Categorie: levenstekens
30 Oktober '06 - 17:09
Miss Clumsy
Mijn vader noemde mijn moeder vroeger vaak liefkozend clumsy. Met dit gegeven in je achterhoofd, sta je vast niet raar te kijken als ik je vertel dat ik heel onhandig ben. Onhandigheid zit in mijn genen. Ik kan er niks aan doen, ik ben het gewoon.
Laat ik iets vallen onder mijn bureau en ik buig om het op te rapen, dan stoot ik negen van de tien keer mijn hoofd aan het blad bij het omhoog komen.
Op straat loop ik regelmatig, terwijl ik druk in gesprek ben, tegen lantaarnpalen, billboards en andere onhandige dingen die op straat staan, op.
En als ik een prop in een prullenbak probeer te gooien, moet je er niet raar van opkijken als die prop aan de andere kant van de kamer beland en dan is het nog het meest logisch als hij ook nog iemands hoofd raakt. Dat van een directeur of zo.
Nog geen week geleden kwam ik vast te zitten met mijn gloednieuwe naaldhak. Vlak voor de ingang van kantoor, tussen de flonders. Toen ik mijn hak probeerde los te trekken, haalde ik de 'bekleding' van mijn hak los. Voor de deur van kantoor stonden net drie collega's te roken.
Als kind had ik al permanent pleisters op m'n knieën en mocht ik niet knutselen aan de mooie eettafel. Toen ik een half jaar geleden een mooie tas kocht in Parijs, vroeg mijn vader nog: "Zou je die lichte kleur wel nemen?" Hij heeft gelijk gekregen. Inmiddels zit mijn mooie beige Chloe tas onder de vlekken.
Kortom; mijn leven is een opeenhoping van onhandigheden. En hoe meer ik probeer voorzichtig te zijn, hoe erger het vaak mis gaat.
Toen ik een paar maanden geleden bij DLVML introk, had ik binnen een week al een hele kop koffie over zijn crèmekleurige Berber-kleed heengegooid. Gelukkig was hij niet boos. Dat soort dingen gebeuren en ik was er zelf ook behoorlijk ziek van. Vervelend was het wel. Vooral omdat ik na diverse behandelingen en uren wrijven, soppen, deppen en drogen de vlek er nog niet helemaal uit kreeg. Alle behandelingsmethoden werden geprobeerd, internet geraadpleegd en ga zo maar door. In de hoek van het kleed bleef een soort zachtgele vlek zitten. Gelukkig zie je er 's avonds helemaal niks van. Als de lichten gedimd zijn en onze woonkamer grotendeels door kaarsen verlicht wordt.
En zo zat ik gisteravond heerlijk op de bank. DLVML moest weer de hele zondag werken en zou rond een uur of acht thuiskomen. Ik had een cultureel dagje achter de rug met vriendinnen en zou zo gaan koken. De poezen lagen op de bank te spinnen en ik schonk mezelf een glaasje rode wijn in. Bij dat herfstige weer hoort immers geen wit meer. Ik zette mijn glas op het handige bijzettafeltje wat aan de bank hangt en wilde de afstandsbediening pakken. Ik draaide me om, raakte per ongeluk mijn glas wat begon te wankelen en voordat ik in actie kon komen vloog mijn volle glas rode wijn over het crèmekleurige kleed. 'Zout', riep een stem in mijn hoofd en dus gooide ik de hele pot zeezout over het kleed. Toen DLVML thuis kwam, durfde ik het hem nauwelijks te vertellen. Maar ik moest wel, want die bergen zout op het kleed zagen er nog al verdacht uit. Nu werd hij toch wel een beetje bozig. "Hoe kun je nou zo onhandig zijn", siste hij me toe. Tja, als ik daar het antwoord op wist...
