"Hè gets. Je hebt een koortslip. Wat vervelend. Ik ben zo blij dat ik dat niet heb. Ik zou me doodongelukkig voelen als ik een koorstlip zou hebben", zei het meisje dat altijd te veel praat. 'Ik zou me doodongelukkig voelen als ik jouw hoofd zou hebben', dacht ik.
"Nou dat valt wel mee hoor. Er zijn ergere dingen", antwoordde ik licht geagiteerd.
"Voor mij niet hoor. Ik zou mezelf zo smerig vinden", vervolgde ze. 'Nee die meeëters op jouw kin zijn lekker fris, muts', dacht ik verder.
Maar ik zei niets. Ik werd zo ongemakkelijk van haar dat ik een grote slok van m'n wijn nam.
"Hé dat is mijn glas", riep het meisje dat altijd te veel praat.
"Oh sorry", zei ik terwijl ik op hetzelfde moment een mooie comeback verzon. "Daar zit ik per ongeluk al de hele tijd uit te drinken".
Categorie: levenstekens
22 Juli '07 - 09:12
(On)gelijk
Bijna tien jaar geleden, ik woonde nog niet zo lang in Amsterdam, zou ik een zakelijke deal met een vriendin maken. Deze vriendin was al jaren een vriendin. We kenden elkaar al vanaf dat we nog kleine meisjes waren en onze ouders waren vrienden. Haar oom en tante waren zelfs mijn ouders beste vrienden en haar neefje mijn beste vriend.
Toen de deal bijna rond was, ging de nieuwe vriend van de vriendin zich ermee bemoeien. Helaas was de inbreng van deze jongen, type gluiperd, niet al te positief. Sluw probeerde hij de prijs op de drijven en uiteindelijk ging het hele zaakje niet door. Het geheel bleek een vals plannetje van hem te zijn geweest en ik was alleen maar gebruikt om er meer aan te verdienen.
Uiteindelijk leerde ik ervan dat je nooit zaken met vrienden moet doen.
Al besloot ik de vriendschap maar meteen te verbreken. Als (ex-)vriendin zich zo liet inpalmen door haar vriend dat ze zelfs een oude vriend verneukte, dan had ik geen zin meer om met vrienden met haar te zijn.
Soms kwam ik haar nog tegen. Zij probeerde dan een gesprek aan te knopen, maar ik probeerde zo'n gesprek altijd zo snel mogelijk af te kappen. Andere vriendinnen probeerden het zaakje nog te sussen, maar ik had daar geen zin meer in. "Ik weet dat ze eigenlijk een lief mens is", vertelde ik hun. "Maar zolang ze met die gluiperd is, hoef ik haar niet meer te spreken".
Dat hij volgens sommige vriendinnen heus niet zo'n gluiperd was, ging er bij mij niet in.
(Ex-)vriendin trouwde een paar jaar later met de gluiperd en ik was er niet bij aanwezig. Ik betreurde dat wel een beetje. Niet dat ik er niet bij was, maar dat ze nu met hem getrouwd was en ik dus nooit meer vrienden met haar zou zijn.
Nog een paar jaar later kwamen er kinderen en legde ik me neer bij het feit dat ze wel gelukkig met hem moest zijn. Dat was ten minste nog iets.
Een paar weken geleden sprak ik mijn nichtje. Zij vertelde over (ex-)vriendin. De gluiperd had haar iets vreselijks aangedaan en had haar verlaten. Zo zielig allemaal en ja, gluiperd was inderdaad een gluiperd.
Ik vond het ook zielig voor (ex-)vriendin. Heel zielig zelfs. Het liet me niet los en een paar dagen geleden stuurde ik haar een mailtje. Dat ik het allemaal vreselijk vond en dat ik aan haar dacht. Ze mailde meteen terug en vertelde dat ze het zo lief van me vond dat ik ondanks alles toch nog aan haar dacht. Binnenkort gaan we koffie drinken.
Soms is het leuk om gelijk te krijgen. Soms ook niet. Ik ben blij dat we weer gaan koffie drinken, maar de prijs die vriendin betaalde voor haar ongelijk was te hoog.
