Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 November '06 - 19:26

sorry

Ik wil even mijn excuses aanbieden aan de mensen die net bij mij in de bus zaten. Want ik weet namelijk hoe vervelend het is als mensen meeneurieën slash zingen met hun iPod op. En dan doen ze nog met een stem mee. Wat ik net deed was echt niet goed te praten. Want ik ben helemaal niet goed in het na slash meedoen van een stem, laat staan een viool. Want daar deed ik mee mee, een viool. Maar echt, ik kon er niks aan doen.
Lakatos' muziek daarvan raak ik in een soort extase. Als ik daar naar luister dan vergeet ik bijna dat ik een bus zit. Bijna ja, want als ik thuis naar Roby luister dan doe ik zelfs of ik hem ben en daar ben ik echt heel goed in. Echt, ik speel luchtviool als de beste. Als ze een wereldkampioensschap Lakatos-imiteren zouden houden, dan zou ik zeker een van de kanshebbers op de titel zijn.
Maar goed, ik heb u dus net de meest dramatische versie laten horen. Wat ik deed, dat komt voor geen meter in de buurt van de echte Lakatos. En ik geneerde me ook best een beetje toen ik mijn ogen opendeed, realiseerde dat ik met de muziek aan het meepiepen was en een man of drie met open mond naar me zag staren. Ik was blij dat ik nog maar een halte hoefde. En u, in - doodsangst - dat - ik - weer - zou - gaan - meejengelen - zijnde - medepassagiers, was dat waarschijnlijk ook. Hier in ieder geval een goedkamertje met hoe het wel had kunnen klinken.

*klik voor Lakatos op het Prinsengrachtconcert*

ps Ik weet dat ik de laatste tijd erg van de filmpjes ben, maar dat vind ik nou eenmaal erg leuk; muziekfilmpjes

Categorie: andermans veren

29 November '06 - 21:11

Beste mevrouw Verdonk

Beste mevrouw Verdonk,

Gelukkig heb ik zelf nooit hoeven vluchten en hopelijk hoef ik het ook nooit te doen. Voor u misschien raar dat ik dat zo zeg, maar in mijn familie is er de afgelopen generaties een hoop gevlucht. Mijn Nederlandse opa en oma's vluchtten voor Hitler en mijn Perzische bab- en mambezorc voor Khomeini. Joden vluchten eigenlijk al generaties lang. Wat dat betreft hebben we veel gemeen met volken als Armeniërs, Koerden en Zigeuners.
Met pesach wordt nog elk jaar het verhaal van de vlucht door de joden uit Egypte verteld. Zodat we nooit zullen vergeten dat we ooit gevlucht zijn.
De laatste tijd was ik nog al rechts wat betreft vluchtelingen in Nederland geworden. Ik vond dat er te veel mensen waren die misbruik van de Nederlandse gastvrijheid maakten, met als lichtend voorbeeld de Irakese Besam. Bovendien hoorde ik van een kennis die uit ideologie ooit bij de vreemdelingenpolitie was gaan werken, dat ze nu hevig teleurgesteld was geworden door alle onzinverhalen die ze had aangehoord.

Tijdens de verkiezingen onstond er een discussie over het vluchtelingenvraagstuk in mijn vriendengroep. Ik hield mijn monoloog en DLVML keek me verbaasd aan. "Hoe kun je dat nou zeggen", riep hij boos. "Ben je dat verhaal vergeten wat met pesach in de hagada staat?"
"Nee natuurlijk ben ik het verhaal van de uittocht niet vergeten", zei ik licht geagiteerd.
"Dat bedoel ik helemaal niet. Ik bedoel het verhaal van die man die ooit heel arm was".
Dat verhaal was ik inderdaad vergeten. En mijn vrienden wilden nu ook wel weten wat het verhaal inhield, dus vervolgde DLVML zijn verhaal:
"Ooit was hij heel arm geweest, maar nu had hij heel veel geld verdiend. Hij trouwde met de rijkste vrouw uit het dorp en ze waren gelukkig. Op een dag kwam er een zwerver aan de deur die om eten vroeg. Mokkend liep de rijke man naar de keuken, pakte een oude houten kom waar hij wat eten in deed en gaf dit aan de zwerver bij de deur. Zijn vrouw zag dit en werd woedend. 's Avonds liet ze de bediende het eten serveren. De man kreeg zijn eten in een oude houten kom. De moraal van dit verhaal; je mag je afkomst nooit vergeten".