De hele nacht heb ik het er maar op laten zitten, dat zout. Vanmorgen vroeg ik Internet om hulp voor het verdere behandelingsprogramma. 'GEBRUIK NOOIT ZOUT', waren de woorden die ik als eerste las. Witte wijn hielp ook al niet meer en dus haalde ik vanmiddag bij de drogist maar zo'n wonderflesje. Gelukkig hielp dat beter. Momenteel heeft ons kleed een zachtgele hoek en een daarvoor zie je een grote lichtrose vlek met uitspattingen naar het midden. Ik ben in staat om de rest van het kleed ook maar vies te maken zodat het niet zo opvalt. Dan lijkt het nog een beetje of het hoort, al die vlekken. Nog beter zou het zijn als DLVML eens wat op het kleed zou morsen, dan hoef ik me niet zo schuldig te voelen. Vanavond eten we saffraankip met ketchup en chocolademelk. Ik eet zelf in de keuken.
Categorie: gezien
26 Oktober '06 - 22:21
Maybe one day
Normaal ben ik niet zo van de filmpjes op mijn log. Maar tijdens een surfsessie op het wereldwijdeweb kwam ik op de log van een Iraanse joodse jongen die in Israël woont. De log is grotendeels in het Farsi geschreven, dus erg veel begreep ik er niet van. Maar dit filmpje begreep ik wel en het ontroerde me. Het is een commercial van een provider die alleen op Internet verspreid is. Een Israëlische jongen in Teheran. Momenteel is dat absoluut niet mogelijk, maar je weet maar nooit;
maybe one day...
klik op het plaatje voor het filmpje
Categorie: levenstekens
25 Oktober '06 - 19:48
Als de kat van huis is...
DLVML zit de laatste tijd heel vaak voor werk in het buitenland. Op zich vind ik dat niet erg.
Ooit nam ik mezelf voor nooit meer van een man afhankelijk te worden en altijd mijn 'eigen dingen' te blijven doen, dus de dagen dat hij er niet is, zijn soms ook best even lekker. Hoef ik me niet schuldig te voelen als ik veels te laat binnen kom zetten en me geen zorgen te maken dat ik hem wakker maak, terwijl hij weer veels te vroeg op moet. Of ik kan lekker ongestoord alle domme programma's op tv kijken, zonder dat ik er commentaar bij krijg van de televisie expert. Een pluspunt is dan ook nog dat de net - wat - te - kleine - bank van mij is en niet ongemakkelijk op een uitstekende knie hoef te hangen met het risico om een slapende arm op te lopen. Het enige wat wel minder is, is dat ik alleen slapen niet gezellig vind. Om heel eerlijk te zijn, vind ik het zelfs behoorlijk vervelend. Maar zelfs voor alleen slapen is een remedie, een hele simpele, in de vorm van mijn allerliefste Mr. Bojangles en Bada Bing. Die dat bij mij slapen op hun beurt weer helemaal geweldig vinden. Want mijn LVML vindt mijn katten heel gezellig, maar niet in de slaapkamer. Hij vindt het te onrustig slapen met een Bojangles die het liefst op je ligt en een Bing die midden in de nacht op jacht gaat naar jouw bewegende voet en vervolgens de rest van de nacht het bed als trampoline gebruikt. Bovendien vindt hij de kattenharen niet zo prettig. De slaapkamer is dus voor de katten verboden terrein geworden. Behalve dan als hij in het buitenland zit en ik 'alleen' moet slapen. Want dan laat ik per ongeluk de slaapkamerdeur open en verwelkom ik mijn favoriete pluizebollen. Bojangles' dominante 'ik wil hier liggen en nergens anders' en Bings turnpogingen neem ik voor lief. Alles beter dan alleen slapen.
