De dag dat jij mij opeens aanraakte, voelde ik wat. Het was een hele gewone aanraking geweest, maar mijn hart ging er sneller van kloppen en in de dagen die volgden, kreeg ik je niet meer uit mijn hoofd.
Een paar dagen eerder had je me verteld over jullie problemen. Dat had ik nog heel schattig van je gevonden, dat je zo oprecht verteld had hoe het was gegaan en wat jullie er aan gingen doen.
Ooit had ik gedacht dat je me leuk vond. Maar ik had iemand en jij was getrouwd dus vond ik het een beetje nutteloos om daar verder nog over na te denken.
Maar na het eerste fysiek contact, wilde ik het weten. Wat beteken jij voor mij en ik voor jou?
Ik stuurde je een onbeduidend mailtje en jij ging daar op in. En vanaf toen is het allemaal heel snel gegaan. Binnen een paar dagen wist ik het zeker, jij had gevoelens voor mij en ik merkte dat dat wederzijds zo was. Misschien was het er zelfs al wel maanden geweest, maar had ik er niet voor open willen staan. Binnen een paar dagen uitten we allebei wat we voelden en werd het alleen maar heftiger.
Ik wist dat ik je wilde, maar dat dat niet zou gaan. Jij zou aan je relatie gaan werken en ik vond dat je het een kans moest geven. Een mens is niet monogaam en het is makkelijk om ergens aan toe te geven op het moment dat het andere even niet goed loopt.
"Wil je stoppen", vroeg je aan mij en ik dacht er serieus over na. Onze relatie bestond uit een mailwisseling en een sporadische toevallige ontmoeting, verder niet. Ik wilde niet stoppen alhoewel ik wist dat het het beste zou zijn.
"We zien wel", was jouw vaste antwoord als ik vroeg waar dit naar toe ging. "Het leven maakt rare sprongen en ik volg".
Maar ondertussen begon het gevoel alleen nog maar te groeien. Ik smolt als ik je zag. Was je ooit een leuke man geweest, nu was je de leukste.
We spraken af. Terwijl we allebei wisten dat dat geen goed idee zou zijn. Maar we hadden nog nooit tegenover elkaar aan tafel gezeten. Zonder dat er anderen bij waren. En we wilden nu wel eens weten of we de boel niet heel erg romantiseerden. Misschien viel het allemaal wel mee. Zaten we elkaar gewoon gek te maken met niets?
Het viel niet mee. Toen ik je zag zitten, wist ik het al: "Dit gaat mis".
Er gebeurde niets, maar toen ik alleen naar huis fietste werd ik verdrietig. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen? Waarom manoevreerde ik mezelf in een situatie waar ik altijd van geroepen had dat die me niet zou overkomen?
Ik leek wel een puber. Maar ik voelde dingen die ik al tijden niet had gevoeld en ondanks de angst voelde het goed.
Eten lukte niet meer. De hele dag zat jij in m'n hoofd.
"Doe nou maar geen dingen waar je later spijt van krijgt", smste ik je vrijdag terwijl ik eigenlijk hoopte dat je naar me toe zou komen.
Je kwam toch. De weg terug werd steeds moeilijker terug te vinden. Maar je ging wel naar huis omdat we allebei geen dingen wilden doen waar jij later spijt van zou krijgen.
De volgende dag smste je het verlossende woord. Jullie gingen uit elkaar. Ik denk ik niet dat ik ooit zo opgelucht ben geweest.
Dat jullie uit elkaar gaan, daar heb ik geen schuld aan. Jullie kregen allebei gevoelens voor iemand anders. Ik heb jou niet verleid. Het is gewoon zo gelopen.
Het is heel snel gegaan. De timing is waardeloos. Ik kom net uit een relatie en jij nu ook. Maar het verlangen is te groot om te negeren.
Over een paar weken kunnen we pas kijken of dat wat we allebei voelen ook dat is wat we willen. Want jij en ik, dat was er opeens. Maar we zijn nog nooit 'echt' samen geweest.
Dan zullen we pas weten of er behalve die enorme aantrekkingskracht ook een stabiele basis zal zijn.
Ik hoop het wel.
We zien wel. Het leven maakt rare sprongen en ik volg. Ik volg graag.
Categorie: levenstekens
26 Augustus '07 - 09:42
bang om te verliezen
Het is te vroeg. Te vroeg voor ons allebei. Dat weet jij. Dat weet ik.
