrika verhuizen. Dat was jouw droom.
Maar als ik je zou missen, hoefde ik maar naar de maan te kijken om te weten dat jij ook aan mij dacht.
Onze band was zo sterk. Daar zou nooit iets tussen komen.
After my picture fades and darkness has
Turned to gray
Watching through windows you're wondering
If I'm OK
Secrets stolen from deep inside
The drum beats out of time
Het nieuws trof me als een mokerslag.
De hele dag had ik me al raar gevoeld, maar toen wist ik nog niet dat dat door jou kwam.
Dat jij die ochtend aangereden was op de brommer en in een kille operatiekamer voor je leven aan het vechten was.
Ik hoorde pas 's avonds laat dat je het gevecht had verloren.
Toen jouw beste vriend bij mij thuis aanbelde en met een apatische blik en toon vertelde wat er was gebeurd.
Ik wilde het niet geloven, maar wist diep in mijn hart dat het de waarheid was.
Wat voelde ik me leeg.
If you're lost
you can look
and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you
I'll be waiting
Time after time
Nadat E weg was, ging ik naar mijn kamer en zette Time after Time van Cyndi Lauper op repeat.
Dat was ons liedje. Het werd gedraaid op het feest toen we elkaar ontmoetten.
Een kleine week later zou het ook op je begrafenis gedraaid worden. Maar dat is nog het enige wat ik me echt goed kan herinneren van die dag.
Alles ging als een vage film voorbij. Huilende vrienden. Jouw moeder die hysterisch werd toen je kist wegzakte.
Ik voelde me leeg. Ik had je nog zo veel te vertellen en ik wilde maar een ding; met jou door het park wandelen om dit te delen.
Maar de enige waar ik dit verdriet echt mee zou kunnen delen, die zou begrijpen wat ik precies voelde, was jij en jij lag in die kist die wegzakte.
You said go slow
I fall behind
The second hand unwinds
If you're lost you can look and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you I'll be waiting
Time after time
If you're lost you can look and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you, I will be waiting
Time after time
Time after time
Time after time
Time after time
Af en toe voel ik je aanwezigheid nog. Als ik naar de maan kijk en weet dat jij aan mij denkt.
Jouw lichaam lag wel in die kist, maar je ziel vloog uit.
En af en toe kom ik iemand tegen die jou ook gekend heeft en dan voel ik jouw leven in de herinneringen die we aan je ophalen.
Jij bent nog levend in mijn geheugen en soms praat ik tegen je als ik je nodig heb.
Vooral 's nachts als het volle maan is.
Maanvriendje, morgen is het al weer 18 jaar geleden dat ik jou voor het laatst zag.
Jouw lichaam is uitgestrooid in het park waar we ooit samen wandelden. Jouw aanwezigheid voel ik soms nog ijzersterk.
Vandeweek was het volle maan.
Ik weet dat je nog ergens bent. Ik weet dat jij mijn beschermengel bent en mij naar de juiste richting stuurt als het slecht met me gaat.
Vandeweek was het een prachtige volle maan en voelde ik je heel dichtbij. Ook omdat ik met iemand was, die jou ook kende.
Waarschijnlijk heb jij dat geregeld.
Ik was niet eens verdrietig, maar voelde me gelukkig.
Omdat jij dat ook bent.
Die volle maan moet prachtig zijn in Afrika. klik
Categorie: levenstekens
19 Mei '08 - 20:18
een auto is soms een verlengstuk
Op de snelweg rijd ik op de linkerbaan. Ik rijd wel sneller dan de auto's op de rechterbaan, maar twintig meter voor me rijdt een andere auto die ik niet voorbij kan. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een Porsche Cayenne keihard aan komen rijden. Als hij mij nadert begint hij te bumperkleven. Ik zoek oogcontact in mijn spiegel. De man achter het stuur gebaart naar me dat ik naar rechts moet. Hij kijkt woest. Ik haal mijn schouders op en blijf links rijden. "Eikel", roep ik tegen het macho mannetje. Maar dat hoort hij natuurlijk niet.
Op zich zou ik wel naar rechts kunnen, maar daar zou hij toch niets mee op schieten. Voor me rijdt er nog een treintje aan auto's waar hij niet voorbij kan.