Als ik DLVML weer thuis verwacht, verschoon ik het dekbed om alle sporen te elimineren. Hij weet van niks en wat niet weet wat niet deert, toch? Er is alleen één klein probleem; de katten begrijpen het gezegde 'als de kat van huis is' niet. Dus als mijn LVML weer terug is, vinden ze het belachelijk dat ze niet meer op de slaapkamer mogen. Eerst proberen ze het nog wel schattig duidelijk te maken. Beetje aan de deur krabben, kloppen, tikken op het raampje en ga zo maar door. Maar als wij dan geen sjoege geven, wordt het steeds erger. Bojangles doet verwoede pogingen om de deurkruk te openen en Bing probeert door het ene missende glas-in-lood-raampje naar binnen te kruipen. Bovendien doen ze een soort kampioenschap 'wie kan het hoogste springen' voor de glazen slaapkamerdeur. En als ik rustig naar ze toeloop en ze fluisterend vertel dat ze alleen in bed mogen als mijn andere grote liefde er niet is, dan proberen ze me te overtuigen ze toch binnen te laten door in een hartverscheurende huilbui uit te barsten. Dit ritueel houden ze gemiddeld drie dagen vol. Daarna is alles weer normaal. Meestal gaat DlVML dan weer op reis, dus dan is het probleem toch al opgelost.
DLVML begrijpt het nog steeds niet. Ik heb hem wijsgemaakt dat ze zo blij zijn dat hij terug is en dan heel graag continu met hem willen spelen. Volgens mij vindt hij dat een hele plausibele verklaring voor het gejengel.
Vanavond laat komt hij weer thuis. Het dekbed is al verschoond en ik heb de poezen al vermanend toegesproken. Ik voorspel alleen dat ze niet zo goed geluisterd hebben en ik vannacht weer een waar poezenconcert als toegift krijg. Stank voor dank dus. Ondankbare wezens, die poezen.
Categorie: andermans veren
20 Oktober '06 - 18:58
vijfenzestig jaar
Het was een herfstachtige dag, die zestiende van oktober. Het stormde zelfs een beetje. En niet alleen het weer stormde. In heel Europa stormde het.
"Trouwen en daarna wegwezen", had een aardige SS-er jullie op het hart gedrukt. Dus dat deden jullie maar. Hoewel jullie elkaar pas zes maanden kenden.
Het was nog een heel geregel geweest, want jullie zaten al ondergedoken. Toch waren er best wat familieleden aanwezig. Er zijn zelfs nog foto's van. Onze familieleden kijken blij op die foto's. Voor heel even werden alle zorgen vergeten. Het was immers feest want jullie trouwden.
Het gehaakte lakentje wat op tafel lag tijdens het tekenen van de
ketoeba, is op wonderbaarlijke wijze bewaard gebleven en lag later tijdens papa en mama's choepah ook op tafel tijdens het tekenen. Ooit zal het bij mij ook op tafel liggen.
Oma, jij droeg een zwart mantelpakje en een hoedje met een netje voor je ogen. Opa, jij had een mooi grijs pak aan. Al zie ik wel dat je al iets was afgevallen. Het pak slobberde een beetje. Jullie stralen op het officiële huwelijksportret al hangen er donkere wolken boven jullie hoofd.
Na de ceremonie gingen jullie terug naar je onderduikadres. De vrienden die hun leven al riskeerden door jullie te verschuilen, hadden als verrassing een compleet huwelijksdiner in elkaar gedraaid. Iets wat in die tijd een bijna onmogelijke opgave moet zijn geweest. Maar het lukte en jullie herinneren je nog steeds dat er verse scholletjes op het menu stonden. Want dat was zo bijzonder geweest. En ze hadden ook nog heerlijk gesmaakt, die scholletjes.
Jullie huwelijk was het laatste joodse huwelijk in Arnhem. Vlak daarna werd het joden verboden te trouwen. Gelukkig vergaten jullie de wijze raad van de SS-er niet en vluchtten naar Zwitserland. Een paar weken later kwamen jullie daar veilig aan want het had weinig gescheeld of jullie waren er niet meer geweest.
Bijna vier jaar later kwam jij, opa, als soldaat terug in een verwoest Arnhem. Niet alleen Arnhem was verwoest. Jullie families ook.
Maar jullie hadden godzijdank elkaar nog wel. Oma kwam ook terug naar Arnhem en in april '46 werd mama geboren.