Maar het gevoel is te groot. Het gevoel dat er opeens was. Het gevoel dat ik niet meer kan wegstoppen of negeren.
Er is geen weg meer terug.
De emotionele achtbaan waar we beiden inzitten, heeft geen stopknop en gaat al te snel om er nog uit te springen.
Want dan zou ik me vreselijk bezeren.
Het is een situatie waar sowieso iemand gekwetst gaat worden. Iemand gaat verliezen. En ik ben geen goede verliezer.
"We zien wel", zeg je tegen mij.
En ik weet dat ik geduld moet hebben. Maar ik ben zo ongeduldig.
Jij hebt tijd nodig en ik eigenlijk ook.
Maar het gevoel is te groot. Het is de hele dag aanwezig. Levensgroot.
Ik keek niet meer achterom toen ik wegfietste. Dat durfde ik niet.
Zag je dat?
Ik was al verdronken in je kus en de blik in je ogen en was bang om nog dieper te zinken.
Jij ging naar haar en het is allemaal zo raar.
Opeens zit ik een situatie waar ik altijd van zei dat het mij nooit zou overkomen.
Maar het gevoel is te groot.
Voor iemand die geen goede verliezer is, is dit verschrikkelijk eng.
Ik ben bang om te verliezen wat ik nooit heb gehad.
Lisa: Leave me out with the waste
This is not what I do
It's the wrong kind of place
To be thinking of you
It's the wrong time
For somebody new
It's a small crime
And I've got no excuse
Lisa: Is that alright? yeah.
Give my gun away when it's loaded
Is that alright? yeah.
If you don't shoot it how am I supposed to hold it
Is that alright? yeah.
Give my gun away when it's loaded
Is that alright? yeah
With you...
Damien: Leave me out with the waste
This is not what I do
It's the wrong kind of place
To be cheating on you
It's the wrong time
She's pulling me through
It's a small crime
And I've got no excuse
Damien: Is that alright with you?
Give my gun away (Lisa: Is that alright? Yeah.)when it's loaded
Is that alright with you?
If you don't shoot it how (Lisa: Is that alright? Yeah. ) am I supposed to hold it
Is that alright with you?
Give my gun away (Lisa: Is that alright? Yeah. ) when it's loaded
Is that alright
Is that alright with you?
Damien: Is that alright, yeah?
Give my gun away (Lisa: Is that alright? Yeah. ) when it's loaded
Is that alright with you?
If you don't shoot it how (Lisa: Is that alright? Yeah. ) am I supposed to hold it
Is that alright with you?
Give my gun away (Lisa: Is that alright? Yeah. ) when it's loaded
Is that alright
Is that alright with you?
(Slight Overlap..)
Damien: Is that alright, yeah?
Lisa: Give my gun away when it's loaded
Damien: Is that alright, yeah?
Lisa: If you don't shoot it how am I supposed to hold it
Damien: Is that alright, yeah?
Lisa: Give my gun away when it's loaded
Damien: Is that alright, is that alright?
D & L: Is that alright with you?
Damien: No...
Categorie: default
23 Augustus '07 - 09:40
Voor jou
klik op plaatje
This is our last goodbye
I hate to feel the love between us die.
But it's over
Just hear this and then I'll go:
You gave me more to live for,
More than you'll ever know.
Well, this is our last embrace,
Must I dream and always see your face?
Why can't we overcome this wall?
Baby, maybe it's just because I didn't know you at all.
Kiss me, please kiss me,
But kiss me out of desire, babe, and not consolation.
Oh, you know it makes me so angry 'cause I know that in time
I'll only make you cry, this is our last goodbye.
Did you say, "No, this can't happen to me"?
And did you rush to the phone to call?
Was there a voice unkind in the back of your mind saying,
"Maybe, you didn't know him at all,
you didn't know him at all,
oh, you didn't know"?
Well, the bells out in the church tower chime,
Burning clues into this heart of mine.
Thinking so hard on her soft eyes, and the memories
Offer signs that it's over, it's over.
Categorie: levenstekens
19 Augustus '07 - 11:07
lief klein zusje
Lief klein zusje,
Deze week word je dertig. Maar ik heb nog nooit een gesprek met je gevoerd. Niet dat ik dat niet zou willen. Dolgraag wil ik dat. Ik zou er alles voor over hebben, om maar een keer met je te kunnen praten. Over wat je voelt en wat je wilt. Maar jij kan niet praten. En inmiddels heb ik alle hoop opgegeven dat je dat ooit nog gaat doen.
