Viva Espana!

"Laten we in april een weekend naar mijn moeder in Spanje gaan", zei vriendin D twee maanden geleden tegen me.
Dat vond ik een goed idee. Alleen was april niet zo haalbaar.

"Mag ik ook mee", vroeg vriendin J een paar weken later toen ze van onze plannen hoorde.
"Natuurlijk", riepen D en ik enthousiast. "Gezellig!"
We besloten om in mei naar Spanje af te reizen.

"Ik wil eigenlijk ook graag mee", zei vriendin E een week geleden.
"Wat ontzettend leuk", riepen D, J en ik in koor. "Hoe meer zielen, hoe meer vreugd".
Alleen vielen de agenda's pas in juni te combineren en dus werd het juni.

"Vriendin R, die een paar jaar geleden naar Barcelona verhuisde met haar liefde, komt ook langs", vertelde D gisteren tijdens het eten.
"En ik zat te denken? Zullen we er gewoon een week van maken?"
Wij vonden het allemaal prima.

En dus ga ik niet in april een weekend naar Spanje met een vriendin.
Ik ga in juni een week naar Spanje met vier vriendinnen.
Gisteren werd de knoop doorgehakt en vandaag wordt er geboekt.
Een week weg met de dames. Een week keten, zonnen, cultureel doen, wijntjes drinken, lekker eten, lachen, kletsen en nog veel meer.
Nog een dikke maand voorpret en dan is het zo ver.
Ik kan niet wachten.

koortsachtig dromen

Geveld door een griepvirus dat bij mij op de afdeling woedt, bleef ik thuis. Gisteren was ik na een afspraak hondsberoerd naar huis gegaan en de muren kwamen na een dag al op me af.
De wandeling naar de drogist zag ik dus als een soort uitje. Vooral nu het zonnetje zo lekker scheen.
Maar de wandeling naar huis ging toch wat moeizaam. Ik ademde zwaar en het zweet brak me uit.
Thuisgekomen had ik weer hoge koorts. Ik nam een antigrippine en ging naar bed.
En toen begonnen de dromen.

Ik pikte hem ergens op, want opeens zat hij in mijn auto. Waar weet ik niet meer en hoe hij er in was gekomen dus ook niet. We kletsten. Het was gezellig. Zoals het ooit was.
Maar de plaatsen waar we kwamen klopten niet meer. Het parkeerterrein van mijn oude werk zag er anders uit. Hij moest daar wat ophalen en daarom gingen we er even langs. We wilden niet samen gezien worden. Ik wist dat we niet meer samen waren.
Hij vertelde mij dat ik niet op een bepaalde manier kon rijden. Maar ik kon het wel en daar was hij van onder de indruk.
Onderweg kwamen we langs een restaurant waar we stopten. Ik kwam daar vrienden van mijn ouders tegen die ik niet kende. Ook kwamen er twee collega's binnen, maar ik weet niet of ik dat droomde, zei ik tegen hem.
De weg naar huis ging opeens over heuvels die hij bobbeltjes noemde en ik bergen.
Ik zei dat ik wel aan mijn conditie merkte dat ik niet meer elke dag die route reed, terwijl ik gewoon in de auto reed. Het koste me moeite omhoog te rijden en we gingen dan ook heel langzaam.
Hij vertelde mij dat een getrouwde collega opeens lesbisch bleek te zijn en ik vertelde hem dat de moeder van een andere collega was overleden.
Het was fijn in de auto, maar ik vroeg bewust niet naar 'bepaalde zaken' omdat ik het gezellig wilde houden.
Opeens maakte hij een grap om mijn bekakte 'r'. Ik zei gepikeerd dat ik toch ook zijn accent niet in de maling nam. Ineens wist ik waar het aan lag. Hij vergeleek mij met haar. Ik wilde niet dat hij me ooit met zo'n vrouw zou vergelijken.

Ik wist dat als ik me om zou draaien de droom over zou zijn. En ondanks het fijn gevoeld had en ik niet wilde dat het stopte, deed ik het toch. Ik draaide me om en werd wakker.
Uit mijn droom.
Uit mijn leven.

ik mag niet roken van het universum

Op de avond dat ik mijn 'allerlaatste' sigaret oprookte, liet Mr. Bojangles de asbak van het aanrecht stuk vallen. Mijn enige asbak.
'Dat is een hint', dacht ik. 'Ik mag gewoon niet roken'.

De dag dat ik het nieuws hoorde waarvan ik even ondersteboven was, snakte ik naar een sigaret. Ik moest roken. Maar ik kon het weerstaan.
'Dat is goed', dacht ik. 'Zelfs nu mag ik niet meer roken'.