Jullie hebben de oorlog overleefd en daar ben ik zo blij om. Ik ben waanzinnig trots op jullie. Jullie bouwden je leven weer op en genoten ervan. En jullie genoten en genieten van elkaar. Nog steeds. Al vijfenzestig jaar.
Als liefde zoveel jaar kan duren
Dan moet het echt wel liefde zijn
Ondanks de vele kille uren
De domme fouten en de pijn
uit Liefde van Later van Herman van Veen
Categorie: levenstekens
17 Oktober '06 - 20:17
het tekort aan tijd
Dingen waarover ik had willen loggen maar waar ik even geen tijd voor heb:
* Mijn nieuwe werk
* Jongetjes die iets in de bus hadden gesloopt, waardoor de deuren niet meer werkten (heel vervelend als je stipt op tijd ergens moet zijn)
* Stoppen met roken poging 251
* De première van Borat (en nog een of andere hele lange zin er achteraan die ik steeds niet kan onthouden)
* Bada Bing die ziek was en waar ik dus mee naar de dierenarts moest
* Een overdosis communicatiemiddelen
* Mr. Bojangles die besloot dat als Bing niet wegging, hij dat zelf wel zou doen en opeens van het balkon sprong
* Autorijlessen (rijbewijs halen poging 4)
* Vriendin A die bevallen is van een prachtige zoon
* de Nicotinepleistervergiftiging
* Gezellig eten met dierbare vrienden B en L
* DLVML die de laatste tijd zeven dagen per week, 14 uur per dag werkt
* Het schrijven van m'n speech
* Jeugdhulp die liever naar de Gouden Kooi zit te kijken dan echt wat voor kinderen te doen
* Mijn opa en oma die gisteren vijfenzestig, ik herhaal, VIJFENZESTIG jaar getrouwd waren
* DLVML die nu voor werk in het buitenland zit
* Het bleehk - ik - voel - een - griep - aan - komen - gevoel
Er staat u dus wat te wachten de komende tijd. Maar nu even niet. Want nu ga ik voor het eerst in twee weken op de bank liggen met een dekentje, de poezen op schoot, een pot thee binnen handbereik en een reeks vrouwenprogramma's voor de boeg. Tot snel!
Categorie: levenstekens
08 Oktober '06 - 12:04
achttien
DLVML heeft een nakomeling-zusje; J en J werd gisteren achttien. DLVML was achttien toen J geboren werd. Voor hem was het dan ook wel een raar moment, want toen J geboren werd, had hij daar vaak over nagedacht; over dat als zij achttien zou worden, hij zesendertig zou zijn.
Gisteren zaten we in de woonkamer van mijn schoonouders onder ballonnen en slingers. We zaten in een kringetje. D's andere zus A, die iets ouder is dan ik. A's man G die weer iets ouder is, achttien jaar oud geworden J, DLVML en ik. J had een glimlach van oor tot oor. "En, hoe voelt het nu? Achttien zijn", vroeg DLVML.
"Ik vraag me een beetje af wat ik nu allemaal moet doen", antwoordde J.
"Allemaal moet doen?"
"Wat bedoel je?"
"Mensen zeggen toch altijd: 'Nee dat doe ik niet. Ik ben tenslotte geen achttien meer".
Even was het stil. DLVML, A, G en ik staarden voor ons uit, in gedachten verzonken. Even stonden we stil bij het feit dat we zelf ook ooit achttien waren geworden.
"Ach, je moet er gewoon van genieten", zei ik. "Voor je het weet ben je tweeëndertig".
De rest knikte en zuchtte een beetje.
Het was met stip de meest oude-wijverige-opmerking die ik ooit heb gemaakt. Maar het is wel waar. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik achttien werd. En nu ben ik al weer tweeëndertig. Het leven gaat snel. Heel erg snel. Soms zou ik willen dat er een pauze-knop op zat of dat ik even kon terugspoelen.
