Desalniettemin

Categorie: andermans veren

30 Juni '07 - 07:39

Tsedaka

In mijn vorige logje schreef ik over tsedaka. Toen mijn lief me gisteren ophaalde vertelde hij dat Majoor Bosshardt was overleden.
Ooit schreef ik over haar. * klik *
Majoor Bosshardt is niet meer en al was ze 94, ik werd er toch verdrietig van.
Want als er meer Majoor Bosshardten waren dan had ik mijn vorige logje helemaal niet hoeven schrijven.
Zij maakte deze wereld een klein beetje mooier.
Majoor Bosshardt was en is tsedaka.
Ik weet zeker dat ze nu een engel is.

ps Mijn opa is er gelukkig nog wel en het gaat zelfs iets beter.

Categorie: levenstekens

26 Juni '07 - 14:22

Madam I'm hungry

In Kuala Lumpur is de echte armoede weggestopt. Het is er wel, maar voor buitenlanders is het bijna onzichtbaar. Daar hebben ze goed over nagedacht in Maleisie. Kuala Lumpur is immers het visitekaartje van de rest van het land.
Ik zag wel wat semi-krottenwijken langs het spoor naar en van de vluchthaven, er stonden nog wel motoren voor die krotjes en sommige schuurtjes hadden zelfs een schotel. In totaal heb ik er een iemand zien bedelen. Een man die halfnaakt voor het station zat en wiens lichaam onder het eczeem/bulten/schurft/korsten zat. Die man heb ik meteen wat geld toegestopt. Eigenlijk is het niet tsedaka om dat hier te vertellen, maar dat interesseert me even niet. Ik gaf hem een briefje en hij was erg dankbaar. Waarschijnlijk hoefde hij de rest van de week niet meer te bedelen en dat gaf mij een goed gevoel.
In Kuala Lumpur zag ik geen een hond en ik heb maar een keer een kat gezien. Zwerfdieren zijn er daar dus nauwelijks.

In Jakarta is alles anders. In de taxi vanaf de luchthaven reed ik langs sloppenwijken waar ik triest van werd. Mensen zaten te vissen in watertjes waar diverse pijpen in uitmondden.
Het verkeer was een drama, het duurde uren om bij het hotel te komen. Halve gezinnen inclusief kleine peuters scheurden op de motor net voor de taxi langs en bijna niemand had een helm op.
Je ziet overal zwerfhonden en -katten.

Toen ik terugreed met de taxi van mijn afspraak naar het hotel, m'n nette jurkje aan en Gucci-zonnebril op met m'n laptop en Chloe-tas naast me op de bank, al druk bellend met mijn directeur om hem op de hoogte te brengen, stopte de taxi bij een stoplicht. Al snel werd de auto omringd door kinderen. Kinderen met zakjes snoep, kranten en vliegers om te verkopen.
Ze stoegen met hun handjes op de ramen: "Madam, madam, look at this". Ik wilde niet kijken, omdat ik bang was om te kijken. Toch keek ik, omdat ik vond dat ik het moest zien.
Vieze gezichtjes keken me aan. Sommigen waren nog geen vijf, zes jaar oud. Een klein jongetje rookte tussen het aandacht trekken door een sigaret.
Een ander klein mannetje ging naast mijn raam staan en begon een liedje te zingen in het Engels. Ik verstond er geen bal van, maar hij brak mijn hart.
Ik wilde geld geven en voelde in mijn tas waar mijn portemonnee zich bevond. De taxi-chauffeur zag wat ik deed en zei heel rustig: "Lady, that's not good. Don't open the window. It's dangerous".
Teleurgesteld keek ik hem aan. Maar ik besefte dat hij gelijk had. Ik had niet eens klein geld bij me en ze hadden elkaar de hersens ingeslagen als ik er een 50.000 rupphia's had gegeven.
Ik keek naar het jongetje dat voor me gezongen had. "Madam, I'm hungry", zei hij met een hees stemmetje.

De hele dag hoor ik zijn liedje al in mijn hoofd. Ik belde mijn vader om er over te praten. Papa at ooit een week niet nadat hij de sloppenwijken van India zag.
"Het is goed dat je het gezien hebt", zei hij. "Dan besef je in ieder geval wat je hebt".
Hij heeft gelijk.
Maar ik heb er verder niks aan. Ik kan niets doen hier voor die kinderen. Die kinderen zullen er altijd zijn.
Wat een machteloos klote gevoel.
Zelfs dat kwartier janken nadat ik mijn mobiel ophing hielp geen moer.
De blik van het jongetje dat "Madam I'm hungry" tegen me zei, vergeet ik nooit meer. En dat is misschien maar goed ook.