De volgende dag was een rampdag. Ik had de hele nacht niet geslapen, was doodmoe, moest naar Den Haag voor een afspraak maar alles ging mis wat mis kan gaan.
Thuisgekomen ging het helemaal mis. Vriendin D kwam eten en ik kocht sigaretten.
'Dit is een test', dacht ik. 'Als ik morgen weer kan stoppen, dan is het goed'.

De dag daarop voelde ik me belabberd door het roken en rookte ik niet. Het was al weer een betere dag dan die van ervoor en ik was sterk. Ik miste het niet eens.
'Dat is het bewijs', dacht ik. 'Ik kan het beperken'.

Maar de volgende dag ging ik weer naar de kroeg. Hoewel het niet mocht van mezelf, kocht ik toch weer sigaretten. Mijn merk hadden ze niet en dus koos ik voor een merk dat ik niet eens lekker vond.
'Dat is zwakte', dacht ik. 'Soms moet ik me aan mijn zwaktes overgeven'.

Op vrijdagavond rookte ik bij het uitgaan gewoon weer.
De volgende dag zag ik dat er een brandgaatje in mijn nieuwe truitje zat.
'Dat is gek', dacht ik. 'Het lijkt alsof me iets wordt geprobeerd duidelijk te maken'.

Gisteravond kocht ik zelfs nog vlak voordat ik naar huis ging een pakje sigaretten.
Vanmorgen wilde ik er een opsteken, maar het pakje zat niet in mijn tas. En ook niet in mijn jas. Het pakje was nergens. Waarschijnlijk heb ik het pakje op de bar laten liggen want mijn aansteker kon ik ook niet vinden.
'Dat is weer een hint', dacht ik. 'Ik mag gewoon niet meer roken'.

De nicotinepleisters had ik nog in huis. En dus plakte ik er vanmorgen maar weer een op na het ontbijt.
Ik heb het inmiddels door. Ik mag niet roken van het universum. Dus ben ik voor de 384e keer gestopt. En ik probeer mezelf te hersenspoelen door als een soort mantra telkens weer tegen mezelf te zeggen dat ik niet meer mag roken. Omdat het van het universum niet meer mag.
Plus het schijnt ook nog heel slecht voor je te zijn. Tenminste, dat stond op dat pakje dat ik op de bar heb laten liggen.

een agenda vol met gezelligheid

Afgelopen maandag ging ik met mijn ouders uit eten. Tijdens het eten praatten we veel. En we dronken wijn. Ik hoefde niet te rijden want het restaurant was vlakbij huis. Thuisgekomen schonk ik nog een portje in.

Op dinsdag kwam vriendin D eten en Desperate Housewives kijken. Dat is een soort ongeschreven regel op de dinsdagavond. Dan eten we samen en kijken we ons favoriete programma. En we kletsen veel. Over werk, mannen, de liefde en vakantieplannen. Standaard drinken we dan ook een fles wijn en een pot thee. Zo ook afgelopen dinsdag.

Woensdag had ik een etentje van werk in restaurant 15. Hoewel ik met de auto was, dronk ik wel twee glazen wijn. De toegestane hoeveelheid. Het was erg gezellig met m'n Indiase, Engelse, Duitse, Belgische, Franse, Spaanse, Armeense en Nederlandse collega's. Ik moest me beheersen bij de koffie niet nog een likeurtje te bestellen.

Op donderdag had ik met vriendin PS afgesproken. Wij kennen elkaar inmiddels bijna tien jaar omdat we vroeger op het werk een kamer deelden. Vanaf het eerste moment was er een klik. Een paar jaar geleden verloren we elkaar een tijdje uit het oog. Op een dag moest ik enorm aan haar denken terwijl ik over de Ferdinand Bolstraat fietste. Terwijl ik aan haar dacht, zag ik haar opeens lopen. De vriendschap werd weer opgepakt en ongeveer een keer in de maand spreken we wat af. Zo ook afgelopen donderdag. We hadden elkaar enorm veel te vertellen en twee biertjes, zeven wodka's en een pita kaas met knoflooksaus later, lag ik met een tevreden gevoel in bed.

Gisteren was de vaste vriendinnen D, J en K stapavond. D en ik gingen lekker uit eten en daarna haakte J aan en ontmoetten we nog twee andere vriendinnen van J. Bij het eten dronken we al ongeveer een fles wijn de man en later bier. Om twaalf uur stortte ik in. Ik moest naar huis omdat ik zo moe was, maar ik vond het te gezellig en ik was zelfs te moe om op te staan. Gelukkig was ik verstandig genoeg om niet meer te drinken.

