Ooit was ik heel blij toen een relatie stopte. Ik wilde heel graag geloven dat ik in een sprookje leefde, maar het bleek een nachtmerrie te zijn. Toen het over was, voelde ik me vrij en kon ik weer adem halen. Het toneelstuk was over. Ik had het goed gespeeld, maar het applaus bleef uit. Ik was blij toen ik van het podium afstapte.
Ooit zou het goed zijn. Ik zou verliefd zijn en er echt in geloven. Niet alleen maar spelen dat ik er in geloofde.
Die liefde kwam. Het leven nam rare sprongen en opeens lag ik in zijn armen gelukkig te zijn. Dat iedereen riep dat het te snel was gegaan en dat hij nog het een en ander moest verwerken, dat sloeg ik in de wind. Ik was er klaar voor en aan toe, gelukkig en hij zou me alleen nog maar gelukkiger gaan maken. Hij was het missende puzzelstukje in mijn leven en met hem zou de puzzel alleen nog maar mooier worden.
Dat het leven rare sprongen maakt, dat wist ik al. Het maakte opeens alleen wel hele nare sprongen. Ellende komt nooit alleen. Maar je ervaart wat pas wat ellende is, als je er midden in zit.
Zo viel ik ineens van die berg van geluk en kwam in een zwart dal terecht. Een dal waarvan ik geen idee had hoe ik er uit moest komen want de energie om te klimmen had ik niet.
Toen ik zo ontzettend ongelukkig was, ging ik nadenken. Was ik wel echt gelukkig geweest? Was ik niet blijven toneelspelen? Was hij het wel echt geweest?
Na uren van wikken en wegen, waterproof mascara, Bach rescue druppeltjes en wc-rollen vol tranen, wist ik het. Ja, hij was het wel echt geweest. Maar ik was het niet echt. Niet echt gelukkig. En als een ding niet kan, is het van een ander verwachten dat diegene je gelukkig gaat maken. Je moet het eerst zelf zijn. Anders kan je geen relatie aan. Je moet van jezelf houden om volledig van een ander te kunnen houden.
Ik besloot dat het anders moest. Dat ik niet meer zo moest piekeren om dingen. Dat ik een leuk mens ben, maar dat ik dat mens ook de kans moet geven leuk te zijn. En dat ik niet altijd bezig moet zijn met gelukkig te worden. Ik moet het ook zijn.
Blij zijn met wat ik wel heb en niet bezig zijn met wat er niet is. Want op die manier komt het nooit.
Opeens wist ik hoe ik uit het dal moest klimmen. Ik glimlachte weer. En tijdens het klimmen, kon ik ook weer lachen. Ik kreeg weer energie en voelde me steeds beter.
De top van die berg is nog niet in zicht. Maar ik ben op weg.
Ik heb een hele leuke nieuwe baan, geweldige vrienden en fijne familie. Dierbaren die stierven krijg ik niet meer terug, maar ik ben blij dat ze in mijn leven zijn geweest. Mensen kunnen beter worden. En ik word ook beter. Geluk heb je zelf in de hand. En je kan het zeker niet van een ander laten afhangen. Houden van is loslaten. Houden van jezelf betekent bepaalde dingen loslaten.
Er is een ding dat ik zeker weet: 'I don't wanna hurt no more'.
Ooit zal het helemaal goed zijn. Ik zal verliefd en gelukkig zijn en gelukkig maken. Ooit.
Categorie: default
30 Maart '08 - 13:20
hoe het sufste liedje van abba en een oud vrouwtje mij weer een stap verder hielpen
Het is spitsuur bij de supermarkt. Ik had al helemaal geen zin om boodschappen te gaan doen en nu het zo druk blijkt, zakt de moed me in de schoenen. Terwijl ik mijn fiets parkeer, haal ik mijn iPod uit mijn tas. Die moet het nog een beetje leuk maken, het boodschappen doen. En dus zet ik die op shuffle.
Ja hoor, zal je altijd zien; begint 'ie met een suf Abba-liedje. Abba heeft nauwelijks suffe liedjes, dus wat is de kans? Maar ik ben te duf om op forward te drukken en ik heb een stille afspraak met mezelf dat ik liedjes moet uitluisteren.
Bij de ingang staat een oud Indisch vrouwtje. Ze ziet er verward uit en schreeuwt naar de mensen. Ik probeer haar te negeren, maar ook ik krijg er van langs. Terwijl ik haar aankijk hoor ik: I was a woman never thinking of others
And my life was so lonely, didn't care for anybody
But then I happened to meet a begging man in the street
As I turned down his praying I heard someone saying
Treat him well, he is your brother
You might need his help one day
We depend on one another
Love him, that's the only way
On the road that we're going
We all need words of comfort and compassion
Treat him well, he is your brother
Love him, that's the only way
Snel doe ik mijn boodschappen. Ik probeer me niet druk te maken om de rij die bij de kassa staat. Als ik afgerekend heb, neem ik de roltrap naar boven en zie ik dat het oude vrouwtje ineengedoken in een hoek bij de ingang zit.
Iedereen loopt voorbij en negeert haar. Alsof ze lucht is. Ook ik loop haar voorbij, maar kijk wel naar haar. Ze ziet er niet goed uit. Ze beeft en het lijkt of ze huilt.
Als ik mijn fiets van het slot haal, herinner ik me Abba's woorden. Treat him well, he is your brother
You might need his help one day
We depend on one another
Love him, that's the only way
Het is alsof er een belletje in mijn hoofd rinkelt. Mijn fiets zet ik weer op het slot en ik loop terug.
Ik hurk bij haar neer en vraag: "Gaat het?"
Met een bezweet gezicht kijkt ze verbaasd op. Ze schudt van nee. "Ik voel me niet lekker. Het lijkt alsof ik ga flauwvallen".
"Wacht hier", zeg ik. "Ik ga even een blikje cola voor u halen".
Ze knikt.
Een tijdje later geef ik haar een koud blikje cola en blijf bij haar terwijl ze het opdrinkt.
We praten niet, maar ik merk dat ze het fijn vindt dat ik er ben.
"Bedankt", zegt ze na haar laatste slok. "Ik voel me wel iets beter".
"Ja", vraag ik. "Komt het goed?"
Ze knikt en kijkt me opeens indringend aan. "En met jou komt het ook goed".
Ik schrik er een beetje van en laat het even bezinken terwijl ik wegkijk.
"Weet ik", zeg ik dan. "Ik ben al op weg".
"Jullie gaan hier sterker uitkomen. Je bent een prachtig meisje", zegt ze terwijl ze m'n hand vastpakt. "Maar het belangrijkste is dat je een mooi hart hebt. Luister naar je hart en niet naar je hoofd".
De tranen prikken achter m'n ogen terwijl ik afscheid van haar neem.
Als ik naar huis fiets luister ik naar Abba. Treat him well, he is your brother
You might need his help one day
We depend on one another
Love him, that's the only way
*******
Lieve mensen,
Bedankt voor alle lieve reacties en mailtjes. Het gaat een stuk beter en het is heel fijn om te weten dat er mensen zijn die aan je denken.
Liefs,
Kaat