Mijn contactpersoon in Londen zou binnen 10 minuten een voorstel doormailen. Dat zei hij om zes uur. Als ik om zeven uur bel om te vragen waar mijn voorstel blijft, blijkt hij al naar huis te zijn. Goed, dan ga ik ook naar huis.
Als ik om kwart over zeven mijn spullen bij elkaar heb geraapt, belt mijn collega; er is een ongeluk gebeurd op 'mijn' route. Hij adviseert me anders te rijden, want hij staat al drie kwartier stil. Die tip neem ik graag aan, alleen heb ik bij god geen idee hoe ik dan moet rijden. Mijn andere collega legt het me uit. 'Eitje, moet je kunnen vinden', zegt hij er nog bij.
Wanneer ik mijn auto die ik Frey heb genoemd (Frey = de vos uit Frank en Frey, mijn auto = Fox) in z'n achteruit zet, wil hij niet. De motor maakt een naar geluid. Ik kijk naar het uitroepteken op mijn dashboard. Fuck! De handrem moet er natuurlijk gewoon af.
De nieuwe route vind ik helemaal geen eitje. Het begint te regenen en ik probeer me op de borden te concentreren. Het restaurant wat ik passeer komt me verdomd bekend voor. Logisch, ik ben er tien minuten geleden ook al langs gereden.
Als ik eindelijk de snelweg gevonden heb, zie ik een auto voor me rare capriolen uithalen. De vrachtwagen op de rechterbaan gaat niet naar links, maar trapt op zijn rem. De auto van de rare capriolen belandt links in de vangrail en ik ben gelukkig op tijd op m'n rem gaan staan. Achter me is de chauffeur minder alert. Ik zie hem bijna mijn achterkant binnen rijden, net nu ik niet op gezelschap zit te wachten. Net op tijd en vlak voor mijn bumper staat hij op zijn rem.
112 was al gebeld. Dat is fijn want dan kan ik doorrijden. Of ik wel mijn telefoonnummer wil achterlaten. Omdat ik mijn nieuwe telefoonnummer opeens niet meer weet, geef ik mijn oude maar.
Mijn lampje op m'n dashboard wat aangeeft dat Frey benzine nodig heeft, begint heel eng te knipperen. Ik herinner me de woorden van vriend S dat je dan nog zo'n 75 kilometer kunt doorrijden. Toch neem ik dat risico maar niet, ik ga van de snelweg af om te tanken.
Bij het tankstation krijg ik de dop van de tank er niet af. Ik bel mijn lief. "Ik krijg mijn dop er niet af", roep ik in paniek. Als ik uitgelegd heb dat ik moet tanken en dat ik de top van mijn tank bedoel, loodst hij me door het krijg - de - dop - van - de - tank - af programma.
In de rij bij de kassa dringt een vrouw voor. "Asociaal zeg", vertel ik haar. Zij haalt haar schouders op en kijkt me met een nare glimlach aan. Ik heb zin om haar verrot te schelden, maar ik ben er te moe voor.
Op de snelweg rijd ik weer een file in. Ik denk dat ik een sluiproute weet, maar verdwaal. Na tien minuten rondrijden sluit ik weer aan bij dezelfde file.
Als ik eindelijk mijn straat inrij kan ik weer eens geen parkeerplek vinden. Na tien minuten rondjes rijden, heb ik eindelijk een plekje. Alleen denkt degene die keihard achteruit komt rijden ook dat hij een plekje heeft. "Ja dag", denk ik en schiet het parkeerhaventje in.
Wanneer ik mijn dashboardkastje opendoe om het hoesje van mijn radio te pakken, zie ik dat de tom tom van vriendlief er nog in zit.
Ik doe mijn autodeur open en stap uit. "Vuile teef", roep de man vanuit zijn auto. 'Ach dan ben ik maar een teef', denk ik. 'Ik ben tenminste wel een teef met een plekje'.
Gefuckt doe ik de voordeur open. "Ik moet echt op de bank liggen, een sigaret roken en een glas wijn", roep ik naar DLVML. Gelukkig staat hij al te koken.
"Rotdag gehad", vraagt hij bezorgd.
"Nee hoor. Het was weer hartstikke leuk, alleen de rit naar huis was vreselijk", antwoord ik.
"Volgens mij is je loonstrookje met de post gekomen", zegt hij als hij me een enveloppe overhandigt.
Het is mijn loonstrookje en als ik hem openmaak en ontcijfer verdwijnt mijn gefucktheid als sneeuw voor de zon.
Wat kunnen loonstrookjes toch fijn zijn. Vooral eerste loonstrookjes.
Categorie: levenstekens
25 Februari '07 - 18:41
de eerste indruk
"Wacht", roept een man die er ietwat shabby uitziet. "Ik houd de deur wel voor je open".
