Voor het eerst van mijn leven was ik bij een lintjesceremonie. De vader van mijn lief heeft een stichting waarmee hij fantastische dingen doet en bleek voorgedragen te zijn. Dus vrijdagochtend togen wij met de hele familie naar het gemeentehuis van zijn woonplaats om mijn schoonvader, die van niets wist, te verrassen.
Het mooie van zo'n ceremonie is, dat de 'krijgers' allemaal van niets weten en dus erg verbaasd zijn als ze in de zaal binnenlopen en daar familie en vrienden zien. Stuk voor stuk zijn ze onder valse voorwendselen naar het gemeentehuis gelokt met smoezen als gesprekken met de wethouder of omdat iemand anders zogenaamd een lintje krijgt.
Een vrouw begon al te huilen toen ze haar kinderen zag en de bui dus voelde hangen. En daar ben ik niet zo goed in, in mensen zien huilen van geluk. Ik huil dan meteen mee.
Ook word ik nog al emotioneel van de diverse verhalen. Zo was er bijvoorbeeld een man die ooit brandweerman was, maar daarnaast als vrijwilliger hielp in het bejaardentehuis. Inmiddels had hij door een ongeluk beide benen verloren, maar nog steeds verzorgde hij in het bejaardentehuis en in een tehuis voor lichamelijk- en geestelijk gehandicapten wekelijks een activiteitenmiddag.
Tranen van geluk huilde ik om de vrouw die toch echt niet vond dat zij wat bijzonders had gedaan, maar zelf inmiddels hoogbejaard, nog altijd met stichting de Zonnebloem mee op reis ging als begeleidster, zieke mensen in haar buurt bezocht, kookte voor een gezin waarvan moeder overleden was en vader heel hard moest werken, bij bejaarden op bezoek ging die niemand meer hadden en ga zo maar door.
Even schrok ik me een hoedje toen er een mevrouw met dezelfde achternaam als ik op het podium moest komen. Gelukkig zei de burgemeester drie seconden later dat haar man ook moest komen. Ze bleken namelijk allebei een lintje te krijgen. Omdat ze tijdens de oorlog in het joods verzet zaten en tientallen kinderen uit de crèche tegenover de Hollandse Schouwburg gesmokkeld hadden. Na de oorlog waren ze voorlichting op scholen gaan geven en er was zelfs een Amerikaanse documentaire over hun gemaakt die nu op alle scholen in de VS wordt getoond. Ook dit echtpaar vond echter dat ze niks bezonders had gedaan. "Dat deed je gewoon", zei de vrouw. "En we waren heus niet de enige mensen die hielpen".
Ik vond het niet zo gewoon en huilde dikke tranen. Zo zie je maar weer, echte helden zijn altruïstisch, die doen het gewoon en vinden het niet bijzonder, terwijl ze juist heel bijzonder zijn.
Toen mijn schoonvader eindelijk op het podium moest komen en geen lid van maar zelfs Ridder in de orde van Oranje Nassau bleek geworden te zijn vanwege toch echt heel bijzondere verdiensten, was het feest compleet. Mijn Marokkaanse schoonvader die daar in haperend Nederlands met keppel op supertrots een dankwoord uitsprak was de limit. Ik hield het niet meer en liet de tranen maar lopen.
Zo'n lintjesregen is een soort uitzending van Oprah Winfrey live meemaken. En al heb ik niet zo veel met het koningshuis, ik vind het prachtig dat mensen de waardering krijgen die ze verdienen.
Het was een dag van tranen, maar vooral ook van veel lachen. Vooral toen neefje N van drie met grote ogen aan mijn schoonvader vroeg: "Maar als je nu ridder bent, krijg je dan ook een paard?"
Categorie: levenstekens
26 April '07 - 19:38
Drew
Jaren geleden was ik uit in een club in Los Angeles toen twee mensen naar mij toekwamen met de vraag of ik Drew was.
"Drew", vroeg ik heel verbaasd. "Drew who?"