De eikel begint nu te seinen met zijn koplampen en als ik daar niet op reageer, bumperkleeft hij nog dichterbij en toetert hij. "Zak stront", zeg ik tegen hem. "Doe toch eens rustig". Helaas kan hij niet liplezen.
Opeens zie ik hem rechts inhalen. Ik heb geen zin in een wedstrijdje met hem. En al helemaal geen zin in een ongeluk. "Ga dan hufter", sis ik hem toe.
Als hij invoegt, moet ik vol op de rem. Ik zie hem lachen in zijn spiegel en ik ben blij dat de auto die nu achter me was komen hangen, niet bovenop me is geknald.
Wanneer ik mezelf bij elkaar heb geraapt en mezelf heb ingeprent dat ik vooral rustig moet blijven, zie ik hem het zelfde trucje uithalen bij mijn voorbuurman. Ook bij hem werkt het niet. En weer zie ik hem naar rechts schieten en de auto inhalen.
Tien minuten later moet ik tanken. Ik zoek een tankplaats en dan valt mijn oog op de zwarte Porsche Cayenne. Dé bewuste Porsche Cayenne. Expres parkeer ik mijn auto achter het macho mannetje.
Ik stap uit en kijk hem aan. Het is een klein kalend mannetje met een veel te fout donkerblauw glanzend pak. Ik glimlach misprijzend naar hem.
"Nou daar staan we dan bij het tankstation", zeg ik heel rustig tegen hem.
"Wat", snauwt hij terwijl hij me dreigend aankijkt.
"Dat we hier nou weer tegelijkertijd samen staan. Moest je me daarom net bijna laten verongelukken. Je bent daarmee geen reet opgeschoten man".
"Ach wijf, zeik niet zo", zegt hij terwijl hij de slang weer terughangt.
De scheldwoorden die hij in de auto niet kon verstaan, herhaal ik nu nog maar eens. En nog veel meer van dat alles. Met het grote verschil dat hij het nu wel kan verstaan.
En ook ik, ben daar natuurlijk geen reet mee opgeschoten. Maar het luchtte wel even op. En de tyfustering kloterige hufterige zak stront schrok zich rot en keek toch zeker een seconde of vijf zeer verbouwereerd. Met z'n gore grote patserige aso auto.
Categorie: levenstekens
18 Mei '08 - 09:47
het toekomstboekje
Jaren geleden toen ik nog in Groningen studeerden, bedacht een clubgenootje van mij dat het leuk zou zijn als wij over elkaar wat vragen zouden beantwoorden over de toekomst en daar een boekje van zouden maken.
En dat gebeurde ook. In mijn kast staat een boekje met 13 toekomstbeschrijvingen. Heel af en toe pak ik het boekje en kijk ik wat er van is 'uitgekomen'.
Achteraf is het een hilarisch boekje geworden. Omdat de beschrijvingen veelal totaal niet kloppen.
Vooral die van mij niet. Ik zou namelijk jong trouwen, 2 kinderen krijgen en mijn echtgenoot zou eigen zaak hebben. Ik zou grote invloed op het reilen en zeilen van die onderneming hebben en me verder bezig houden met het wel en wee van de buurt.
Nou kun je onder 'jong' van alles verstaan. Maar getrouwd ben ik nog steeds niet en hoewel ik me jong voel, denk ik niet dat mijn clubgenoten mijn leeftijd nog als jong zien. De twee kinderen hebben zich ook niet aangediend en ik heb zelf een carrière. Toevallig woon ik een straat waar nog vier bekenden wonen, een studiegenootje met haar man en een oud-collega plus vriendin, maar op die mensen na houd ik me niet echt bezig met mijn buurt. Ja, ik ken mijn buren en ik ga wel eens wat drinken bij mijn buurvrouw op de begane grond, maar verder woon je in Amsterdam toch vrij anoniem.
Het rare is wel dat ik toendertijd zelf ook dacht dat ik snel zou trouwen en dan alleen nog parttime zou gaan werken. Het liep allemaal anders.
De toekomst kun je niet plannen. Je hebt niet altijd in de hand hoe je leven gaat lopen.
