2006 was voor mij een roerig jaar. Toen het twee jaar geleden uitging met B vertelde vriendin L me dat je een aantal, wat zij noemde, pilaren in het leven hebt. Een aantal pilaren moet je stabiel houden, anders stort je huisje in. En die pilaren zijn; liefde, familie, vrienden, huis en werk.
Van die pilaren heb ik er anderhalf stabiel gehouden. Mijn huisje wankelt dan ook een beetje momenteel. Te veel verandering in een jaar is ook weer niet goed voor je. L had gelijk.
Ik verbrak een relatie en ik begon er een. En daar zat maar drie maanden tussen.
Voor de gein - en een beetje onder druk van vrienden die me nou eindelijk wel eens gelukkig wilden zien met een vent - maakte ik online een profiel. Binnen een week had ik DLVML al in de smiezen. Ik zette hem op mijn lijstje van favorieten, wat niet echt een lijstje was want hij was de enige op dat lijstje. Wat ik niet wist, was dat hij toen een mailtje kreeg met een foto van mij. En een tekst erbij: 'Zij heeft jou op haar favorietenlijstje gezet'. DLVML had mij ook al gezien, maar besloot nu om me een mailtje te sturen om te vragen of ik 'dan maar een keer wilde afspreken'. Ik dacht: 'wat een arrogantie', maar sprak toch af. En dat was maar goed ook. Het was uiteindelijk ook maar goed ook dat ik niet wist dat hij een mailtje zou krijgen, anders had ik het nooit gedaan. Er gaan nu ook twee versies de ronde over onze ontmoeting. Volgens D jaagde ik achter hem aan. Ik vind dat hij mij benaderde. Je begrijpt dat ik gelijk heb. Hij zette toch de eerste stap! Die van mij was niet bewust.
Wat ik ook vind, is dat er in 2007 maar eens een vraag gepopt moet worden. Met chanoeka kreeg ik al een ring die bestond uit drie ringen. "Dan hebben we meteen alles in een", zei DLVML gekscherend tegen vrienden. "Verkering-, verlovings- en trouwring". Dat ben ik dus niet vergeten. Ik ben een echte vrouw en die onthouden alles. Als die vraag niet binnen een paar maanden gesteld wordt, ga ik iedereen mijn drie-in-een-ring laten zien en roepen dat ik verloofd ben.
Mijn familie is mijn familie. Soms houden we intens van elkaar en spreken we elkaar elke dag, soms zijn we even boos op elkaar en is het een weekje stil. Niks verandert dus. Mijn stabiele pilaar.
Zoals elk jaar kwamen er vrienden bij en verloor ik er wat. Sommige vrienden zag ik veeeels te weinig omdat ik dieper in Amsterdam Zuid ging wonen en zij aan de andere kant van de stad wonen en omdat ik het laatste half jaar nou niet bepaald geld had om even een kroeg in te duiken. (Y, Luun en Sas, daar gaan we dit jaar verandering in brengen). Sommige vrienden bleken voor de zoveelste keer op rij te bewijzen dat ze echte vrienden zijn (vriendin D en vriend S, ik hou van jullie) en met sommige vrienden sprak ik niet meer mee af. Omdat, zoals mijn schoonzusje dat zo mooi omschreef, ik geen nieuwe herinneringen meer met hun maakte maar alleen oude ophaalde.
Vriendschap was dit jaar dan ook een halfstabiele pilaar.
Na een maand trok ik al bij DLVML in. Mijn tweekamerappartement werd ingeruild voor een driekamerappartement. Zodat hij nog zijn eigen monteerstudiootje aan huis heeft en mocht het nodig zijn daarmee naar zolder kan verhuizen. Bovendien woont hij hier al achttien jaar en betaalt hij 360 euro huur. Dat ga je in Amsterdam natuurlijk nooit meer vinden. En inmiddels is het ook best wel een beetje ons huisje geworden. Al is het alleen al omdat ik stiekem het halve interieur heb veranderd.
Ik moet er wel bij vertellen dat het huis best wel verouderd is. We hebben één gaskachel voor het hele huis en nergens dubbel glas. Niet dat mijn huis nou zo perfect was, hier mag het komende jaar best het een en ander opgeknapt worden. Comfort is ook best lekker. En anders verhuis ik toch liever naar een buitenwijk van Amsterdam waar veel vrienden wonen en fijne nieuwbouwhuizen staan.
Mijn huis was dus ook geen stabiele pilaar dit jaar.
Werk was al helemaal niet stabiel. Eigenlijk was er helemaal niks meer van die pilaar over. En ik heb er de laatste tijd al genoeg over gezegd. Laten we het er op houden dat het in 2007 helemaal goed gaat komen en dat het een prachtige, stevige pilaar wordt.
Alles bij elkaar wens ik mezelf stevige pilaren toe in 2007. En gezondheid, want dat ontbrak nog in het pilarenlijstje. En dat wens ik u natuurlijk ook toe. Dat 2007 een stabiel huis mag worden! Fijne avond vanavond en heeeeeeel stabiel 2007!
Categorie: levenstekens
30 December '06 - 12:38
een heftige dag
Het was een heftige dag gisteren:
Er werd gefeest, gedronken en gedanst.
Er werd ruziegemaakt, gevochten, gepest.
Er werd geknuffeld, gezoend en gevreeën.
Er werden rugmassages gegegeven en gesext in het bubbelbad. En er werd ook nog gesext in bed.
Er werd huiswerk gemaakt. Het schoolhoofd werd thuis uitgenodigd.
Er werd promotie gemaakt. Er werden punten voor inzicht verloren door een inschattingsfoutje op het werk.
Er werden vier baby's geboren (waaronder één tweeling). Eén van de baby's werd bijna bij ons weggehaald omdat we er niet goed voor zorgden.
Er gingen twee mensen dood. Een daarvan kreeg één een gewone grafsteen en de ander kreeg er één van platina.
Er werd gerouwd. Maar meteen daarna werd er weer gesext.
En er gebeurde nog veel en veel meer. Maar daar zal ik u niet mee vermoeien en ook mezelf niet want ik ga zo weer terug naar m'n Sims, die ik heb herontdekt.