Dankbaar kijk ik hem aan als ik voor de deur stil blijf staan. "Dank je", zeg ik beleefd en ben ook oprecht blij met zijn hulp want een deur opendoen met drie koppen koffie balancerend in je handen, is nou niet echt bepaald makkelijk.
De man houdt galant de deur voor me open en zegt: "Ik loop wel even met je mee. Je moet toch zo weer een deur openmaken?"
Ik knik en probeer geen koffie te morsen.
Als ik de tweede deur ook door ben en de koffie op tafel gezet heb, loop ik terug om hem een hand te geven. Tijdens mijn kennismakingsrondje had ik hem namelijk niet gezien.
Ik geef hem een hand en noem mijn naam.
"Ah jij bent de nieuwe Media Manager", zegt hij enthousiast. R had al verteld dat je kwam.
"Ja dat ben ik en wat doe jij hier", vraag ik.
Hij kijkt me lachend aan. "Uh... ik ben U en ik probeer hier de zaak een beetje te runnen".
Ik voel dat ik begin te blozen en stamel: "Oh wat stom. Je ziet er heel anders uit dan op de foto's", waarmee ik het nog erger maak.
De man die ongeveer een goeroe is in mijn wereld, waar ik misschien wel 25 artikelen over gelezen heb en minstens zo veel interviews, glimlacht en zegt: "Dat hoor ik wel vaker. Welkom in ieder geval. En als je vragen hebt, staat mijn deur altijd open hoor".
Op de achtergrond hoor ik mijn kamergenoten lachen.
"Hij ziet er ook anders uit dan op tv hoor", zegt mijn enige vrouwelijke collega bemoedigend.
Ik heb het gevoel dat ik nog steeds zo rood gekleurd ben, als de PvdA pretendeert te zijn. Wat zeiden ze ook al weer over eerste indrukken?
Categorie: levenstekens
24 Februari '07 - 10:43
Shabbat Shalom
Toen ik gisteren zonder paraplu door de stromende regen met m'n laptop en tas vol documenten liep te zeulen omdat ik mijn auto niet in de buurt kon parkeren, liep ik langs de sjoel in de Lekstraat en zag ik mijn geloofsgenoten elkaar voor de synagoge shabbat shalom wensen. Een reality check voor mij, want ik was vergeten dat het al weer shabbat was.
Ik zou met vriendin E naar Corine Bailey Rae in Paradiso gaan en had een half uur om thuis te komen, te eten en me om te kleden.
Morgen moest ik mijn administratie doen, wat telefoontjes plegen en aan het eind van de middag borrelen met vrienden.
"We gaan vrijdag de shabbat kaarsen aansteken, onze vrienden uitnodigen voor de shabbat maaltijd en shabbat vieren", zeiden mijn lief en ik tegen elkaar toen we samen gingen wonen. Het is er maar een paar keer van gekomen. Te druk, te veel andere dingen. En zo liepen we de hele essentie van shabbat voorbij. De dag dat je even niks doet behalve genieten om op te laden voor de rest van de week.
"Shabbat shalom, geniet van je rust", zei een oudere man tegen een jongen op straat. Ik stond erbij en keek er naar. De man merkte me op en knikte vriendelijk naar me. "Shabbat shalom", zei ik. Hij glimlachte. "Shabbat shalom".
Het moet voor hem een raar gezicht geweest zijn. Zo'n meisje met een enorme aktetas en laptop in de stromende regen die hem opeens een goede shabbat wenste.
Hij zal nooit weten wat voor een impact hij op me had. Want opeens realiseerde ik me weer dat juist in deze drukke tijden een dag rust enorm nodig is. Dat de traditie van een shabbat diner thuis, een traditie is om aan vast te houden, omdat het een fijne traditie is. Mijn jodendom is niet het geloof, maar de tradities waar ik aan hang. Maar dan moet ik ze wel in stand houden en ze niet voorbij lopen omdat ik er geen tijd voor heb.
Een stukje uit de film Fiddler on the roof, over een klein dorpje in het Rusland van de vorige eeuw tijdens de pogroms. Tevens een van mijn lievelingsfilms.
Categorie: levenstekens
22 Februari '07 - 19:32
allergisch
Allergieën daar kun je overheen 'groeien', las ik ooit ergens. Of iemand vertelde het, ik weet het niet meer zeker. Maar het dat het kan, erover heen groeien, dat vond ik best handig. De enige allergie die ik niet kwijt wilde raken, dat was mijn metaalallergie. Die vond ik wel practisch, want die betekende dat mijn sieraden altijd echt moesten zijn. Goud, zilver of platina, van de rest kreeg ik bulten. Zelfs toen ik gaatjes liet schieten en de juwelier twee knopjes van chirurgisch staal in mijn oren zette, bleek dat ik daar niet tegen kon. Mijn oorlellen zwelden op en dat zag er heel ranzig uit. Al gauw kreeg ik gouden knopjes en toen was de hele ellende voorbij. Eind goed al goed.
