Desalniettemin

Categorie: levenstekens

29 September '06 - 15:41

het diepe

Een maand thuis is natuurlijk heerlijk, maar op een gegeven moment is het wel weer mooi geweest. Het begint weer slechter weer te worden, het is wel fijn ook iets productiefs te doen en de bodum van de schatkist komt in zicht. Aangezien ik de droombaan nog niet gevonden heb en ook nog niet precies weet wat ik nou wil gaan doen, schreef ik me in bij een uitzendbureau. Misschien dat ik wat tijdelijks kon gaan doen?
En dat kon. Gistermiddag werd ik meteen op gesprek gestuurd voor een tijdelijke functie op een groot makelaarskantoor. Dinsdag kan ik al beginnen. Als secretaresse cq officemanager cq assistente cq manusje van alles. Alles is prima geregeld; ik krijg een tramabonnement, ik mag solliciteren onder werktijd, elk overuur mag geschreven worden en tijdens de lunch word ik gewoon doorbetaald. Bovenop dat alles krijg ik meer betaald dan bij m'n vorige werkgever terwijl er inhoudelijk minder van me wordt verwacht. En dat vind ik prima, want op die manier kan ik m'n hoofd ook nog een beetje leeg houden en me focussen op de dingen die me leuk lijken.
Iets in me zegt dat ik de afgelopen jaren van alles verkeerd heb aangepakt.
Dinsdagochtend ga ik me om negen uur in m'n nette kloffie melden bij het makelaarskantoor. Om werk te gaan doen waarvan ik dacht dat ik het nooit zou gaan doen. En ik heb er ook nog eens zin in.
Twee maanden geleden sprong ik plotseling in het diepe door mijn baan op te zeggen. Gelukkig heb ik van die sprong nog geen seconde spijt gehad. Het leven is een groot avontuur en ik leef het.

Categorie: gezien

27 September '06 - 21:16

de legging

Vandaag gingen tijdelijk medewerkloze vriendin V, vakantievierende vriendin D en ik naar Fashion DNA in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Nou moet je weten; ik heb fashion DNA. Echt waar. Mijn vader zit in de mode en ook mijn opa is een heuse confectieman. Bovendien bezitten het grootste gedeelte van mijn ouders vrienden kledingwinkels en heb inmiddels zelf ook behoorlijk wat vrienden in de mode. Confectie werd er bij mij thuis dus met de paplepel ingegoten. Mijn vader nam van beurzen altijd de laatste mode voor me mee en hij begreep het dan ook volkomen dat ik opeens een scheur in mijn spijkerbroek maakte, een fluorescerende ski-jas wilde hebben en een aantal jaar geleden persé Uggs moest kopen.
V, D en ik wandelden door de Nieuwe Kerk en genoten van de corsetten, trouwjurken en sportkleding van vroeger.
"Wat ben ik blij dat dat nu niet meer hoeft", zeiden we toen we voor een corset met wespentaille stonden. En de speciale fietsjurk, badpak, tennisoutfit en paardrij-japonnen zijn nu gelukkig ook niet meer nodig. Bovendien is het nu geen taboe meer om een enkel, elleboog of onderarm te zien. Wel zo relaxed, toch? Als vrouw mag je nu gewoon sexy zijn en aantrekken wat je wilt. En dat moet vooral zo blijven. Op een aantal kledingstukken na dan. Met stipt op één; de legging. Over de legging waren we het als vrouwen toch al jaren eens? Die zouden we toch (binnen de muren van de sportschool na dan) echt nooit meer aantrekken? Die was toch ook bewust verbannen van de tentoonstelling? Omdat niemand aan die zwarte bladzijde van de stijlbijbel herinnerd wilde worden? We liepen toch voor aap in de jaren tachtig? Met het riscio van cameltoes, cellulitus exposure en putten in de benen? De legging was toch echt het meest onsmakelijke kledingstuk ever?
"Maar die is nu toch wel weer een beetje terug", zeiden we tegen elkaar. "Jaha, want net toen we op het terras zaten, kwam er ook al een meisje voorbij met een grijze legging met daarover heen een zwart rokje", riep ik. V en D hadden het ook gezien. En we waren het erover eens. Het zag er niet uit. Ten eerste maakte de lichtgrijze legging haar benen veels te dik en ten tweede was het gewoon geen gezicht. Klaar uit.
Toen ik naar huis fietste telde ik nog zeker zo'n vijf leggings. En ik moet zeggen dat ik het ongeveer vijftienjarige meisje met het pittige zwarte jurkje met daaronder een kanten zwarte legging en leuke pumps er best schattig uit vond zien. Maar er zelf een kopen? Nee dat nooit. Dat druist tegen al m'n principes in. Sommige kledingstukken mogen echt nooit meer mijn kast in. Gelukkig heb ik geen foto's van mezelf dat ik in zo'n wansmaakding rondliep want die had ik stante pede ritueel verbrand.
Ik ben zo benieuwd welke designer dit walgelijke kledingstuk weer terug het modebeeld in heeft verzonnen. Want dat moet wel een homosexuele man geweest zijn die stiekem een hekel aan vrouwen heeft.