Waarop ze in lachen uitbarsten. "Don't play that trick on us", lachte het meisje. "We know you are Drew Barrymore and can I have your autograph please?"
Ik geloof dat ik er wel tien minuten over heb gedaan om ze te overtuigen dat ik toch echt niet Drew B was, alhoewel ik dat wel als een groot compliment zag, ze konden toch wel aan mijn Dutch accent hearen dat ik het echt niet was. Dat ik er een beetje op leek dat begreep ik dan nog wel, maar dan vooral de versie van de vijfjarige Drew in ET.
Toen ze eindelijk zonder handtekening met brede glimlach wegliepen vanwege the funny misconfusion, riep een van mijn neefjes die al grinnekend het schouwspel hadden bekeken vanaf de bar: "Hey Drew, do you want another beer" en begon het hele circus weer opnieuw.
Een paar weken geleden zei een jongen: "Goh K, jij lijkt best wel op Drew Barrymore".
Ik glimlachte en vertelde hem het verhaal.
Toen ik klaar was en iedereen uitgelachen was om deze hi-la-ri-sche gebeurtenis, zei een meisje - dat - mij - niet - zo - aardig - vindt - en - ik - haar- gelukkig - ook - niet zomaar out of the blue: "Nou ik vind Drew Barrymore anders heel erg lelijk".
Ik hield mijn mond maar. Het interesseerde me namelijk niks dat ze mij daarmee impliciet ook lelijk vond. Ik heb namelijk liever een leuk karakter dan een mooi gezicht.
Maar daar is het verhaal nog niet mee afgelopen. Gisteren zei dezelfde jongen namelijk opeens vanuit achter zijn computer: "Goh Drew Barrymore is door People Magazine als mooiste vrouw ter wereld uitgeroepen omdat ze als mooie vrouw wordt gezien met een sterke uitstraling".
"Is dat zo", vroeg ik terwijl ik een voldane glimlach niet kon onderdrukken.
"Ja dat is zo en jij lijkt op haar dus dat is voor jou ook een compliment".
Ik keek naar het meisje - dat - mij - niet - zo - aardig - vindt - en - ik - haar- gelukkig - ook - niet, maar die deed alsof ze erg druk bezig was met iets en niks hoorde. Wel leek ze wat rood aangelopen.
"Goh wat leuk", zei ik.
Maar dat was een understatement. Want ik vond het ont-zet-tend leuk. Niet omdat ik graag mooi gevonden wil worden, ik heb zoals ik al eerder vermelde liever een leuk karakter, maar omdat zij mij had willen kwetsen met deze opmerking en daarin met terugwerkende kracht falicant mislukte.
Categorie: levenstekens
24 April '07 - 17:23
het telefoontje waar ik zo bang voor ben
92 werd hij gisteren. En zij is vandaag 87 geworden. Mijn lieve opa en oma.
"Kom je eigenlijk", vroeg mijn mam. "We gaan maandag uit eten ter ere van hun verjaardagen".
Eigenlijk was het te ver voor op een doordeweekse dag. Bovendien was ik erg druk op mijn werk. Maar ik besefte dat het wel een van de laatste keren zou kunnen zijn en besloot te komen.
Opa is ziek. 's Ochtends heeft hij ontzettend veel pijn, maar gelukkig is hij dat 's middags vaak al vergeten. Ook oma is vergeetachtig.
Ze zaten tegenover me in het restaurant en keken gelukkig. "Neem maar wat je lekker vindt", zei oma. "Vandaag mag alles. Het zijn tenslotte feestdagen".
Ik keek naar ze. Zo oud, zo fragiel. Mijn opa en oma betekenen ontzettend veel voor me.
Bij het afscheid gaf ik ze beiden nog een extra knuffel en hield ze stevig vast. In de auto naar huis was ik verdrietig.
Ze zijn oud. Ze hebben ondanks de Tweede Wereldoorlog een mooi leven. Ze zijn 65 jaar getrouwd.