En eigenlijk had ik liever gehad, dat ik in het geval van vriendin, ongelijk had gekregen.
Categorie: levenstekens
20 Juli '07 - 13:29
"Is er nog iets dat ik voor je moet meenemen?"
Gebeurtenis: Telefoongesprek tussen mijn baas en mij.
Situatieschets: Baas zit in Zuid-Afrika en het telefoongesprek vond plaats ter voorbereiding van een meeting die hij daar ging hebben. Het gesprek liep bijna op z'n einde en baas vroeg:
"Kaat, is er nog iets dat ik voor je moet meenemen".
Nou moet je weten dat ik heel goed met baas ben en dat ik dus na even nagedacht te hebben, antwoordde met:
"Nou ... uhm... een goede fles Zuid-Afrikaanse wijn of zo".
Op mijn antwoord volgde een korte stilte en daarna een schaterlach. Toen baas zichzelf weer een beetje bij elkaar geraapt had, zei hij grinnikend:
"Ik bedoelde eigenlijk tijdens de meeting".
Conclusie: Ik ben toe aan weekend. En aan wijn. Gelukkig is het vrijdag.
Categorie: grappig
18 Juli '07 - 14:05
Alien Kaat
Omdat het komkommertijd is en jullie toch geen zin hebben om te reageren als ik komkommerlogjes schrijf, hier een komkommerplaatje van mezelf getransformeerd tot Alien.
Aangezien iedereen zo ongeveer op vakantie is, zal ik jullie het verhaal van de foto, die gemaakt is tijdens mijn ontvoering door Aliens, besparen. Wat ik wel wil zeggen is dat het best gezellig was en dat ze me gelukkig weer teruggebracht hebben naar mijn originele staat. Ik heb wel nog een bultje op mijn schouder dat soms piept. Maar ach, dat bultje meer of minder, daar leer ik ook wel weer mee leven.
En die aliens hebben me toch maar mooi een coole foto gestuurd. Al die vooroordelen ook altijd. Aliens zijn helemaal zo slecht niet.
Dat van die schapen wist ik helemaal niet. Dat ze als ze op hun rug komen te liggen niet meer zelf overeind kunnen komen en dan uiteindelijk doodgaan. En dat soort dingen vind ik echt vreselijk. Daar lig ik 's nachts wakker van. Ik kan niet tegen dierenleed. (Ook niet tegen mensenleed trouwens, dat je het even weet)
Bovendien heb ik nu een nieuwe tic. Ik kan niet meer langs een weiland rijden waar schapen in staan zonder te checken of er niet per ongeluk een schaap op z'n rug ligt. En ik kan geen twee dingen tegelijk. Ik ben net een man. Dus naar de schapen turen en m'n auto op de weg houden is best een uitdaging. Daar komt nog eens bij dat ik over een provincieweg naar m'n werk rijd. Een provincieweg waar een heleboel schapenweitjes aan liggen. Een provincieweg die zo ongeveer omsingeld wordt door schapen.
Ik vind het dan ook het fijnst als er een collega met me meerijdt. Die kan ik dan mooi met de schapenchecktaak opzadelen. Vooral collegavriend B. Die begint er zelfs al uit zichzelf over.
"Moet ik op de schapen letten Kaat".
"Graag", knik ik dan.
Maar vorige week kwam hij opeens met een opmerking die best wel de moeite van het overdenken waard was.
"En wat als ik opeens een liggend schaap zie Kaat. Wat ga je dan doen?"
Daar had ik niet zo 1-2-3 een antwoord op. Want wat ik ga doen ja? Als ik met 80 voorbij rijd? Hoe weet ik dan nog precies waar het schaap was? En hoe ik in godsnaam naar zo'n boerderij rijd, die aan de andere kant van de wei ligt, om de boer te waarschuwen? Geen idee. Ik zie nergens een directe weg.
En om nou zelf in mijn nette kleren over een hek te moeten klimmen om het schaap te redden, dat vind ik ook wat ver gaan. Daar houdt mijn dierenliefde een beetje op.