Categorie: jeugd

26 September '06 - 23:51

het dorp

Esther schreef er ook al over; haar tuinwens en de voorgenomen verhuizing uit Amsterdam.
Ik hou van Amsterdam. Ik hou van de grachten, de museau, de Amsterdammers, de Albert Cuyp, het Concertgebouw en ga zo maar ellenlang door. Ik hou er van om in Amsterdam te wonen, maar het liefst ga ik op den duur toch weer terug naar het Oosten, naar de plek waar ik getogen ben. De laatste tijd moet ik er steeds meer aan denken, aan de fijne jeugd die ik er heb gehad.
In het dorp waar ik woonde, waren maar een stuk of tien kinderen van mijn leeftijd en daarom waren we min of meer tot elkaar verplicht; de kneuzerige studiebol, het Oililymeisje, de skatejongen, de dochters van de boer, de lbo'er die het liefst aan brommers sleutelde, de creatieve verwijfde jongen en ik. Ons dorp lag nog al afgelegen van Arnhem, ver weg van de bewoonde wereld, dus je ging niet zo maar even bij je klasgenoten langs. Maar dat gaf niet want we hadden elkaar. Na schooltijd zochten we elkaar op. Dan trokken we de bossen in om hutten te bouwen of door het maisveld heen te dolen. J had een Shetlander die bij hem in de tuin stond; Sonja heette ze. Sonja liep altijd los met ons mee, of met een van ons op haar rug. Als we op de hei in de grote boom klommen, stond Sonja onder de boom gemoedelijk te grazen.
Ik had ook een pony maar die stond op de manege in de straat. Soms als ik een bosrit ging maken, reed ik gewoon even naar huis om thuis even wat te drinken en dan stond Masher rustig te wachten aan het hek. Ook ging ik wel eens logeren bij mijn vriendinnetje, de dochter van de boer. Masher ging dan mee want S had ook een pony. 's Ochtends stonden we voor dag en dauw op om over de pasgeoogste akkers te galopperen of een tocht over de Hoge Veluwe te maken. Zwijnen, herten en wilde paarden zijn niet bang voor ruiters en zo reden we gewoon langs een kudde wilde dieren. Je kon die beesten bijna aanraken.
Toen we ouder werden, klommen we niet meer in bomen. We hingen wat rond op straat, kletsten over zaken waarvan wij dachten dat ze belangrijk waren en rookten stiekem onze eerste sigaretjes en blowtjes.
Pas toen we uit gingen in Arnhem, besefte ik hoe hecht onze band was. Als je een jaar of zestien bent, dan hoor je opeens bij een groep op school. Wij hoorden allemaal bij een andere groep. De een was kakker, de ander skater en weer een ander was alto geworden. Maar als er wat was dan kwamen we voor elkaar op, we kwamen immers uit hetzelfde dorp en gingen 'way back'.
Uiteindelijk gingen we allemaal onze eigen weg. Een aantal van ons ging na school meteen werken, ik ging samen met twee anderen in Groningen studeren, M ging in het leger en een van de dochters van de boer werd vrijwel meteen huisvrouw en heeft inmiddels drie kinderen.
Met een aantal heb ik nog contact, sommigen kom ik alleen nog maar sporadisch tegen en anderen helemaal nooit meer. Twee jaar geleden trouwde vriend L en hij nodigde een groot aantal van de 'oude vrienden' uit. Het werd een fantastische avond.
Vriendschappen van vroeger verwateren, maar de herinneringen aan die geweldige jeugd blijven altijd bestaan.
Helaas wil mijn geboren en getogen Amsterdammer Amsterdam nooit uit. Hij denkt dat hij zich opgesloten zal voelen in een dorp. Terwijl ik juist zo veel ruimte heb gehad. Ik vind het niet erg, Amsterdam heeft ook zijn pluspunten, maar als ik de keuze zou hebben dan zou ik het wel weten. Ondertussen probeer ik hem te hersenspoelen als we bij m'n ouders zijn met opmerkingen als: "Mooi is het hier hè? - Vind je het niet lekker rustig? - Ruik die bosgeur eens. - Moet je kijken hoeveel sterren er aan de hemel staan! Wat fijn toch al die ruimte". Maar het werkt nog niet echt en het zal wel nooit gaan werken. Sommige dingen zijn gewoon zo, daar moet ik me bij neerleggen. Ik kan hem niet uit de stad halen, gelukkig leeft het dorp nog in mij.

