Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 Januari '08 - 16:19

de brutale Pakistaanse lefgozer

Via Linkedin kreeg ik een mailtje. Dat iemand mij wilde toevoegen als connectie omdat ik iemand was die hij vertrouwde.
Dat is natuurlijk heel fijn, dat iemand je vertrouwt, alleen kende ik de man in kwestie niet.
Ik zocht zijn profiel op, keek naar zijn werkervaring en zag dat hij bij hetzelfde bedrijf had gewerkt als ik. Ook had ik een paar linken naar hem toe via bekenden die ook collega’s bij dat zelfde werk waren geweest.
Toch vond ik het gek, want de man die mij wilde toevoegen was een Pakistaan en woonde daar ook. ‘Ach, misschien heeft hij een paar maanden stage bij ons gelopen’, dacht ik en ik accepteerde zijn uitnodiging.

De volgende dag kreeg ik weer een mailtje. De Pakistaanse man stuurde mij zijn cv en schreef dit:
Dear K,
Here is my cv.
Please find my job with visa.
Please Please Please Please Please Please Please Please Please Please Please Please
Do It!
Een opmerkelijk mailtje, vond ik het. Vooral omdat ik in de bijgevoegde cv zag dat hij helemaal niet bij hetzelfde bedrijf gewerkt had.
Het was een uitgebreide cv boordevol met fouten. Ik leerde hem echt een beetje kennen; de getrouwde Pakistaan uit Lahore.
Ik zou echt niet weten hoe ik hem aan een baan zou moeten helpen, maar vond het wel lef dat hij zijn cv zo maar de wereld rond had gestuurd. En ik vond het brutaal. Dat ook. Een brutale Pakistaanse lefgozer. Hoe vaak krijg je daar nou mailtjes van?
Twee keer zou later blijken.
Want een paar minuten nadat zijn mail met cv was binnengekomen, kreeg ik nog een mailtje. Of ik op Linkedin even een recommendation voor hem kon plaatsen. Hij had zelf de tekst al geschreven. Die ging zo:
M is a man I know very well. He works hard. He does his work everything. He is to trust. Please hire him.
Niet alleen had de Pakistaan lef en was hij brutaal, hij had ook nog humor. Want ik moest heel hard om zijn mail lachen. Alsof ik zo’n recommendation vol fouten en onwaarheden zou plaatsen!
En dus surfde ik naar Linkedin en delete ik de brutale Pakistaanse lefgozer als contact.
Bij twee mailtjes zou het dus blijven.
Brutale mensen hebben de halve wereld en door Internet en netwerken als Linkedin is die wereld wel heel klein geworden.

Categorie: levenstekens

22 Januari '08 - 15:40

twee conclusies en een wens

Ooit zat ik in de trein. Er zat een familie naast me in het vierbankszitje. Man, vrouw, jongen, meisje, zo'n gezin waar niks mee is. Je kent ze wel.
Maar er was wel wat mis. Want de man had van alles fout gedaan en dat was de vrouw hem aan het vertellen. Dat deed ze alleen zo hard, dat ook de hele wagon te horen kreeg waarom haar man zo'n sukkel was.
Hij had de koffer (ze gingen op vakantie) niet goed ingepakt, de auto niet gewassen, de taxi te laat gebeld en ga zo maar door. Allemaal van die dingen waarvan ik dacht: 'Doe het dan lekker zelf trut', maar het niet zei.
In plaats van er wat van zeggen, ging ik uit plaatsvervangende schaamte steeds dichter bij het raam zitten en probeerde ik de andere kant op te kijken en niet af en toe heel hard te gniffelen. Aan het eind van de treinreis wilde ik de kinderen bijna adopteren.
Het enige wat ik nog wel deed, was toen ik uitstapte het bewuste echtpaar en vooral haar aankijken en ze vervolgens heel hard ' nog een fijne vakantie' te wensen waardoor de rest van de coupé nog al moest lachen, maar dat kan ik me ook ingebeeld hebben want eigenlijk liep ik heel laf heel hard weg.