Vanavond ga ik wat drinken met vriendje van vroeger. Dat gaat zeker gezellig worden. En aangezien gezelligheid bij mij ook samen gaat met drankjes, gaat er ook zeker gedronken worden.

Morgen heb ik niets. Morgen wordt detox - thee- sport - optank - opruim en - schoonmaak -dag. En juist na een week met zo veel afspraken, gezelligheid en alcohol, kan ik enorm veel zin in zo'n zondag niets hebben. Heerlijk een dag alleen met de poezen rommelen in mijn huisje. Maar ik kan er alleen maar zo van genieten omdat ik weet dat ik de week erop weer een agenda vol met gezelligheid gepland heb staan.

begraven in mijn geheugen

'Liefde en haat liggen dicht bij elkaar. Liefde kan ook heel snel omslaan in haat', schrijft Eckhart Tolle in De Nieuwe Aarde, het boek dat ik momenteel aan het lezen ben.
Hoe ironisch dat ik dan ook net in een fase zit, waarin ik dit aan den lijve ondervind. Een fase waarin diepe liefde opeens omsloeg in afkeer, boosheid, teleurstelling, disrespect en ja, zelfs haat.
In het boek beschrijft Tolle ook dat je soms overgenomen wordt door negatieve gedachten en dat je die niet de overhand moet laten nemen in je hoofd.
Het is allemaal mooi beschreven en ik zou willen dat ik het kon. Maar helaas is de theorie best moeilijk in praktijk te brengen. Vooral na het laatste telefoongesprek. Waarin ik te horen kreeg dat ik me niet genoeg in hem inleefde. Het telefoongesprek waarin ik eigenlijk alleen maar wilde horen: "Sorry K. Het spijt me dat ik je zo'n pijn heb gedaan. Sorry dat ik niet eerlijk ben geweest. Sorry dat ik je niet alles verteld heb. Ik heb het verkeerd aangepakt".
Maar de excuses bleven uit en ik kreeg juist verwijten naar m'n hoofd. Dat ik zo boos was. Waarom ik zo boos was. En dat ik me dus niet genoeg inleefde.
Hoewel ik tijdens het gesprek met mijn oren zat te flapperen omdat meneer zich echt niet kon voorstellen waarom ik me zo voelde en mij onredelijk vond, voelde ik een enorme woede. Ja ik was boos. Woedend zelfs.
En dat ben ik nog steeds. Maar het wordt minder. Het gevoel is nu meer omgeslagen in medelijden. Omdat ik weet dat hij zichzelf nog lang niet gevonden heeft en vooral heel erg kwijt is.
Ik ben nu vooral bezig alles een plek te geven. En dat doe ik door het weg te drukken. Als ik aan hem denk dan probeer ik meteen aan iets leuks te denken, de lammetjes in de wei, de kitten van de overburen, fijne vrienden, lieve mensen. Ik wil niet meer malen om hem. De energie is hij niet waard. De herinneringen begraaf ik ergens achter in mijn hersenen zodat ik er weer bij kan als het niet meer zo'n pijn doet. Net zoals de foto's ergens op mijn harde schijf verstopt zijn. Het is moeilijk maar het gaat steeds beter.
Ik heb allemaal leuke afspraken in het vooruitzicht. Ik zie er goed uit. Ik heb een leuke baan en leuke collega's die zelfs gekscherend aanboden om hem in elkaar te beuken (dat was natuurlijk een grap, voor de goede orde). Ik krijg mannelijke aandacht en what doesn't kill you makes you stronger.
En dit is dus tevens het laatste logje dat ik over hem schrijf. Door telkens een schepje gekleurd zand op mijn boze gedachten en herrinneringen aan hem te gooien, begraaf ik hem in mijn geheugen. In mijn hoofd wil ik alleen nog maar plek voor leuke, mooie en goede dingen. En daar hoort hij niet meer bij.