Maar wat hoogstwaarschijnlijk gaat gebeuren, kan ik nog niet aan. En ik denk dat ik het nooit aan zal kunnen.
Bovendien denk ik dat als er een gaat, de ander ook niet meer wil. Ze zijn zo met elkaar vergroeid dat ze bijna een zijn.
Gelukkig willen ze zelf ook niet. Ze houden van het leven. Ze houden van de fijne momenten van het leven. Die momenten dat ze even geen pijn hebben.
Ze houden niet van de telefoontjes die ze wekelijks krijgen. Dat een van hun vrienden is overleden. Vrienden die soms jonger zijn dan zij zelf.
Doodsbang ben ik voor de dag dat bij mij de telefoon zal gaan en een van mijn ouders belt met het slechte nieuws. Dat het geen feestdagen maar 7 dagen van rouw (shiva) zullen zijn.
Ik hou van mijn opa en oma al heb ik dat nooit tegen ze gezegd.
En ik koester de momenten die ik nog met ze heb. Omdat ze mij hebben gemaakt wie ik ben. Dat ik weet dat wat je ook meemaakt, hoe erg dat ook is, de zon ooit wel weer gaat schijnen.
Ik hoop dat ik ze door die enorme van hun levenskracht nog even bij me kan houden en dat dat telefoontje waar ik zo bang voor ben nog heel lang uit blijft.
Categorie: andermans veren
21 April '07 - 12:56
Any other world - Mika
In any other world
You could tell the difference
And let it all unfurl
Into broken remnants
Smile like you mean it
And let yourself let go
Cos it's all in the hands of a bitter, bitter man
Say goodbye to the world you thought you lived in
Take a bow, play the part of a lonely lonely heart
Say goodbye to the world you thought you lived in
To the world you thought you lived in
I tried to live alone
But lonely is so lonely, alone
So human as I am
I had to give up my defences
So I smiled and tried to mean it
To let myself let go
Cos it's all in the hands of a bitter, bitter man
Say goodbye to the world you thought you lived in
Take a bow, play the part of a lonely lonely heart
Say goodbye to the world you thought you lived in
To the world you thought you lived in
Cos it's all in the hands of a bitter, bitter man
Say goodbye to the world you thought you lived in
Take a bow, play the part of a lonely lonely heart
Say goodbye to the world you thought you lived in
To the world you thought you lived in
Say goodbye to the world you thought you lived in [ x2 ]
Say goodbye
In any other world
You could tell the difference
[ Spoken ]
"I never ever, I forget my story.
My face is not sad, but inside, I am sad."
Categorie: levenstekens
19 April '07 - 15:28
mijn naam
Zet je zelf schrap. Ga er goed voor zitten. Want over een paar seconden zal je mijn echte naam lezen. Die ga ik namelijk (haha, mooie woordspeling al zeg ik het zelf) onthullen.
* tromgeroffel *
Ik heet Karen.
En daar heb ik helemaal niets mee met die naam, behalve dat ik zo heet.
Mijn vrienden noemen me zowiezo allemaal al Kaat of Kaatje. Daar was ik al aan gewend.
Eigenlijk heet ik Kerenor, wat zonnestraal betekent. Dat vind ik op zich nog wel een mooie naam. Maar toen ik naar Nederland verhuisde, viel de 'or' van mijn naam af en Keren werd al vrij snel Karen. Zelfs mijn ouders noemen me nu zo, alhoewel mijn vader me eigenlijk altijd Miss Kay noemt.
Karen vind ik dus niks.
Mijn zusje kreeg een mooie zangerige franse naam, ik moet het doen met een soort scandinavische totaal a-muzikale benaming.
Al ben ik wel erg blij dat ik niet net een letter anders heet. Karen is nog wel internationaal en chique, Karin klinkt provinciaal en doorsnee.
Karin vind ik echt vre-se-lijk. En nu eens een keer raden hoe mensen die mij niet goed kennen me noemen. Juistem. Karin. Bleeeeehk!