Er werden trouwens in het echte leven tussendoor ook nog twee sollicitatiebrieven verstuurd. En ik dacht dat ik aan het doordraaien was toen ik bij de achterburen een man in smoking in de tuin zag staan, want ik had voor m'n Sims net een barman in smoking ingehuurd die in de tuin drankjes stond te maken.
En nog iets stoms: Soms ga ik naar de wc en dan doe ik het licht niet aan, maar automatisch doe ik het licht dan toch aan als ik de wc uitga.
Verder gaat alles goed. Morgen mijn jaaroverzicht. Toedeloe!
Categorie: levenstekens
28 December '06 - 11:40
bummer majore
5 sollicitatierondes en dan toch een afwijzing. 'Omdat na heel lang nadenken de keus toch op de andere kandidaat is gevallen, omdat hij iets meer ambitie toonde om door te groeien binnen de organisatie'.
Ja, ja, ja, het zal allemaal wel. Door naar de volgende sollicitatie, want ik heb nog wel het een en ander lopen, alleen wilde ik deze baan nou juist zo graag! En ik heb de laatste tijd ook heus wel andere afwijzingen gekregen maar juist zo'n afwijzing levert best een katerig gevoel op. Wat zowiezo niet gek is dat katerige gevoel, want ik moet wel zeggen dat ik van de teleurstelling gisteravond bij vriendin D ook daadwerkelijk twee flessen wijn en vijf sigaretten naar binnen heb gewerkt.
Het zal allemaal wel een reden hebben. Het zal allemaal wel ergens goed voor zijn. Ik heb er natuurlijk weer van geleerd en er zijn genoeg dingen in mijn leven die wel goed gaan en leuk zijn. En ooit zal ik denken: 'Pfff maakte ik me daar toen druk om? Hahaha'.
In 2007 krijg ik die andere baan die ik zo graag wil maar nog wel even moet vinden. Dat is een ding wat ik zeker weet.
Categorie: levenstekens
26 December '06 - 22:41
logé neefje N
Wij kregen met kerst een logé. Driejarig, hoogst adorabel, bloedmooi, supergrappig en ik - ben - drie - maar - wel - al - heel - veel - karakterig neefje N kwam logeren.
In vogelvlucht loop ik even langs de hoogtepunten van de afgelopen twee dagen:
Toen we hem ophaalden.
S (zijn tweejarige broertje): "Ik wil ook mee".
N: "Nee S, dat kan niet. Ik heb wat tijd voor mezelf nodig".
In de auto naar mijn ouders.
N: "Mag ik nog een keer Jip en Janneke luisteren?"
DLVML: "Maar die hebben we net toch al gehoord?"
N (met allerschattigste blik in zijn ogen en nog net geen smeekhandjes): "Ja maar ik kan er maar geen genoeg van krijgen".
En zo luisterden we drie keer de Jip en Janneke cd. Stiekem vond ik dat best leuk.
Bij mijn ouders aan tafel.
Mijn vader: "N jij bent mijn vriend hè?"
N knikkend: "Jaha en jij bent mijn grote knul!"
N tegen mijn opa: "Zal ik jou nu even voorlezen?"
Tijdens het toetje.
"Ik wil niet bij jullie logeren, ik wil bij mijn mama thuis slapen".
"Oh oh", riep mijn moeder terwijl ze mij aankeek. "Zeh lo tov" (red.: "Dat is niet goed" in het Iwriet)
Tja, dat begon ik zelf ook te vrezen.
Bij ons thuis.
Ik: "Zullen we eerst nog even samen de poezen eten geven voordat je gaat slapen?"
N: "Ik hoef niet te slapen hoor. Ik ben toch helemaal niet moe? Ik had toch in de auto geslapen?"
Tegen de katten nadat hij de bakjes voor ze had neergezet.
"Wel goed eten hoor jongens. Anders worden jullie nooit een grote knul".
Bij het naar bed gaan.
Ik: "Zal ik Jip en Janneke voor je voorlezen".
N: "Heb je niks van Ernie?"
Ik: "Maar je kon toch geen genoeg van Jip en Janneke krijgen?"
N met een frons in zijn voorhoofd: "Soms toch wel".
's Ochtends rond een uur of negen. Hij had al een heel verhaal tegen zijn loliefant gefluisterd waar ik wakker van werd.
Ik: "N, ben je wakker?"
N terwijl hij direct opstond: "Ik lag nog lekker te slapen en toen hoorde ik jou praten tegen mij K! Daar werd ik toen wakker van".
Voor het ontbijt.
Ik: "Zeg N. Ik ga straks niet mee naar ChimpieChampieLand (red.: overdekte speeltuin aka kinderspeelparadijs) want ik ben een beetje ziek".
N: "Heb je koorts?"
Ik: "Ja".
N: "Nou ga dan even slapen dan ben je zo weer beter".
Tijdens de lunch. Na ChimpieChampieLand
N: "Daar was een krokodil die mij een handje wilde geven".
Ik met vragende blik in mijn ogen richting DLVML: "Een krokodil?"
DLVML fluisterend: "In een pak".
N die rustig verder vertelde: "Ja een krokodil ja. Maar die wilde ik geen handje geven want ik vind krokodillen nooit zo lief".
N: "Ik hoef niet meer te eten hoor. Mijn buikje zit helemaal vol met tosti's, komkommers en appelsap".
In de auto terwijl we langs de kerstversieringen in Den Ilp reden.
N: "Ik wil niet meer naar papa en mama. Ik wil bij jullie komen wonen".
Ik: "Maar dat is toch niet leuk voor papa en mama. Die missen jou dan heel erg".
N, nu op jankerige toon: "Ik wil niet meer naar papa en mama. Ik wil bij jullie komen wonen".
Ik: "Dat ga je niet tegen papa en mama zeggen hoor".
Toen we hem terugbrachten en zijn ouders boven op de trap stonden te wachten.
N gillend: "Neehee ik wil niet meer naar papa en mama. Ik blijf bij jullie en Mister Bopembels en Bingo wonen!"
Bij het afscheid nemen.
Zwager G: "Geef jij K en D eens een kus en bedank eens voor het logeren, dan mag je vast snel weer komen slapen".
N met pruillipje: "Als ze me niet willen, hoeven ze ook geen kus".
En nu is hij dus weer thuis en is het hier opeens heeeeel stil. En ik heb toch opeens zo'n focking veel last van rammelende eierstokken.