Hij had een punt. Een heel sterk punt. En de afgelopen dagen krijg ik zelf zijn punt niet uit m'n hoofd. Ook moest ik opeens heel erg aan Enrico Macias denken. Enrico is een bekende Franse joodse zanger die in Algerije geboren is. Zijn schoonvader was een bekend Algerijns-joods musicus en werd op een dag vermoord. Na deze moord werd het te gevaarlijk voor joden om in Algerije te blijven en dus vluchtte Macias naar Parijs. Op de boot naar Frankrijk schreef Adieu mon pays, als afscheid aan zijn geboorteland. Wereldberoemd werd hij met dit nummer. Momenteel zet hij zich vooral in als VN-ambassadeur voor de vrede en bescherming van kinderen.

Er zullen vast wel mensen zijn die om economische redenen vluchten en misbruik maken van het systeem. Maar dat wil nog niet zeggen dat 'echte' vluchtelingen daarom geweerd moeten worden. Voor mensen die hulp nodig hebben, moeten de grenzen altijd open blijven. Vluchten is nooit een pretje. Het doet pijn om uit je land weg te moeten. Al is het om economische redenen. En heeft niet iedereen recht op een beetje geld en geluk in zijn of haar leven?
Ik dacht eerst ook een beetje als u. Maar ik besef nu dat ik verkeerd heb gedacht. Het is beter om het goede van mensen te zien dan het slechte. Ik hoop dat u dat ook ooit gaat inzien.

Met vriendelijke groet,

Kaat

J'ai quitté mon pays, j'ai quitté ma maison
Ma vie, ma triste vie se traîne sans raison
J'ai quitté mon soleil, j'ai quitté ma mer bleue
Leurs souvenirs se reveillent, bien après mon adieu
Soleil, soleil de mon pays perdu
Des villes blanches que j'aimais, des filles que j'ai jadis connu
J'ai quitté une amie, je vois encore ses yeux
ses yeus mouillés de pluie, de la pluie de l'adieu
Je revois son sourire, s y près de mon visage
Il faisait resplendir les soirs de mon village
Mais du bord du bateau, qui m'éloignait du quai
Une chaîne dans l'eau a claqué comme un fou
J'ai longtemps regardé ses yeux bleus qui fouillent
La mer les a noyé dans le flot du regret.

Adieu mon pays - Enrico Macias

*klik op het plaatje voor een ander mooi liedje van Enrico
heb helaas dit nummer niet kunnen vinden*

Categorie: levenstekens

28 November '06 - 19:43

adem in, adem uit

Na al die zwijmellogjes is het even tijd voor iets nieuws: Ik ben namelijk boos. Heel boos. Op dlvml. Jaaa, hij is zo waar even gedegradeerd tot kleine lettertjes.

* adem in, adem uit *

Hij is namelijk vanmorgen, toen hij wegging, vergeten de keukendeur open te laten. En dat is hij al voor de derde keer vergeten. En toen konden mijn katten dus de hele dag niet plassen. Want mijn katten zijn heel goed opgevoed. Die plassen niet zomaar in huis of zo.

* adem in, adem uit *

Drie weken geleden zat ik nog bij de spoedkliniek met een doodzieke Bada Bing. Want die bleek ook blaasproblemen te hebben, net zoals Mr. Bojangles. Dus als ze een hele dag niet kunnen plassen, is dat heeeeeeul zielig.