En als ik nu naar mijn leven kijk, dan ben ik daar eigenlijk best blij mee. Ik heb vriendinnen die meteen over hun man beginnen als ik ze spreek. Over hoe het op zijn werk is of over zijn bedrijf. Ik ken ook mensen die helemaal niet meer werken, alleen nog maar over de kinderen kunnen praten en met wie ik totaal niets meer deel. En juist een paar van die dames zouden een mega carrière krijgen.
Ik ben trots op het feit dat ik mezelf kan onderhouden. Dat ik bijna alles kan kopen wat ik wil. Dat ik mijn uitgaven aan niemand hoef te verantwoorden. Ik vind het leuk om te werken en een grote deal binnen te slepen. Daar haal ik energie uit. Energie om leuke dingen met vrienden te doen.
Ooit begon ik ergens onderaan en ondanks dat ik nooit afgestudeerd ben, klom ik toch elke weer een stapje omhoog op de carrièreladder en zit ik nu op een salaris waar ik niet van had kunnen dromen toen ik begon met werken. Ik heb een mobiel, laptop en auto met tankpas van de zaak en ik voel me nuttig. Ik draag wat bij aan deze maatschappij. En daarmee zeg ik niet dat iedereen die kinderen krijgt moet blijven werken, want dat moet iedereen lekker zelf weten. Ik zou me alleen zelf redelijk gaan vervelen en niet genoeg voldoening uit mijn leven halen als ik alleen thuis voor de kinderen zou zorgen en daarbij ook nog eens een werkster en au pair zou hebben. Dat het enige wat ik mijn man zou kunnen vertellen als hij 's avonds thuis zou komen, was wat de buren met hun tuin hadden gedaan en dat de overburen een nieuwe auto hebben gekregen.
Ik ben blij dat het anders is gelopen. Ik leef mijn leven en zie wel wat de toekomst me nog allemaal gaat brengen. Het is gelopen zoals John Lennon zei: 'Life is what happens to you while you're busy making other plans'.
Categorie: levenstekens
17 Mei '08 - 10:58
soms is een log slash filmpje een boodschap
voor maar een iemand.
Omdat ik gisteren hoorde dat hij mee las.
En ik verder geen zin heb in toelichting. Hij begrijpt wel wat ik bedoel.
Man die me altijd aan het lachen maakt, zelfs toen er niks te lachen viel.
Deze is voor jou (ik kon het Smurfenlied niet vinden).
Categorie: levenstekens
14 Mei '08 - 21:45
Lik op stuk-beleid en met gelijke munt terug betalen
"Het Openbaar Vervoer in Rotterdam gaat een lik op stuk-beleid uitvoeren met vandalen die vernielingen aanrichten in de Rotterdamse tram, metro of bus. Vandalen worden met gelijke munt terug betaald', hoor ik op het radio nieuws.
Vol verwachting klopt mijn hart. 'Wat gaan ze doen met die vandalen dan', vraag ik me af. 'Worden ze gepakt, dan mogen ze geen gebruik meer maken van het Openbaar Vervoer'.
'Noemen ze dat lik op stuk-beleid', bedenk ik me. 'Ik dacht dat ze vernielingen zouden aanrichten in hun huizen. Dat is pas met gelijke munt terug betalen'.
Categorie: levenstekens
13 Mei '08 - 19:47
discreet
Zoals ik al schreef in onderstaande log, was mijn jeugliefde B ook op de reünie. Maar mijn andere grote liefde was er ook. *klik*
De liefde waarmee ik een avond zoende, maar die wel jaren in mijn hoofd zat.
Nou was het zo dat mijn hele eindexamenklas het zo'n beetje met elkaar deed. Dat krijg je met al die feestjes. Er werd wat afgezoend en sommigen presteerden het zelfs om in dat jaar zes klasgenoten te zoenen. Er waren maar twee echte stelletjes, waar ik er dus een van was en de rest fladderde een beetje rond zoals dat eigenlijk hoort op die leeftijd.
Een van de favoriete gespreksonderwerpen van de avond was dan ook 'wie deed het ook al weer met wie'.
Ik zat bij Max aan tafel tijdens het eten. Er waren er twee en ik was bewust niet bij B gaan zitten omdat ik al de hele borrel naast hem had gezeten.