Voor jou, het laatste afscheid

Op 23 augustus vorig jaar plaatste ik dit logje: *klik*
Het was de dag voordat je me voor het eerst kuste en ik wist niet wat ik met je aan moest. Ik wilde je huwelijk niet op het spel zetten, maar ik was zo verliefd.
En jij was dat ook. Je wilde bij me zijn en de volgende dag konden we ons niet meer beheersen. Het was het begin van een stormachtige liefde. Een liefde waarin we elkaar zo vaak niet begrepen, maar waarin het gevoel goed was. Als we bij elkaar waren dan versmolten we. En ik wilde alleen maar bij jou zijn. Samen de toekomst in. Het zou goed komen.
Maar het kwam niet goed. Jij gaf na zes maanden aan dat je dingen nog niet verwerkt had, dat je jezelf kwijt was en dat je 'even' de tijd nodig had om alleen te zijn.
Die tijd wilde ik je geven. Liefde is loslaten. En ik kon mezelf wel voor m'n kop slaan dat we hier zo snel ingestapt waren.
Een week nadat we nog naar een huis keken om samen in te gaan wonen, gingen we uit elkaar. Het was een timingsfout geweest, zei je. Als ik op een ander moment je leven in was gekomen dan had je nooit aan mij en jezelf getwijfeld.
Er volgden twee maanden. Twee maanden waarvan we in de eerste elkaar nog vaak zagen en jij twijfelde. Tenminste dat zei je. Je zei dat je nog steeds een toekomst in me zag en dat ik voor jouw gevoel nog steeds de moeder van je kinderen zou zijn. Maar je wilde geen valse verwachtingen scheppen en ik respecteerde je daarom. Ik zou het wel zien. Ondertussen ging ik flink met mezelf aan de slag om dingen positiever te zien. Ik hoopte niet meer op een hereniging, want daar zou ik aan kapot gaan, maar het allerliefste wilde ik het natuurlijk wel. Dat jij na een maand of zes zou bedenken dat je niet zonder me zou kunnen. Wist ik veel dat die ex van toen je 20 was en die continu had geprobeerd je huwelijk kapot te maken er nog altijd was. Dat zij nog in jouw hoofd speelde. Je had me alleen maar negatieve dingen over haar verteld. Zij had je weer diverse keren benaderd maar je zou nooit naar haar teruggaan.
Situaties en mensen kunnen veranderen. Daar ben ik me van bewust. Maar dat ik er na twee maanden achter moet komen dat je nu een relatie met haar hebt terwijl je mij verteld had dat je minstens een jaar alleen wilde zijn en dat je met mij te snel begonnen was, dat doet pijn.
Misschien is het goed dat dit gebeurt. Misschien moet ik het je niet verwijten maar juist dankbaar zijn dat ik nu achter de echte jij ben gekomen. Dat ik mezelf geen dingen hoef te verwijten want jij hebt me gewoon simpelweg niet 'alles' verteld.
Maar ik kan het niet. Ik ben boos en ik verwijt mezelf nog steeds dingen. En dan vooral omdat ik weer in iemand geloofd heb die niet echt was. Die niet echt de waarheid vertelde. Ik wil je niet meer zien. Jij mij wel want je denkt dat je me nog dingen kan uitleggen. Maar ik ben niet dom. Ik weet precies wat er gespeeld heeft. This is my last goodbye. Onze relatie eindigt precies zoals hij begonnen is. Met iets onverwachts en met leugens. En pijnlijk. Omdat er ergens nog wel gevoelens zijn. Alleen zijn het nu nog meer gemengde gevoelens dan dat het toen waren. De waarheid is soms geen waarheid en soms heel hard. Jij was niet de ware. Want de ware is wel echt wie hij zegt dat hij is. En de ware respecteer ik en blijf ik respecteren. Dat respect ben ik voor jou kwijt en ik weet dat het nooit meer terugkomt.

This is our last goodbye
I hate to feel the love between us die.
But it's over
Just hear this and then I'll go:
You gave me more to live for,
More than you'll ever know.

Well, this is our last embrace,
Must I dream and always see your face?
Why can't we overcome this wall?
Baby, maybe it's just because I didn't know you at all.

Kiss me, please kiss me,
But kiss me out of desire, babe, and not consolation.
Oh, you know it makes me so angry 'cause I know that in time
I'll only make you cry, this is our last goodbye.

Did you say, "No, this can't happen to me"?
And did you rush to the phone to call?
Was there a voice unkind in the back of your mind saying,
"Maybe, you didn't know him at all,
you didn't know him at all,
oh, you didn't know"?

Well, the bells out in the church tower chime,
Burning clues into this heart of mine.
Thinking so hard on her soft eyes, and the memories
Offer signs that it's over, it's over.

misdag

Je kent ze wel. Soms heb je van die dagen. Van die dagen waarop alles mis gaat. Misdagen.
Het begon al toen ik mijn auto in wilde. Aan de linkerkant stond er namelijk een auto bijna tegen mijn auto aangeparkeerd. En daarom moest ik in mijn rokje vanaf de passagiersstoel naar de drivers seat klimmen. Dat leverde me een ladder in mijn panty op.
Als een slak rijdend manoevreerde ik me uit het parkeervak. Dat ging gelukkig goed. Ik parkeerde mijn auto even en zag dat de auto die mijn vast had gezet daarbij een kras op mijn bijna gloednieuwe lease-auto had gemaakt. De rode lak van de dader zat zelfs als stille getuige op mijn grijze auto.