Categorie: andermans veren
24 December '06 - 14:11
eenmodernkerstverhaal
Als straatarme Tunesische jood in Parijs verkocht Max zakjes met pinda's voor het theater, maar zijn droom was mode-ontwerper worden. Bij het theater zag hij de vrouwen in hun prachtige jurken, die zijn droom levend hielden.
Elke keer als hij geld over had, legde hij dit opzij. Toen hij genoeg geld gespaard had, kocht hij stoffen en maakte daar jurken van. Samen met zijn beste vriend G gingen ze langs de deuren van de mooie huizen in Parijs en al snel waren ze door al hun jurken heen. En zo werd een succesvolle onderneming geboren.
Mensen adviseerden de twee vrienden niet in Parijs te blijven. Europa was te klein voor hun ideeën, de overstap naar Amerika moest gemaakt worden en werd ook gemaakt. Samen met hun beide gezinnen met kleine kinderen emigreerden ze naar Los Angeles.
Ook in Amerika ging het ze voor de wind. De jurken gingen als warme broodjes over de plank en de collectie werd uitgebreid.
Tot op een dag het noodlot toesloeg. G wandelde over Rodeo Drive toen daar opeens iemand begon te schieten. Een afrekening. Alleen werd degene waarmee moest worden afgerekend niet getroffen. Helaas werd G wel geraakt en hij overleed ter plaatse.
Toen Max hoorde dat zijn partner en goede vriend was overleden, ging hij meteen naar de weduwe toe. Zonder er een moment na te denken, schonk hij al het geld wat hij tot nu toe verdiend had aan de weduwe van zijn vriend.
Thuisgekomen werd zijn vrouw woedend toen ze hoorde wat haar man had gedaan. "Nu hebben we niks meer", riep ze.
"Maar jij hebt mij nog", antwoordde Max. "Wij kunnen alles weer opnieuw opbouwen".
Toch kon zijn vrouw zich hier niet bij neerleggen. Ze was er zo boos over dat ze vertrok en niet meer terug kwam. De kinderen liet ze achter bij Max die nu niet alleen zijn bedrijf weer moest opbouwen, maar ook nog voor zijn kinderen moest zorgen.
Om een lang verhaal kort te maken: weer werd hij succesvol. Hij werd zelfs succesvoller dan de eerste keer. In 1989 opende hij zijn eerste winkel en nu heeft hij er honderden.
Ook in zijn privéleven had hij succes. Hij hertrouwde en kreeg met zijn tweede vrouw nog eens drie kinderen. Zijn vrouw en vijf kinderen helpen mee in de zaak.
Bovendien werkt zijn ex-vrouw voor hem. Jaren later klopte ze bij hem aan toen ze volledig aan de grond zat en Max bood haar meteen een baan aan in zijn bedrijf. Ze was toch de moeder van zijn oudste kinderen en Max kent geen rancune. Hij ziet alleen maar de goedheid van mensen en niet het kwade.
Zijn oudste dochter Joyce is haar eigen label begonnen en ook zij was binnen mum van een tijd een hit. Ze verkoopt ontzettend goed. Daarnaast is ze ook nog eens een heel leuk en goed mens. Dat kan ik weten want ik heb haar ontmoet bij mijn nichtje thuis. Ze is namelijk mijn nichtjes schoonzusje.
Max hielp de weduwe van zijn vriend niet om er zelf beter van te worden. Hij deed het puur en alleen om haar te helpen. En hij gaf niet een beetje. Hij gaf alles. Maar hij kreeg alles en zelfs nog veel meer terug. Wie goed doet, wie goed ontmoet. En terecht.
Voor chanoeka krijgt DLVML de dvd's van deze serie. Omdat de beste cadeaus cadeaus zijn waar je zelf ook wat aan hebt. En omdat ik zelf helemaal ontroerd werd toen ik de dvd bij een vriend zag, want wat is onze aarde mooi en wat wordt het mooi in beeld gebracht. En eigenlijk moet je dit helemaal niet via you tube zien, omdat het gewoon zonde van de kwaliteit is, maar hier toch een voorproefje:
Categorie: levenstekens
21 December '06 - 11:35
Bada Bing de laserlampjunk
Van de dierenarts kreeg ik een nieuw speeltje voor m'n katten. Het is een laserlampje in muisvorm, maar eigenlijk is het een afstandsbediening voor katten. Want overal waar je op richt, daar rent je kat heel hard naar toe. Ooit een kat naar het plafond zien rennen? Dat kan met het laserlampje. Want het laserlampje is helemaaaaaaal fantastisch.
Tot zover de advertentie voor het laserlampje en nu de kritische consument aan het woord:
Het laserlampje kan namelijk verslavend werken. In mijn geval is dat ook zo. Want Bada Bing is nu een soort laserlampjunkie. Elke ochtend als ik wakker word, zit hij voor de glas-in-lood deur te wachten. Als ik de deur open dan begint hij rondjes door de kamer te rennen en springt dan ondertussen continu op het kastje waarin ik het lampje bewaar en probeert met z'n pootje aan het knopje te draaien.
Bada Bing kan alleen maar miauwen en dat doet hij dan ook de hele dag. Dat noemen ze een praatkat, maar volgens mij is Mr. Bojangles de enige echte praatkat want hij kan tenminste een goed beargumenteerd verhaal houden om mij te overtuigen met het lampje te gaan spelen. Bij Bada Bing begint het mauwen nog leuk, maar als ik geen actie onderneem dan gaat het over in een soort getergd janken. Heel vervelend.
Totdat ik het lampje tevoorschijn haal, heb ik hier een neurotisch rondrennende en jengelende Bing. Al weken. En na het spelen is het even afgelopen, maar na een minuut of tien begint het hele gezeur opnieuw.
En daarom heb ik besloten niet meer met het lampje te spelen. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met die toestanden. Cold turkey afkicken, de beste manier voor een junkie. Het lampje ligt in de vuilnisbak en het enige waar hier nog mee gespeeld gaat worden is met elkaar, de speelgoedmuisjes, balletjes of het visje aan het touwtje. Klaar, duidelijk, helder.