Er zijn zelfs hele domme mensen die mijn e-mail adres juist intypen en dan in de aanhef toch weer die kapitale fout maken. En daar kan ik me toch slecht tegen!
Vorige week zei schoonzus dat ze eindelijk mijn verjaarscadeau voor me had. Ze liep met een vrolijk ingepakt pakketje naar me toe en overhandigde het me ietwat nerveus. "Wacht even met uitpakken", zei ze. "Er is namelijk wel wat mee".
"Wat is er dan", vroeg ik terwijl ik probeerde te bedenken wat er in hemelsnaam mis mee kon zijn. Ze had het toch zelf gekocht?
"De borduurmevrouw heeft je naam verkeerd gespeld".
Ik heb haar wel tien keer verteld dat het echt niet uitmaakte en dat ik heus wel weet dat ze het goed bedoeld had. Maar die keukenschort met daarop met koeienletters chefkok Karin geborduurd, die ga ik echt nooit dragen. Heb ik eindelijk een goed excuus om niet te hoeven koken.
Voor de kritische lezer:
Ze had de schort apart gekocht en hem ergens laten borduren.
Categorie: levenstekens
16 April '07 - 22:55
global warming
"Wij hebben deze grond niet geërfd van onze grootouders, maar we lenen hem van onze kinderen".
Indiaanse spreuk
Aan bovenstaande spreuk moest ik de afgelopen dagen vaak denken. Iedereen om me heen liep te verkondigen dat het zo'n heerlijk weer was. Ik hoorde zelfs 'leve de global warming'.
Dat het lekker weer was, dat kan ik alleen maar beamen. Maar 'leve de global warming' daar werd ik een beetje misselijk van.
Afgelopen vrijdag zag ik een aflevering Planet Earth. In die aflevering zag ik een ijsbeer. De ijsbeer kon niet meer over het ijs lopen want het smolt gewoon onder zijn poten weg. Daardoor kon hij niet meer jagen en uiteindelijk stierf de ijsbeer na wat mislukte jachtpogingen op veels te grote walrussen, moederziel alleen. Mijn hart huilde. Want die prachtige ijsberen kunnen niet meer overleven doordat wij zo verrot met onze aarde om gaan.
Dat Nederland het ideale land is als het net wat warmer zou zijn, daar ben ik het mee eens. Maar ik wil er geen een ijsbeer voor opofferen. Ik vind dat mensen die 'leve de global warming' roepen, verbannen moeten worden naar een heel warm land. Of naar de Noord- of Zuidpool. Ik vraag me af of ze die global warming dan nog net zo leuk vinden.
Categorie: levenstekens
14 April '07 - 11:09
de punteraar
De punteraar moet naar achteren lopen om zijn boot naar voren te duwen.
Sommige mensen wissen hun verleden. Door bepaalde gebeurtenissen willen ze er niet meer aan denken en blokken ze het verleden in hun geheugen.
Ieder huisje heeft z'n kruisje. Iedereen heeft dingen meegemaakt die hij of zij liever wil vergeten.
Maar je moet je verleden goed kennen om je toekomst te begrijpen.
Je moet eerst naar achteren om naar voren te kunnen.
Deze raad zou ik bepaalde mensen graag mee willen geven. Maar of ze het willen of kunnen begrijpen, dat is weer een compleet ander verhaal.
Categorie: levenstekens
13 April '07 - 16:33
Even niet hier...
maar op Niet Lief staat al een paar dagen een erg leuk raadspelletje.
Gaat dat zien.
En als je daar geen zin in hebt, omdat het veel te mooi weer is en je liever in de zon zit, dan begrijp ik dat ook hoor.
Zo ben ik dan ook wel weer.
Categorie: andermans veren
10 April '07 - 22:58
Quelqu'un m'a dit - Carla Bruni
Omdat ze zo prachtig is.
Omdat ze zo mooi zingt.
Omdat ik er zo van geniet.