"Wat zou jij doen", vroeg ik hem.
"Hmmm", keek B vragend. "De dierenambulance bellen?"
Kijk, dat is nou een goed plan.
Nu nog het nummer in mijn telefoon opslaan.
Het leven van een schapencheckster is best wel zwaar.
Categorie: jeugd
15 Juli '07 - 14:26
"Ik kan toch beter hockeyen"
Vriendin J en ik hadden alles georganiseerd. Haar ouders gingen een weekend weg en wij gaven een feestje. We hadden wat goede vrienden uitgenodigd en ook haar zusje had een paar vrienden mogen vragen. En natuurlijk kwamen onze vriendjes.
Mijn M die ik al kende van de lagere school en die ik toen al stoer vond, maar toen had hij alleen nog maar interesse in voetballen met zijn vriendjes. Nu waren we beiden zeventien en zaten we samen op huiswerkcursus. M was een enorme sportieveling. Hij was de sterspeler van zijn hockeyteam en mocht meedoen met jong oranje. Elke maandag stond hij wel weer met een foto in de krant en ik vond hem ge-wel-dig. Hij had het lichaam van een Griekse God, helblauwe ogen en kleine donkerblonde krulletjes. Elke keer dat hij op zijn brommertje aan kwam tuffen, ging mijn hart sneller kloppen. En gelukkig was het wederzijds. Hij werd rood als ik hem aansprak. Hoe hij mijn vriendje werd, dat ben ik vergeten, maar dat we onafscheidelijk waren, dat weet ik nog heel goed.
M was speciaal en ik had altijd gehoord dat je je maagdelijkheid aan een lees hier verder....
Categorie: levenstekens
13 Juli '07 - 16:42
housewarming
Jawel, vandaag op vrijdag de dertiende van het jaar 2007 geven wij onze housewarming.
Het belooft een knalfuif te worden.
Ook zin in een borrel? Je bent van harte welkom op dit adres.
Categorie: levenstekens
12 Juli '07 - 23:38
Verdriet slijt
Gisteren was het precies een jaar geleden dat G doodging.
Een vriendin wil ik haar niet noemen, maar een dierbare was ze wel.
Toen ik hoorde dat ze er niet meer was en nooit meer zou terugkomen, heb ik gehuild. Heel erg gehuild. Dagenlang had ik nergens zin in en was ik vrijwel continu met haar bezig.
Wat als we dit? Wat als we dat? Het hield niet op.
Gisteren gingen vriend S, vriendin Y, vriendin C en ik uit eten om haar te herinneren. Om even bij haar stil te staan en haar dood niet onopgemerkt aan ons voorbij te laten gaan. We proostten op haar met wijn en cocktails. Precies zoals ze het gewild zou hebben.
Er werd niet meer gehuild, maar veel gelachen.
We bespraken niet meer haar dood, maar haar leven. En het was goed. Goed om samen met mijn dierbaren een andere dierbare te herdenken.
Zo nu en dan denk ik nog aan G. Aan iets geks wat ze zei of hoe ze met haar lange haren over het strand huppelde. Ik dacht dat ik haar stem nooit zou vergeten, maar ik moet toegeven dat ik niet meer precies weet hoe haar stem klonk. Haar lach daarentegen kan ik nog duidelijk in mijn hoofd horen schateren.
Het doet niet meer zo'n pijn dat ze dood is, al kan ik nog wel verdrietig woorden van het onrecht dat haar is aangedaan. Net zoals bij mijn opa en de vele anderen die ik heb verloren is het verdriet gesleten. De immense tranen die ik ooit om al die mensen huilde, komen niet meer.
Ik heb het een plek gegeven. In mijn hart en in mijn gedachten. Een mooie plek met fijne herinneringen. Ik mis ze. Maar het is goed zo.
Er gaan nog genoeg momenten komen waarin ik immense tranen zal huilen om dierbaren.
Maar ik geniet ook van de dierbaren die ik heb. De dierbaren waar ik het gesleten verdriet mee kan delen. En waarmee een pijnlijke herinnering toch een mooie avond kan worden.