Bij de orthodontist sneed de assistente per ongeluk in mijn wang met haar tangetje. Daar schrok ze zelf erger van dan ik en uiteindelijk zat ik haar te troosten dat het heus niet erg was.

Op weg naar werk kwam ik op het lumineuze idee eens een keer een andere route te nemen. Die stond alleen helemaal vast. Ik deed er bijna veertig minuten langer over om op kantoor te komen.

's Middags had ik een discussiebijeenkomst in Hilversum. Ruim dertig minuten vantevoren vertrok ik van kantoor om precies een minuut voordat de discussie begon in Hilversum te arriveren. Hilversum is eenrichtingcity en de parkeergarage die geadviseerd was om daar toch vooral in te parkeren, zag ik liggen, maar om er daadwerkelijk in te parkeren, zou ik eerst weer een rondje mediastad moeten doen want de weg die er naar leidde mocht ik niet in.
'Schijt', dacht ik en besloot mijn auto in een doodgewoon parkeervak te zetten. Kleingeld had ik nog wel, alleen had ik geen idee tot hoe laat de bijeenkomst zou zijn. Maar twee uur en vijf minuten moest toch voldoende zijn.

De discussiebijeenkomst was dodelijk saai. Ik ben nieuw in de branche en hoewel ik al best veel weet, hadden ze tijdens deze bijeenkomst net zo goed Japans kunnen spreken, want dan had ik er waarschijnlijk meer van begrepen. Ik voelde me een beetje als een dom gansje en probeerde nog een beetje intelligent te lijken door aantekeningen te maken (zodat ik later op Internet kon opzoeken waar ze het over hadden) en af en toe begrijpend kijkend te knikken. Ik heb werkelijk de hele discussie een redelijk slimme opmerking weten in te brengen. Twee uur en twintig minuten lang, nipte ik van m'n glas water en ik probeerde ik de termen die ik hoorde in ieder geval nog goed te spellen. En een kwartier lang keek ik zenuwachtig naar m'n horloge omdat ik wist dat m'n parkeerkaartje verlopen was, maar de spreker die op dat moment een monoloog voerde, durfde ik echt niet te onderbreken.

Toen het afgelopen was, wist ik niet hoe snel ik het gebouw uit moest komen. Maar een aardige jongen die ook aanwezig was geweest, wilde overduidelijk nog met me evalueren en netwerken. Gelukkig moest hij een stukje dezelfde kant op. Toen we vlakbij m'n auto waren, zag ik al dat het mis was. Een wit papiertje onder mijn ruitenwisser. Opeens kon ik me echt niet meer op de jongens verhaal concentreren en dus onderbrak ik hem abrupt. "Daar staat mijn auto en ik moet echt weg. Sorry. Tot ziens!"

Het was inderdaad een bekeuring. Inmiddels was ik meer dan twintig minuten te laat en de bekeuring was precies veertien minuten nadat mijn kaartje 'op was' uit de machine gerold. De parkeerwachten waren al in geen velden of wegen meer te bekennen.

Toen ik thuis kwam nadat ik wederom in de file had gestaan, kon ik echt geen energie meer vinden om naar de Albert Hein te gaan. Pizza had ik afgelopen week al gegeten en dus koos ik voor de Mac.
De jongen achter de balie bij MacDonalds was echt superlief maar had echt werkelijk min 4 hersencellen. Uiteindelijk begreep hij na drie keer wat ik bedoelde en dat was alleen maar een Quarter Pounder Menu met fritessaus en Fanta.

Naar huis lopend met mijn McDonalds tasje kwam ik mijn ex uit een ver verleden tegen met zijn bloedmooie, uiterst charmante, vriendelijke en leuke vriendin. Mijn McDonalds tasje was zo groot dat ik die echt niet achter mijn rug kon verbergen en ergens schaam ik me toch altijd een beetje als ik Mac eet.
"Oh McDonalds", riep de leuke vriendin nadat we het een beetje over koetjes en kalfjes hadden gehad met z'n drieën en zij mijn tasje in de gaten kreeg. "Daar heb ik ook zin in. In zo'n salade met kip".
"Ja lekker zijn die", zei ik schijnheilig terwijl mijn frieten koud werden in het kartonnen tasje.

Doodmoe plofte ik op de bank voor de tv waar ik vervolgens mijn eten op at en huilde bij een Cheerleader film met Kirsten Dunst.