* adem in, adem uit *

Onzorgvuldig met mijn katten omgaan, is zowiezo geen puik idee. Stiekem ben ik namelijk ziekelijk geobsedeerd door mijn katten. Ik ben zeg maar Mr. Bojangles' en Bada Bings grootste fan. Dus nu ben ik heel boos. Heeeeul boos.

* adem in, adem uit *

En ik weet heus wel dat hij het niet expres doet. Dat het al heel erg lief is dat hij mij mét m'n katten wilde. Dat hij normaal heel erg lief voor ze is en knuffelig en zo. En dat hij een paar weken geleden zo maar, zonder mij te waarschuwen, met Bing naar de dierenarts reed omdat hij zich toch nog een beetje zorgen om mijn kleine poeziewoezie maakte. Maar toch ben ik boos. Pffff.

* adem in, adem uit *

Ook heb ik net van Scientology-Tom geleerd dat je niet zonder een ruzie uit te praten mag gaan slapen. Dus dat gaat ook niet gebeuren. Maar ik zin nog wel een beetje op wraak. En dus heb ik bedacht dat ik bijvoorbeeld z'n gloednieuwe Mac op het balkon ga zetten. Weet hij ook eens hoe het voelt. Of ik installeer er Windows op. Haha. Als ik wist hoe dat moest, was dat echt een goede grap geweest.

* adem in, adem uit *

Categorie: levenstekens

27 November '06 - 22:27

Bojangles op TV

Voor iedereen die het gemist heeft:

Mr. Bojangles was op de televisie

* klik *

Categorie: levenstekens

26 November '06 - 12:41

het mondsierraad II

Ik heb een beugelbekkie voor m'n eigen bestwil
Da's goed voor later, oh, daar twijfel ik niet aan

uit Beugelbekkie - Kinderen voor Kinderen 2

Vorige week zat ik tussen de puisterige pubers bij de orthodontist (niet dat ze echt puisten hadden hoor, maar puisterige pubers klinkt zo lekker).
Dat waar ik maanden geleden over had geschreven, werd nu werkelijkheid; ik ging een mondsierraad krijgen. De details van het zetten zal ik je besparen. Het viel allemaal best mee, behalve dat ik halverwege het zetten een glimp van mijn eigen spiegelbeel opving in het lampje boven me en even bang was dat ik er als die schurk uit James Bond uit zou gaan zien. Die met die zilveren tanden, je weet wel. Maar ook dat viel dus mee. En ook de pijn waarvan iedereen zei dat die een paar uur na het zetten zou komen, bleef uit. Ik worstelde alleen in het begin nog een beetje met uitstekende draadjes die zich in mijn wang boorden, maar ook dat is nu opgelost. Het enige wat heel raar is, is eten en praten. Ik doe mijn naam eer aan door te slissen als Ka (de slang) uit Junglebook. Maarrrrr elk nadeel heb z'n voordeel en voor mij is dat, dat ik er weer een jaar of tien jonger schijn uit te zien. En ik zag er al jonger uit, moet je nagaan. Nog zo'n accessoire en mensen denken dat ik mijn cito-toets dit jaar moet doen.

Categorie: levenstekens

24 November '06 - 11:01

not amused

"Goedemorgen u spreekt met X van de Postcodeloterij, schikt het dat ik even bel?"
"Nou eigenlijk niet. Ik zit op m'n werk. U mag me eigenlijk alleen storen om te vertellen dat ik iets gewonnen heb".
En toen bleef het een paar seconde stil.
"Ja haha. Wij bellen u later wel terug mevrouw", antwoordde het meisje met een 'not amusede' toon in haar stem.

Die grap had ze zeker vaker gehoord.