Categorie: levenstekens

23 Juni '07 - 17:25

Lost in Translation

Vandaag voelde ik me een beetje Lost in Translation. En dan niet de letterlijke vertaling want ik was niet verdwaald en iedereen spreekt hier Engels, maar meer het gevoel uit de film.

Ik stond alleen op, checkte mijn mail en ging daarna bij het zwembad liggen. Het ontbijt sloeg ik over, maar ik bestelde wel een kop koffie.
En daar lag ik dan in mijn uppie in een vreemd land met m'n iPod op en een fijn boek in de hand. Ik bekeek de mensen die ook zakenmensen of locals met geld waren.
Kuala Lumpur heeft drie bevolkingsgroepen. Maleiers (die vaak moslim zijn), Chinezen (christenen) en Indiers (hindoes). Hoewel ze al eeuwen naast elkaar leven, heb ik niet het idee dat ze met elkaar trouwen. Het zijn echt aparte groepen. Erg interessant. Gebiologeerd keek ik naar de moeders met hoofddoeken die langs het zwembad zaten terwijl hun kinderen en mannen plezier maakten in het water.
Ik voelde me erg bloot toen ik later zelf ook het water inging en de blikken van de mannen opving. Lekker hypocriet; je eigen vrouw zich laten bedekken, maar zelf mij en de twee Deense meisjes die naast me lagen, ongeneerd bestuderen.

Na vijf minuten bij het zwembad gelegen te hebben, had ik al door dat oogcontact maken niet zo slim was. Een vrouw alleen wordt nou eenmaal vaak aangesproken, vooral als je mannen ook nog aankijkt. Helaas verliest mijn verstand het vaak van mijn nieuwsgierigheid en moest ik dat bekopen met diverse chit chats met zowel allenige Europese mannen als Aziaten. De Japanner die pontificaal voor mijn neus push ups ging doen en daarna op het ligbed naast de mijne plaatsnam, was de bloederige limiet. Ik had het al veel te warm en was het zwembad zat, maar dit was de druppel. Vooral toen hij vroeg of ik vanavond 'dinnel' met hem wilde hebben. Toedeledokie.
Ik ging terug naar mijn kamer, nam een douche, trok een t-shirt en broek aan en tien minuten later zat ik in de metro naar de Maleisische twin towers.

Elke stap die je buiten neemt is er een te veel. Het is zo ontzettend warm dat ik vandaag minstens vier liter water dronk, maar er maar drie keer van naar het toilet moest. En ik heb vandaag ook nog geleerd dat stoppen met roken in de tropen nog al een toestand is. De nicotinepleister die ik op had geplakt, begon ergens bij mijn schouder, maar na een uur zat hij al op m'n onderrug. Nog een uur later was ik hem kwijt. Geen idee waar die naar toe is gegaan, maar dat ik hem miste in een land waar nog overal gerookt mag worden, was een feit.

Naast de Petronas Twin Towers ligt het KLCC. Iedereen had me aangeraden daar naar binnen te gaan, dus dat deed ik maar. Hoewel het lekker koel was in het KLCC en echt wel een belevenis (verdiepingen vol met winkels al Dior, Gucci, Mac, Hermes en elk merk wat je verder maar kunt bedenken), was ik er al snel klaar mee. Voor de PC Hooftstraat in het multiple kwadraat hoef ik niet naar Kuala Lumpur en dus besloot ik een locale buurt op te zoeken.
Iedereen is hier erg vriendelijk en de eerste de beste vrouw die ik vroeg waar ik naar toe kon, kwam dan ook met tig mogelijkheiden.

De metro is fantastisch en tien minuten later kwam ik aan in buurt die typisch Aziatisch was.
Een buurt waar het stoplicht nooit op groen gaat en waar je dus met gevaar voor eigen leven toch maar eens oversteekt en bijna door een motor overhoop wordt gereden. Een buurt met kraampjes op straat waar etenswaren worden verkocht die heerlijk ruiken, maar ik toch niet durf te eten. Een buurt waar mannen en vrouwen roepen: "Hey nice lady, do you want to see my shop". Maar vervolgens ook weer ophouden als je zegt dat je geen interesse hebt. Maleisie wordt niet voor niet het Azie voor beginners genoemd.

Toen ik uitgetoerist was, dronk ik op het Sentral een koffie bij de Starbucks en nam daarna een taxi naar het huis van mijn collega om bij hem en zijn vrouw en kind te gaan eten. De taxichauffeur dacht waarschijnlijk dat ik het als westerse toeriste wel fijn zou finden als de airco nog wat koeler gezet zou worden. Maar om nou opeens van 40 naar -10 graden te gaan, vond ik niet zo fijn. Gelukkig begreep hij het.
Mijn collega woont prachtig buiten de stad op een heuvel met uitzicht over alle lichtjes. Zijn vrouw had heerlijk gekookt en vond het ook wel weer eens prettig Nederlands te kunnen kletsen. Kortom; het was gezellig.