Het was echt zo'n dag. Zo'n misdag. Zo'n dag waarbij je dolgraag een sigaret zou willen opsteken. Maar dat deed ik dus niet. Dat maakte de misdag nog een beetje succesvol.

de witte roos en de blind date

Op het feestje van vrienden van mijn ouders (dus niks geen spannend feestje) waar ik afgelopen vrijdag was, kreeg iedereen bij het afscheid een witte roos mee als bedankje voor het komen. Een leuk en een attent gebaar en het was ook nog een hele mooie witte roos. Zo'n roos die prachtig in een rank vaasje zou passen. Jammer dat ik hem vergat in de auto en pas de volgende ochtend weer aan de roos dacht.
'Ach die roos zal nu wel verlept zijn na een nacht droog te hebben gestaan, dus om die nu uit mijn auto te gaan halen', dacht ik nog.
Ondertussen ging er een heel weekend voorbij. De roos was ik allang vergeten. Maandagochtend wachtte me dus wel een soort van kleine verrassing op de achterbank. En wonderbaarlijk genoeg zag de roos er nog best okay uit. Een kwaliteitsroos dus.
Maar op maandagavond vergat ik de roos, die dus nog te redden viel, weer.
Vandaag besloot ik pertinent de bloem niet in mijn auto te laten liggen. Ik legde hem op de passagiersstoel naast me.
Dus toen ik vandaag terug van mijn afspraak kwam, kon ik hem gewoon niet vergeten. En dat deed ik ook niet.

Hoewel ik vroeg terug was, durfde ik het risico van de straat inrijden op zoek naar een dichtbije parkeerplek niet te nemen. Voor het café aan het begin van de straat was een plek vrij dus die nam ik maar meteen. Mijn buurt is leuk, maar je auto parkeren is er hell (ja met dubbel l, zo erg is het).

Toen ik parkeerde kwam er een jongen op een scooter aanrijden.
'Leuke scooter', dacht ik. Ik heb een scooterfetish, moet je weten. En dit was een erg leuke scooter. Zo'n witte met een bruin zadel.
Ik stapte uit m'n auto met de roos in m'n ene hand en m'n laptoptas in de andere. Onhandig knipte ik met mijn sleutel mijn auto op slot. Ik wierp een blik naar rechts en zag hoe de jongen zijn helm afdeed. Een bos wilde krullen kwam tevoorschijn.
'Leuke jongen' dacht ik en glimlachte verlegen zijn kant op. Breeduit lachte hij terug en met grote passen liep hij op me af.
'Shit. Ken ik hem of zo', begon ik opeens in mijn hoofd te panieken.
"Hoi", zei de donkerblonde krullenbol met de getinte huid en prachtige blauwe ogen tegen me. En toen een beetje twijfelend: "Jij bent Pauline?"
"Eh... nee", lachte ik nerveus. "Ik ben niet Pauline".
"Oh", zei de jongen een beetje verbaasd. "Sorry".
Opeens moest ik weten waarom hij dacht dat ik Pauline was. Het mysterie moest opgelost worden en wel nu. "Hoezo, als ik vragen mag".
De scooterjongen lachtte een beetje zenuwachtig en keek naar de grond. "Het is een beetje genant".
"Ik ben dol op genant", zei ik adrem.
"Ik heb een blind date", zei hij toen heel snel achter elkaar. "En ik dacht dat jij haar was. Ze zou ook klein zijn en mooi bruin haar hebben en ik had voor de grap aan haar gemaild dat ze maar een roos moest meenemen".
"Oh haha", lachte ik dommig. "Nou helaas".
In mijn hoofd speelde er zich een paar seconden een heel fout scenario af. 'Zal ik zeggen dat hij de naam vast verkeerd heeft opgeschreven'. Maar na een paar seconden bedacht ik me dat dat geen goed plan zou zijn. De jongen was wel leuk. Heel leuk zelfs. Maar de moeite van het frauderen was hij niet waard. En ik ben er niet aan toe, aan een nieuwe vent, dat ook nog. Wel aan een leuke afspraak, niet aan een nieuwe relatie. En ik weet heus wel dat dat niet automatisch het gevolg hoeft te zijn, maar toch.
"Ja helaas", hoorde ik de jongen zeggen terwijl ik mijn snode plannen aan het afronden was. "Je bent wel m'n type".
Ik merkte hoe ik rood werd. Damn, wat heb ik een hekel aan blozen. Waarom doe ik dat toch? Zo onzeker ben ik ook weer niet.
'Jij ook het mijne', dacht ik, maar ik slikte de woorden in. In plaats daarvan vroeg ik: "Mag ik wat vragen?" Maar ik wachtte niet op zijn antwoord en vervolgde meteen met: "Waarom spreek je zo vroeg af?"
"Dat wilde zij graag. Waarschijnlijk omdat ze dan nog kan zeggen dat ze andere afspraak heeft voor het eten als ze me niets vindt", zei hij lachend.
Hij had nog zelfspot en humor ook, de donkerblonde scooterjongen.
"Ze vindt je vast wel leuk", zei ik bemoedigend. 'Ik wel tenminste', dacht ik er achteraan. "Nou succes dan maar met de blind date".
"Bedankt", antwoordde de ontzettend - leuke - jongen - die - ik - toch - maar - mooi - liet - lopen schattig.
"Nou dag", zei ik aarzelend of ik nou moest weglopen.
"Tot ziens", zei de jongen.