"K, ben jij niet meer allergisch voor nep-metalen", vroeg een vriendin die erg veel van juwelen af weet een paar weken geleden.
"Jawel, hoezo", vroeg ik verbaasd.
"Omdat die oorbellen die je in hebt echt zo duidelijk nep zijn".
Een beetje beledigd haalde ik er een uit m'n oor. "Die heb ik van m'n ex voor mijn verjaardag gekregen. Echt goud, echte parels, heeft hij er toen nog bij vermeld".
Vriendin pakte de oorbel uit mijn hand en bestuurde hem heel professioneel met een oog dicht en een oog halfdichtgeknepen. "Haha", lachte ze. "Zo nep, kijk hier, dit streepje", zei ze terwijl ze naar m'n oorbel wees.
Ja nu zag ik het ook. Er liep een soort streepje over de parel heen. Zo'n streepje dat ook over plastic kralen heen loopt. "Ik zie het", zei ik gedesilussioneerd. "Ach onze relatie was ook nep, dus dit verbaast me eigenlijk niets".
Maar toch zat het me niet lekker. Waar gaat het heen met deze wereld als je iemand op z'n hart drukt niet tegen nep te kunnen en dan notabene voor je verjaardag fake te krijgen?
En waarom was ik nou geen andere allergie kwijtgeraakt? Aangezien ik ontzettend van saté houd, had ik best mijn pinda-allergie willen verliezen.
Ach, misschien waren het alleen die oorbellen waar ik dan net wel tegenkon en was ik nog fijn allergisch voor de rest van de nepjuwelen.
Ik nam de proef op de som en kocht nog een paar nep-oorbellen die wel echt leken.
Na die een hele dag gedragen te hebben, haalde ik ze benieuwd uit mijn oren. Het had al de hele dag niet gejeukt of vervelend gevoeld dus ik vreesde het ergste. En ja hoor. Mijn oorlellen vertoonde geen sporen van een allergische reactie.
'Bummer', riep ik heel hard tegen mezelf.
"Wat een leuke oorbellen", zei DLVML tegen me toen ik vandaag de deur uit ging en hem gedag kwam kussen.
Ik knikte.
"Zijn ze echt", vroeg hij er achteraan.
"Je weet toch dat ik niet tegen nep kon", zei ik terwijl ik hem een zoen op z'n wang gaf.
"Kan", riep hij.
"Ach kennen, kunnen, konnen, een pot nat in het Amsterdams", antwoordde ik, tevreden omdat ik niet had hoeven jokken.
Sommige dingen hoeft hij niet te weten. Bovendien wil ik dat de man die van me houdt me echt cadeau geeft. Er is al genoeg nep op deze wereld.
Categorie: levenstekens
20 Februari '07 - 19:24
de spiegel
Vandaag keek ik in de spiegel. De spiegel op het toilet op de gang vlakbij de receptie, vlakbij m'n nieuwe werkplek.
De spiegel waar ik een kleine maand geleden nog in keek en waaruit toen een verregende Kaat terugkeek.
Vandaag keek ik in de spiegel en zag een stoere, tevreden vrouw met een zekere blik terugkijken.
Dat was ik.
'Ik heb het maar mooi voor elkaar', zei ik tegen mezelf. 'Met m'n auto, mobiel en laptop en zo'n fijne werkplek'.
Letterlijk en figuurlijk ben ik de diepte in gesprongen, maar nu zit ik boven op een berg.
Ik ben trots. Op mezelf. Omdat de keuzes die ik het afgelopen jaar heb gemaakt, allemaal goed uitgepakt hebben. 'Wie niet waagt, wie niet wint'. Ik waagde en won. Gaf al mijn onzekerheden op om er sterker uit te komen. En zekerder van mezelf.
Je leeft maar een keer. Ik heb ervan geleerd altijd te blijven wagen en me nooit bij situaties neer te leggen.
Een levensles waar ik helemaal zelf achter ben gekomen.
Ik keek naar mijn eigen spiegelbeeld en glimlachte. Mijn spiegelbeeld glimlachte terug. En dat zullen we blijven doen, mijn spiegelbeeld en ik.
Problemen bestaan niet. Uitdagingen wel. Mijn leven is een grote uitdaging en ik geniet ervan.
Categorie: levenstekens
18 Februari '07 - 15:17
Fawlty Zonnebank Towers
Af en toe heb ik gewoon wat zon nodig. En als ik lang geen zon zie dan wordt mijn huid zo bleek dat ik met mijn donkere haar meer op een lid van de Adam’s Family lijk dan me lief is.
Gelukkig is er een hele makkelijke oplossing om mijn Gothic look te verhelpen, namelijk op vakantie naar een land vol zon of de zonnebank. Aangezien ik momenteel geen tijd had om op vakantie te gaan, koos ik voor de laatste optie. Ik wil er natuurlijk wel een beetje gezond uit zien als ik aan m’n nieuwe baan begin.