Teruggekomen in het hotel twijfelde ik nog even of ik een drankje zou gaan drinken in de hotelbar, maar toen ik daar de Japanner van het zwembad aan de bar zag zitten, wist ik niet hoe snel ik bij de lift moest komen.
Misschien was hij wel heel boeiend, aardig, genereus en had hij nog meer van dat soort overgewaardeerde karaktereigenschappen. Ik zit gewoon even niet zo te wachten om een gesprek te moeten voeren waarvan ik vantevoren al weet dat het energie gaat kosten.

Op mijn kamer is ook wijn en Internet en ik ga dus zo fijn met mijn vrienden in Nederland kletsen. Heerlijk ongecompliceerd leuteren. Wel zo lekker als je weet dat er morgen weer een vermoeiende werkweek gaat beginnen. Morgen zit ik op kantoor, dinsdag vlieg ik al weer naar Indonesie. Maar je hoort me niet klagen hoor. Lost in Translation is my middle name.

Categorie: levenstekens

20 Juni '07 - 17:02

business babe

Tijdens mijn reis heb ik nog geen enkele keer mijn koffer volledig uitgepakt, want elke keer blijf ik toch niet langer dan twee dagen.
In totaal zat ik al bijna 25 uur in het vliegtuig en dan heb ik het nog niet eens over de wachttijden op de luchthavens en de taxiritten er naar toe en vanaf.
Ik heb bijna niks van Kuala Lumpur en Perth gezien, behalve het uitzicht vanuit het hotel, de taxi of het restaurant.
Eigenlijk dacht ik dat ik er gek van zou worden. Maar dat word ik niet. Ik vind het fantastisch.
Naar Kuala Lumpur ga ik zaterdag terug en dan kan ik een dag van de stad genieten. Naar Perth ga ik vast nog wel een keer terug. Is het niet voor zaken, dan ga ik er zelf naar toe. Want het zag er geweldig uit vanuit de taxi.
En de mensen in Perth waren erg fijne mensen. In Kuala Lumpur trouwens ook. Heel aardig allemaal.
Het gaat dus goed. Ook zakelijk. We hebben inmiddels zeven meetings achter de rug en alles is goed gegaan.
Ook met mijn reispartner is het erg gezellig. Hij is de directeur van ons kantoor in de Asian Pacific en ik had hem nog maar twee keer gezien. Gelukkig zijn we ongeveer even oud en kunnen we erg met elkaar lachen. Maar zakelijk voelen en vullen we elkaar ook erg goed aan.
Tot nu toe gaat het allemaal prima dus. Al is het vermoeiend en erg druk. Het is een geweldige ervaring die niemand ooit van me af neemt.
Vanochtend werd ik wakker in mijn hotelbed en had ik geen idee waar ik was. Toen ik na ongeveer vijftien seconden had bedacht dat ik in Perth was, dacht ik: "Nee, dat kan niet. Ik zal nog wel dromen".
Maar dat was niet zo. Ik was er echt. En nu zit ik in een luxe executive lounge in Sydney dit logje te typen aan een bureau met uitzicht over de lichtjes van de stad en een verse orchidee in een vaasje naast me, een wijntje binnen handbereik en mijn eigen keukentje en loungebank op de kamer. Ik leef waar ik altijd van gedroomd heb. Ik ben best een coole business babe.

Cheers!

Categorie: andermans veren

14 Juni '07 - 11:28

mijn gedachten uitzetten

Collectiefgenoten Luna, Zezunja en Bl-oxx schreven er ook al over en ik weet niet of het besmettelijk is, of dat het 'iets' van leeftijdsgenoten is, maar het is momenteel onrustig in mijn hoofd. Het lijkt alsof mijn leven in sneltempo aan me voorbij trekt en ik moet rennen om het bij te houden. Iets waar ik doodmoe van word. Van het rennen en die wervelwind in mijn hoofd.

Ik sta voor wat belangrijke keuzes. Ga ik naar links of ga ik naar rechts?
In mijn familie is er van alles aan de hand en in m'n vriendengroep gebeurt ook al veel waar ik me mee bezig moet en wil houden.
En dan ga ik ook nog voor werk twee weken weg.
Kortom: Onrust. In mijn hoofd.

Terwijl ik lichamelijk best goed bezig ben.
Ik ben twee weken geleden begonnen met stoppen-met-roken-poging nr. 281. Drie keer per week ga ik hardlopen en een keer per week naar yogales. Bovendien doe ik elke avond buikspier- en stretchoefeningen. Ondanks ik niet meer rook, ben ik drie kilo afgevallen.