Toen we van vakantie terugkwamen had ik een deja vu. Bij de bagageband stond er namelijk bijna precies zo'n gezin.
Ik stond er naast en luisterde naar de vrouw die opsomde wat haar man allemaal verkeerd had gedaan. De kinderen keken wat gegeneerd vooruit en ik deed hetzelfde. Af en toe wierp ik een blik opzij, maar eigenlijk was ik bang dat ze ook tegen mij zou beginnen en probeerde ik die momenten dus ook zo kort mogelijk te houden. Gelukkig heb je bij zo'n bagageband wat om naar te staren, behalve als er geen een koffer langskomt. En dat was nou net het geval. Maar zelfs daar wist de pinnige vrouw haar man van te beschuldigen. Ze waren namelijk te snel uit het vliegtuig gestapt.
De koffers kwamen uiteindelijk over de band en de man ging sullig hun koffers ervan afhalen. Maar ook dat deed hij helemaal verkeerd. Met schelle stem riep de vrouw over de hoofden van de andere passagiers heen hoe hij het beter moest doen. Ik was blij toen ze al hun koffers hadden en wegliepen, al was het natuurlijk best leuk voor het entertainmentgehalte bij de toch doorgaans saaie bagageband.

Maar goed. Ik trok twee conclusies en deed een wens.
De eerste conclusie was: Sommige vrouwen gaan ruzie met hun man maken als ze op vakantie gaan of ervan terug komen.
De tweede conclusie was: Sommige vrouwen generen zich nergens voor.
En mijn wens is: God bewaar me dat ik ooit zo'n vrouw word.

Categorie: levenstekens

20 Januari '08 - 15:02

de hond en het Zweedse meisje

De eigenaren van het resort hadden zwerfhonden geadopteerd. Een stuk of vijf liepen er rond, maar het kunnen er ook meer geweest zijn want sommigen leken op elkaar.
Op het strand kwamen ze gezellig bij je liggen en vooral onder de boom in de schaduw.

Mr. X ging een dag duiken en ik bleef achter. Ik ging naar het strand en was daar gelukkig niet alleen want een van de honden besloot me gezelschap te houden.
Toen ik een dutje deed en mijn ogen opende keken de hond en ik elkaar aan. Het leek alsof hij ook net zijn ogen opende.
"Een strand, een boom, prachtige zee en fijn gezelschap, meer heb je niet nodig", dacht ik nog.
Ik las een boek en de hond zat naast me. Af en toe keken we naar elkaar en kwispelde hij.
Verliefd was ik al, maar langzamerhand stal ook de hond mijn hart. Ik overwoog hoe ik hem het beste mee naar Nederland zou kunnen nemen.

Teruggekomen van de lunch lag de hond nog steeds naast mijn handdoek. Een klein blond Zweeds meisje van een jaar of drie had zich bij de hond gevoegd.
De rest van de middag kabbelde voort. Mét hond en klein mooi blond Zweeds meisje. Het meisje speelde met de hond en af en toe vertelde ze me wat in het Zweeds. Ik sprak Nederlands terug, maar ze leek me te begrijpen. Haar ouders zaten iets verder en keken vertederd naar hun dochtertje en haar nieuwe vriend en vriendin.

Het lunchen had me moe gemaakt en ik deed nog een dutje. Hoe lang ik sliep, weet ik niet, maar toen ik wakker werd en naast me keek, zat het kleine blonde meisje nog naast me. Ze had nu een geel jurkje aan met roze stipjes en de hond lag met zijn hoofd op haar schoot. Het meisje lachte naar me en haar blauwe ogen twinkelden. De wind speelde met haar krulletjes. Ze aaide de hond. Met haar duimpje streek ze over zijn haren.
"Een strand, een boom, prachtige zee en fijn gezelschap. Wat een heerlijke lome dag", dacht ik. En ik twijfelde hoe ik de hond én het Zweedse meisje het beste mee naar Nederland zou kunnen nemen.

Categorie: levenstekens

17 Januari '08 - 16:00

my island in the sun

“Ken jij dat liedje”, zeg ik tegen Mr. X als we op het strand van een prachtig eiland liggen.
“Welk liedje?”
“This is my island in the sun”, antwoord ik en ik probeer het een beetje voor hem te zingen.

Er ging geen belletje rinkelen. En dus zocht ik thuis even op youtube, waar ik het meteen vond. Gemonteerd onder een vakantiefilmpje van een dagtripje naar een eiland. Het eiland waar wij toen waren. Laat ik nou niet in toeval geloven.



Nou en daar was ik dus. Plus op nog wat andere eilanden en in Phuket en Bangkok.
En nu ben ik weer terug. Ook prima. Godfried Bomans zei het al: “Men gaat op reis om thuis te komen”.
Daar wil ik alleen nog dit aan toevoegen:
"Je geniet pas echt van een reis als je weet dat het thuis ook goed is". En thuis is het goed. Heel goed zelfs. Al heb ik elk moment van alles genoten, het is fijn om weer thuis te zijn.