Ik liep naar huis met de roos die ik meteen weggooide omdat hij er nu toch wel wat verlept uit zag. En ik heb nog een uur zitten twijfelen of ik een kijkje in het café moest gaan nemen om te zien of Pauline was komen opdagen.

Happy Single

Ik zal het maar eerlijk vertellen; ik vind het niks om alleen te zijn. Gisteren had ik het er nog met Gypsy over, het leuke aan een relatie is juist dat kneuterige. Het samen croissantjes eten en verse jus drinken op zondagochtend, het op een doelloze woensdagavond samen op de bank zappen langs een heel arsenaal kansloze programma's en het samen naar saaie huwelijken van de achterneven van je collega's kunnen (bij wijze van spreke dan, niet dat ik daar ooit ben geweest).
Happy Single zijn, daar geloof ik niet in. Volgens mij is het begrip Happy Single verzonnen door een marketeer die Happy Single chips, Happy Single badschuim of een Happy Single vibrator aan de man wilde brengen. Echt volledig happy kan een single toch niet zijn? Het is toch ongezellig om altijd alleen wakker te worden?
Waar ik heen wil met dit pleidooi? Ik ben best wel weer blij de laatste weken. Ik geniet van een etentje met goede vriendinnen, een DVD-avond met een goede vriend, een familie-feestje, een zondagmiddag in de kroeg met Gyps. Ik geniet dat het weer lente wordt en de bomen weer bloesem krijgen en ik overal crocussen en narcissen zie. Ik geniet van mijn nieuwe laarzen en dat ik weer gestopt ben met roken. Ik geniet van de poezen die zich 's avonds tegen me aan nestelen. Ik geniet van mijn nieuwe werk omdat ik elke dag weer om mijn collega's moet lachen en er steeds beter in word. Ik geniet van de lease-auto die ik gekregen heb. Ik geniet van het vooruitzicht dat ik binnenkort met vriendinnen naar Spanje en Berlijn ga. En ik geniet van de geplande cruise met oma en mams. Kortom; ik heb genoeg om van te genieten. En ik weet dat ik alleen van dingen kan genieten. Maar ik zou het toch wel weer heel leuk vinden om binnen een tijdsbestek van... zeg... een jaar of zo... weer een man tegen te komen waarmee ik samen kan genieten. Ik ben best goed in het Happy Single spelen, maar Happy Couple zijn vind ik toch net iets leuker.

de laatste keer dat ik hem zag

"Ik heb heel erg nieuws", zegt mijn moeder. "Herinner je je M nog? Van B en I?"
"Ja natuurlijk weet ik nog wie dat is", antwoord ik.

M is de zoon van vrienden van mijn ouders die bij ons in de straat woonden. Ik weet nog dat hij werd geboren. Dat ik hem als baby de fles gaf. Ik was een jaar of dertien en het was een van de eerste baby's die ik vasthield. M zag ik opgroeien van baby tot puber. Een lief jongetje dat bij mij achterop mocht als ik een bosrit op mijn paard ging maken. Een jongetje dat van bloemetjes en paarden hield en wat zachter dan andere jongetjes van zijn leeftijd was. De laatste keer dat ik hem zag, was hij een jaar of twaalf. Zijn moeder en hij gingen met ons mee op skivakantie. Daarna verhuisden zijn ouders en kwam ik hem nooit meer tegen.

"Wat is er met M", vraag ik bezorgd. "Is hij ziek?"
"Het is veel erger. Hij heeft vandeweek zelfmoord gepleegd".
"Dat meen je niet", roep ik. Dit bericht treft me als een mokerslag. "Waarom?"
"Dat weet niemand", vertelt mijn moeder. "Hij reed de dag ervoor nog met W mee naar huis na de verjaardag van zijn vader en toen vertelde hij haar dat hij rijles ging nemen en wat hij wilde worden".

M was pas eenentwintig. Een heel leven voor zich. De laatste keer dat ik hem zag was hij nog een kind. Een lief, zachtaardig jongetje wat wel stil was, maar waar verder niks mis mee leek te zijn. Wat zou er gebeurd zijn? Wat heeft er in zijn hoofd afgespeeld?