Waar dus nog aan gewerkt moet worden is mijn innerlijke gesteldheid. Dat ik mentaal ook wat meer kan ontspannen, anders heeft dat lichamelijke ook geen zin.

Met mijn vader besprak ik mijn voornemen en hij stuurde me twee cadeaus via iTunes. Twee boeken van Eckhart Tolle voor op mijn iPod. The Power is Now en A NEW EARTH: Awakening to Your Life's Purpose . Hoewel ik daar vroeger niets van moest hebben, van dat soort in mijn ogen zweverige toestanden, begon ik met luisteren. Elke avond voor het slapengaan.
Ik ben nog in het begin van het boek, want na tien minuten word ik vaak al zo slaperig dat ik er toch niks meer van in me opneem. Dat ik er moe van word, ligt niet aan de materie, maar aan de rustige stem van Eckhart met zijn Scandinavische accent, waar ik zo ontspannen van word dat ik wegzak. Wat Eckhart vertelt vind ik namelijk ontzettend interessant. En ik probeer het zelfs toe te passen.

Wat hij bijvoorbeeld zegt, is dat je gedachten maar door blijven gaan en dat je innerlijke stem vaak niet al te veel goeds te zeggen heeft. Je moet proberen soms je innerlijke stem alleen maar te bekijken en er niet naar te luisteren. Ook is het goed om je gedachten op bepaalde momenten proberen even uit te zetten.
Dat laatste is nog al een toestand voor iemand die altijd nadenkt en wiens gedachten van de hak op de tak springen. Ik dacht dan ook niet dat ik dat kon.
Maar het is me dus mooi wel gelukt. En ik probeer het nu steeds vaker in praktijk te brengen. Even mijn hoofd leeg te maken en alleen maar naar mijn ademhaling te luisteren.
Al lukt het me maar een minuut of zo en word ik daarna gewoon weer afgeleid door de dagelijkse dingen die of ik het wil of niet toch doorrazen, ik word er wel rustiger van.
Van zo'n gedachtenstop krijg ik weer wat energie en weet ik soms zelfs voor een probleem waar ik eerst geen oplossing voor wist, toch een oplossing voor te vinden.
Als ik mijn gedachten even uitzet, kan ik ze daarna beter ordenen. Waardoor de wervelwind overgaat in een lentebriesje.

Ik ben er nog lang niet, maar het is een begin. En als ik overmorgen tien uur in het vliegtuig naar Kuala Lumpur zit, heb ik in ieder geval wat te doen.
Zweven tijdens het zweven. Hoe toepasselijk.

Categorie: levenstekens

12 Juni '07 - 13:40

ho is boem

Drie jaar oud was ik en mijn moeder reed in een gele Simca.
"Kijk jij even of ik niet tegen die andere auto aan rijd", zei ze tegen me. Een volstrekt niet over nagedachte actie natuurlijk, aan een drie-jarige vragen of ze voor je wil kijken.
Ik kan me dan ook niet herinneren of ik überhaupt een blik op de andere auto geworpen heb. Wat ik me wel nog herinner is dat ze tegen de andere auto aan reed. En dat ik toen zei: "Ho is boem".
Dat voorval kan ik ook niet vergeten, want ik word er nog regelmatig op gewezen. Toen ik voor het eerst mijn moeder als passagier in de auto had en ik zelf achter het stuur zat bijvoorbeeld.

"Ho is boem", zei ik vloekend tegen mezelf toen ik een paar weken geleden op de parkeerplaats tegen de auto van een collega aan reed. Tijdens het achteruit rijden ging opeens mijn mobiel over en geïrriteerd had ik het ding proberen uit te drukken waardoor ik afgeleid werd.
Gelukkig reageerde mijn collega erg sportief en had ik de mazzel dat de grote baas de week ervoor toevallig ook een deuk in haar auto had gereden die veel erger was. Haar auto moest dus toch naar de maak.
Ondanks dat zij fijn reageerde, nam ik het mezelf wel kwalijk. "Hoe dom kun je zijn", vroeg ik mezelf zo'n vijftig keer per dag af.
"Ach Kaat", zei een andere collega. "Nu heb je het zelf gedaan en dat is k*t. Maar weet je wat pas echt k*t zou zijn?"
"Nou", vroeg ik oprecht geïnteresseerd in hetgeen nog vervelender zou zijn dan zelf een domme deuk in je nieuwe auto te rijden.
"Als iemand anders het doet en doorrijdt zonder iets achter te laten".
Dat begreep ik wel ja. Dat zou inderdaad nog veel erger zijn.