Omdat ik tien minuten fietsen naar m’n oude zonnecentrum veels te lang vind, vroeg ik vriendin D waar zij ging. “Hier om de hoek”, was haar antwoord. “Die zaak is wel niet zo gelikt als jouw zonnebank, maar het is er schoon, veel goedkoper en de banken zijn gewoon goed. Ze zijn daar alleen wel een beetje apart”.
Ach apart, daar houd ik op zijn tijd best van en dus toog ik naar haar zonnecentrum.
Toen ik binnenkwam, zaten er drie oudere vrouwen met een Hans van Willegenburg-look sigaretjes te roken en koffie te drinken. “Kan ik iets voor je doen”, vroeg een van hun nadat ze uitvoerig Maxima’s zwangerschap hadden besproken.
“Ik wil graag onder de zonnebank”, antwoordde ik.
Dat mocht. Ze vertelde me zelfs onder welke ik van haar moest gaan. De 450 was voor mij de beste keus. Ik nam haar tip maar aan.
“Wil je eerst wat drinken”, vroeg ze.
Nee dat hoefde ik niet. Beleefd sloeg ik het aanbod af.
Ze legde me uit hoe de bank werkte. “Over een minuut of vijf zet ik hem voor je aan”, vertelde ze.
Ik kleedde me uit en ging poedelnaakt onder de bank liggen en wachtte op het moment dat de blauwe lampen aan zouden springen. Ik wachtte en wachtte, maar de lampen sprongen niet aan. Na vier liedjes op Sky Radio wist ik zeker dat de vijf minuten allang voorbij waren. ‘Okay, nog een liedje en dan ga ik het vragen’, nam ik mezelf voor. Toen het ene liedje afgelopen was, kroop ik onder de bank vandaan en trok m’n kleren aan. Ik liep naar de kassa, waar ik drie dames gierend van het lachen aantrof. “Uh, u bent vergeten mijn bank aan te zetten”, zei ik toen ze me eindelijk opmerkten.
“Oh sorry meid”, riep Hansje uit. “Ik zet hem meteen aan. De volgende keer moet je gewoon gillen hoor”.
Ik ging terug naar mijn bank en gelukkig sprongen de lichten aan toen ik net mijn kleren weer uit had.
Toen ik afrekende, bood ze me weer wat te drinken aan en kreeg ik een tube zonnebankspul als goedmakertje.
Een paar weken later ging ik gewapend met mijn tube weer naar de zonnebank. Toen ik mijn eerste voet over de drempel zette, werd ik enthousiast begroet door de drie Hans van Willegenburgen.
Of ik ook wat wilde drinken? Dat hoefde weer niet. Ik wilde graag onder de zonnebank en verder niks.
“Roep maar als hij aan moet meid”, zei de hoofd-Hans.
Dat leek me inderdaad een beter idee.
Maar toen ik naakt klaarlag onder de bank en riep, gebeurde er niets. En toen ik nog harder riep, gebeurde er nog niets. Ik probeerde een soort ‘Tarzan roept Jane’-brul, maar het enige effect dat die brul had, was dat degene in het hokje naast me heel hard riep dat ik niet zo moest lopen gillen.
En dus trok ik weer mijn kleren aan en herhaalde zich de procedure van een paar weken terug.
“Ik kon je natuurlijk niet horen, die bank ligt zo ver weg”, zei opper-Hans.
Het was wel goed, vond ik. Geen probleem.
Weer kreeg ik een cadeautje als goedmakertje. Nu een after-sun.
‘Die winkel gaat failliet als ze dat bij al hun klanten moeten doen’, bedacht ik me toen ik naar buiten liep.
Gisteren ging ik er toch maar weer heen. “Wil je wat drinken”, vroeg mevrouw van Willegenburg.
“Ik heb een beetje haast”, antwoordde ik.
“Bank 450”, vroeg ze.
Ik knikte.
“Je weet waar het is. Ik zet hem over een minuut of vijf aan”, zei ze vriendelijk terwijl ze zich weer bij haar vriendinnen voegde om verder te gaan met speculeren over de uitgerekende datum van Maxima.
Ik was benieuwd of het dit keer wel ging lukken met dat aanzetten. Ik zag het zelf een beetje als uitdaging. De uitdaging mislukte, het lukte weer niet. Na tien minuten gillen en mezelf druk maken, trok ik weer mijn kleren aan. Toen ik de deur van mijn cel opende, sprongen de lampen aan. Als de wiedeweerga trok ik mijn kleren uit. Ik wilde natuurlijk geen kostbare zonneminuten verliezen.
Het was erg warm onder de bank. Veel warmer dan de vorige keer.
Toen ik naar de kassa liep om af te rekenen, sloeg Hans-overste haar handen naar haar mond. “Oh meid, was ik je vergeten te zeggen dat we er nieuwe lampen in hadden gedaan”, riep ze.