Categorie: levenstekens

25 September '06 - 14:15

het psychopaatje

"Snoepje? Wil er iemand een snoepje", roept een gezet jongetje. Hij houdt een zakje met snoep omhoog en om hem heen staan vijf andere kinderen, allemaal jonger en kleiner dan hij, met hun handen omhoog 'jaaaa' te roepen.
Ik kijk er naar als ik over de stoep kom aanlopen. De kleine kinderen springen nu om het gezette jongetje, die geen aanstalten maakt om de snoepjes te gaan uitdelen, heen. "Willen jullie echt snoepjes", roept het jongetje nu. "Ik hoef niet meer".
"Alsjeblieft', zegt een van de kinderen beleefd.
"Dan moet je broek naar beneden", zegt het jongetje met een valse toon in zijn stem.
'Oh oh, dit loopt uit de hand', denk ik. En ik blijf op een afstandje stilstaan om het in de gaten te houden.
"Mooi niet", zegt het kleine jongetje gelukkig.
Het gezette jongetje verbergt de zak nu achter zijn rug. "Dan niet", zegt hij.
"Aaaah, dat is gemeen", roept een klein meisje met het allerliefste kroeshaar wat ik ooit gezien heb.
"Ik ben ook gemeen", zegt het jongetje terwijl hij de zak omdraait en de snoepjes in een plasje in de goot laat vallen.
De kinderen kijken beteuterd naar de snoepjes. Eentje wil er aanstalten maken om het snoep van de grond op te rapen, maar dan gaat het jongetje met zijn schoen op de snoepjes staan.
"Jij bent niet alleen gemeen", roep ik nu hard. "Jij bent echt een eng rotkind. Eng psychopaatje".
De kleine kinderen kijken blij mijn kant op, verrast door de hulp van een volwassene.
Het gezette jongetje kijkt me nu met grote ogen aan. Ik blijf hem strak en boos aankijken. Net als hij wegkijkt, vraagt een van de kleine jongetjes: "Mevrouw, wat is een psychopaat?"
Zonder m'n blik van het gezette jongetje af te wenden, antwoord ik: "Dat is iemand die hele nare dingen doet".
"Dat klopt. Dat is hij", roept een meisje.
Het gezette jongetje kijkt nu een beetje schuldig naar de stoep.
"Psychopaat, psychopaat", begint het meisje met kroeshaar te roepen. De anderen volgen haar voorbeeld. Het gezette jongetje rent weg uit het groepje. En als ik doorloop, hoor ik de kinderen nog roepen: "Eddie is een psychopahaat".
Een beetje schuldig voel ik me wel. Geen idee wat ik allemaal veroorzaakt heb.

Categorie: levenstekens

23 September '06 - 11:42

5767

Vandaag is het al weer 5767. In de Joodse jaartelling dan. Want gisteravond vierde ik met mijn ouders, zusje, opa, oma en DLVML Rosh Hashanah, het Joodse nieuwe jaar. Het was ook nog shabbath dus dat was dubbel feest. Mijn moeder stak de kaarsen aan. Mijn vader zei de beracha (zegen) over het wijn en het brood. En DLVML mocht, omdat hij een van de nieuwe heren des huizes is, de beracha over de zure appels met zoete honing zeggen. De zure appels staan symbool voor de slechte dingen van het afgelopen jaar, de honing is het zoete en goede van het nieuwe jaar. Op dat het een mooi jaar zal worden. Want dat wens ik iedereen toe, inclusief mezelf want ik kreeg een uur voordat het nieuwe jaar begon te horen dat ik het toch niet was geworden bij de droombaan. Ze vonden me hartstikke leuk, maar de andere kandidaat had net wat meer ervaring. Ik had het al een beetje voelen aankomen, toen de beslissing steeds weer werd uitgesteld, maar toch... Dat was best een zuur moment. In de auto naar m'n ouders heb ik er nog flink van zitten balen. Want hoewel ik me er dus bij neergelegd had dat ik de baan misschien niet zou krijgen, had ik toch nog hoop. En nu moet ik dus verder. Gelukkig belde een ander bureau afgelopen donderdag dat ze wat leuks voor me hadden. Ik zet de droombaan uit m'n hoofd en ga me op nieuwe droombanen focussen. Droombanen genoeg. En bij de pakken neer gaan zitten is zo 5766. Het oude jaar slecht afsluiten heeft ook wel weer wat moois qua symboliek. Je moet er toch het goede van inzien. Bovendien zijn er veel ergere dingen die je kunnen overkomen.