Categorie: gezien

22 November '06 - 20:18

de stem in de tram

In de tram is het best druk. Bijna alle zitplaatsen zijn bezet. Een studentikoze jongen wil naast een meisje gaan zitten. Een meisje van een jaar of dertig, met een strenge zwarte hoofddoek om haar hoofd geknoopt. Ook haar blik is streng. Ze kijkt naar de jongen en zegt: "Ik heb liever niet dat je hier gaat zitten".
"Eh....", vraagt de jongen. "Waarom niet?" Hij kijkt erbij alsof hij het in Keulen hoort donderen.
"Ik vind het niet prettig om naast andere mannen dan mijn eigen man te zitten", antwoordt het meisje met een vastberaden toon.
"Dat is dan jammer", zegt de jongen terwijl hij neerploft op de bank. "Want daar heb ik geen boodschap aan. We wonen namelijk in Nederland". Terwijl hij wij zegt wijst hij eerst naar het meisje en dan naar zichzelf.
Het meisje is nu goed boos. Met een woeste blik in haar ogen staat ze op en loopt naar de dichtsbijzijnde uitgang van de tram.
Om ons heen is geroezemoes. Mensen bespreken onderling de gebeurtenis. Een paar mensen spreken ook het meisje aan. Dat ze dan maar niet met de tram moet gaan en dat ze niet van anderen kan verwachten dat ze zich aan haar geloof aanpassen. Het meisje kijkt met een strakke blik voor zich uit en negeert de mensen die een gesprek met haar willen aanknopen.
"Door jou weet ik wel wat ik vandaag ga stemmen", roept een oudere man met onvervalst Amsterdams accent. "Ik twijfelde nog, maar Geert Wilders heb vanaf nu mijn stem".

Categorie: levenstekens

21 November '06 - 10:38

de roze credit card

Dit keer had ik een pakket genomen. Eerst moest ik een soort test afleggen waarmee bepaald zou worden hoeveel lessen ik ongeveer nodig ging hebben. En dan kreeg ik ook nog een herkansing mocht ik de eerste keer zakken. Helemaal gratis en voor niets, want dat rijbewijs moest ik nou toch eens eindelijk een keer gaan halen.
De test ging best goed. Vooral omdat ik ongeveer vorig jaar voor het laatst auto had gereden en door die ervaring had ik een waar trauma kunnen oplopen. Zestien lessen zou ik nodig gaan hebben. Dat viel me honderd procent mee. En toen het autorijden tijdens die lessen ook nog eens beter ging dan het ooit was gegaan, groeide mijn zelfvertrouwen. Pas toen het examen in zicht kwam, namen mijn rijprestaties weer af. Ik heb namelijk examenvrees moet je weten.

De dag van mijn examen had ik 's ochtends nog les. Natuurlijk ging die les overtreffende trap slecht. Mijn instructeur zette me op m'n werk af, keek me vol medelijden aan en zei: "Vergeet je straks je paspoort en je theorie niet?"
"Theorie", vroeg ik verbaasd, want die had ik bij het aanvragen niet meer nodig omdat alles 'in de computer stond'.
"Ja, je theorie heb je bij je praktijkexamen wel nodig".
En toen raakte ik in paniek. Ik had werkelijk geen idee waar ik m'n theorie had gelaten. Normaal krijg ik , als ik iets moet vinden, wel een soort visioen van een kastje of la, maar als ik aan mijn theorie dacht, kwam er helemaal niks. Het was tien uur en ik moest om drie uur afrijden. Eigenlijk zou ik tot twee uur werken, maar om twaalf uur hield ik het niet meer. Wat als ik m'n theorie nou niet vind? Gelukkig begrepen mijn collega's het en stuurden me naar huis.
Thuis trok ik kasten en lades overhoop, maar mijn theorie kon ik nergens vinden. Half hyperventilerend, half huilend zat ik op de grond. Opeens moest ik aan de woorden van een vriendin van mijn ouders denken, die altijd de heilige sint Antonius aanroept als ze iets echt kwijt is. 'Valt te proberen', dacht ik in paniek. En dus prevelde ik: 'Sint Antonius, ik ben wel niet katholiek, maar kunt u me alsjeblieft helpen? Dan zal ik proberen nog een beter mens te worden, want dat is toch voor elk geloof universeel belangrijk? En ik kom een keer naar de kerk. Ik heb binnenkort toch wel een huwelijk'. Nadat ik deze woorden gefluisterd had, sloot ik mijn ogen, bedacht me heel goed wat ik vorig jaar gedaan had toen ik thuis kwam van afrijden, trok een plastic tasje uit een kast en vond daarin, bovenop, mijn theoriecertificaat. Pffff.