Op een gegeven moment waren alle zoenverhalen wel een beetje behandeld en wendde een van mijn klasgenoten zich tot Max. "En jij Max, jij was een beetje een apart geval. Jij hebt toch met niemand gezoend? Waar hield jij je toen mee bezig?"
Ik zag Max een beetje rood worden en ook ik voelde me ongemakkelijk. We wisselden blikken uit en ik probeerde hem duidelijk te maken dat hij het na zestien jaar wel mocht zeggen. Hij knikte naar me, glimlachte en zei toen: "Ik had een kelder met vier meisjes. Ik werd ook wel Max Fritzl genoemd".
De hele tafel barstte in lachen uit. Dat was typisch Max. Zich er vanaf makend door er een droge grap tegen aan te gooien. Er werd niet verder gevraagd.
Uren later stond ik heel even alleen met hem aan de bar. Er was niemand binnen gehoorsafstand en ik vroeg hem: "Wat dacht je toen ze jou begonnen uit te horen?"
Hij wist meteen waar ik het over had, lachtte aandoenlijk en zei toen: "Ik wist dat ik het van jou mocht zeggen en ik twijfelde ook even. Maar toen bedacht ik me dat ik dan ook alles moest vertellen. En daar schiet ik toch niks mee op. Daar zou ik B met terugwerkende kracht mee kwetsen en ik vind het ook ons geheim. De rest hoeft niet te weten dat ik toen meer dan een jaar ontzettend verliefd op jou was".
Ik knikte en merkte dat ik emotioneel werd. Max was toch die lieve jongen gebleven die hij toen was. En heel even voelde ik me weer even 18 jaar en verloor ik mezelf in zijn ogen. Ik voelde me weer heel even alsof ik op het hockeyfeest stond met Pinksteren precies 16 jaar geleden. Ik voelde me weer even schuldig. Naar B en naar Max. Omdat ik de laatste niet kon geven wat ik hem had willen geven. En hoewel er nu geen potentiële mannelijke kandidaat in mijn leven is, op wat vage fladders na, draaide ik me om en zei ik Max gedag met: "Ik loop weer even naar T. Bedankt voor nu en bedankt voor toen".
"Jij ook bedankt mooie vrouw", zei hij terwijl hij een snelle kus op mijn voorhoofd gaf.
Max is inmiddels vader van twee kinderen en heeft een leuke vriendin. Sommige dingen moet je achter laten al voelde ik een paar minuten toch duidelijk dezelfde chemie van 16 jaar geleden.
Categorie: levenstekens
12 Mei '08 - 10:38
de Reünie
Een voor een liepen we het terras op, wat dan weer voor grote hilariteit onder de al terraszitters zorgde.
"Jeeeeh, dat is W", werd er bijvoorbeeld geroepen. "Wat ben jij veranderd zeg!"
We hadden reünie van mijn eindexamenklas. Zestien jaar nadat we examen deden.
Nou was mijn eindexamenklas nog al een bijzondere klas. We waren enorm hecht en er waren geen buitenbeentjes. Iedereen kon het met elkaar vinden en aangezien het een twee-in-een-jaar examen was, studeerden we ontzettend hard met z'n allen en doken we aan het einde van de week standaard met z'n allen de kroeg in.
Op de eindexamenfeesten werd iedereen uitgenodigd en aangezien we in verschillende steden woonden, bleef iedereen dan ook slapen. Bovendien gingen we met de hele klas naar hockeytoernooien en deelden we ook behoorlijk wat verdriet omdat er een klasgenoot ziek werd en er in dat jaar een moeder en een zus overleden.
Maar zoals dat gaat met eindexamenklassen. Zo ging dat bij ons ook. We verhuisden naar verschillende uithoeken van het land en sommigen wonen nu zelfs in het buitenland. De meesten van ons verloren contact. Maar voor de reünie maakte bijna iedereen meteen tijd vrij in z'n agenda.
Een dag ervoor belde mijn jeugdliefde B al. *klik* B en ik spreken elkaar bijna nooit meer, maar hij heeft nog contact met mijn ouders en als we elkaar spreken, lijkt het alsof we dat nog wekelijks doen. Zo ook nu. We spraken over koetjes en kalfjes en na vijf minuten zaten we al te kibbelen over of klasgenoot N nou naar Hengelo was verhuisd of niet.