Een avond om nooit te vergeten die geïniteerd werd om G niet te vergeten.
Dat er nog maar heel lang en veel van dit soort avonden mogen plaatsvinden.
Categorie: levenstekens
10 Juli '07 - 19:52
de ruzieënde achterburen
Een keer per maand is het wel raak. Dan maakt ons achterbuurstel ruzie. Knallende ruzie. Hysterische ruzie. Ruzie waar de vonken vanaf vliegen. Ruzie die eigenlijk best leuk is om te volgen. Alleen is het tijdstip van de ruzie niet zo gunstig. Ze ruzieën namelijk altijd midden in de nacht.
De eerste keer wist ik niet wat me overkwam. Opeens hoorde ik dramatisch gegil en ik was zo slaperig dat ik geen idee had waar het vandaan kwam. Gelukkig werd dat al vrij snel duidelijk. Dat was ook niet zo moeilijk want de achterburen waren de enigen waar nog licht brandde en waar alle ramen openstonden.
Ik kon het ook vrij goed volgen. Zij beschuldigde hem van vreemdgaan en hij ontkende. Vervolgens begon zij met dingen te gooien en dan met name het servies. Mr. Bojangles schrok daar zo van dat hij de hele nacht onder het bed zat.
De tweede keer was ook heftig. Toen sloot hij haar buiten op het balkon. Ook erg fijn. Vooral omdat zij hysterisch begon te jammeren en dramatisch zinnen riep als: "Weet je wat, ik spring wel naar beneden. Je wilt me toch zo graag kwijt?"
Het was dat ik 's ochtends vroeg een afspraak had, anders had ik er echt van kunnen genieten. Niet zo heerlijk als live Jerry Springer bij de achterburen. Alleen voldoen de achterburen niet aan het trailer trash profiel van de doorsnee Jerry S.-gast. Het is namelijk een keurig stel.
Ik vermoed dat hij bij een bank werkt en dat zij juriste is. Zoiets. Hij kan ook accountant zijn en zij account manager. Ik weet het niet. Zoiets in ieder geval. Geen geblondeerde haren, tattoo's, rotzooi op het balkon, accenten en dat soort toestanden. Maar al zien ze er zo representatief uit aan de buitenkant, in hun schuilen twee doorsnee reality tv personages.
Afgelopen zaterdag gaven ze een feestje. Het leek een vrolijke boel. Gezellige muziek en best wel wat mensen. Vooral op het balkon waar de paria's van deze tijd moesten roken. De gastvrouw stond er in een leuk outfitje tussen.
En opeens kreeg ik een vilein plan.
"Hallo", wilde ik roepen.
En als de gasten dan verbaasd zouden opkijken, zou ik de achterbuurvrouw aanspreken. "Is het weer goed?"
Ik zag het al helemaal voor me. Ze zou me raar aankijken en dan zou ik er nog een schepje bovenop gooien. "We maakten ons al een beetje zorgen na al die luidruchtige ruzies van de afgelopen tijd. Maar jullie geven nu een feestje dus daar zal wel een goede reden voor zijn. Fijn dat het weer goed gaat. En geniet van jullie feestje".
Uiteindelijk riep ik helemaal niets. Ik moest alleen maar heel hard lachen om mijn vileine plan. En D kon het plan ook erg waarderen. Hij verzon er zelfs nog wat mogelijke openingszinnen bij.
Maar we deden er dus niks mee.
Onze plaatsvervangende schaamte won het van het 'hoe voer je zo indiscreet mogelijk een gesprek met de achterburen waarin je ze duidelijk maakt dat je last van ze hebt'.
Ons gevoel verloor het van ons verstand.
Maar we hebben er mooi wel heel hard om kunnen lachen. En de volgende keer dat ze ruzie maken, krijgen we waarschijnlijk echt de slappe lach.
Categorie: levenstekens
06 Juli '07 - 12:41
de consequenties van 33
Dat ik 33 ben, vind ik niet erg. Nog steeds kijken mensen me verbaasd aan als ik mijn leeftijd zeg en al word ik niet meer begin twintig geschat, met eind twintig ben ik ook heel tevreden.