Alles goed alles aardig, alleen nu zit ik met een nieuw probleem. Bada Bing achtervolgt me nu de hele dag en gaat me dan heel droevig aan zitten kijken. Zo van: "Ik ben echt teleurgesteld in jou". Af en toe huilt hij er ook nog bij. Verder niks. Alleen die apatische droevige blik. En dat vind ik toch wel een beetje zielig. Ik voel me nu zelfs een beetje schuldig. En ik ga dit niet lang volhouden. Ik denk dat ik zo het lampje maar weer uit de vuilnisbank vis.
Categorie: levenstekens
18 December '06 - 13:12
Belletjetrekkende Remco
"Triiiiiiiiiing", deed de deurbel en ik schrok me een hoedje. Elke keer als de deurbel gaat, neem ik me voor een andere deurbel aan te schaffen. Eentje die minder geluid maakt. Deze is niet goed als je een slechte hartconditie hebt. Nou heb ik geen slechte hartconditie, tenminste niet dat ik weet, maar stel dat hier iemand op bezoek is met een slechte hartconditie dan zou onze deurbel diegene kunnen vermoorden.
Toen ik een beetje hersteld was van de schrik liep ik naar trap. En ik trok aan de stok die de voordeur opent. Dat gaat zo want wij wonen op één hoog. "Hallo", riep ik heel hard naar beneden, maar er kwam geen 'hallo' terug.
'Ah, vast een bezorger die een pakketje komt brengen', dacht ik nog. En als een dolle stormde ik van de trap af. Ik ben namelijk dol op bezorgers die pakketjes komen bezorgen. Het liefst trouwde ik met een bezorger die pakketjes komt brengen. Helaas was er helemaal geen bezorger die pakketjes kwam brengen. Ik keek nog even om me heen in de straat, maar het enige wat ik zag waren drie kinderen die achter een auto zaten te giegelen.
Toen ik de trap weer opliep, had ik het pas door. Ik grinnikte er nog een beetje om want och och och wat heb ik vroeger zelf een lol gehad met belletjetrekken.
Dus toen een minuut of drie later de deurbel weer ging, schrok ik niet. Ook liep ik niet naar de trap, maar ik liep naar het raam. En ja hoor, daar zag ik drie kinderen heel hard uit ons portiekje rennen.
Omdat ik in een goede bui was, speelde ik het spelletje nog één keer mee. Ik liep naar beneden, trok de voordeur open en riep heel hard: "Hé wat raar. Ik zou toch zweren dat er net aangebeld werd". Drie giegelende kinderlachjes galmden achter een auto vandaan.
Ik liep de trap weer op. En drie minuten later ging weer de deurbel. Ik checkte nog even of het de kinderen weer waren en ging toen verder met waar ik mee bezig was. Dat kon ik precies een minuut doen, want toen ging de bel zo lang over dat Bojangles ervan onder de bank schoot. Nu vond ik het ook niet meer leuk. Drie keer is scheepsrecht, vier keer wordt vervelend. En vijf, zes en zeven keer al helemaal. Want dat gebeurde vervolgens. En kon ik me eerst nog in de kinderen inleven, nu haatte ik ze. Het liefst had ik een emmer water uit het raam gegooid. Helaas is het raam stuk en kon dat niet.
Na een uur hield het belletjetrekken eindelijk op en besloot ik een brief te posten. Toen ik de straat op liep, zag ik de twee jongetjes en het meisje de straat bekrijten. Glunderend keken ze op naar mij. En opeens kreeg ik een ingenieus plan. "Hallo kinderen", zei ik op mijn liefst.
"Hallo mevrouw", giebelden ze terug.
"Mag ik jullie wat vragen?"
Drie kinderhoofdjes knikten me toe. Zes kinderoogjes keken me een beetje angstig aan.
"Ik heb zo'n last van kinderen die de hele tijd bij mij belletje trekken. En omdat jullie hier zo lief aan het spelen zijn, hebben jullie natuurlijk goed overzicht. Zouden jullie hun in de gaten kunnen houden en mij kunnen waarschuwen als ze weer gaan belletje trekken?"
Een beetje verbaasd keken ze me aan en even was het stil. Totdat het stoerste jongetje lachend zei: "Ja dat kan wel hoor. Dat doen we".
"Bedankt joh", riep ik blij.
De rest van de dag werd er niet meer belletjegetrokken. En de daaropvolgende dagen ook niet meer.
Toen ik vandaag naar de bakker ging, zag ik de twee jongetjes op straat rondfietsen.
"Hallo", riep ik naar de jongetjes.
Vrijwel meteen fietsten ze mijn kant op. "Hoi", riepen ze in koor terug. "Mevrouw", zei het stoere jongetje toen hij bij mij stil stond. "We hebben het jongetje wat bij jou belletje trok ontdekt hoor. En we hebben hem weggestuurd".
"Goed zo", antwoordde ik. "Nog bedankt hoor". Ik wilde aanstalten maken om door te lopen, maar opeens stopte ik en vroeg: "Trouwens. Had dat jongetje blond piekhaar?"
Beide jongetjes knikten vrijwel meteen.
"Heette hij toevallig Remco", vervolgde ik.
Hier moesten ze even over nadenken. Maar op een gegeven moment antwoordde het minder stoere jongetje: "Volgens mij wel". Waarop het stoere jongetje hem aanvulde: "Ik weet het wel zeker".
"Zie je nou wel", riep ik met m'n vinger in de lucht. "Altijd al geweten dat die Remco een stout rotjongetje was".
En terwijl de jongetjes enthousiast knikten, zei ik ze gedag en liep ik door.
Pedagogiek is ook een kunst.
Categorie: andermans veren
17 December '06 - 18:33
Madeleine Peyroux op repeat
Ik ben een beetje raar met muziek. Mijn zusje is autistisch, maar het zou me niks verbazen als ik het zelf ook een beetje ben. Want als ik muziek mooi vind, dan kan ik het dagenlang achter elkaar draaien. Non stop op repeat. Zo ook nu. Ik heb een nieuwe cd ontdekt en daar ben ik zo verliefd op dat ik het mijn oren niet kan aandoen iets anders op te zetten.