"Waar zijn je pijpekrullen", was de eerste vraag die ik van iedereen kreeg. Daarna gevolgd met: "Zijn B en jij nog samen?" en "jij bent bijna niet ouder geworden".
Waarop ik dan al knipogend naar B antwoordde met: "Dat komt omdat ik niet bij B gebleven ben".
Sommigen waren enorm veranderd. De meesten hadden succesvolle bedrijven en gezinnen met minimaal een kind, maar na tien minuten was de sfeer al weer vertrouwd en voelde het gewoon weer alsof we allemaal 18 waren.
Het meest bizarre was dat onze oude economie leraar opeens aan kwam lopen. Die was toevallig een middag aan het winkelen in Amsterdam en voegde ons spontaan bij ons voor een drankje.
Herinneringen werden opgehaald en de volgende dag had ik spierpijn in mijn buik van het lachen. En het voelde een beetje alsof ik een zwart gat was gevallen. Dat waar ik zo naar toe had geleefd, was nu voorbij.
Gelukkig hebben we elkaar plechtig beloofd dat de volgende reünie niet over zestien jaar pas gaat plaatsvinden, maar al vandezomer. Want dan heeft N ons uitgenodigd in zijn huisje in Friesland en gaan we met z'n allen een dag zeilen en daarna bbq-en in zijn tuin. De datum is al geprikt en staat in de agenda en wederom maakte iedereen er weer meteen tijd voor vrij.
En dit keer verliezen we geen contact meer, want iedereen heeft mail en er is al een mailgroep waarin heel wat afemaild wordt.
Mijn heden is al leuk, maar mijn verleden ook. En nu vermengen heden en verleden zich. Wat is het toch fijn om zo veel leuke mensen om me heen te hebben.
Categorie: grappig
08 Mei '08 - 21:29
curling
Het was op een vrijdagavond en vriendin D, J en ik gingen op bezoek bij vriendjes in een kroeg in de Utrechtsestraat. Maar toen we er net een uur waren, gingen de vriendjes al weer naar huis. Omdat ze het lumineuze idee hadden gekregen om met z'n allen the Big Lebowski te gaan kijken. D, J en ik hadden daar alleen niet zo veel zin in. Wij waren namelijk pas net in de kroeg-modus en hadden er zin in.
Terwijl wij afscheid stonden te nemen van 'onze' mannen, had vriendin D kennis gemaakt met twee vreemde mannen.
"Komen jullie hier zitten", riep ze naar J en mij. "Dan gaan we van Matthijs van N. sms-en. Ik heb net zijn nummer gekregen van hun", zei ze terwijl ze naar de twee vreemde mannen wees. J en ik vonden dat op z'n minst opmerkelijk. "Waarom dan", vroegen we.
"Omdat ik met hem werk", zei de ene vreemde man. "Ik ben eindredacteur van Holland Sport. Ik heet B. En wie zijn jullie?"
Later zou blijken dat die zin het startsein voor een geestige avond zou zijn. J en ik ploften bij vriendin D en de twee vreemde mannen aan tafel en begonnen ons te mengen in de conversatie.
"Doen jullie nog wat aan sport", vroeg B.
"Nou", zei ik. "Toevallig dat je het vraagt. Wij zijn het Nederlands Vrouwen Curling Team".
"Cool", riep B. "Ik ben al tijden bezig met item voor Curling in Holland Sport. Wat bijzonder dat jullie nou net curlers zijn!"
Wij knikten van 'ja'. Tjonge jonge, wat was dat bijzonder. Vooral omdat wij natuurlijk helemaal geen curlers zijn en we ons absoluut niet konden voorstellen dat de heren dat zouden geloven.
Maar ze geloofden het wel en onze fantasie begon op hol te slaan. En zo wijdden we uit over curling technieken, hoe moeilijk het was om in Nederland succesvol te curlen en onze sponsoren. Gelukkig hadden we al snel een sponsor verzonnen, namelijk Babyliss (voor de beste curls, wink wink), vertelden we over de viral die we hadden gemaakt op two curls one cup en stonden J en ik nog geen uur later voor te doen wat de beste curling techniek was met een asbak over het parket van de kroeg.