Door alle stress had ik helemaal niet over mijn afrijden kunnen inzitten. Maar toen ik bij het CBR aan kwam rijden, werd ik opeens doodnerveus. Op zich ging het afrijden nog niet eens zo slecht. De examinator kon ik dan ook wel wurgen toen hij uiteindelijk zei: "Ik twijfel heel erg want je hebt echt wel goede dingen laten zien. Maar ik laat je toch maar niet slagen...."

"Volgende week beter", zei mijn instructeur in de auto terug. "Dan ga je het halen hoor".
Beduusd zat ik voorin op de passagiersstoel. Alle stress van de dag kon ik nu loslaten. "Tja, dan moet ik het wel halen, want mijn theorie verloopt".
We stonden bij het stoplicht en ik tuurde uit het raam. Recht in de ogen van een oud-collega, die vanuit haar auto verbaasd naar mij zat te staren. De oud-collega die natuurlijk geen idee had, wat ik ooit ben gaan doen en nu waarschijnlijk dacht dat ik rijlesleraar was geworden. Uit het niets begon ik hysterisch te lachen om het idee dat zij dit verhaal op mijn oude werk zou gaan rondbazuinen. Mijn instructeur draaide zijn hoofd naar me en vroeg bezorgd: "Gaat het?" Waarschijnlijk dacht hij dat ik begon door te draaien door alle toestanden.

Een week later moest ik dus weer. En wederom was ik natuurlijk doodzenuwachtig. 's Ochtends at ik een paar bananen en slikte nogmaals de valeriaanpilletjes die me waren aangeraden. Helaas hielpen ze voor geen meter, die bananen en de pilletjes. Trillend ging ik achter het stuur zitten en toen ik moest wegrijden bij het CBR wist ik niet eens meer hoe ik de auto moest starten. Gelukkig had ik de allerliefste examinator ooit. Een vrouw, terwijl ik er eerst zo over in had gezeten dat ze een vrouw was. Vrouwen zijn vaak toch wat minder aardig voor andere vrouwen. Rustig knoopte ze een gesprek met me aan en tijdens de rit werd ik steeds minder zenuwachtig.
Toen ik uiteindelijk, teruggekomen bij het CBR, moest gaan zitten en zij de verlossende woorden "gefeliciteerd, je bent geslaagd" sprak, wilde ik het liefst opspringen en haar omhelzen. Een zware last viel met die vier woorden van mijn schouders af. Eindelijk kan ik zelf ook in de auto stappen en wegrijden. En hij is ook nog eens heel mooi in m'n portemonnee die roze credit card.

Categorie: levenstekens

18 November '06 - 12:19

You don't bring me flowers

Als je gelukkig bent dan vergeet je hoe je je vroeger wel eens voelde. Maar dan ineens kan een bepaalde geur, opmerking, beeld of liedje je weer precies dat gevoel teruggeven.
Het gevoel dat je allang vergeten was.
Het gevoel dat je ergens weggestopt had in je geheugen met de stille wens dat je je nooit meer zo zou voelen.
En dan opeens hoor je het liedje dat je twee jaar geleden niet kon horen zonder te huilen en voel je je een paar minuten weer even net zoals toen.