Ik keek langs haar naar de spiegel die achter haar hing. M’n Adam’s Family look was verdwenen, maar ik leek nu op een Britse toerist die op vakantie was geweest in Spanje.
“Ja dat was u vergeten te zeggen”, mompelde ik.
Als goedmakertje kreeg ik weer een tube after-sun. Die had ik niet nodig, maar ik nam hem wel aan. Misschien helpt de dubbele dosis 'na het zonnetje'. Ik hoop dat ik morgen m’n kreeftheid enigszins kan verbloemen met een goede foundation. Als het een beetje mee zit, zie ik er over een paar dagen ook uit als een Hans van Willegenburg-kloon.
De volgende keer dat ik weer ga, sla ik het drankje maar niet meer af. Misschien koop ik zelfs wel het tijdschrift Vorsten om me goed voor te bereiden.
Categorie: andermans veren
17 Februari '07 - 10:16
het kaartje uit het schilderij
Meneer D had drie dochters, drie intelligente meisjes die graag wilden studeren en ook moesten gaan studeren, want anders zouden ze ongelukkig worden.
Maar toen de oudste eindexamen deed, ging meneer D's bedrijf failliet. Studeren is duur en D wilde zijn dochters daarbij zo graag financieel ondersteunen, zodat zijn dochters zich volledig op hun studie konden richten en niet naast hun studie nog drie bijbaantjes moesten hebben om hun studie te bekostigen. Want zo was het bij hem gegaan. Zijn vader had zijn gezin verlaten toen hij nog een kind was omdat hij er nog een ander gezin naast had en daar voor koos. De nieuwe vrouw die zich van minnares opgewerkt had tot zijn vrouw, eiste dat hij geen contact meer zocht met zijn 'oude' gezin. Meneer D groeide vaderloos op en nam zich voor dat als hij ooit kinderen zou krijgen, hij alles anders zou doen. Hij zou er altijd zijn om ze te helpen. Maar op het moment dat hij ze zo graag wilde helpen, ging het niet meer. Schuldeisers hadden zelfs al beslag gelegd op zijn inboedel en in de voortuin van hun huis stond een bordje met de woorden 'te koop'.
Zijn vader was al een paar jaar overleden. Op de begrafenis was hij niet welkom geweest, maar D wist wel waar hij begraven lag en besloot zijn vader te bezoeken.
Toen hij bij het graf stond bekeek hij de grafsteen, knielde neer en zei: "Pa, het gaat heel slecht met me. Jij hebt nooit wat voor me gedaan, altijd deed ik alles zelf. En nu kun je niks voor me doen. Ik wil zo graag met je praten. Ik heb je hulp nodig pa, want ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil zo graag een betere vader voor mijn dochters zijn dan degene die jij was".
De volgende dag belde er een voor hem volslagen onbekende man. "Je bedrijf is failliet gegaan", zei de man. Meneer D antwoordde dat dat zo was. "Ik zoek een directeur voor mijn bedrijf, zou je willen komen praten", vroeg de man. Dat wilde D, al had hij geen idee hoe de man aan hem gekomen was.
Hij ging praten en kreeg de baan.
Het kantoor wat hij kreeg was enorme kamer met uitzicht op de Amsterdamse havens. Toen hij achter het bureau zat, moest hij zichzelf bijna in zijn arm knijpen om te beseffen dat hij niet droomde. Vanuit het niets had hij een kans gekregen en hij zat ook nog een plek waar hij zich helemaal thuis voelde.
"Bevalt uw kamer u", zei zijn secretaresse die binnenkwam wandelen met koffie.
"Heel goed", antwoordde hij. "Ik ga alleen de schilderijen verwisselen, want ik vind het schilderij wat achter me hangt zo mooi dat ik er liever naar wil kijken dan het schilderij wat nu voor me hangt".
"Ik help u wel even", zei de secretaresse.
Samen tilden ze het schilderij van de muur. Op het moment dat het los kwam van de muur viel er een kaartje op de grond. D raapte het kaartje op en zag een voor hem bekend handschrift. Het was een kaartje van zijn vader. Het schilderij was een cadeau van zijn vader geweest aan het bedrijf en aan zijn oude studievriend, de eigenaar van het bedrijf.
D wist niet dat de eigenaar een vriend van zijn vader was. Nooit had hij om zijn vaders hulp gevraagd. Tot een paar weken geleden. En al was zijn vader overleden, hij had hem toch geholpen. Op het moment dat hij hem het meest nodig had.
Categorie: levenstekens
15 Februari '07 - 16:53
het boompje van Anne Frank
"Ik denk niet aan de ellende, maar aan al het moois dat er nog is!"
uit het Achterhuis van Anne Frank
"Hoe duur", vroeg ik verbaasd aan de bloemenman.
"3 euro per tak", herhaalde hij.
"Laat dan maar zitten".