Deze week word je dertig. Maar mama helpt je nog met aankleden. Legt je kleren voor je klaar en zorgt dat je je broek niet achterstevoren aantrekt. In je tas voor het dagverblijf stopt ze een extra t-shirt, want je sijbelt nog al en als je heel erg boos bent, bijt je je trui stuk. Ik wou dat we wisten waarom je boos wordt. Maar je kan het niet zeggen. Misschien word je wel zo boos omdat we je dan niet begrijpen?
Deze week word je dertig. Maar je kan niet alleen in bad. Omdat je epilepsie hebt, zijn we veel te bang dat je een toeval krijgt en zal verdrinken. Je mag als je heel moe bent zelfs niet alleen van de trap aflopen. Wij willen niet dat je te pletter stort. Je zal nooit zelfstandig wonen. Privacy is geen woord dat in jouw woordenboek voorkomt. Ik vraag me af of je het niet erg vindt dat we je altijd in de gaten houden.
Deze week word je dertig. Maar je luistert nog graag naar kinderliedjes en houdt van Disneyfilms. Je kan ze zelfs driehonderd keer kijken zonder er genoeg van te krijgen. Je bent al bijna dertig, maar je zal altijd een kind blijven. Tenminste, dat nemen we aan. Want misschien word je er wel schijtziek van. Dat we tegen je praten alsof je nog een kind bent. Soms proberen we je wel als een volwassene te behandelen, maar uit automatisme gaan we toch weer vaak over op kinderpraat. Kon je het maar zeggen. Kon je maar iets zeggen.
Deze week word je dertig. En ik denk dat je op jouw manier best gelukkig bent. Maar helemaal zeker weet ik het niet.
Waar denk je aan als je alleen op je kamertje zit? Wat bedoel je als hartverscheurend huilt. Hoe voel je je als je hard lacht?
Lief zusje, deze week word je derig. Officieel ben je nu echt wel volwassen. Maar voor mij zal je altijd kind blijven. Mijn lief klein zusje. Ik zou er alles voor over hebben om, al is het maar één keer, met je te kunnen praten.
Categorie: levenstekens
16 Augustus '07 - 22:09
Zal ik vergeten worden?
"We hebben de kinderen verteld dat jij niet meer bij D woont", zegt ex-zwager door de telefoon.
Ik spreek hem voor het eerst sinds 'de breuk'.
Mijn gedachten dwalen af. Ik heb ze helemaal geen gedag meer gezegd. Zouden ze verdrietig zijn geweest?
"Ja dat lijkt me het beste", zeg ik met een gebroken stem.
Ik voel een brok in mijn keel en mijn ogen prikken. Zijn neefjes waren ook mijn neefjes geworden. Maar nu zijn ze dat niet meer. De kinderen die het dichst bij me stonden, van wie ik het meeste was gaan houden, daar heb ik nu op een geestelijke band na, helemaal niks meer mee. Ik zal ze niet meer zien. Te verwarrend.
"Nou G, goed je gesproken te hebben", zeg ik omdat ik wil ophangen. Het wordt me allemaal opeens te zwaar.
"Kaat, het gaat je goed. Succes met alles. We komen elkaar vast nog wel eens tegen".
"Ja vast", zeg ik. En ik weet dat het waar is.
Als ik opgehangen heb staar ik een minuut of wat in het luchtledige.
Zal ik vergeten worden? Komt er een nieuwe tante? Ik hoop het wel. D verdient een leuke vrouw. Een vrouw zoals ik, maar dan een waarmee hij wel de rest van zijn leven gaat delen.
Maar baby B zal mij nooit meer kennen en de bijna driejarige S en vierjarige N weten over een jaar ook vast niet meer dat ik ooit hun tante was. Iemand anders zal ze troosten als ze hun knietje stoten. Een andere vrouw zal hun handje vasthouden als ze bang zijn voor het monster dat onder het bed zit. Zij zal hun verhaaltjes voorlezen en in bad doen en ze zullen tegen haar aan gaan liggen als ze moe zijn en met een duimpje in de mond bijna in slaap soezelen terwijl zij hun haartjes aait. Ze zullen haar enthousiast boven aan de trap begroeten en ik zal niet meer dan een vage herinnering zijn.
Misschien kom ik ze nog eens tegen. Misschien ook niet. Als N vijftien is en zijn moeder hem aanstoot. "Dat is Kaat, daar wilde je ooit mee trouwen!"
Dat zal hij vast niet leuk vinden.