Ik heb nauwelijks grijze haren en de grijze haren die ik sporadisch ontdek, trek ik er meteen uit. (In vliegtuigtoiletten heb je overigens het beste licht om grijze haren te ontdekken, ben ik achter gekomen)
Rimpels, daar hoor je mij niet over klagen. Die paar kraaiepootjes vind ik best charmant.
Ja, ik ben wel wat sneller moe en mijn gezicht verraadt een aantal dagen na de bewuste avond dat ik uit geweest ben en teveel heb gezopen, maar met wat goede foundation en een anti-wallenstick zie je daar niks meer van.
Het enige wat ik echt vervelend vind aan mijn leeftijd is dat ik bepaalde keuzes niet meer eindeloos voor me uit kan blijven schuiven. Ik heb niet meer alle tijd van de wereld en dat maakt me onrustiger.
En het allervervelendst vind ik de mensen die denken dat ik zelf niet weet dat ik 33 ben. En dat ik dan gesprekken moet voeren waar ik helemaal geen zin in heb en die hier op neerkomen:
"Goh, 33 al? Dat zou je niet zeggen". "Dank je".
"Heb je een vriend?" "Ja, ik heb een vriend".
"Woon je samen?" "Ook dat ja".
"Of ben je getrouwd?" "Nee, ik ben niet getrouwd".
"Wil je wel trouwen?" "Ooit wel ja".
"Hebben jullie al kinderen?" "Nee, we hebben geen kinderen".
"Wil je kinderen?" "Als ik ze kan krijgen dan zou ik ze wel ooit willen ja".
(En dan begint de echte ellende)
"Nou dan mag je wel opschieten". "Hoezo?"
(Het antwoord op deze vraag weet ik natuurlijk allang, maar ik wil het toch graag iemand horen zeggen)
"Omdat je al 33 bent". "En dat vind jij oud?"
"Nee". * lacht gemaakt * "Maar met 33 zit je natuurlijk wel tegen de deadline aan". "Wat is de deadline dan?"
"Ongeveer 35". "Maar er zijn toch genoeg vrouwen die na hun 35e nog een kind krijgen?"
"Ja, maar dat is veel riskanter. Dan kan je kind gehandicapt worden". "Mijn zusje is ook gehandicapt en mijn moeder was eind twintig toen ze m'n zusje kreeg".
(En dan is het meestal even stil. De meesten houden dan hun mond, maar de echte ongeneerden onder ons gaan verder)
"Dan zou je helemaal moeten opschieten".
Meestal houdt het gesprek hier op, omdat ik geen zin meer heb om verder te praten. Maar als ik in een echt recalcitrante bui ben, dan zet ik een triest gezicht op en zeg ik: "Ach, misschien ben ik al jaren bezig en lukt het niet. Heb ik al tientallen verschillende methodes geprobeerd, maar heeft alles gefaald. En misschien heb ik wel helemaal geen zin om dat met jou te bespreken. Misschien is het handig als je voortaan even nadenkt, voordat je dit gesprek begint, want je kan iemand hier vreselijk mee kwetsen. Ik wil wel kinderen, maar misschien wil mijn vriend niet. Of ik wil wel kinderen, maar niet met hem. Misschien. Je weet het niet. En het kan natuurlijk ook nog gewoon zo zijn dat ik eerst aan mijn carrière wil werken en pas aan kinderen wil beginnen als ik het maximale uit mijn werk heb gehaald. Zou ook nog kunnen".
Dat vinden de ongeneerden heel vervelend en ongemakkelijk zo'n antwoord.
En dat is precies wat ik wil. Dat ze zich vervelend en ongemakkelijk voelen. Want dat voel ik me ook tijdens zo'n gesprek. Want ik weet namelijk heus wel dat ik 33 ben en wat de consequenties daarvan zijn. Daar hoeft een ander me niet aan te herinneren.
Categorie: jeugd
04 Juli '07 - 22:41
Brown Eyed Girl
Het was 1995 en ik ging met M.