Categorie: levenstekens

21 September '06 - 12:37

de herinrichting

Mijn LVML woont al achttien jaar in zijn huis. Dus toen hij zo'n drie maanden geleden vroeg of ik bij hem in kwam wonen, moest ik daar wel even over nadenken. Maar na zo'n 70 secondes was de keus snel gemaakt. Zijn huis is net iets groter plus het heeft een extra kamer en nog twee kamers op zolder. De extra kamer is nu zijn monteerstudiootje, maar zou ooit in een verre toekomst natuurlijk ideaal zijn als er een klein LVMLtje bijkomt. En dan kan de monteerstudio naar boven. 1 + 1 = 2. Duidelijk, klaar en zo woon ik hier dus nu. Alleen was er wel een probleem. Want als iemand al achttien jaar in een huis woont, dan is het echt zijn huis. En hoewel ik het heerlijk vind om bij hem te wonen en hier samen een toekomst op te bouwen, ademde het huis zijn verleden. Gelukkig heeft hij voor mij nooit samengewoond, maar toch. En zijn mannenmeubels en dito inrichting daar kon ik me ook al niet zo in vinden. Mijn spullen oververhuizen was ook al geen optie. Ten eerste was er voor al mijn meubels geen plek meer over, ten tweede vond hij ook niet al mijn dingen leuk. Ten derde was er bij mij ook het een en ander aan vervanging toe. Mijn antieke eettafel en strakke witte eetkamerstoelen werden oververhuisd, maar de rest staat nog in mijn oude huis. Ooit kopen we samen nieuwe meubels, maar daar is nu simpelweg nog even geen geld voor. Binnenkort komen er gordijnen en dat vind ik al heel wat.
Maar toch zat het me niet lekker. Het kon toch in ieder geval wat beter neergezet worden? Als de bank al anders zou staan zou er veel meer ruimte over zijn. DLVML was het er niet mee eens. "Schatje, in die achttien jaar heeft alles al eens anders gestaan en deze inrichting is echt het beste". Waarschijnlijk dacht hij dat daarmee de kous af was, maar dat was natuurlijk helemaal niet zo.
En toen meneer voor zijn werk twee dagen in het buitenland zat, greep ik mijn kans. Ik verschoof het tv meubel naar de erker, zette de bank tegen de muur en verplaatste behendig het dressoir, de boekenkast en de grote antieke kast. Dat tijdens het schuiven zijn lavalamp bijna kapot viel, er pootjes van de antieke kast afbraken en de internetverbinding het begaf, daar kon ik niks aan doen. Ik had een missie en het moest af.
's Avonds belde hij vanaf de luchthaven. "Ik heb toch zo'n verrassing voor je", zei ik giegelend.
Even was het stil. "Je hebt toch niet de inrichting veranderd?"
Mijn stilte daarop bevestigde zijn vraag. "Staat Martijn Krabbé naast je of zo?"
Ik hield wijselijk mijn mond.
Toen hij uren later thuis kwam, wist hij even niet wat hij moest zeggen.
"Nou", vroeg ik.
"Ik vind het heel knap dat je al die spullen alleen hebt verschoven". En daar moest ik het maar mee doen.
En nu heeft hij griep dus kan hij toch even niet veel anders dan op de bank liggen en jus d'orange drinken. Ik heb overigens verschrikkelijke spierpijn. Maar dat geeft niet, want ik vind het huis nu geweldig. En DLVML? Hij went er wel aan. Hoop ik. Vooralsnog laat ik hem nog maar even niet alleen thuis....