Misschien is het beter als ik ze niet meer zie. Dat alles in mijn hoofd gewoon zo blijft zoals het was toen ik ging.
Zullen ze verdrietig zijn? Ik hoop van niet.
Maar ik ben het wel. Omdat die kleine mannetjes toch in mijn hart zijn gaan wonen. Het hoort allemaal bij uit elkaar gaan. Maar het doet pijn. Heel veel pijn. Over een maand of wat zijn ze mij misschien wel vergeten, maar ik zal hun nooit vergeten. Voor mij blijven ze toch een soort van mijn neefjes. En stiekem hoop ik dat ik altijd tante K blijf.
Categorie: levenstekens
14 Augustus '07 - 21:25
de aardige wegenwachtman
"Wat hoor ik", riep ik paniekerig tegen mijn twee meerijdende collega's in de auto.
"Geen idee, een helikopter of een motor of zo", zei collega 1 onwetend.
Collega 2 was aan het bellen en hing meteen op. "Ka naar de kant?"
"Waarom", zei ik angstig terwijl ik ondertussen druk om me heen keek, zoekend naar de helikopter of motor.
"Omdat ik denk dat we een lekke band hebben", schreeuwde collega 2 boven het geluid uit.
"Het rijdt ook heel raar. Ik krijg tegendruk van de weg", merkte ik op tijdens het mijn auto naar de vluchtstrook sturend.
Het was een lekke band. En ik had natuurlijk weer geen idee waar mijn volkswagenpasje was waarmee ik de pechdienst kon bellen.
"Oh maar ik ben lid van de wegenwacht", concludeerde collega 2. "Daar mag je als inzittende ook gebruik van maken".
Pffff, dat was relaxed.
118 werkte alleen niet meer en we konden ons alledrie nog wel de reclame van het nieuwe inlichtingennummer voor de geest halen, maar wat ze nou precies zongen was niet blijven hangen. Er werden wat vrienden gebeld, maar dat zul je altijd zien... als je iemand nodig hebt nemen ze de telefoon niet op. Uiteindelijk lukte het toch om iemand te pakken te krijgen die ons het wegenwachtnummer doorgaf. De ANWB werd gebeld en ze zouden er binnen een uur zijn.
Natuurlijk ging het regenen en hadden we zin in een sigaret die we alledrie niet bij ons hadden want we zijn immers gestopt.
Gelukkig was de wegenwacht er heel snel. Collega 2 stapte uit om de wegenwachtman te begroeten. Terwijl ze met hem stond te praten stapten collega 1 en ik ook uit de auto.
"Wow, dit is mijn lucky day", zei de wegenwachtman grijnzend. "Ik verwachte een dame, maar nu krijg ik er drie".
Binnen vijf minuten had hij het gefikst. Gelukkig bleek dat we de band echt niet zelf hadden kunnen verwisselen, want ik voelde me al zo'n muts. Zo'n muts die niet eens zelf in haar business suit op zwarte muiltjes haar band kan verwisselen.
"Nog een ding", vroeg de wegenwachtman toen hij klaar was. "Jij bent lid van de ANWB hè", zei hij terwijl hij naar m'n collega 2 wees.
"Ja", knikte ze trots zijnd op haar lidmaatschap.
"Maar het is niet jouw auto".
"Nee", zei ik en ik voelde al een tweede bui hangen. "Het is mijn auto".
"Voor deze ene keer zie ik het wel door de vingers. Ik ben niet zo'n ambtenaar", zei de mannen lachend terwijl hij zijn hand opengespreid voor zijn gezicht hield.
"Oh bedankt", riepen we in koor.
"En nu stappen in Amsterdam", vroeg hij met oprechte interesse.
"Eigenlijk zijn we collega's en komen we net uit ons werk", antwoordde collega 1.
"Dat zou ik ook niet zeggen", zei hij terwijl hij ons fronzend aankeek. "Nou dames, een fijne avond".
Soms kom je nog aardige mensen tegen. Wegenwachtmannen die zichzelf geen ambtenaar vinden.
Soms is het stiekem heel fijn om een vrouw te zijn. Vooral als je zo'n vrouw bent die stiekem helemaal geen zin heeft om te überhaupt te proberen een band te verwisselen en een aardige wegenwachtman tegenkomt.