Ongeveer twee jaar geleden ging het uit met mijn toenmalige vriendje. Die breuk zat er al heel lang aan te komen. Hoe intens verliefd we in het begin waren, na twee jaar had de sleur goed huisgehouden. Langzaam was die sleur onze levens ingeslopen en we beseften het niet eens. Totdat er bijna niets meer over was van het gevoel van het begin en er opeens wel het besef was dat het ook nooit meer zo zou worden als vroeger. Maar omdat we zo van elkaar gehouden hadden, was het moeilijk om los te laten. Alleen is ook maar alleen en we hadden het toch best goed samen? Iedereen kwam toch in een sleur? Vlinders vlogen toch altijd uit en maakten plaats voor houden van?

Ooit belden we elkaar zo ongeveer elk half uur als we niet bij elkaar waren. Nu konden we thuis komen en bijna een hele avond geen woord wisselen.
Ooit namen we kleine cadeautjes voor elkaar mee. Hij maakte van alluminiumfolie een ring voor me en die droeg ik dan dagen tot hij uit elkaar viel. Ik stopte halverwege juli een kinderei in z'n schoen.
Ooit kookten we samen hele menu's. Dekten de tafel mooi en gingen uren tafelen met lekker wijn en heel veel lekker eten. Nu kochten we twee verschillende magnetronmenu's.

Zijn en mijn 'ik hou van je' klonk niet meer zo oprecht als het ooit geklonken had. De enige reden dat we bij elkaar bleven was omdat onze liefde ooit zo mooi was geweest.

Een hele tijd hield ik mezelf voor dat het normaal was. Omdat ik bang was de stap te zetten. En hij ook. Eigenlijk had ik best een Oscar mogen krijgen want ik was een koningin in het acteren dat alles goed ging. Ik wist zelfs mezelf voor de gek te houden. Totdat ik op een dag eens goed naar de tekst van Barbra Streisand en Neil Diamond You don't bring me Flowers luisterde en mezelf volledig in dit liedje verloor. Want wat was dit lied pijnlijk herkenbaar.
Toch modderden we nog een tijdje aan. In november 2004 verbrak ik de relatie. Maar omdat hij toen ongelofelijk verdrietig was, kwam ik toch terug op die beslissing. Een maand later hakte hij toch zelf de knoop door. 2005 zouden we niet meer samen ingaan. En uiteindelijk was dat maar goed ook. Ik hoop dat ik me nooit meer zo ga voelen als ik me toen voelde, maar ik denk dat het wel ergens goed voor is geweest.

En toen draaide Radio 2 op een regenachtige middag You don't bring me Flowers. Ik staarde uit het raam de regen in. Heel even was het in mijn hart weer eind 2004 en wat deed het een pijn om dat gevoel weer even te beleven.
Gelukkig is het nu eind 2006 en zijn Barbra's What are you doing the rest of your life? of Neil's Yes, I will veel actueler.

You Don't Bring Me Flowers - Barbra Streisand & Neil Diamond

You don't bring me flowers
You don't sing me love songs
You hardly talk to me anymore
When I come through the door
At the end of the day

I remember when
You couldn't wait to love me
Used to hate to leave me
Now after lovin' me late at night
When it's good for you, babe
And you're feelin' alright
Well you just roll over
And turn out the light
And you don't bring me flowers anymore

It used to be so natural
To talk about forever
But "used to be's" don't count anymore
They just lay on the floor
'Till we sweep them away

And baby, I remember
All the things you taught me
I learned how to laugh
And I learned how to cry
Well I leared how to love
And I learned how to lie
So you'd think I could learn
How to tell you goodbye
You don't bring me flowers anymore

Well you'd think I could learn
how to tell you 'goodbye'
You don't say you need me
You don't sing me love songs
You don't bring me flowers anymore

*klik op het plaatje voor het liedje*

Categorie: levenstekens

16 November '06 - 19:39

what a wonderful world

In mezelf vloek ik even heel hard, als ik in de tram sta en er weer helemaal niemand opstaat voor het oude wankele mannetje. Net als ik iemand wil gaan aanwijzen die van mij moet opstaan, staat een zwangere vrouw op. "Ik moet er toch zo uit", zegt ze tegen de man. Het is alleen niet waar, want vier haltes later staat ze nog steeds naast me.