Omdat de tekst zo intens mooi is.
Omdat ze zo lief is dat ik haar bijna wil knuffelen.
Omdat ik er door aan vakanties moet denken van lang lang geleden.
Omdat ik er door aan een vriendin moet denken die niet meer is.
Omdat ik even reclame voor haar moet maken.
Omdat ik er zo van ontroerd raak dat ik een brok in mijn keel krijg en tranen in mijn ogen.
Omdat: Carla Bruni met Quelqu'un m'a dit
On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud que de nos chagrins il s'en fait des manteaux pourtant quelqu'un m'a dit...
Refrain
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?
On me dit que le destin se moque bien de nous
Qu'il ne nous donne rien et qu'il nous promet tout
Parais qu'le bonheur est i portee de main,
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu'un m'a dit ...
Refrain
Mais qui est ce qui m'a dit que toujours tu m'aimais?
Je ne me souviens plus c'etait tard dans la nuit,
J'entend encore la voix, mais je ne vois plus les traits
"Il vous aime, c'est secret, lui dites pas que j'vous l'ai dit"
Tu vois quelqu'un m'a dit...
Que tu m'aimais encore, me l'a t'on vraiment dit...
Que tu m'aimais encore, serais ce possible alors ?
On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s'en fait des manteaux,
Pourtant quelqu'un m'a dit que...
Refrain
Categorie: grappig
10 April '07 - 18:16
de gangster met de hartklachten
"Goh", zeg ik tijdens de maandagochtendmeeting die naar dinsdagochtend is verplaatst in verband met Pasen. "Ik lees net op Internet dat Holleeder naar het ziekenhuis is omdat hij ernstige hartproblemen heeft".
"Goh", antwoordt mijn baas. "Dat is bijzonder. Ik dacht dat hij geen hart had!"
Categorie: gezien
06 April '07 - 09:49
de twee zwanen
Als ik naar m'n werk rijd over de N201 passeer ik een natuurgebied. In een van de watertjes langs de weg zwemmen tig eendjes en twee zwanen.
Het is erg prettig om langs natuur naar je werk te rijden. Daar word ik namelijk rustig van. Veel groen en veel water is een mooie combinatie. Maar het leukst vind ik de twee zwanen.
Eerst zwommen ze elke dag parmantig naast elkaar tussen de eendjes. De sierlijke beestjes weten gewoon dat ze de koning en de koningin van dat watertje zijn. Zo mooi om te zien, maar tegelijkertijd bijna jaloersmakend dat die beestjes al heel jong hun soulmate vinden en de rest van hun leven monogaam en bij elkaar blijven.
Ongeveer anderhalve week geleden zag ik nog maar een zwaan. Ik verminderde mijn snelheid en tuurde over het water. De andere zwaan was nergens te bekennen. Mijn hart stond even stil. De zwaan zou toch niet....? De hele dag dacht ik aan vermiste de zwaan.
Toen ik naar huis reed, was er gelukkig geen verkeer op de weg en kon ik heel rustig rijden. Bij het bewuste watertje stond ik even stil en keek nog eens heel goed. En daar midden op het water zag ik iets waar ik helemaal gelukkig van werd. Want midden op het water op een soort van eilandje lag een grote berg takken en daar bovenop zat de zwaan die blijkbaar de Koningin-zwaan was. De Koning-Zwaan zwom naar haar toe en legde iets in het nest.
Gerustgesteld stapte ik in mijn auto. En in de week die ging komen reed elke dag langs het watertje waar ik moeder de zwaan rustig op haar nest zag zitten. Vader zwaan was altijd in de buurt.
Een dezer dagen zullen er babyzwaantjes in het watertje zwemmen. Ik kan niet wachten om dinsdag weer in de auto te stappen.
Categorie: gezien
04 April '07 - 13:38
Ferdinand de Schrikzwerver II
Jaren geleden schreef ik dit logje over Ferdinand de Schrikzwerver. * klik *
Een paar dagen geleden kreeg ik een mailtje. Een mailtje wat voor mij heel bijzonder was, want het was namelijk een mailtje van de kleindochter van Ferdinand's broer.