De lente zat in mijn hoofd vandaag. En dus moest en zou ik bebloesemde takken hebben voor in de vaas op het dressoir. 3 Euro per tak vond ik alleen veels te duur, vooral omdat je in elk willekeurig bos of park deze takken 'gratis' groeien. 'Genoeg parkjes bij mij in de buurt', bedacht ik me. Ik zou wel even langs de Amstel fietsen met een snoeischaartje op zoek naar een bloeiend boompje na mijn afspraak van vanmiddag.
Ik stapte op mijn fiets en nam de route langs het Merwedeplein naar de Churchilllaan. 'They say it's spring, zong Blossom Dearie op mijn iPod. 'En ja, spring it is', zei ik tegen mezelf want op het Merwedeplein fietste ik zomaar langs een klein schattig boompje met takken vol met roze bloesempjes. Precies de takken van de bloemist, maar dan gratis en voor niets. Ik stopte even om ze nog eens goed te bekijken en terwijl ik het boompje in me aan het opnemen was, zag ik door de takken heen het standbeeld van Anne Frank. Fier staat ze overeind met haar koffertje in haar hand en een rugzak onder haar arm, klaar om te vertrekken met voor haar buren op het Plein onbekende bestemming. Nu weten we dat dat het Achterhuis was op de Prinsengracht en niet op de boot naar Amerika, wat haar vader zo graag voor zijn gezin voor elkaar had willen krijgen. Weg van de oorlog, eindelijk een veilige bestemming. Als het maar even anders was gegaan... Het mocht niet zo zijn.
Tegen het hekje voor het boompje stond een klein kinderfietsje met een slot erom heen. Op het bankje naast het standbeeld zaten twee vrouwen te kletsen terwijl ze hun kinderen in de gaten hielden die voetbalden op het gras. De zon scheen op deze prachtige lentedag, maar voor heel even donderde het in mijn hoofd. Waarom was het niet anders gegaan verdomme? "Ik denk niet aan de ellende, maar aan al het moois dat er nog is!", fluisterde Anne Frank me toe in mijn gedachten. Ik glimlachte naar boven. 'Bedankt lieve Anne', mompelde ik.
Ik stapte op mijn fiets om naar mijn afspraak te gaan. Het boompje liet ik ongemoeid en ik zal er zeker ook geen takken vanaf halen. Het boompje is van en voor Anne Frank. Het is te jong om een stille getuige geweest te zijn van haar vertrek, maar misschien is het wel geplant in haar herinnering. En die herinnering wil ik niet beschadigen.
Categorie: andermans veren
14 Februari '07 - 19:09
german cars
Speciaal voor vriendin Y, die zich afvroeg waarom ik een hemelsnaam een Volkswagen kocht.
En voor de mensen die niet tussen deze ene voorgaande regel 'doorlezen', ik heb dus een auto gekocht. Een indigoblauwe Volkwagen Fox. Felicitaties zijn welkom, want voor mij voelt dit als een kind baren.
Categorie: levenstekens
13 Februari '07 - 15:06
Yesterday's mistakes II
"Je zegt te vaak sorry", zei de wijze vrouw tegen me. "Je hoeft je niet continu te verontschuldigen. Onthoud dat je niemand ooit verantwoording schuldig bent. Je bent alleen jezelf verantwoording schuldig. Fouten maken maakt je een ervarener mens, want als je nooit fouten maakt dan zal je nooit echt weten of je iets goed hebt gedaan".
De wijze vrouw leeft niet meer, maar haar woorden komen elke weer tot leven als ik mezelf sorry hoor zeggen.
Ik geloof niet in een god op een wolk met een grijze baard. Ik geloof wel in een god die in onszelf zit en dat iedereen zijn best moet doen een goed mens te zijn, andere mensen zo min mogelijk pijn te doen en de liefde die in je zit moet delen. Zodat je, als het echt afgelopen is, met een geruste blik op je leven kan terugkijken.
Iedereen maakt fouten. Ik maakte behoorlijk wat fouten. Ik heb spijt van dingen en probeer mijn fouten niet te herhalen. Maar als ik een ding niet meer doe is het continu piekeren over dingen die ik niet goed heb aangepakt in mijn verleden. I refuse to replay the mistakes that we made yesterday. Dat heeft geen zin. Bovendien heb ik genoeg dingen juist heel goed gedaan. Ik durf over mezelf te zeggen dat ik een goed mens ben. God is liefde. Als je niet van jezelf houdt kun je ook niet van anderen houden. Ik houd van mezelf en daarnaast heb ik genoeg liefde over om aan anderen te geven.
Don't need another resolution
To feel as though I'm going somewhere, somewhere.
You said you needed me,
Or at least that's what I thought.
At times the memories
Seem to be knocking at my door.