Categorie: levenstekens

19 September '06 - 11:52

Yesterday's Mistakes

'Triiiiiing', doet mijn telefoon vanuit mijn tas. Het is J, een goede vriend. "Hoi J", roep ik blij door m'n telefoon want ik heb hem al een tijdje niet gesproken.
"Hey Kaat", zegt hij. "Je had gebeld".
"Eh", antwoord ik. "Nee hoor. Ik heb je helemaal niet gebeld".
"Jawel hoor".
Ik kijk naar het schermpje van m'n mobiel. "Ah, ik zie het al", zeg ik tegen J. "Mijn telefoon stond niet op 'geblokkeerd. Ik heb je per ongeluk gebeld, maar gezellig dat ik je spreek...."
Als we na een minuut of vijf ophangen ben ik toch wel benieuwd naar of ik nog meer mensen per ongeluk heb gebeld. Ik druk op de toets van de uitgaande gesprekken en 'ai, shit, f*ck', ik heb mijn ex gebeld. De ex die ik echt nooit meer wil spreken. 'Waarom heb ik zijn nummer niet uit m'n telefoon gehaald', vraag ik me af.
Een uur later ben ik thuis en mijn mobiel gaat af. Als ik naar het schermpje kijk, zie ik dat het m'n ex is. "Waarom neem je niet op", vraagt DLVML. Ik heb hem het voorval al verteld en zeg hem dat het mijn ex is en dat ik geen zin heb om hem te spreken. "Stuur dan even een sms dat je hem per ongeluk hebt gebeld".
"Nee, daar heb ik dus ook geen zin in. Dan heeft hij een reden om terug te sms-en".
"Ja en?"
"Omdat hij heeft zich nog al raar gedragen toen het uit was. En hij heeft vervelende dingen gezegd".
Dat verandert de zaak voor DLVML.

De rest van de dag gaat mijn telefoon nog een aantal keer. De ex is volhoudend. Maar nee, ik wil hem echt niet spreken. Dus laat ik mijn mobiel maar overgaan.

Eigenlijk is het best raar allemaal. Nog geen jaar geleden dacht ik dat ik de rest van mijn leven met hem zou gaan spenderen. Tenminste, dat wilde ik heel graag. Ik wilde graag verliefd op hem zijn, een toekomst met hem opbouwen en hem zien zoals ik dacht dat hij was. Dacht dat hij was ja, want zo was hij helemaal niet. Hij was compleet iemand anders dan het beeld dat ik in eerste instantie van hem had gehad. En dat begon me steeds meer op te breken. Ik wilde helemaal niet bij hem zijn. Als hij belde, poeierde ik hem af. Ik ging liever met mijn vrienden op stap en hij legde zich daar bij neer. Blijkbaar hoefde hij mij ook niet zo nodig te zien. Ik was een assescoire, een leuk poppetje wat het goed deed op feestjes en bij zijn vrienden. Hij wilde zich helemaal niet settelen en ik begon steeds meer te beseffen dat ik niet de rest van mijn leven bij hem wilde zijn. Zijn geur begon me te irriteren. Ik werd er zelfs misselijk van. De irritante Engelse woordjes die hij gebruikte. Bleehk.
Mijn ouders hadden het al van het begin gezien. "Hij is niet de ware Kaat". Maar als mijn ouders wat zeiden, dan gooide ik als een puber mijn kont tegen de krib. Pas toen vriendinnen Y en D me voorzichtig probeerden te vertellen dat ze toch echt het idee hadden dat ik niet gelukkig was, begon ik voor mijn eigen gevoel open te staan. Want ik wilde zo graag. Ik wilde van hem houden. Ik wilde gelukkig zijn. Uiteindelijk besefte ik gelukkig dat ik zonder hem gelukkiger was dan met hem. Bij hem blijven was verraad aan mezelf. Ik verdiende beter en ik hoefde geen genoegen te nemen met een relatie die eigenlijk geen relatie was. Ik verbrak de relatie en de rest van de geschiedenis kennen jullie.

Maar toch was het mijn eigen fout. Ik verwijt hem niet te zijn wie ik dacht dat hij was. Ik ben teleurgesteld in hem. Terwijl het niet zijn schuld was, maar de mijne. Het was mijn inschattingsfout. Dat ik die periode nu uit mijn hoofd wil verbannen, daar kan hij niks aan doen. Dat weet ik allemaal. Maar toch doe ik het. En wil ik niet meer met hem geconfronteerd worden. Ik kan heel goed tegen kritiek en meestal sta ik open voor mijn eigen fouten. Behalve deze fout dan. Deze fout wil ik niet meer onder ogen zien.

Don't need another resolution
To feel as though I'm going somewhere, somewhere.

You said you needed me,
Or at least that's what I thought.
At times the memories
Seem to be knocking at my door.
I've seen the film a million times
Feels like I wrote the storyline
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday.

uit Yesterday's Mistakes van Oi va Voy

Categorie: levenstekens

17 September '06 - 15:52

Kinderlogica

We lopen richting de speeltuin. Neefje N van drie heeft namelijk besloten dat hij ons graag een middag mee naar de speeltuin wil nemen. Dus nu denkt het kleine mannetje dat hij ons mee uit neemt en niet andersom.
Zijn pop in het kinderwagentje moet ook mee. Mama heeft een baby in haar buik en N is er nog niet over uit of zijn pop een jongetje of een meisje wordt. "Maar het is toch al iets, je pop", vraag ik. "Jaha, het is een pop". Kinderlogica. Waarom heb ik daar niet aan gedacht?