DLVML wordt er gek van. "Ik begrijp dat je het heel mooi vindt. Ik vind haar stem ook geweldig", zei hij gisteren. "Maar mag er zo alsjeblieft wat anders op. Dan mag daarna weer Madeleine". Want zo is hij ook wel weer. Ik vond het dan ook een okay compromis. Alleen heb ik toen hij in de keuken stond wel halverwege zijn cd het geluid zachtjes uitgedraaid en zo gefaket dat Herbie Hancock was afgelopen en toen snel Madeleine weer in de cd-speler gestopt. De lieve schat had het niet eens door.
En vandaag was hij aan het werk en kon ik ongestoord zonder schuldgevoel mijn cd draaien. Kopje thee erbij, krantje, vacaturesite, wasje draaien, telefoontjes negeren, poezen aaien en Madeleine Peyroux in de cd-speler. Meer heb ik niet nodig op een luie zondagmiddag.
Het nadeel van mijn autistische muziekvoorkeur is wel dat ik over een paar weken de cd opberg en hem dan maanden niet meer kan horen. Zo autistisch ben ik namelijk ook weer niet.
Categorie: levenstekens
16 December '06 - 12:12
het nadeel van de iPod
Ik zag een meisje heel hard lachen. Ze keek naar een man en een heel klein meisje. De man zat op zijn hurken en het peutertje zat op de stoep. Ze had een roze jasje met capuchonnetje aan en zag er heel schattig uit, maar dat heeft verder niks met de annekdote te maken.
Ik liep wat verder en zag een jongen glimlachend van de andere kant van de straat naar de man en het ontzettend schattige peutertje kijken.
Er moet iets heel komisch gezegd zijn door de man of het vreselijk schattige peutertje. Alleen zal ik het nooit te weten komen wat er gezegd is.
Tja dat soort dingen mis je met je iPod op hè.
Categorie: levenstekens
15 December '06 - 14:25
chanoeka vs kerst
Vanavond is de eerste avond chanoeka, hartstikke leuk allemaal, maar ik vier liever kerst. Chanoeka is een slap aftreksel van kerst. Ik ben zelfs jaloers op kerst. Alles aan kerst is leuk, de boom, de lichtjes, de ballen, de feestjes, de liedjes, het diner en ga maar door. Behalve dat kerststalletje, daar heb ik helemaal niks mee. Maar ja, dat kerststalletje is wel de hele essentie van kerst en daarom vier ik het dus niet.
Alhoewel ik dus wel zou willen, stiekem. Dat was vroeger al zo. Dan liep ik thuis te zaniken dat ik een kerstboom wilde, maar die kwam er dus niet in. Gelukkig mocht ik bij de buren wel altijd komen helpen met het versieren van de boom en vaak maakte de buurman dan een dennetak voor me die hij versierde met kerstballen en die ik op mijn kamer mocht hangen. Dat mocht dan weer wel, maar die tak was natuurlijk niet de echte boom. Want die ambiëerde ik.
De kerstdagen zelf vond ik vreselijk. Vriendjes en vriendinnetjes gingen op familiebezoek en konden niet spelen. En iedereen had het over hun kerstdiner, maar daar kon ik niet over meepraten. Dat er fijne programma's op de BBC waren, compenseerde de boel een beetje. Voor de rest voelde ik me met kerst vooral eenzaam. Een 'eenzame kerst' vond ik dan ook een prachtnummer.
Helemaal erg was het uitleggen dat wij geen kerst vierden. "Wij vieren geen kerst maar chanoeka", zei ik dan. "Chanoewat", riepen mensen in koor. Gelukkig heb je nu Internet en kan ik zeggen dat ze het maar moeten googelen.
Vanavond vier ik chanoeka. Eigenlijk moet ik ook helemaal niet zeuren. Wij hebben genoeg leuke feestdagen. Elke shabbath op vrijdagavond is voor ons zelfs een feestdag en zijn we gezellig samen met onze familie en vrienden. En chanoeka is natuurlijk helemaal geen slap aftreksel van kerst. Kerst is een sterk aftreksel van chanoeka.
Categorie: levenstekens
14 December '06 - 11:57
de telefonische sollicitatie
Een paar dagen geleden zou ik een telefonische sollicitatie hebben bij een groot Amerikaans bedrijf. Inmiddels had ik al drie sollicitatierondes bij dit bedrijf achter de rug en het vierde gesprek ging telefonisch plaatsvinden omdat de manager van de afdeling in Ierland zit. Ik maakte me een beetje druk om de sollicitatie. Het begon met het gegeven dat ik m'n cv naar het Engels moest vertalen. Nou heb ik tot m'n tiende thuis Engels gesproken en kan ik het heus best wel een beetje, maar zakelijk Engels, dat is natuurlijk other cookie. Maar gelukkig heb ik vriendin Y. En voor Y is Engels pinda's. Dus Y checkte de door mij vertaalde cv en stuurde hem terug. Ze schreef nog wel in de mail of ik er sure van wilde zijn de door haar verbeterde versie te sturen omdat er nog al wat small mistakes in de mijne zaten. Waarschijnlijk drukte ze dat nog lief uit. Maar goed, ik checkte zo'n tachtig keer of het Word bestand wat ik ging versturen echt de goede was en drukte op 'send'. En toen checkte ik m'n 'sent items' nog even of ik echt de goede cv had gestuurd. Ik word namelijk nog al neurotisch met dit soort dingen. Als ik op vakantie ga, check ik ook nog zo'n veertig keer of het gas wel uit is.
Ik had het goede bestand gestuurd en vol smart zat ik twee dagen geleden om acht uur 's ochtends klaar om met mezelf nog wat possible questions door te nemen, de Herald Tribune online te lezen en nog wat BBC te kijken. The interview zou pas om half elf plaatsvinden, maar you never know.
Om negen uur kreeg ik hartkloppingen omdat ik opeens heel bang was dat de man een Ier zou zijn en dat ik hem door de telefoon niet zou begrijpen. Engels is one thing, maar Engels met een Iers accent kan very inconvenient zijn. En zijn achternaam begon ook nog eens met Mac dus ga maar eens na.