Categorie: levenstekens
13 Augustus '07 - 20:41
Mijn vrijheid
Jaren lang heb ik mijn rijbewijs halen uitgesteld. Elke jaar had ik wel een nieuw excuus variërend van "Ik ga studeren. Wat is de toevoegde waarde van een rijbewijs als ik een ov heb?" tot “Ik woon midden in Amsterdam, waar zou ik die auto in godsnaam moeten parkeren?” Allemaal bullshit natuurlijk. Ik wilde gewoon niet opgaan voor m’n rijbewijs omdat ik bang was dat ik zou zakken. Dat was op mijn negentiende en op mijn vijfentwintigste namelijk al gebeurd.
Uiteindelijk stopte ik op mijn tweeëndertigste met mijn baan en wat peper in mijn reet. Solliciteren zou een stuk makkelijker gaan mét rijbewijs dan zonder dus ik moest en zou het halen. En wel nu. Voor de zekerheid sloot ik toch maar een examengarantie af. Lees hier verder....
Categorie: levenstekens
10 Augustus '07 - 10:55
Hallelujah
Bij elk liefdesverdriet hoort een muziekje. Voor deze is het Hallelujah en dan de versie van Jeff Buckley. Het origineel van Leonard Cohen is al prachtig, maar van Jeff Buckley's krijg ik een brok in mijn keel en prikkende ogen. En het is dat er bij joodse begrafenissen geen muziek gespeeld wordt, anders had ik naast Both Sides Now en Wij zullen doorgaan dit nummer gewild. Niet dat ik levensmoe of zo ben hoor. Het gaat best goed. Ik ben rustig alles een plekje aan het geven. Aangezien ik mijn huis weer aan het herinrichten ben, is dat letterlijk en figuurlijk. Uiteindelijk komt alles helemaal goed. Er zijn altijd ergere dingen die je kunnen overkomen. Hallelujah!
Well I heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don't really care for music, do ya?
Well it goes like this
The fourth, the fifth
The minor fall and the major lift
The baffled king composing Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Well Your faith was strong but you needed proof
You saw her bathing on the roof
Her beauty and the moonlight overthrew you
she tied you to her kitchen chair
She broke your throne and she cut your hair
And from your lips she drew the Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Well baby I've been here before
I’ve seen this room and I've walked this floor
I used to live alone before I knew ya
I've seen your flag on the marble arch
Love is not a victory march
It's a cold and it's a broken Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Well there was a time when you let me know
What's really going on below
But now you never show that to me do you?
And remember when I moved in you?
And the holy dove was moving too
And every breath we drew was Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Well maybe there's a God above
But all I've ever learned from love
Was how to shoot somebody who'd OUT DREW YA
And it's not a cry that you hear at night
It's not somebody who's seen the light
It's a cold and it's a broken Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah
Hallelujah <<(held for a long time)
Hallelujah
Categorie: levenstekens
08 Augustus '07 - 09:48
DLVML
Meer dan een jaar geleden werd ik stapelverliefd op DLVML. De eerste maanden liep ik op roze wolkjes. Dit was het dan, alles wat ik ooit wilde, dat was hij.
Samen maakten we een soort wandeling, een wandeling van verliefdheid en geluk. Maar op een gegeven moment wilde ik links af slaan en hij naar rechts. We probeerden nog wel een middenweg, maar die was er niet. Even liep hij mee op mijn pad, maar daar werd hij niet gelukkig van en zijn route, die ik ook probeerde, voelde voor mij niet goed.
Hij wilde en kon mij niet veranderen en ik andersom hem ook niet.
Vorige week besloten we een punt achter onze relatie te zetten. Omdat we beiden teerden op de mooie momenten uit het verleden, maar de toekomst niet zagen zitten. De liefde was er wel. Maar de match niet. En we wilden ons geluk niet laten afhangen van de ander, maar van onszelf.
Als goede vrienden uit elkaar. Het klinkt als een cliché, maar zo is het gegaan.
En nu weer alleen verder. Dat is wel even moeilijk, maar uiteindelijk komt alles goed. Ouder en wijzer en weer een ervaring rijker, waar ik absoluut geen spijt van heb.
Wat betreft De Liefde Van Mijn Leven, dat was hij niet. Hij was Een Liefde Van Mijn Leven, een hele lieve, mooie en gepassioneerde. Maar De moet nog komen.
Moons and junes and ferris wheels
The dizzy dancing way you feel
As every fairy tale comes real
I've looked at love that way
But now its just another show
You leave them laughing when you go
And if you care, don't let them know
Don't give yourself away
I've looked at love from both sides now
From give and take, and still somehow
It's loves illusions I recall
I really don't know love at all