"Ik wil wel graag een zusje", gaat N verder. "Een broertje heb ik al en anders hoeft het voor mij niet zo". Kinderlogica II.

Ik boor een ander onderwerp aan. "Papa is vandaag naar Ajax hè", vraag ik. "Ja", knikt N. "Papa is naar voetbal", vult DLVML aan. Een beetje bozig kijkt N op. En met een belerende toon in zijn stemmetje zegt hij: "D, voetbal is Ajax". Kinderlogica III.
We hoeven er helemaal niks aan toevoegen. Kinderlogica is eigenlijk de meest logische logica die er is.

Categorie: levenstekens

14 September '06 - 12:34

de toiletverfrisser

"Tjezus, wat ruikt die nieuwe toiletverfrisser lekker", roept DLVML als hij van de wc vandaan komt.
"Dat komt omdat je eerst nooit een toiletverfrisser had", roep ik terug.

Stiekem ben ik vrouwendingen aan het importeren in mijn lief's mannenhuis. Kaarsjes, bloemen, handdoekjes in de keuken en dingen als toiletverfrissers. Dingen waar de doorsnee-man niet aan denkt, maar die hij eigenlijk best fijn vindt. Zolang de bank maar midden in de kamer blijft staan, recht tegenover de TV, is hij allang blij. De TV is overigens een enorm bakbeest. Mijn mooie bescheiden flatscreen heeft het verloren van het enorme monster. Meneer maakt zelf TV en vindt de kwaliteit van de flatscreens nog niet goed genoeg, maar ja, dat is een heel ander verhaal. Vrouwendingen in mannenhuizen, daar ging het om.

"Die toiletverfrisser ruikt zo lekker dat ik denk dat ik hem morgen op ga doen", zegt DLVML met een grote glimlach.
Ik kijk hem aan en barst in lachen uit.
Maar toen hij me vanmorgen een kus kwam geven, vond ik hem verdacht veel naar de wc ruiken. Dus als u vandaag een man tegenkomt die naar One Touch Ocean Breeze ruikt, dan bent u mijn man tegen het lijf gelopen.

Categorie: levenstekens

13 September '06 - 13:09

De tekens en het meisje in bikini

Ik geloof in tekens. Jaaaa, ik weet dat dit absurd klinkt voor de nuchtere medemens, maar ik geloof er echt in. En het is best leuk om in tekens te geloven. Je kan er zelfs een heuse sport van maken, van het verklaren van tekens. En dan achteraf kijken of je het goed had. Daar ben ik eigenlijk nog niet zo goed in. Kijk, ik weet wat een teken is, maar om dat teken dan ook te vertalen, dat is nog een beetje moeilijk. Daar moet ik verder mee oefenen.
Neem nou gistermiddag. Ik fietste naar mijn sollicitatie en besloot de route langs het nieuwe huis van vriendin D te nemen. In rustig tempo fietste ik de hoek om, ik mocht immers niet bezweet aankomen, en toen pats boem, vlak voor het huis van D, een meisje in een witte bikini. En dan niet een bikinitopje of zo. Neeee, de volle outfit. Luttel broekje, driehoekjes op de borsten en verder alleen slippertjes aan en een miniscuul handtasje. En dat midden in de rivierenbuurt. Op het strand of bij het zwembad had ik er niet van opgekeken, maar in de drukke Waalstraat ligt dat toch iets anders. Het meisje was plusminus vijftien jaar oud en er was nog een ander meisje bij. Maar dat andere meisje had wel gewoon kleren aan. Ik fietste door want ik kon natuurlijk niet te laat komen. Voor me zat een jongen zo ongeveer omgekeerd op z'n fiets het meisje na te kijken. Daar moest ik nog een beetje om lachen. En toen ik zelf nog een blik achterom wierp, zag ik een aantal mensen sprakeloos naar het meisje staren. Tja, het is ook een gek gezicht; zo'n meisje in een wit bikinietje.