Om tien over negen reed er opeens een enorme hijskraan door onze straat. De hijskraan stopte schuin voor ons huis en in een split moment was de kraan omsingeld door bouwvakkers. Paniekerig keek ik DLVML aan, want die kraan zag er uit alsof hij serious sounds zou gaan produceren. "Anders ga je toch in de slaapkamer achter zitten", stelde hij me gerust. Dat was een goed idee en toen de kraan inderdaad a lot of noise maakte, installeerde ik me in the bedroom. Unfortunately werd het overbuurhuis aan de achterkant ook gereconstruct en al heel snel kwam er van de voorkant een enorm hijskraangeluid en van de achterkant tergende boor- en schuurmachinenoises. 'Ik word mad', dacht ik. Maar dat had natuurlijk geen zin, om mad te worden. En dus sprak ik mezelf courage in en checkte nog even of mijn mobiel wel goed was opgeladen en of ik wel voldoende reach had. Dat was gelukkig wel the case.
Om tien uur twintig zette ik mijn pc uit, want nu kon elk moment mijn mobiel gaan rinkelen en aangezien het al leek of ik midden in een bouwkeet zat, wilde ik niet dat ik ook nog dat pretty nasty geluid van een aanstaande pc als je mobiel aan het bellen bent op m'n cel phone zou horen.
Maar om half elf werd er niet gebeld. En om tien over half elf ook niet. Nogmaals checkte ik of m'n mobiel het wel deed. Er leek niks wrong met m'n cel. Om kwart voor elf opperde DLVML dat hij misschien half elf Engelse tijd zou bellen en dat zou dus pas om half twaalf Nederlandse tijd zijn. En om elf uur was ik daar zelf ook van convinced. Het werd kwart over elf en het werd half twaalf. En ik hoorde een heel orkest van bouwgeluiden, maar mijn mobiel ging maar niet over. Zelfs om kwart voor twaalf rinkelde hij not. De klok sloeg twelve en ik vond het tijd voor action.
Ik belde het bedrijf en kreeg een meisje van personeelszaken aan die heel nerveus werd van mijn telefoontje. "Ik begrijp er niks van", riep ze. Maar ze zou zich er in gaan verdiepen en zou er later op terug komen. "Ik bel je in ieder geval morgen", zei ze nog.
Na een hele dag gewacht te hebben op haar call, nam ik mezelf voor om vandaag zelf maar weer te gaan bellen. En net op dat moment ging m'n mobiel. "Het was een groot misverstand", excuseerde het pz meisje zich. "Yes, yes, I understand", antwoordde ik.
Maar in het kader van elk disadvantage heeft een advantage, vertelde ze me dat de manager nu naar Amerika ging om kerst bij zijn familie te spenderen (hij was dus geen Ier), maar dat hij mijn cv had gezien en dat die perfectly in order was (Thanks Y!) en dat ze me maar meteen voor de vijfde en laatste ronde op het Nederlandse kantoor moesten uitnodigen.
So, nou nog even aangenomen worden en 'All is well that ends well, let the holidays begin!'
Categorie: andermans veren
13 December '06 - 17:18
Sarah Silverman
Vandaag was ik sollicitatiemoe en daarom nam ik een sollicitatiepauze. Vandeweek weer een fantastisch, geestig en onderhoudend sollicitatielogje maar vandaag niet. Vandaag ging ik als uitje naar de Ikea en keek Sarah Silverman filmpjes op Internet. En met dank aan Uncle B kan ik u ook laten meegenieten.
Maar als u haar niet kent, dan moet ik u wel even waarschuwen. You love her or you hate her. Een middenweg is er niet.
Categorie: levenstekens
12 December '06 - 17:04
boontje
Bij ons in de buurt zijn ze bezig aan een of ander nieuw onbeduidend metrotraject. Veel meer wil ik niet kwijt over het nieuwe onbeduidende metrotraject, behalve dat ze er nog focking lang mee bezig zullen zijn en dat de halve wijk al meer dan een half jaar open ligt. En dus ook de straat die paralel ligt aan onze straat. Althans, de straat ligt open en niet de stoep. Maar op de stoep mag je natuurlijk niet fietsen, dus dat is onhandig. En als ik in een recalcitrante ik - wil - snel - op - de - plaats - zijn - waar - ik - naar - toe - wil - bui ben, dan heb ik schijt aan het feit (haha dat rijmt) dat ik niet over de stoep mag fietsen en dan doe ik het gewoon lekker toch.
Zo ook vandaag. Ik fietste lekker over de stoep totdat ik een paar meter verderop twee politieagenten ontdekte die een fietser stonden te bekeuren. Want het is natuurlijk december. De politie moet z'n bonnenuitschrijftarget nog halen voor het einde van het jaar en dus moeten er mensen bekeurd worden die het in hun hoofd halen over de hartstikke - brede - zodat - er - makkelijk - mensen - naast - elkaar - kunnen - lopen - én - fietsen - stoep heen fietsen. Gelukkig hadden de agenten mij nog niet in hun vizier en kon ik heel snel laf afstappen. Aldus liep ik met mijn fiets in de hand langs de agenten. Ik wierp ze nog mijn allerliefste poezelige glimlach toe met een blik van 'kijk mij nou, ik doe heus niks verkeerd', want je weet het maar nooit met agenten in Amsterdam. Die kunnen je opeens toch gaan bekeuren voor de gekste dingen. Amsterdam is soms net Rio de Janeiro. Ik liep nog iets verder en kwam een jongen met een baseballpetje op tegen die me tegemoet fietste. "Die moet ik even waarschuwen", dacht ik en op het moment dat ik mijn mond opende om hem te vertellen dat even verderop politie stond, zei hij: "Hé lekker wijf, jou zou ik wel eens een goede beurt willen geven". Hij zei het heel rustig en keek me recht aan. Even dacht ik nog dat hij misschien heel scheel keek en draaide me om te checken of er eventueel ergens achter me een meisje stond die op een auto leek, maar nee, dat was niet zo. Ik wilde iets terug roepen, maar mijn adremheid bleef uit. Totdat er ergens in mijn achterhoofd een denkbeeldig lampje ging branden en de steekwoorden; 'politieagenten, stoep, fietsen, bekeuring en hem mooi niet waarschuwen' een glimlach op mijn lippen veroorzaakten. Ik glimlachte naar de jongen terwijl ik doorliep en hij doorfietste. Een glimlach die overging in een lachbui toen ik me tien meter verder omdraaide en de schunnige voorstellen doende jongen bij de politieagenten zag staan.