I've seen the film a million times
Feels like I wrote the storyline
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday.
refrain
They were yesterdays mistakes (repeat)
I like to think I'm stronger now
Victim of common sense
The truth is that I know I still
Confuse the past with the present tense
Condensing what we had
To a single frame
That sticks in my mind
When I try to move on
The same image comes back every time
refrain
Forgive my selfishness
I'd be grateful if you can
Forget my ingratitude
You think I'm twice the girl I am
They say we should forgive
But not forget
What has gone before
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday
refrain
They were yesterdays mistakes
Yesterday's mistakes
I refuse to replay the mistakes that we made yesterday
Oi va voi - Yesterday's Mistakes
Categorie: levenstekens
12 Februari '07 - 17:21
de ouders van Milan
Het is een druilerige zondagmiddag en vriendin V en ik hebben besloten het Tropenmuseum met een bezoekje te vereren.
Gebiologeerd kijken we naar de commerciële beeltenissen van Che Guevara en concluderen dat dit nooit zijn bedoeling geweest kan zijn.
'Ding dong', horen we door de luidsprekers. 'Willen de ouders van Milan hem komen ophalen?'
Lachend kijk ik V aan. "Ik heb echt geen zin om hem op te halen. Dat kind moet zichzelf toch ook een beetje kunnen vermaken".
V lacht terug en begrijpt de grap. Ze haalt haar schouders op, kijkt fronsend en zegt: "Precies. Dat rotkind ook altijd. Bovendien zitten we nog tot morgenochtend met hem opgescheept want dan kan hij pas weer naar de crèche".
We giegelen om onze gevatheid.
Een meter verder kijkt een vrouw ons boos aan. "Bepaalde mensen moeten geen kinderen nemen", sist ze haar man toe en ze zegt het zo hard dat iedereen het kan horen.
V en ik proesten het uit.
Sommige mensen hebben echt zo geen gevoel voor humor.
Categorie: levenstekens
12 Februari '07 - 09:25
het waren twee geweldige dagen
In december zat ik niet zo lekker in mijn vel. Ik zal niet snel toegeven dat ik depressief was, maar als ik naar december terugkijk kan ik eigenlijk geen andere conclusie trekken. Grote zorgen maakte ik me, of ik nog wel een baan ging vinden. Ik had geen zin om met vrienden af te spreken of te bellen en zat bijna continu achter m'n pc vacaturesites te bekijken. Toen ik m'n telefoonrekening van december kreeg, schrok ik. Die bedroeg namelijk nog geen twintig euro, terwijl ik normaal zo rond de zeventig zit.
In januari werd ik voor een tijdelijke functie aangenomen. Ik moest in vier weken de communicatie-afdeling gaan helpen een conferentie te organiseren. Al meteen voelde ik me bij mijn nieuwe werkgever thuis. Ik klikte met de mensen, het werk ging goed en ze boden me zelfs de mogelijkheid om daar te blijven. Tegelijkertijd werd ik benaderd voor mijn droombaan en uiteindelijk was het voor mezelf beter om daar voor te kiezen.
Afgelopen vrijdag was mijn laatste dag bij de tijdelijke werkgever. Het werd een hartverwarmende dag. Regelmatig werd de tempo-team reclame aangehaald met het waren twee geweldige dagen. En zo voelde het ook, al waren het vier fantastische weken. Iedereen kwam de hele dag een praatje maken en aan het eind van de dag werd er een heuse borrel voor me georganiseerd. Ik zal altijd met een fijn gevoel aan deze maand terugdenken want al was het berehard werken, ik heb superveel lol gehad en ontzettend veel geleerd.
De telefoonrekening van januari ben ik ook erg van geschrokken. Die bedroeg namelijk bijna honderd euro.
Een paar weken geleden belde ik vriendin E om af te spreken. "Je moet niet alleen bellen als je goed nieuws te vertellen hebt K", drukte zij me op mijn hart. En dat is ook zo.
Deze week ben ik lekker vrij. Niet werken is soms best wel fijn, maar het is eigenlijk vooral erg fijn als je weet dat je heel binnenkort aan een fantastische baan begint. Deze week ga ik alleen maar leuke dingen doen. Eindelijk heb ik ook echt het gevoel dat ik daar tijd voor heb. En dat voelt fantastisch.
Categorie: andermans veren
09 Februari '07 - 11:01
wie je bent
Het is beter gehaat te worden om wie je bent, dan geliefd te worden om wat je niet bent.
André Gide
Al 4 weken lang kijk ik naar deze spreuk die bij mijn collega op haar bord hangt. Al 4 weken houdt deze spreuk mij enorm bezig. Ik ben wie ik ben en ik ben er trots op. Het liefst zou ik door iedereen aardig gevonden willen worden, maar dat kan nou eenmaal niet. Ik ben in ieder geval mezelf en zal me nooit anders voordoen. Meestal heb ik ook heel snel door als mensen zich wel anders voordoen dan degenen die ze zijn. Ik vind dat enorm zielig. Waarom moeten sommige mensen zo nodig een image hoog houden? Het geeft toch veel meer rust om je neer te leggen bij wie of wat je bent?