Zij vertelde me dat hij nooit les had gegeven maar wel ooit een poging had gedaan om priester te worden.
Ze herinnerde zich hem als haar gekke oom die mee deed met handstanden doen, lang haar had en met een fiets zonder wielen aan kwam. Helaas had Ferdinand zelfmoord gepleegd.
Haar oma kreeg jaren later nog brieven van mensen, waaronder van een meisje uit de supermarkt waar hij altijd zijn bier kocht. Zij vertelde dat hij eigenlijk heel lief was.
Dat hij eigenlijk lief was dat wist ik wel. Ik kan me nog goed zijn gezicht voor de geest halen dat beteuterd keek als je vertelde dat je echt van hem geschrokken was. Dat was namelijk eigenlijk niet zijn bedoeling.
Vaak denk ik nog aan Ferdinand. Vooral als iemand me laat schrikken.
Hij was voor mij een soort mythisch figuur geworden, iemand zonder familie of herkomst.
Nu jaren na dato kreeg Ferdinand opeens een familie en een afkomst. Ik kwam zelfs iets meer over hem te weten.
Het gezicht wat ik zo vaak voorbij had zien lopen, heeft nu een echt gezicht gekregen.
De mythe werd weer een mens, een mens wat gemist wordt en waarschijnlijk nooit had kunnen vermoeden hoeveel mensen nog even aan hem denken op het moment dat ze van iemand schrikken.
Categorie: levenstekens
01 April '07 - 10:40
Gehackt
Deze maand log ik al weer drie jaar. In die drie jaren tijd heb ik een hoop rare dingen meegemaakt op mijn log. Ik kreeg rare reacties en nare mailtjes.
Ooit werd een van mijn logs schaamteloos over genomen door een journaliste, zonder het vantevoren te vragen en zonder bronvermelding. klik
Ook was er een keer een meisje zonder inspiratie die bleek een heel leven op het net overgenomen te hebben van andere loggers. Met wat kleine aanpassingen had ze onder andere Luna, Anne-Floor, Zeekomkommer, Webkim, Merel Roze, Kluun en mijn logjes overgenomen. klik
Op zich was dat ook wel weer grappig, want Luna, Anne-Floor en ik hadden haar binnen een paar uur aan de telefoon en vertelden haar dat ze openlijk haar excuses moest aanbieden, wat ze vervolgens ook deed. klik en zoek naar Luna's log van 10-11
Tijdens een vakantie van jaren geleden werd ik onder de aandacht gebracht door Retecool. klik
Dat leverde me in een dag zo'n tweehonderd ranzige reacties op met vieze plaatjes en nog veel meer ranzigheid. Ook daar kon ik nog wel om lachen.
Maar toen ik gisteren een mail kreeg van Aderyn dat mijn site gehackt was, ik vervolgens naar mijn site surfde en dit zag:
toen kon ik niet echt lachen. Ik schrok er zelfs van. Gelukkig had Bob het binnen tien minuten opgelost en zag alles er weer normaal uit.
Er zijn een hoop trieste mensen op het web te vinden, maar dit soort mensen zijn wel heel erg zielig. Wat heb je er nou aan om dit te doen? Het kost tijd en echt helemaal niemand heeft er wat aan. Ga wat nuttigs doen met je leven zou ik zeggen. Ga met bejaarden wandelen of in een dierenasiel werken als je zo veel tijd over hebt. Of ga een echte hobby zoeken. Begin een web-log of zo. En als je me echt wat te vertellen hebt, doe het dan in het vervolg lekker in het Nederlands. Hier kan ik echt geen touw aan vastknopen en ik denk niet dat ik daar rouwig om moet zijn.
Bedankt voor alle lieve mailtjes. Het is fijn om te weten dat een aantal van jullie, je net zoveel zorgen maakten als ik.