"Ho is boem", moet de anonieme chauffeur een week later gedacht hebben toen hij of zij een deuk in mijn auto reed. "Dat ziet er niet goed uit. Ik rijd maar door".
En zo vond ik bij terugkomst van een boodschap een enorme deuk in mijn auto. Een tweede deuk. Maar deze was veel erger. Niet alleen de materiële schade was groter, deze tweede deuk deed veel meer pijn. Ik ben nog steeds boos dat iemand zo maar schade rijdt en de consequenties dan niet neemt. Ik probeer het van me af te zetten, maar elke keer dat ik weer naar m'n auto loop, word ik er aan herrinnerd.

Vannacht droomde ik dat ik de anonieme chauffeur tegenkwam. De lafaard had geen gezicht en zijn auto geen benoembare kleur. De auto reed op mijn auto in en reed weg. En toen sprong ik in mijn auto en vloog door de lucht bovenop de auto van de dader. Als een soort Superman zonder cape.
Opeens stond ik naast mijn auto en begon ik de andere auto te schoppen. "Ho", riep een stem vanuit de auto.
Maar ik boemde lekker door. Ho werd boem boem boem boem boem boeoeoeoeoem.

Toen ik wakker werd van de kat die bovenop mijn buik sprong en ik even tussen slaap en wakker worden, overwoog of de anonieme chauffeur nu weer wraak op mij kwam nemen, erachter kwam dat het alleen maar Mr. Bojangles was die wilde weten en mijn ogen opendeed, realiseerde ik me dat het in elkaar trappen van de auto me best wel een beetje had opgelucht.
En toen ik net naar mijn auto keek en de enorme deuk zag, dacht ik: "Ach het is maar materiële schade".
Ik denk dat ik vaker 's nachts auto's in elkaar moet gaan schoppen.

Categorie: andermans veren

11 Juni '07 - 13:53

NietLiefCollectief groeit door: Zezunja -degroteontlurker- sluit zich aan

Waar Luna van Maanisch.com zich vorige week nog aansloot bij het NietLiefCollectief, daar zal deze week Zezunja als zesde vrouw het schrijverscollectief completeren. Zezunja is onder andere bekend van de grote ontlurk-actie, die zij startte op www.zezunja.nl. De ontlurkingsweek kreeg veel navolging in logland.
Vanaf deze week zal Zezunja meeschrijven met de dames van het NietLiefCollectief: Kaat, Webble, Polle, Luna en Bl-oxx.

Zezunja: ik heb altijd al graag willen schrijven voor het NietLiefCollectief en heb vorige week gewoon de stoute schoenen aangetrokken en een mailtje gestuurd.
Webble: het gekke was dat het we Zezunja in de opstartfase wilden uitnodigen om mee te werken maar we dachten dat ze het te druk had. We waren dan ook erg enthousiast over haar voorstel.

Op de vraag of er in de toekomst nog meer schrijvers bij het NietLiefCollectief komen, antwoordt Kaat ontkennend: nee. We zijn nu met z’n zessen en dat vinden we genoeg. We werken veel achter de schermen per e-mail en dat moet behapbaar blijven. Beslissingen nemen wordt moeilijker als je met veel mensen bent. En we hebben grote plannen voor de toekomst.
Bl-oxx: er staat een hoop op stapel. Rond oktober gaat er een grote happening plaatsvinden rondom het NietLiefCollectief. Hoe en wat blijft nog even geheim. Maar het wordt ludiek.
Polle: we kunnen wel alvast verklappen dat we binnenkort op een ander adres te lezen zijn. Meer informatie daarover volgt via de website.

Het collectief
Het NietLiefCollectief is een schrijverscollectief van inmiddels zes vrouwen; Polle, Kaat, Webble, Bl-oxx, Luna en Zezunja. Sinds februari 2007 schrijven ze op regelmatige basis over uiteenlopende onderwerpen. Eén schrijver werpt een opdracht of vraag op, de andere vijf volgen. Op deze manier ontstaan er cycli waarbij de schrijvers elkaar schrijfsgewijs uitdagen. De dames schrijven graag pittig en een soms een tikje gewaagd, ieder op karakteristieke wijze. Het collectief rekent op een trouw en groeiend bezoekersaantal en heeft als inspiratie gediend voor de opstart van meer jonge schrijverssamenwerkingen.

Het NietLiefCollectief is te vinden op www.nietlief.web-log.nl

Categorie: levenstekens

09 Juni '07 - 21:49

afscheid nemen

Het gaat al een tijd niet goed. Opa is ziek en verslechtert met de dag.
Dat het geen kwestie van jaren of maanden is maar slechts van weken of dagen, daar heb ik al tijden naar toe kunnen leven.
Elke keer als ik hem zie, dan houd ik hem bij het afscheid even zo goed vast dat ik zijn botten in mijn armen voel drukken. Gek dat er van die grote, mooie man zo weinig over is.
Elke keer als ik echt gedag zeg, dan kijk ik nog achterom en neem ik hem goed in m'n op. Elk afscheid kan het laatste afscheid zijn.