We zaten bijna in de uitzending van afgelopen maandag. B werd helemaal enthousiast over het curlen en de drie stoere leuke vrouwen die fantastisch voor de uitzending zouden zijn. En toen verknalden we het.
"En hoe doen jullie het dan met vegen", vroeg B nieuwsgierig.
"Dat doen we niet", zei vriendin J gedecideerd. "Daar hebben we natuurlijk een werkster voor. Wij vegen? Kom op zeg".
En toen was het over. Toen geloofde eindredacteur B ons niet meer. Hoewel het een mooie grap was, waren we ook een beetje teleurgesteld. Hoe grappig was het geweest als wij opeens afgelopen maandag een item waren geweest in Holland Sport.
B en zijn vriend vonden het ook een fantastisch verhaal. Maar na de opmerking van de werkster konden we hem echt niet meer overtuigen dat we echt curlsters waren.
En dat was op zijn minst jammer want we hadden nog wel uren kunnen doorgaan.
Het was een leuke avond. En het ironische is dat we nu dus wel opgezocht hebben waar je in Amsterdam aan curling kan doen. We hebben B's visitekaartje en we moeten en zullen in die uitzending.
Het was een fantastische avond en bij deze wil ik B en E nog heel erg bedanken voor de biertjes. En we maken het goed. Over een jaar of twee heb jij je item B. Nog een paar jaar oefenen en dan kunnen wij heus wel naar de Olympische Spelen. Zo veel Nederlandse curlsters zullen er toch niet zijn?
Categorie: grappig
06 Mei '08 - 18:27
prostaat
Ik vertelde een annekdote aan een collega omdat hij een grap maakte dat hij me wel overhoop zou lopen als ik niet oppaste. Mijn collega is een hele grote man. Maat ijsbeer laat maar zeggen.
Ik wilde hem vertellen dat we met mijn oude werk een keer gingen American Footballen en dat ik toen tegenover een mannelijke collega moest staan die net zo groot was als hij en dat die jongen me toen keihard overhoop liep.
"En toen", vertelde ik. "Moest ik tegenover een collega staan met hetzelfde prostaat als jij".
Ik had het pas door toen ergens uit een hoek twee andere collega's begonnen te bulderen van het lachen.
Tja. Ik dacht: formaat. Ik dacht: postuur. Ik zei: prostaat.
Logisch toch?
Het was 25 graden en het einde van de dag.
Over een jaar hebben ze het er vast nog over.
En nu ga ik wijntjes drinken in de zon op een terras. Doei!
Categorie: andermans veren
04 Mei '08 - 11:21
familie Druyf
We leven in een digitaal tijdperk. Dat betekent onder andere dat er ook een digitaal monument is voor de joodse mensen die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. Elk van de 101.800 slachtoffers heeft zijn eigen 'blokje'. Willekeurig kan je die blokjes aanklikken. Maar je kan ook zoeken op naam, stad of zelfs straat. Soms staan er foto's bij. Of een overlijdingsadvertentie. Alle informatie die over de omgekomen mensen beschikbaar is, staat op het net. Complete inboedellijsten kun je er vinden. En zo komen mensen toch een beetje tot leven. Wie ze waren, wat ze deden en hoe ze leefden.
Ik heb vaak over de oorlog geschreven. En over mijn familieleden die vermoord werden, maar die nog doorleven door de verhalen, foto's en zelfs filmpjes. Mijn familie leeft door omdat mijn grootouders de oorlog overleefden.
Vanavond denk ik om acht uur aan hun. Maar ik denk ook aan de mensen die bij mij in de straat woonden. Door het digitaal monument kwam ik er achter dat er uit 'mijn kleine straatje' in Amsterdam 20 mensen werden weggehaald. Mensen die nooit meer terugkwamen.
Voornamelijk ga ik denken aan de mensen die in het huis naast mij woonden. Het gezin dat met z'n vieren in een Amsterdams pijpelaatje van 65 vierkante meter woonde. In een zelfde huis als dat waar ik nu woon. Precies naast mij.
Familie Druyf. Bestaande uit een vader, moeder en twee zonen.
Vader Wolf. Geboren op 15 september 1900 in Amsterdam. Hij was chauffeur en stierf in Midden-Europa op 31 augustus 1943. Hij werd 42 jaar oud.