Vandaag is mijn laatste dag van mijn tijdelijke klus.
Gisteren hoorde ik dat Anna Nicole Smith was overleden. Op de een of andere manier intrigeerde ze mij en werd ik best wel door haar dood geraakt.
"Ze was altijd ongelukkig", hoorde ik een 'vriendin' van haar zeggen tijdens een interview.
Het verbaasde me niks. Ze was niet degene die ze altijd speelde. Dat kan gewoonweg niet. Ze werd gehaat en geliefd. Om wie ze niet was. Hoe treurig is dat?
Waarom ze is overleden weten we niet en misschien komen we het nooit te weten. Ze laat een dochtertje na van nog geen vier maanden oud. Ik hoop maar dat die kleine Danielyn ooit te weten komt wie haar moeder echt was. En dat ze zelf nooit de rol hoeft te spelen, die haar moeder zo overtuigend speelde dat het haar fataal werd.
Categorie: levenstekens
07 Februari '07 - 18:49
Persbericht: NLC
Vandaag lanceert het jongste schrijverscollectief van Nederland haar veelbelovende site. Op www.nietlief.web-log.nl schrijven vier ambitieuze vrouwen over uiteenlopende onderwerpen. Ze noemen zichzelf het NietLiefCollectief en zijn de gezapigheid in de Nederlandse log- en letterenwereld meer dan zat. 'Toen Polle me mailde met een vaag idee
om een schrijverssamenstelling te starten, was ik meteen enthousiast,' zegt Kaat, een van de oprichtsters en bekend van het langlopende www.desalniettemin.com.
Polle, al eerder promising op www.vrouwpolle.blogspot.com, licht een en ander toe. 'Het was gewoon tijd voor iets nieuws. We wilden een schrijverssamenwerking waarbij iedereen zonder gene zijn of haar mening kan uiten.'
De vier vrouwen openen hun site met het onderwerp 'verslavingen'. Vier meningen, vier ervaringen, vier brieven aan elkaar. Op de vraag of de site in de toekomst steeds voor deze opbouw zal kiezen, geeft Esther, die haar sporen in de schrijverswereld reeds verdiende op www.webble.blogspot.com, antwoord. 'We kiezen steeds een ander uitgangspunt en steeds andere onderwerpen. Nu is het één onderwerp en vier brieven aan elkaar. Maar de volgende keer kan dat weer heel anders zijn.' 'We willen elkaar in ieder geval uitdagen,' voegt Bl-oxx, www.bloxx.web-log.nl, toe. 'En daarmee de lezer ook. En dat kan soms op een aardige manier zijn maar we deinzen er niet voor terug om een flink robbertje met elkaar te vechten.'
Het nietLiefCollectief maakt een veelbelovende entree in de logwereld. De vier oprichtsters hebben duidelijk nagedacht over insteek, doel en publiek. Zeker de moeite waard om eens te gaan kijken. Kleine waarschuwing: al te tere zieltjes kunnen de pot zout maar beter klaar hebben staan.
Categorie: default
05 Februari '07 - 14:31
NLC
Hoezee, hoezee, leve het NLC!
Hoezeet u even mee?
informatie volgt
Categorie: levenstekens
03 Februari '07 - 19:42
de conferentie
De afgelopen drie weken ben ik voor een groot internationaal bedrijf bezig geweest ter ere van hun jubileum een conferentie voor hun 100 topmanagers en partners te organiseren. Toen ik de opdracht aannam dacht ik nog 'pinda's', maar naar mate we verder vorderden bleek dat er enorm veel kwam kijken bij zo'n gebeurtenis. Dingen waar we absoluut niet aan gedacht hadden. Ik was voor 32 uur aangenomen, maar werkte elke dag over en zat zelfs in het weekend nog mailtjes naar de hoge heren, dames en hun assistentes in het buitenland te sturen over vluchtschema's, partnerprogramma's en dieetwensen.
Gisteren maakte ik een enorm lange dag en vandaag besloot ik het draaiboek even te laten voor wat het is en wel te zien waar het schip strandt. Vanaf morgen zit ik vier dagen in een van de mooiste hotels van Nederland. Morgenochtend sta ik om acht uur al op Schiphol om de eerste gasten uit Kiev te verwelkomen.
De komende dagen zal ik waarschijnlijk de benen uit m'n lijf rennen en waarschijnlijk kun je me donderdag opvegen.
Morgen worden de namen van de gastenlijst ook echt mensen. Aan de ene kant zie ik er best een beetje tegenop, maar aan de andere kant heb ik er ook heel erg veel zin in en weet ik zeker dat de adrenaline me op de been gaat houden. En toen ik gisternacht in de herhaling van 'de wereld draait door' een van de topgasten een poging zag wagen om op zijn hoofd te gaan staan, denk ik dat er de komende dagen ook best veel gelachen gaat worden.
Tot donderdag!