Gisteren kwam mijn moeder gezellig winkelen. Tussen het schoenen en kledingpassen door, vond ik toch een moment om dat met mijn moeder te bespreken, wat ik eigenlijk niet met haar wilde besrpeken.
Wat doen we als opa tijdens mijn reis doodgaat?
"Wat wil je zelf", zei mijn moeder.
"Ik kan niet terugkomen", antwoordde ik.
Dat begreep mijn moeder.
"Wat denk jij", vroeg ik haar.
"Ik wil dat je het weet".
"En papa".
"Die wil het je niet zeggen. Maar het is jouw keuze meisje. Zeg jij maar wat je wilt".
Tijdens de lunch besloot ik dat ik het niet wilde weten. Ik zit duizenden kilometers verderop. Het is een superbelangrijke reis, waar niks mis mag gaan. Ik kan nergens naar toe. Ik kan bij niemand uithuilen als ik het gehoord heb en er zal op dat moment niemand zijn die een arm om me heen kan slaan en waarmee ik kan delen hoe bijzonder mijn opa was.
Nee, ik wil het niet weten. Maar ook weer wel. Het is een van de moeilijkste keuzes die ik ooit maakte. En ik twijfel nog steeds.

De reis waar ik zo veel zin in had gehad, maakt me nu zenuwachtig.
Eigenlijk mag je je vooraf geen zorgen over dingen maken, omdat je je dan misschien onnodig zorgen maakt. Maar nu doe ik dat wel. Ik kan niet anders.
Ik hoop dat er niks gebeurt en dat mijn zorgen onnodig waren. Iedereen gaat dood en afscheid nemen doe ik al maanden.
Toch hoop ik zo dat ik nog een paar keer afscheid kan nemen. En dat ik op het moment dat het dan echt zal moeten, ik niet alleen op een hotelkamer zit.

Categorie: levenstekens

06 Juni '07 - 16:38

Bagagecursus III

Okay, ik vraag even jullie aandacht voor een praktisch, onzinnig, luxe-probleem. Maar dat mag ook wel eens, toch? Aandacht vragen voor praktische, onzinnige, luxe-problemen.
Zoals jullie inmiddels weten, heb ik een probleem met koffers inpakken. *klik* en nog een keer *klik*

Toen ik die vorige twee logjes schreef (die twee waar je net op geklikt hebt - als het goed is, of niet; jouw keuze, zo flexibel ben ik ook wel weer), had ik alleen niet kunnen weten dat ik het allerergste, dramatische, nachtmerriebezorgende kofferinpakprobleem van mijn leven nog zou gaan ervaren.
Nu dus.
Want wat neem je in godsnaam mee als je:
1) op zakenreis gaat
2) de temperatuur van de te bezoeken locaties kan variëren van 15 tot en met 40 graden Celsius
3) je niet weet hoe zakelijk die ontmoetingen zullen zijn en je bij mediabedrijven ook makkelijk te overdressed kan zijn
4) een van de locaties een nog al streng Moslimland is
5) je echt niet te veel wilt mee sjouwen
6) je tussendoor ook nog wil gaan sporten
7) er in ieder geval een laptop en documenten mee moeten
8) de beautycase niet thuis kan laten
9) er op Schiphol vast ook nog wel wat gekocht gaat worden
10) bovendien ook je handtas tijdens de reis bijdehand wil hebben in verband met boekjes, iPod en noodtoiletartikelen
11) je ook niet te veel 'losse' tassen mee wilt zeulen
12) er niet meer dan een bepaald aantal stuks aan handbagage het vliegtuig mee in mag
13) er daar misschien ook nog wel wat gekocht gaat worden
14) je koffer op de terugreis ook dicht moet kunnen

Je begrijpt het. Ik sta voor een enorm dilemma. Een praktisch, onzinnig, luxe-probleemdilemma.
En over praktische, onzinnige, luxe-probleemdilemma's kan ik dus enorm piekeren.
Dat je even weet waar ik me mee bezig houd, de komende anderhalve week.

Categorie: levenstekens

05 Juni '07 - 19:29

Persbericht: het NietLiefCollectief breidt uit

Het NietLiefCollectief (www.nietlief.web-log.nl) bestaat inmiddels bijna een half jaar. Het collectief is een succes gebleken. De initiatiefneemsters Polle, Webble, Kaat en Bl-oxx mogen zich verheugen op een trouw bezoekersaantal en lovende kritieken. Bovendien zijn er na de oprichting van het NietLiefCollectief een hoop nieuwe collectieven gestart.
Bl-oxx: ‘we vinden het leuk om te zien dat meer mensen een collectief opzetten. Dat geeft aan dat logland in beweging is.’