Categorie: levenstekens
11 December '06 - 20:26
Feliz Navidad
Vroeger als we langs het huis van familie van der Valk reden, dan zei mijn moeder altijd: "Hier woont familie van der Valk. Mevrouw van der Valk is hier toen ontvoerd".
Ik overdrijf niet. Ze zei het áltijd. Op een gegeven moment gingen we er zelfs grapjes over maken. Als ze het niet op tijd uit zichzelf zei dan begonnen wij: "Hé, wie woonden hier ook al weer?" En mijn arme mama antwoordde dan ook nog.
Zo waren en zijn er nog wel meer dingen. Maar deze schoot me als eerste te binnen.
"Waar wil je naar toe", roept u nu misschien heel hard tegen uw beeldscherm. Nou ik ga wat bekennen. Tegen mijn zin in begin steeds meer op m'n moeder te lijken. En mijn vader betrapte me daarop. Hoe erg is dat? En dat was allemaal de schuld van Feliz Navidad. Ja het is echt zo. Want dat liedje draaiden ze gisteren op de radio en toen zei ik: "Dit jaar ga ik Spaans leren (en daarmee bedoel ik volgend jaar, volg je het nog?)". Waarop mijn vader zei: "Dat zeg je altijd als je dit nummer hoort". En dat is eigenlijk ook zo. Ik zeg het altijd maar ik doe het nooit. Maar daar ging dit logje niet over. Ik lijk op mijn moeder. En over een x aantal jaar zullen mijn eigen eventuele kinderen me in de maling nemen.
*klik voor leve de stomme Youtube filmpjes*
ps Ik weet nog steeds niet hoe ik filmpjes direct moet posten, tips...iemand?
Categorie: levenstekens
11 December '06 - 18:27
de wanbetaler II
"Weet je wat ik eens ga doen", zei ik vanmorgen tegen DLVML.
"Nou?"
"Mijn saldo checken."
"En waarom deze aankondiging", vroeg DLVML met een verbaasde toon in zijn stem.
"Omdat de deadline van de wanbetaler vandaag is."
"Oh ja! En wat als ze niet betaald heeft?"
"Dan ga ik een mail sturen naar al haar vriendinnen en haar cc-en. En dan ga ik vragen of een van haar vriendinnen haar schuld van mij kan overnemen omdat het voor haar blijkbaar nog al moeilijk is om te betalen. En als dat niet lukt, hak ik haar kop er af."
"Dat is wel een goed idee ja", antwoordde hij terwijl hij net zoals ik vol spanning bleef wachten op het moment dat mijn thuisbankierpagina zou openen.
"Oh", constateerde ik licht teleurgesteld. "Ze heeft betaald." Juist nu ik wel zin had in een relletje en wat herriegeschop. "Er staat zelfs 'sorry' bij het overschrift. Nou ja, wel goed dat ze uit zichzelf heeft betaald en dat ik dus geen actie hoef te ondernemen".
"En dat noem jij uit zichzelf? Jij bent af en toe ook een rare zeg hoor". En toen liep hij weg om wat te pakken. En vanuit de gang riep hij: "Weet je wat je moet doen?"
"Nee?"
"Je moet dat mailtje toch sturen en dan vlak nadat je het verstuurd hebt, mail je er nog achteraan, maar dan alleen: 'sorry'."
Categorie: levenstekens
09 December '06 - 13:19
de winterdepressie
En toen werd het me allemaal even te veel. De aanhoudende regen, de plotselinge ziekenhuisopnames van familieleden, de sollicitatiestress, een meningsverschil met een vriendin, het geldgebrek en ga zo maar door. Ik had een winterdepressie, concludeerde ik. Het kon me allemaal even niks meer schelen en dat moest 'alles en iedereen' weten ook. 'Rot allemaal maar op', riep ik in mijn hoofd en liep de avondwinkel binnen. "Een pakje rode Gaulloises", hoorde ik mezelf zeggen en drie minuten later stond ik bij de tramhalte als een of andere drugsverslaafde paniekerig aan het plastic omhulsel van m'n net gekochte pakje te trekken.
Dat viel nog niet mee; m'n paraplu omhoog houden terwijl het stormde, m'n tas vasthouden en het pakje sigaretten openmaken. Toen er ook nog een auto voorbij kwam razen, door een plas reed en ik minstens de helft van het opspattende water over me heen kreeg, was mijn punt helemaal gemaakt. Eindelijk had ik m'n pakje open en trok er een sigaret uit. Ik probeerde hem aan te steken, maar het woei te hard. Met m'n jas half over m'n hoofd en m'n lichaam bijna tegen de abri aangedrukt, lukte het. Ik nam een grote hijs en liet de rook diep mijn longen inglijden. 'Getver', was het eerste wat ik dacht, maar de oude vertrouwde sigaret kalmeerde me wel. Het ritueel van inhaleren en uitblazen, het leek wel een soort mantra.
Die avond rookte ik op het feestje een half pakje op. Het was gezellig. Even vergat ik alle ellende. Ik lachtte en dronk te veel wijntjes. Toen ik uren later thuis kwam, probeerde ik de schade nog te beperken door een halve liter water te drinken en een paracetamol en twee vitaminepillen te slikken, maar het mocht niet baten. De volgende dag had ik zo'n knallende hoofdpijn dat ik de hele dag stil moest blijven zitten. Als ik ook maar iets bewoog, leek het alsof mijn hoofd ging exploderen. De rest van de dag bleef ik in bed of op de bank liggen.
En ik die 'alles en iedereen' had willen straffen door te gaan roken, had alleen maar mezelf gestraft.
Gelukkig schijnt vandaag de zon en ziet de wereld er iets beter uit.
Anderhalf jaar geleden schreef ik deze log.
Vandaag las ik dit nieuws op Internet.
En al komt het kleine meisje er niet door terug, ik ben blij dat dit soort wanpraktijken eindelijk een keer aan de kaak worden gesteld.
Categorie: levenstekens
04 December '06 - 22:49
de wanbetaler
Anderhalve maand geleden stuurde ik een mailtje naar alle vriendinnen van mijn goede vriendin D of ze mee wilden doen aan een gezamenlijk verjaardagscadeau voor D. Bijna iedereen reageerde enthousiast en na wat gebakkelij of we per persoon 10, 15 of 20 euro gingen uitgeven, kocht ik het cadeau. Vrijwel meteen maakten de meesten van D's vriendinnen hun bijdrage over. Een week na D's feestje had ik het geld wat ik had voorgeschoten zelfs weer terug, op de bijdrage van één dame na.