Als ik uit wil stappen, proberen een stuk of drie mensen zich, nog voordat ik en wat andere mensen uitgestapt zijn, naar binnen te persen. Het regent buiten pijpestelen, maar de uitgang bevindt zich bij de tramhalte. En de uitgang is ook alleen maar een uitgang. Instappen mag alleen voor of achter in de tram.

"Godsamme", zeg ik heel hard in mezelf als ik bij Hoofddorpplein zie dat een blinde man wil oversteken en er geen auto voor hem stopt. Terwijl hij notabene voor het zebrapad staat en de auto's nou niet echt heel hard rijden in de spits. Ik loop naar hem toe om hem te helpen. Gelukkig stopt op dat moment net een auto.

Bij de tramhalte staat een meisje patat te eten. Als ze haar friet op heeft, gooit ze de zak op straat. "Moet dat nou", vraagt een gedistingeerde man.
"Ja dat moet", bitst ze. "En jij moet je kutkop houden".

Ik zucht en probeer niet boos te worden. Maar ik kook al van binnen. Het liefst duw ik het meisje met haar gezicht in de mayonaisse die nog aan de zak kleeft. Maar daar schiet je niks mee op. Ik zucht nog maar eens en zet mijn iPod op. Louis Armstrong zingt What a wonderful World. Tja, soms is het ook wel een wonderful world. En als mensen net wat liever voor andere mensen zouden zijn, dan blijft het ook een wonderful world. Want wat maken we er soms toch een zootje van met z'n allen.

klik op het plaatje

Categorie: grappig

15 November '06 - 13:30

is er leven op pluto?

Vroeger gingen wij in de zomer altijd op vakantie naar Knokke in België en toen ik een jaar of 10 was verhuisden mijn grootouders naar Antwerpen.
Door alle zomers die ik in Knokke spendeerde, voelde ik mezelf al semi-Belg, maar toen opa en oma ook nog eens richting het Zuiden trokken, vond ik echt dat ik parttime Vlaming was geworden.
Want België vind ik stiekem best een beetje cooler dan Nederland. Want:

Belgen zijn echte Bourgondiërs, ze hebben mooiere woorden en gezegdes, de taal zingt meer, Belgen hebben meer gevoel voor mode, ze hebben meer stijl, de badplaatsen zijn veel leuker, voor mijn gevoel is het er mooier weer, de bonbons kicken ass, ze hebben beter mayo (met citroensmaak), ze begrijpen wat het begrip traiteur inhoudt, het eten is zowiezo veel beter, ze gedragen zich minder debiel tijdens voetbal en ik kan natuurlijk nog veel verder doorgaan met slijmen, maar ik ben ook nog door een Belgisch PC-tijdschrift genomineerd met m'n log.

* klik op het plaatje voor de link *
En u hoeft natuurlijk helemaal niet te stemmen, maar voor de echte Hollanders, er valt wat te winnen en het is gratis... ;-)

'k Heb getwijfeld over België
Omdat iedereen daar lacht
'k Heb getwijfeld over België
Want dat taaltje is zo zacht

'k stond zelfs in dubio
Maar ik nam geen enkel risico
'k heb getwijfeld over België
'k stond zelfs in dubio
Maar ik nam geen enkel risico
'k heb getwijfeld over België

België
België
België
België

België - het Goede Doel

Categorie: levenstekens

13 November '06 - 20:56

mijn opa van 91

"Wilt u eigenlijk nog gereanimeerd worden, mocht u tijdens de operatie een hartstilstand krijgen", vroeg de piepjonge arts aan mijn opa.
Mijn opa keek verschrikt naar mijn moeder. "Hoe bedoelt u", vroeg hij met een beverige stem.
"Nou ik heb daar wel een opinie over", ging de arts verder zonder mijn opa's vraag te beantwoorden. "Dat heeft namelijk niet zo veel zin. Er is een grote kans dat u er niet meer hetzelfde uitkomt, of dat u in coma raakt en u bent natuurlijk al hartstikke oud".
Mijn opa en oma keken nu beiden verschrikt naar mijn moeder. "Mevrouw", riep mijn moeder. "Mag ik u even onderbreken tijdens uw monoloog. Wij zijn niet zo benieuwd naar uw opinie".