Over de samenwerking met z’n vieren zijn de vier dames zeer te spreken. Webble: ‘het gaat gewoon vanzelf. We mailen veel en soms komt er zo spontaan een idee voor een nieuwe log-cyclus naar boven drijven. We willen ons niet binden aan één vast thema maar variëren steeds in onderwerp. Daarmee dagen we onszelf en elkaar steeds uit op schrijfvlak.’
Polle voegt daaraan toe: ‘het klikt gewoon erg goed tussen ons. We hebben chemie, maar dat merkt de lezer vast ook wel.’

Momenteel zitten de Niet-Liefjes middenin een oude-foto-reeks. ‘Is leuk joh,’ vindt Kaat, ‘ik heb een hele middag speciaal voor het Collectief door mijn oude fotoalbums zitten bladeren.’ Aan het einde van deze reeks zal er een vaste special gastlogger zijn intrede doen bij het NietLiefCollectief. Het is nog een groot geheim wie het is. ‘Maar,’ licht Bl-oxx een tipje van de sluier op, ‘het is een echte logqueen die iedereen wel kent.’ Ze zal op regelmatige basis logjes plaatsen op nietlief.web-log.nl. Als vuurdoop zal ze in deze reeks met de billen bloot gaan en een foto van zichzelf als twaalfjarige plaatsen. Spannend.

Het NietLiefCollectief is te lezen op www.nietlief.web-log.nl.

Categorie: jeugd

04 Juni '07 - 20:34

opa N

Dit is mijn opa. De vader van mijn vader. Mijn Perzische opa. Opa N.

Hij was geen typische opa. Niet zo eentje waar je eendjes mee gaat voeren of die je mee naar de speeltuin neemt. Niet zoals mijn andere opa.
Andere opa woonde dan ook redelijk dichtbij. Opa N woonde eerst in Teheran en later in Los Angeles.
Niet om de hoek en zo vaak zag ik hem dan ook niet.
Maar als ik hem zag dan wist ik dat het goed was. Dat hij mijn opa was en ik zijn kleindochter. We hielden van elkaar.
Ik had een speciale band met hem. Als kinderen van zijn jongste zoon, hadden we toch min of meer een streepje voor.
Al was de band met mijn vader, zo hoorde ik later, niet altijd even goed geweest.

Opa N was geen man, maar een heer. Altijd strak in pak en verzorgd. De laatste dagen van zijn leven zorgde hij er zelfs voor dat zijn haar nog zwart geverfd was.
Best raar, als je weet dat hij voor zijn beroep juist vaak op zijn knieën in het zand zat. Hij was namelijk archeoloog.

Naast archeoloog was hij ook gokker. In zijn leven pokerde hij er behoorlijk wat geld doorheen. Backgammon, daar was hij ook erg goed in. Er zijn zelfs nog foto's van hem met zijn backgammonvriendin Lucille Ball.
Mijn opa hield van het leven. En van mooie vrouwen. Perzische mannen mochten legitiem vreemdgaan en dat deed hij dan ook.

Daarom heeft mijn vader een hekel aan gokken en aan vreemdgaan. Maar over zijn vader spreekt hij alleen nog maar met liefde.
Opa N was dan ook een man om van te houden, al waren niet al zijn 'hobby's' even leuk.

Toen hij ooit bij ons in Nederland was, doodziek werd en met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen, wond hij de verpleegsters (die het normaal toch heel druk hebben) om zijn vinger. Met zijn persoonlijkheid kreeg hij het voor elkaar dat ze alles voor hem deden. Mijn moeder ging op bezoek en trof twee zusters op zijn kamer aan. Een zat zijn haar te verven en de ander vijlde zijn nagels.
Tot het eind was hij een charmeur. Een charmeur met dictatoriale trekjes. Die je geen dingen vroeg maar opdroeg.

Een flamboyante man met een enorm charisma.
Iemand van wie het jammer is, dat hij er niet meer is, omdat hij de wereld kleur gaf. Ookal is hij heel oud geworden en heeft hij volop van zijn leven genoten.
Ik ben trots op mijn opa N. 20 jaar geleden overleed hij. Ik denk niet dagelijks meer aan hem, maar soms komt hij opeens voorbij in mijn gedachten en dan mis ik hem. De keurige heer in het pak. Mijn charmante opa N.


Dit logje is in navolging van Esther's log over oude foto's. En omdat ik voor een log op het Niet Lief Collectief gisteren bij mijn ouders door wat foto-albums heen moest (gaat dat zien overigens, die logjes op Niet Lief).