Categorie: levenstekens
05 Oktober '06 - 20:09
mijn eerste werkdag
Met een papiertje waarop ik de route van het openbaar vervoer had uitgeschreven in m'n hand, ging ik klokslag acht uur de deur uit. Negen uur moest ik beginnen en ov9292 had me verteld dat ik er zo ongeveer 35 minuten over zou doen. Maar ja, de eerste werkdag kan je natuurlijk niet te laat binnenkomen, dus ging ik wat eerder weg.
Het eerste stuk met de bus ging prima. "Pompiedom", dacht ik terwijl ik op m'n horloge keek. "Ik kom echt veels te vroeg binnen!" Te vroeg gejuigd. Want toen ik moest overstappen op de tram, was die natuurlijk weer in geen velden of wegen te bekennen. Niet dat ik de tramhalte niet kon vinden of zo. De tram kwam gewoon niet. "Hoe ontzettend GVB. Ze zullen je ook nooit eens lekker verrassen door gewoon op tijd te rijden". Uiteindelijk kwam de tram toch de hoek omrijden, ruim een half uur te laat en zat ik vervolgens met een soort adrenalinekick door mijn lijf gierend gestresst op het bordje te kijken waar we waren en te tellen hoeveel haltes we nog zouden passeren voordat ik moest uitstappen. Toen de tramchauffeur vervolgens ook nog eens gezellig een praatje ging maken met een man die bij een halte stond te wachten en niet ging instappen, wilde ik hem bijna toeschreeuwen dat hij moest gaan rijden. Maar ik deed het maar niet. Je weet op zo'n eerste dag natuurlijk niet wie je nieuwe collega's zijn en voor je het weet, maak je jezelf bij voorbaat al extreem belachelijk.
"Het is maar tijdelijk werk", sprak ik mezelf vermanend toe. "Ik hoef me hier niet te bewijzen dus het is niet zo erg om iets later binnen te komen". Om vervolgens, toen de tram om vijf voor negen bij de halte stopte, op mijn minstens acht centimeter hoge hakken een soort snelwandelspurt naar het gebouw te maken. Op ov9292 had ik namelijk gelezen dat het nog zo'n acht minuten lopen was, dus die drie minuten moest ik kunnen inhalen.
Eindelijk bij het gebouw aangekomen, vloog ik door de draaideur, groette de receptioniste en stormde de lift in. De vorige keer dat ik er was, had ik al gezien dat als je de lift uitkomt, je meteen midden op de afdeling staat, dus ik probeerde me zo nonchalant mogelijk te gedragen zodat ik straks ook zo nonchalant mogelijk een entree op de afdeling zou kunnen maken. Dus toen de liftdeuren opengingen, stapte ik zo ontspannen mogelijk de lift uit en riep: "Goedemorgen!" In een split second zag ik echter, dat ik niet op de juiste afdeling stond. Ik had totaal geen herkenningspunten en er zaten ook nog eens allemaal mensen die ik nog nooit van m'n leven gezien had. En ik ben best goed in gezichten. Een beetje verbaasd keken ze me aan. "Oh, oh verkeerde verdieping", zei ik terwijl ik zo nonchalant mogelijk terug in de lift probeerde te lopen. Maar toen ik op het knopje van de juiste verdieping drukte, gingen de liftdeuren weer open. De vreemde mensen op de afdeling keken me nu wel heel erg stom aan. En het duurde natuurlijk een eeuwigheid voordat de deuren weer dichtgingen.
Bij de receptie aangekomen, besloot ik het toch maar te vragen. Ik was toch tenslotte niet gek? De vorige keer moest ik echt naar de bovenste verdieping toe. "Bedrijf X", vroeg ik aan de receptioniste. "Volgende gebouw", antwoordde ze vriendelijk. Vanuit de glazen draaideur zag ik het al. Het volgende gebouw was een kopie van het gebouw waar ik was binnen gelopen. Tja, daar had ik de vorige keer nou net niet op gelet. Op eventuele tweelinggebouwen.