Na mijn gesprek fietste ik opgewekt naar huis. De zon scheen. Het gesprek was goed gegaan en ik wilde snel naar huis, want ik wilde DLVML vertellen hoe het was gegaan. Onbewust nam ik de route langs vriendin D's oude huis. Er vaarden wat bootjes met mensen langs de Amstelkade, ik had een fijn muziekje op m'n iPod, alles was eigenlijk normaal totdat ik zag dat het heerschap wat me tegemoet kwam fietsen omgedraaid op z'n fiets zat. Ik moest zelfs nog moeite doen om hem te ontwijken want hij kwam schuin op me af fietsen. Mijn blik zocht hetgeen waar de jongen naar keek. Waarschijnlijk kan je het al raden, het was het meisje in het witte miniscule bikinietje. Wederom liep ze gewoon over straat met haar aangeklede vriendinnetje, met haar slippertjes en handtasje, maar dit keer hadden de dametjes elk een flesje bier in hun handen. En dit keer liepen ze niet langs het nieuwe huis van D, maar passeerden ze net de oude woning van mijn vriendin.

Tja, dit kan natuurlijk niet missen. Dit was een teken. Maar wat voor een teken? Ik ben er nu al een halve dag mee bezig. Vriendin D zit momenteel in Spanje. Ze zou wel heel erg voor me duimen. Waarom had het meisje op mijn terugweg een biertje in haar hand. Ik zou het niet weten. En het rijdt me een beetje gek. Dus als er een tekenverklarer in de zaal zit, dan wil ik diegene vragen zich te melden. Mijn dank zal groot zijn.

Categorie: levenstekens

12 September '06 - 15:45

Hikken

De vorige keer had ik mijn gesprek om negen uur in de ochtend. Nou ben ik 's ochtends niet op mijn best, je hebt het dan in ieder geval wel meteen gehad voor de dag. Bovendien was ik toen niet echt zenuwachtig. Het bedrijf waar ik ging solliciteren wist dat ik eigenlijk te licht voor de functie was, maar ze hadden me toch uitgenodigd. Ik hoefde me niet te bewijzen. Gewoon mezelf zijn was goed genoeg.
Maar nu ik voor een tweede gesprek uitgenodigd ben, begint het toch wel te kriebelen, die zenuwen. Ik wil er dolgraag werken en er staat wat op te spel.
In tegenstelling tot het eerste gesprek, moet ik nu aan het eind van de dag verschijnen. Pfioew, wat is dat irritant zeg. Al de hele dag hik ik tegen het gesprek aan. En, zal je zien, vandaag gaat echt alles mis. Alles wat ik vandaag moest regelen, lukte niet. Toen ik me ging opmaken, nestelde zich er meteen een grote klodder mascara in het midden van mijn linkerwimpers. En al hoef ik niet naar een auditie voor Holland's Next Top Model, er een beetje beeldig uitzien zal best van pas komen. M'n outfit had ik gisteravond al klaar, maar vandaag was ik het opeens niet meer eens met mijn kledingkeuze. Inmiddels heb ik me al drie keer omgekleed. Ik hoop dat het nep Chanellerige zomerjurkje een verpletterende indruk gaat maken, want wat ik echt aan wilde, bleek op onverklaarbare wijze ineens in de wasmand te liggen. Om drie uur vanmiddag zat ik te twijfelen of ik niet gewoon een fles rosé moest opentrekken. Gelukkig ken ik mezelf een beetje. Tot een glas kan ik me niet beperken en om nou met een alcohol walm op je tweede gesprek te arriveren... Ik geloof niet dat dat een goede indruk maakt. Voorlopig hik ik nog maar een uur door. Ik hik me kapot. Bovendien hoop ik dat ik straks nog een stem heb, want ik geloof dat ik van de zenuwen al bijna een pakje sigaretten heb opgerookt.
M'n mobiel laat ik straks maar thuis. Want vandaag is echt zo'n dag dat ik dat kreng vergeet uit te zetten en dan net gebeld word. M'n nette schoentjes staan al pontificaal voor de voordeur. Het zou echt iets voor mij zijn om die schoenen vergeten uit te doen om, als ik er dan bijna ben, erachter te komen dat ik m'n sloffen of nog erger, m'n Birkenstock sandalen, blijk aan te hebben. Hellup, ik wil dat ik naar vanavond geflitst wordt! Solliciteren is echt niet lachen. Hik.....