Zo is het ongeveer gegaan tijdens het gesprekje voor de operatie. Die laatste zin heeft mijn moeder wel gezegd en ik weet zeker dat ze ondertussen de piepjonge arts met de blik in haar ogen de stuipen op het lijf heeft gejaagd.
Want mijn opa mag dan wel al 91 zijn, soms dingen vergeten en niet al te snel meer lopen, mijn opa is doodsbang om dood te gaan. En dat komt alleen maar omdat hij zo intens van het leven geniet.
Mijn opa rijdt nog auto, zijn humor is ijzersterk en niemand kan zo snel een grap bedenken als hij. Hij houdt van een goed glas wijn en een leuke voetbal- of tenniswedstrijd. Nog ongeveer twee a drie keer per week gaan mijn grootouders uit eten en ze rijden nog zeker een uur om vrienden te bezoeken in Rotterdam. Vrienden die overigens zo'n dertig jaar jonger zijn. Mijn opa, ooit een confectieman, weet nog steeds wat de mannenmode is en volgt de politiek op de voet. Als ik vragen heb over partijprogramma's dan ben ik bij hem aan het juiste adres. En als mijn opa over gebeurtenissen van lang lang geleden verteld, kan hij zich nog elk detail tot in de kleinste puntjes herinneren.
Maar dat weet de piepjonge arts natuurlijk niet. Die ziet alleen zijn leeftijd en zet in haar hoofd een vinkje bij 'niet reanimeren, te oud'. En dat is jammer, want iedereen moet de kans krijgen zijn leven maximaal te leven. Zelfs mijn opa van 91.

Categorie: levenstekens

12 November '06 - 13:20

de dertiende dag

En op de dertiende dag was er weer Internet en Kaat zag dat het goed was.

Wat is er veel gebeurd in die paar dagen en wat wil ik weer eens veel vertellen.
Maar dat kan natuurlijk allemaal niet tegelijkertijd, daar ga ik de komende dagen eens even rustig de tijd voor nemen.
Want één operatie van je opa, twee keer met je kleine kater bij de dierenarts (waarvan één keer bij de spoedkliniek omdat hij bijna aan het dood gaan was), drie sollicitatiegesprekken (waarvan twee succesvol), twee keer afrijden (waarvan één keer met positief resultaat), één keer naar de orthodontist, dat soort gebeurtenissen prop je niet snel in een logje. Maar de komende dagen ben ik weer vollop aanwezig, want ik moet natuurlijk de schade inhalen. Tot snel!

Categorie: levenstekens

04 November '06 - 17:40

radiostilte

De radiostilte die hier momenteel heerst, is niet expres. Op een of andere onverklaarbare manier doet ons Internet het niet meer. Na het weekend gaat DLVML er mee aan de slag. Na het weekend pas ja, want a) meneer zit weer eens in het buitenland voor werk en b) ik ben geen onafhankelijke vrouw wat techniek betreft.
Momenteel zit ik dus even bij vriendin en achterbuurvrouw D dit stukje te typen. Maar omdat het haar verjaardag is en we zo een ladies only party hebben, ga ik haar weer verder helpen in de keuken. Ik hoop dat ik er snel weer ben en dat het Inernet het dus weer gaat doen. Want ik vind het heel erg om het toe te geven, maar het voelt een beetje alsof ik een lichaamsdeel mis. Internetjunk is my middle name. Helluuuuuuup.