wordt vervolgd
Categorie: levenstekens
03 Oktober '06 - 20:31
tradities
Van huis uit ben ik liberaal joods. Dat betekent dat ik de spijswetten wat ruimer neem en naar een synagoge ga waar mannen en vrouwen door elkaar heen zitten en dezelfde dingen (mogen) doen. Op mijn twaalfde werd ik bat mitswa en deed zelfs precies hetzelfde als een jongen tijdens zijn
bar mitswa doet. Iets wat DLVML vrij heftig vindt. Want hij komt uit een orthodox joods gezin, eet kosher en gaat naar een synagoge waar de mannen beneden zitten en de vrouwen boven achter een soort hekje. Vrouwen doen wel mee tijdens de dienst, maar vervullen geen rol. Bovendien zitten ze verder weg zodat ze de mannen niet kunnen afleiden tijdens het gebed. Dat is al eeuwen zo, zijn snoge stamt immers uit 1670.
Op zich allemaal geen probleem hoor, die verschillende afkomst, behalve dan toen de Hoge Feestdagen aanbraken. Want waar gingen we naar toe? Na wat heen en weer discussies besloten we dat we de allerhoogste dag (Yom Kippoer) het
Kol Nidree in mijn synagoge zouden bijwonen en dat we de volgende dag naar Amsterdam gingen om de rest van
Yom Kippoer in de Snoge te zijn. Zo gezegd zo gedaan.
Maar toch was het best een beetje spannend. Ik heb in mijn leven best wat orthodoxe diensten meegemaakt, alleen hij nooit een liberale. MLVML is absoluut geen ongeëmancipeerde man, maar hij hangt wel aan tradities. Ik had dus geen idee hoe hij dus op de vrouwen met een
talliet om zou gaan reageren. En dat is nog niet eens alles. Want bij ons ongeveer niks hetzelfde is als in zijn synagoge, behalve dan dat we dezelfde gebeden zingen. Maar dan wel op een andere melodie. Plus de rabijn spreekt ook nog eens bepaalde gebeden in het Nederlands uit. Not done bij de orthodoxen.
"Hoe vond je het", vroeg ik achteraf.
"Het leek een beetje op een musical", antwoordde hij. Verder vond hij het ook een beetje new age, maar verder best okay. Hij begrijpt dat het voor joden in de mediene (buiten Amsterdam) best wel moeilijk is om iets aan jodendom te blijven doen en kon zich dus vinden in de compromis.
De volgende dag gingen we naar de snoge. Ik vond het best een beetje gek om allebei een andere ingang naar binnen te gaan. Gelukkig kwam ik een vriendin van zijn ouders tegen die me naar boven escorteerde. En boven aangekomen waren zijn moeder en zusje en later kwam er nog een vriendin van mij. Hoe verder de dienst vorderde, begon ik steeds meer te genieten van de eeuwenoude tradities. Het heeft best iets romantisch als je van bovenaf naar je man zit te staren en hij je blik vangt en die beantwoordt met een knipoog. Ik werd er zelfs door ontroerd. En misschien kwam het ook wel door het vasten van de dag, maar aan het eind werd ik heel erg emotioneel. Rond zessen werden de kaarsjes aangestoken en in de snoge zijn dat er honderden! Bovendien is er in dat bijna 350 jaar oude gebouw vrijwel niets aan het interieur veranderd en daardoor kon ik de aanwezigheid van mijn voorouders bijna voelen. De tijd heeft hier altijd stil gestaan. Vrouwen in lange rokken, mannen met hoeden op. Na het blazen op de shofar volgde nog het avondgebed. Daarna kon ik eindelijk DLVML in mijn armen sluiten en familie en vrienden een goed jaar toewensen. Op de oude binnenplaats van de snoge, midden in de vroegere jodenbuurt van Amsterdam. En dat voelde ontzettend goed.
In het dagelijks leven wil ik graag een geëmancipeerde vrouw zijn, maar in sjoel vind ik het geen probleem om een stapje terug te doen. Tradities zijn er om in ere gehouden te worden. En hoe sterker ze in stand gehouden worden, hoe intenser je ze kan beleven.
de Snoge in Amsterdam