Nou had ik D zelf ook al eens horen klagen over deze wanbetaler. En op D's feestje had al iemand gevraagd of ik, laten we haar X noemen, haar bijdrage al binnen had, want de dame bleek nog al een reputatie opgebouwd te hebben in verband met het terugbetalen van geld. Nee, ik had de bijdrage nog niet binnen. 'Ik zal er alert op zijn', had ik geantwoord terwijl ik haar bedankte voor het aandachtspunt.
Dus toen ik na twee weken nog steeds niks ontvangen had, stuurde ik de wanbetaler een joviale mail. Dat moest toch wel gaan werken. Met aardig blijven heb je ten slotte de halve wereld.
'Oh he-le-maal vergeten', mailde ze joviaal terug. 'Ik ga het me-teen overmaken'. Dat was mooi. Opgelost, dacht ik.
Hoe naïef, want er kwam niks binnen. Dus mailde ik anderhalve week later nog maar eens. Nog steeds met een aardige toon, maar nu toch wel wat dwingender. Een vaag verhaal met een of andere kutsmoes vond ik de volgende dag in mijn mailbox. Maar ze ging het oplossen hoor. Ze had bij wijze van spreke haar internetbankierpagina al open staan.
Met spanning checkte ik vrijwel dagelijks mijn rekening. In afwachting zijnde van de vijftien euro van de wanbetaler, geeft internetbankieren toch net even wat meer dimensie. En die extra dimensie bleef ook zo, want er bleef maar niks binnen komen.
Vandeweek sprak ik een andere vriendin. Ik vertelde het voorval aan haar. "Wacht, ik bel mijn zus even", riep vriendin M. Want de zus van vriendin M kent de wanbetaler heel goed.
"Hm", hoorde ik M zuchten aan de telefoon. "Tjonge jonge..... Echt?......Dat meen je niet!", en nog veel meer van dit soort onheilspellende woorden volgden.
Toen ze ophing riep ik: "Waaaaat! Wat zei je zus?"
"Ze schijnt nooit te betalen. Het is een terugkerend probleem. Een andere vriendin van mijn zus krijgt nog zo'n 500 euro van de zomervakantie van haar. Maar ik heb haar nummer opgeschreven, dan kun je haar bellen".
"Godverdegodver", antwoordde ik. “Ik heb helemaal geen zin om haar te bellen. Het irritante is, dat ik mezelf rot voel om haar te benaderen. Alsof ik een of ander zeikwijf ben”.
Vriendin M begreep het. “Dan stuur je toch nog een mail en als ze dan nog geen geld overmaakt, dan stuur je een sms. Mocht dat nog steeds niet werken, dan kun je altijd nog bellen".
Dat moest dan maar. Net nu ik geen baan heb, moet me zoiets weer overkomen. Pfff.
Vandaag checkte ik wederom m'n saldo. Maar wat ik al had ingecalculeerd, was ook zo. Geen geld van de wanbetaler.
En dus schreef ik haar een mail.
Vuile vieze teringtrut,
Zit al anderhalve maand op jouw cash te wachten. Ik vond je al niet aardig maar nu walg ik van je, tyfushoer.
Hoe moeilijk is het om geld over te maken? Of ben je echt te dom om te poepen? Je ziet er wel dom uit met je rotkop, maar ik had je toch om een of andere vage reden hoger ingeschat.
Ontzettend kutwijf, als ik het geld binnen een dag niet binnenheb, dan hak ik hoogstpersoonlijk je kop eraf.
Kaat
Tja, dit had ik natuurlijk wel willen schrijven, maar ik schreef het niet. In werkelijkheid schreef ik dit:
Beste X,
Ik heb nog steeds niks ontvangen en ik begin het nu een beetje vervelend te vinden. Het irritante is dat ik me bezwaard voel jou te mailen, terwijl dat natuurlijk een beetje omgekeerde wereld is.
Ik wil dat je het deze week overmaakt want ik heb er nu al te lang op gewacht.
Gr. Kaat
Waarschijnlijk gaat ze het toch niet overmaken. En ik vraag me af, waarom ik eigenlijk beleefd blijf in dit soort situaties.
Categorie: levenstekens
03 December '06 - 18:19
de venkel cq vleestomaat
"En wat is dit", vroeg het kassameisje terwijl ze de door mij uitgezochte venkel omhoog hield.
"Uh", zei ik. "Dat is een tomaat. Een vleestomaat".
"Aha", antwoordde ze terwijl ze op een lijstje keek en razendsnel een code intikte.
"Sorry. Dat was een grapje. Het is venkel. Ik dacht dat je wel wist hoe een tomaat er uit zou zien".
Met een boze blik keek ze me aan. En toen hield ze de venkel omhoog en riep: "Amyyyyyy".
Amy bleek de buurcassière te zijn. "Ja", riep Amy omgedraaid terug.
"Weet jij wat dit is?"
"Geen idee", antwoordde Amy schouderophalend. "Als die mevrouw het zelf niet weet dan moet je er iemand van de groente-afdeling bijhalen".
"Ja maar deze mevrouw weet dat dat een venkel is, alleen ik geloof dat je collega mijn grapje niet begreep", riep ik paniekerig.
Amy keek me aan alsof ik gek was.
En het kassameisje praatte al door de intercom. "Iemand van de groente-afdeling, kassa 4 graag".
Nu werd ik een beetje boos. "Luister eens", zei ik met een strenge toon in mijn stem. "Ik zou het toch niet kopen als ik niet wist wat het was".
"Maar jij dacht dat dit een tomaat was", antwoordde ze geërgerd.
Ja dat liet ik me niet gebeuren. Dat de zaken nu een beetje omgedraaid werden. "Neehee, dat was dus een grapje en jij geloofde dat. Het is een venkel. Geloof me nou maar".
Met een woeste blik in haar ogen zocht ze op het lijstje naar de venkel en typte de code in.
En ik maakte een mentale notatie: 1) Geen grapjes meer maken tegen mensen van de postcodeloterij. 2) Geen grapjes meer maken tegen meisjes achter de kassa die het verschil tussen een vleestomaat en venkel niet weten.