Moeder Sippora Druyf-Sluyzer. Zij werd geboren op 19 juni 1904 in Amsterdam. Ze overleed in Auswitz op 8 oktober 1942. Ze werd 38 jaar.
Zoon John. Hij werd geboren op 25 april 1928 in Amsterdam. Hij zat in augustus 1941 in klas 1 Electriciën van de 3e Ambachtsschool te Amsterdam-Oost. Hij overleed op dezelfde dag als zijn moeder en werd 14 jaar oud.
Zoon Salomon. Geboren op 2 juni 1934 in Amsterdam. Ook hij stierf op 8 oktober 1942 omdat hij waarschijnlijk tegelijk met zijn moeder en broer de gaskamer in ging. Salomon is 8 jaar oud geworden.
Hun complete inboedellijst kun je op het monument vinden. Nauwkeurig gedocumenteerd door de mensen die nadat de familie opgehaald werd, het huis kwamen leegroven. Een opsomming van spullen. Zo kun je bijvoorbeeld lezen dat ze een stofzuiger van het merk Excelsior hadden, maar ook wat 'waardeloze spullen'. Spullen waar niets mee kon dus. Waarschijnlijk meteen vernietigd, net zoals de mensen die de spullen bezaten.
Vanavond om acht uur ben ik stil voor mijn familie. Mijn familie die altijd herinnerd zal worden. Omdat mijn grootouders de oorlog overleefden. Van de familie Druyf overleefde niemand de hel. En daarom denk ik vanavond ook aan hun. Omdat er anders misschien niemand meer is die ooit nog aan hun zal denken.
*****************************
Categorie: levenstekens
01 Mei '08 - 11:54
Het is stil in Amsterdam
Om half zeven 's ochtends fietste ik naar huis.
Het is stil in Amsterdam.
De zon scheen en deed de Amstel schitteren.
Het raam van wat ooit mijn zolderkamertje was, mijn eerste plekje in Amsterdam, het 18 vierkante meter grote kamertje waar ik zo gelukkig was geweest, gaf me een melancholisch gevoel.
Het was Hemelvaartsdag, maar er werd weinig gedauwtrapt. Op een paar mensen na leek Amsterdam uitgestorven.
Voor café Bloemers lag nog steeds het plakkaat kots van de avond ervoor. Waar me nog zo om hadden moeten lachen omdat vriendin D er bijna doorheen fietste.
Een dronken Fransman in een oranje trui vroeg me de weg naar het Okura hotel.
De bomen op de Centuirbaan lieten nog net het zonnetje door.
Een vrouw liet vier hondjes uit in het Sarphatipark.
Er ging een vrome Moslim inclusief baard en hoofddeksel bij de hoeren naar binnen.
Mr. Bojangles en Bada Bing zaten in het zonnetje voor het raam van mijn Franse balkon op me te wachten.
Hoewel ik doodmoe was, vond ik het zonde om naar binnen te moeten en te gaan slapen.
De stad was zo mooi, nu hij zo leeg en zonnig was.
Ondanks de rotzooi op straat. De stille getuige van het mooie volksfeest.
Ik gaf de poezen te eten, haalde mijn make-up eraf en poetste mijn tanden.
Met een voldaan en een melancholisch gevoel viel ik in slaap.
Het was een geweldige dag geweest. Koninginnedag is echt het leukste feest van het jaar en nu moeten we er weer een jaar op wachten.
Dag Koninginnedag 2008. Ik zal met weemoed aan je terugdenken.
Maar gelukkig weet ik dat Koninginnedag 2009 weer net zo leuk zal zijn. Nog 364 nachten slapen en dan is het zo ver.
't Is stil in Amsterdam
De mensen zijn gaan slapen
De auto's en de fietsen
Zijn levenloze dingen
De stad behoort nu nog
Aan een paar enkelingen
Zoals ik
Die houden van verlaten straten
Om zomaar hardop
In jezelf te kunnen praten
Om zomaar hardop te kunnen zingen
Want de auto's en de fietsen
Zijn levenloze dingen
Als de mensen zijn gaan slapen
't Is zo stil in Amsterdam
En godzijdank niemand
Die ik tegenkwam