Categorie: default

02 Juni '07 - 09:05

21 mei 1995

Het is 21 mei 1995 en ik heb net een feestje gehad bij de ouders van vriendin M thuis ter ere van haar verjaardag.
Op het feestje werd voetbal gekeken. Ajax speelde voor de Europacup tegen AC Milan in Wenen en won.
Nog meer reden voor een feestje. Alleen woonde ik niet in Amsterdam, maar in Groningen.
Waar de sfeer grimmig was op dat moment. FC Groningen supporters zagen de overwinning van Ajax als reden om eens goed te gaan rellen.

Ondanks de ME-busjes op de Grote Markt, besluiten ik en wat vriendinnen als het feestje is afgelopen, toch de kroeg in te duiken.
Als we net ons eerst biertje hebben besteld en een beetje aan de zijkant staan te babbelen, breekt er een vechtpartij uit.
Vlak voor mijn neus staan twee mannen elkaar de hersens in te slaan. Op het moment dat ik wil wegduiken, word ik door een man vastgegrepen. Hij werd net neergeslagen en grijpt mij vast in een poging niet op de grond te vallen. Niet zo handig; want zo sterk ben ik niet en ik val dus samen met hem op de grond. Hij valt op zijn rug en ik met mijn gezicht op de grond.
Als ik weer opkrabbel voel ik vocht in mijn oog. Mijn vriendinnen beginnen te gillen als ze mijn gezicht zien en ik begrijp niet wat er aan de hand is.
De reden van hun gegil en het vocht in mijn oog wordt al snel duidelijk. Blijkbaar ben ik in glas gevallen en is mijn wenkbrauw opengesneden.

In allerijl vertrekken vriendin M, vriend C en ik naar het AZG om me te laten hechten.
Daar aangekomen blijkt de hele Eerste Hulp wachtkamer vol te zitten met voornamelijk FC Groningen hooligans. Ik zie er heel dramatisch uit met hoofd onder het bloed. Inmiddels is ook mijn witte blouse knalrood geworden.
"Bist du auch mit ein flaschen op den kop geschlagen", vraagt een dronken supporter aan mij in plat Gronings.
"Ja zoiets", brabbel ik.

Een verpleegster en co-assistent komen inventariseren welke gevallen prioriteit hebben en welke niet. Ik heb geen prioriteit. Mijn snee is niet zo groot, we moeten alleen het bloeden in de gaten houden en vriend C krijgt de opdracht het personeel te waarschuwen als ik me flauw in mijn hoofd ga voelen.

De klok tikt door en de wachtkamer raakt wat leger.
Opeens horen we een ambulance en slaan nog geen 30 secondes later de klapdeuren open en wordt er een meisje op een brancard binnengebracht.
Nu is het meisje prioriteit. En dat begrijp ik wel. Ik heb haar in een flits gezien en het zag er vreselijk uit.
Later horen we van haar broer die ook in de wachtkamer komt zitten dat ze is aangereden en dat ze met spoed geopereerd moest worden.

Er komt een co-assistent naar me kijken. Maar ik heb nog steeds geen prioriteit. Inmiddels is het al ochtend en wordt er een ochtendkrant op het tafeltje in de wachtkamer gelegd.
De moeder van het meisje pakt de krant op en zegt: "Goh, Annie M.G. Schmidt is overleden".
Een geroezemoes vult de wachtkamer. Iedereen heeft zo zijn herinneringen aan Annie M.G. Schmidt.
Niet veel later komen er twee artsen de wachtkamer binnen die met een ernstige blik aan de familie van het meisje van de aanrijding vragen om mee te komen.
Wij kijken er naar en voelen dat er iets niet goed is. Ik krijg het helemaal koud.
Vijf minuten later mag ik mee om gehecht te worden.

Als we het ziekenhuis uitlopen komen we de familie van het meisje tegen. We lezen wanhoop en verdriet in hun gezicht, maar geen van ons durft ze iets te vragen.
We pakken onze fietsen en net als we weg willen fietsen, blijft vriend C stilstaan en loopt hij met zijn fiets aan zijn hand naar de familie.
"Sterkte", mompelt hij.
"Bedankt jongen", antwoordt de moeder met een betraand gezicht. "Ze was ongeveer net zo oud als jij".

Op de fiets terug zeggen we niets tegen elkaar.

Ik heb een litteken in mijn wenkbrauw. Dat litteken zit er al twaalf jaar. Elke dag als ik in de spiegel kijk, word ik even herinnerd aan het meisje en aan Annie M.G. Schmidt.
Op 21 mei 1995 won Ajax de Europacup. Nederland verloor Annie M.G. Schmidt, een prachtvrouw die heel veel voor Nederland betekend heeft. En een 'anonieme' familie verloor een gezinslid. Een meisje dat veel te jong was om op 21 mei 1995 te sterven.