M was 1.92 meter lang, ik slechts 1 meter 58. M woog meer dan honderd kilo en ik ongeveer de helft.
Hij was niet de knapste, maar wel de leukste. Hij had een enorm goed gevoel voor humor en een geweldig charisma. Ik was er van overtuigd dat M caberetier of politicus zou worden.
Samen vormden we een non-combinatie, maar dat maakte ons wel weer charmant. Ik was tot over mijn oren verliefd op hem en hij op mij. Maar ik wist altijd dat wij niet voor altijd bij elkaar zouden blijven en uiteindelijk bleven we dat ook niet.
Hij woont nu in Polen en heeft een vrouw en twee kinderen. We hebben geen contact meer. Maar we hebben nog wel een liedje. Brown Eyed Girl van Van Morrisson. Al weet ik niet zeker of hij het nog als zijn liedje ziet, het is wel mijn liedje. Want hij gaf het ooit aan mij cadeau.
M werkte in een Groningse kroeg achter de bar en bijna elke keer als ik daar binnen kwam, dan draaide hij Brown Eyed Girl voor me, omdat hij dan blij was dat ik er was. Meestal zong hij dan ook nog mee en hij kon best goed zingen. Je begrijpt, dat was typisch een gevalletje van oh-wat-heb-ik-toch-een-ontzettend-leuk-vriendje, al vraag ik me achteraf af of de kroegbezoekers daar ook zo over dachten.
Maar goed, ik was in Sydney met een andere M. Mijn APAC-baas M. En we gingen naar een bruine kroeg waar een band stond te spelen. Toen we binnenkwamen moesten we langs het podium naar de bar lopen. En, je raadt het vast al, op het moment dat we langs het podium liepen zette de band mijn liedje in. Het verraste me zo dat ik me even omdraaide en de zanger glimlachend aankeek. Omdat ik genoot van mijn eigen herinnering. Maar dat zag de zanger als teken om mij het podium op te tillen en voor me te zingen. En zo stond ik ongemakkelijk in Sydney op een podium voor een volle kroeg zenuwachtig te glimlachen. Tijdens het refrein duwde de zanger zijn microfoon ook nog eens naar mij toe en ik besloot geen mietje te zijn. Ik kende daar op M na toch niemand. En zo stond ik daar opeens mee te zingen met eigen liedje. Heel even leek het alsof het 1995 was en ik in de Groningse kroeg met mijn vriendje stond te zingen. Ik kreeg het er zo waar warm van, maar liet me niet uit het veld slaan en zong alsof ik er voor betaald kreeg enthousiast door.
Toen het nummer afgelopen was, kreeg ik een zoen van de zanger en sprong ik na een toch wel daverend applaus van het podium af.
Ik liep naar andere M die lachend aan de bar stond.
"Dat deed je best goed", brulde hij boven het volgende liedje uit in mijn oor.
Ik toverde een mysterieuze glimlach op mijn gezicht en antwoorde uiterst cool: "Ach, dit is ook mijn liedje, ik kreeg het ooit cadeau van iemand".
Hij lachte terug en zei: "Zeker een ex waar je warme herinneringen aan bewaart".
"In een keer goed", gilde ik terug en nam een slok van de witte wijn die hij al voor me besteld had.
Onze liefde is al jaren voorbij, maar Brown Eyed Girl zal altijd van mij en van M blijven. Met dank aan M stond ik meer dan tien jaar na dato dus wel even mijn eerste podiumoptreden weg te geven. Want al stond ik op een podium in een kroeg aan de andere kant van de wereld, het voelde alsof ik in de Groningse kroeg met mijn vriendje stond te zingen. En heel ver weg leek even ontzettend op wat vroeger thuis was.
Categorie: levenstekens
01 Juli '07 - 10:33
Keuzes
Jaren geleden was ik met een aantal vriendinnen in Sri Lanka. In Negombo zagen we mannen lopen. Westerse mannen met kleine Sri Lankaanse jongetjes aan hun hand.
"Zouden die mannen hun foster parentskindjes komen opzoeken", vroegen we ons af. We waren tien jaar jonger en onbedorvener. De wereld zag er in onze ogen mooier uit dan nu.