De laatste keer dat ik hem zag, was hij nog een kind en ik heb hem nooit volwassen zien worden. Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe een leven zo zwaar kan worden dat iemand echt geen uitweg meer ziet. Wat moet hij alleen geweest zijn.
De laatste keer dat ik hem zag, was hij nog een kind. Een lief, schattig en zacht kind. Was hij maar een kind gebleven. Maar misschien is hij dat nu wel.

En dan nu... iets grappigs (al is dat subjectief)

Het was weekend en twee vriendinnen (waar ik er een van ben) gingen uit in Amsterdam.
"Ik wil een rustige kroeg hoor", zei een van de vriendinnen tegen de ander. "Ik wil niet met een biertje krampachtig vasthoudend voor mijn borsten in de kroeg staan vanavond".
"Anders ik wel", merkte de andere vriendin op. "Ik wil een barkruk en een gezellig gesprek, verder niets".

Maar ja, zie maar eens een rustige kroeg die ook nog gezellig is te vinden op een drukke uitgaansavond in een hippe uitgaanswijk in Amsterdam.
Waarom ze dan naar die wijk toegingen? Omdat het de meest dichtbije wijk is en het regende. Denk aan de verzopen katjes-look in de kroeg. Dat is toch ook niet wat de vriendinnen wilden.

Uiteindelijk vonden ze een kroeg. Niet dat het daar echt rustig was. Want er moesten natuurlijk wel leuke mensen zijn. Anders hadden ze net zo goed thuis op de bank kunnen gaan zitten of aan de bar kunnen gaan hangen met de alcoholisten in de bruine buurtkroeg om de hoek. Dat wilden ze ook weer niet. Veeleisend zijn ze namelijk wel een beetje. En dus werd het een medium drukke kroeg. Zo'n kroeg waar je nog net kan lopen, waar nog net twee barkrukken over waren en waar toch nog wel leuk kijkmateriaal rondliep. Want hoewel beide dames niet op mannenjacht waren, is het leuke mannen spotten, toch wel een van hun favoriete bezigheden lately.

De vriendinnen ploften beiden op een barkruk en bestelden bier. Ze keuvelden een beetje over een andere vriendin en opeens was daar een goed gesprek over wat ze wilden in het leven. En opeens was daar een man. Een man waar ze beiden niet op zaten te wachten. Omdat ze 1. midden in een gesprek zaten, 2. niet op mannenjacht waren en 3. hij geen leuk kijkmateriaal was. Misschien had hij wel een heel goed hart, maar hij had een slechte openingszin, namelijk: "Dag meisjes, hebben jullie het een beetje naar je zin vanavond".
Meisjes, dat woord alleen al. Kijk, vriendinnen mogen elkaar meisje(s) noemen, maar vreemde mannen mogen dat niet. Dat die vreemde mannen het even weten. Just in case ze de vriendinnen weer een keer tegen komen. Meisjes klinkt namelijk lichtelijk denigrerend uit de mond van een vreemde man. Zeker uit de mond van deze niet - kijkmateriaal - zijnde man.

De vriendinnen keken naar de man en toen naar elkaar. En ze keken met een blik van: 'hoe krijgen we deze man zo snel mogelijk weer weg'. Maar de man had dat niet door. Die stond met een schaapachtige blik naar de meisjes vriendinnen te grijnzen, denkende dat hij net een fantastische openingszin had gehad.
"Wij hebben een hele leuke avond", zei de ene vriendin toen. Waarop de andere vriendin haar een blik toewierp van 'oh nee, please, begin niet aan een gesprek'.
De ene vriendin begreep het en vervolgde met: "Mag ik jou een vraag stellen?"
De vreemde man knikte gretig.
"Wat verdien jij nou netto per maand?"
De vreemde man had die vraag nou net niet zien aankomen en lachte, wederom, schaapachtig. "Nou.... eh... Netto?"
"Ja netto", zei de ene vriendin bits.
"Daar ga ik even over nadenken", antwoordde de vreemde man en liep weg.

Terugkomen deed hij niet. En dat was maar goed ook. Want de vriendinnen grinnikten nog uren na om de oh zo gevatte vraag waarmee ze de vreemde man zo adequaat weg hadden gekregen. Dat was een waar leermoment. Hoe krijg je een vreemde man waar je niet op zit te wachten weg? Gewoon naar zijn salaris vragen. Daar willen dat soort vreemde mannen namelijk toch niet over praten. Tenzij ze op de beurs werken natuurlijk. Maar dat is een heel ander verhaal.