In Jakarta mocht ik van mijn twee mannelijke bazen niet alleen het hotel uit.
"Ik ben wel wat gewend hoor", had ik nog gezegd.
Mijn baas had me streng aangekeken. "Kaat, geloof me dat je in het hotel al dingen gaat zien waar je niet blij van wordt. Laat staan daar buiten".
Hij had wat voorbeelden gegeven dus ik was voorbereid. En na met de taxi door de stad te hebben gereden, was ik overtuigd dat mijn bazen gelijk hadden en koos ik ervoor om in het hotel te blijven.
Er was een prachtig hotel voor me gereserveerd en 's avonds kon ik kiezen uit vier verschillende restaurants waar ik kon eten. Ik koos voor het Libanese restaurant.
De gastvrouw wees me een tafeltje aan het raam aan in de hoek van het restaurant. Ik had mijn boek 'Niewe Buren' van Saskia Noort bij me, een geweldige thriller die moeilijk was om weg te leggen. Ik nestelde me aan mijn tafeltje en keek het restaurant in. Het zat behoorlijk vol. Aan een tafel zaten vier westerse mannen in pak. Aan alle andere tafels zaten alleen maar stelletjes. Stuk voor stuk waren het lelijke Westerse mannen met jonge Indonesische meisjes.
Ik heb geen bladzijde van mijn boek gelezen. Gebiologeerd keek ik naar de paartjes. Hoe een man een meisje over haar rug aaide. Ik kreeg er koude rillingen van. Het meisje scheen het weinig te doen. Zij zat verveeld met zijn mobiel te smsen.
Een andere man boog zich naar een meisje van hooguit zestien toe en kuste haar mond. Zij hield haar ogen open en keek mij met een kille blik aan tijdens het terugzoenen.
Ik zag meisjes champagne en coctails bestellen die ze naar binnen klokten. Sommigen kafferden de serveersters uit.
Mijn serveerster schonk per ongeluk water in mijn wijnglas dat nog halfvol zat. Meteen kwam ze met een halve fles wijn aanzetten om het goed te maken. Ik knoopte een gesprek met haar aan over wat ik zag in het restaurant.
"Welcome to Jakarta lady. That's the way it is. They think they are better than us".
'Waarom', vroeg ik mezelf af. De serveersters hoeven niet op hun rug te gaan liggen om geld te verdienen.
Na het eten wierp ik een blik in de bar en koos ik er voor naar m'n kamer te gaan.
Ik was wel klaar met de losers die alleen hier konden scoren en de hoeren die hier gretig gebruik van maakten.
De volgende dag kwam mijn baas over voor de laatste en belangrijkste meeting met een televisiestation.
"Onze vlucht van vanavond is geannuleerd. We vliegen in plaats van om zes uur om elf uur pas terug".
"Geweldig", zei ik cinisch. "Ik kijk er echt naar uit om nog een avond tussen de hoeren te zitten".
"Ik ga wel proberen of we nog met de middagvlucht mee kunnen", zei M. "Ik heb ook geen zin om hier langer te blijven dan nodig is".
Na wat extra bijbetaald te hebben, konden we met de middagvlucht mee.
Opgelucht zaten we in het vliegtuig terug naar Kuala Lumpur.
Af en toe is het goed met je neus op de feiten gedrukt te worden. Dat de wereld niet zo'n mooie plek is en dat we blij mogen zijn met wat we in Nederland hebben.
Wij konden weg uit Jakarta. Anderen blijven er hun hele leven en weten niet beter. Dit is hun realiteit. Bedelende kinderen en sextoerisme.
Eigenlijk is het ook onze realiteit, maar wij kunnen er voor kiezen het te zien of niet. Kiezen of we tv aan- of uitzetten. Kiezen of we in Jakarta blijven of niet.
Wij hebben zoveel keuzemogelijkheden dat het soms moeilijk is om te kiezen.
Misschien ga ik ooit nog naar Jakarta terug, misschien ook niet. Liever niet zelfs.
Ik kan kiezen. Hoe mooi is dat?