Categorie: gezien

11 September '06 - 10:28

11 september

Vandaag vijf jaar geleden zat ik achter mijn bureau op kantoor. Ik opende Internet omdat ik even het nieuws wilde checken en toen zag ik een raar bericht. Vliegtuig boort zich in het WTC in New York. "Dat is erg", zei ik tegen mijn kamergenootjes. "Er is een vliegtuig het WTC ingevlogen". Ze reageerden geschokt. Maar op het moment dat zij ook het Internet op wilden, ging dat niet meer. "Hoe kan je als piloot nou per ongeluk het WTC invliegen", vroeg ik me af. "Nou ja, er is ook ooit een vliegtuig op een Bijlmerflat gecrasht", antwoordde mijn collega. Collega's liepen over de gang bij elkaar naar binnen. "Erg hè, dat vliegtuig". "Ja vreselijk". "Hoe kan dat nou?" Sommige mensen, waaronder ik, gingen op de kamer van de directeur CNN kijken. En op het moment dat we daar met een groepje zaten, vloog een tweede vliegtuig life de andere toren in. "Waaaaat", riepen we uit. Want nu kon het geen ongeluk meer zijn. Vanaf dat moment was er paniek in de tent. Het was een aanslag. De grootste in de geschiedenis van de mensheid. Vanuit Hilversum werden we gebeld dat de zenderindeling omging en de uren daarop waren we alleen maar bezig met het checken van commercials. Of die nog wel on air konden. Dat is het rare met het werken voor een televisie exploitant. Als er een ramp gebeurt of een belangrijk iemand overlijdt dan betekent dat meteen extra werk. De ramp of het overlijden op je in laten werken, heeft een hele andere dimensie. Maar ik probeerde het toch. De rest van de dag was een soort roes. Adverteerders die belden dat ze niet meer op tv wilden. Een vriendin proberen te bellen, wiens broer in het WTC in New York werkte. Commercials afkeuren. TV kijken. Help, nog een vliegtuig op het Pentagon. Zou heel Amerika gebombardeerd worden? Bellen met de eindregie. Mijn familie in Amerika paniekerig proberen te bereiken. Iets wat niet lukte omdat alle lijnen naar de VS plat lagen.
's Avonds had ik cursus. Maar collega vriendin E en ik hadden daar absoluut geen zin in. Toen ook nog bleek dat we naar het verkeerde cursus gebouw gefiets waren, gaven we de moed maar op en gingen naar huis. TV kijken. Informatie opzuigen. En toen ik daar zo, voor het eerst rustig, achter de TV zat, besefte ik pas de impact van deze daad. Ik zag de torens instorten. De mensen uit het WTC naar beneden springen. De angst. Het verdriet. Ik sms'te mijn neef in LA. 'This is hell', antwoordde hij. 'World War III has started' Opeens werd ik heel bang en begon ik te huilen. Wat was er aan de hand met de wereld?
De dagen erna keek ik non stop TV. Maar op een gegeven moment kon ik het niet meer aan. De mensen die hun familie zochten. De wanhopige blik in hun ogen. Ik kon de TV uitzetten. Maar als ik langs het Amerikaans consulaat liep, dan zag ik weer heel duidelijk wat er aan de hand was. Het Museumplein leek op een soort oorlogsgebied. Tanks stonden voor het consulaat opgesteld. Ik kon de TV uitzetten, maar de ellende bleef. En de ellende is nog steeds. Meerdere aanslagen volgden in de rest van de wereld. Waar Israël bijna dagelijks mee te maken heeft, trof nu ook andere landen. Waarschijnlijk is Amsterdam binnenkort ook aan de beurt en ik heb geen idee hoe wij daar op gaan reageren.
Voorlopig is er nog geen oplossing in zicht. Het monster Bin Laden is nog steeds niet gepakt en nu klampen mensen zich vast aan belachelijke complottheorieën.
Het is nu vijf jaar later. En nog steeds vermoorden mensen andere mensen omdat ze een achterlijke ideologie aanhangen. Het draait allemaal om macht en geld. En ik word er ziek van. Vandaag denk ik aan de slachtoffers. Ik probeer me een beeld te vormen. De Mexicaanse schoonmaker, de Hindoestaanse zakenman, de Moslimvrouw die het kinderdagverblijf runde, de Joodse koerier en ga zo maar door. Bij de aanslag van 11 september werd niemand gespaard. Naar cultuur of geloof werd niet gekeken. 11 september was een aanslag tegen de mensheid. En als je zulke aanslagen pleegt dan kun je zelf geen mens zijn.

Categorie: levenstekens

08 September '06 - 12:18

Farsi

"Salaam, allet goebe", hoor ik een warme enthousiaste stem naast me zeggen.
Verschrikt kijk ik op van m'n tijdschrift. Ik hoor iemand naast me 'hallo, alles goed' in het Farsi, de taal van mijn vader, zeggen.
Bijna wil ik antwoorden dat alles goed gaat, maar dan zie ik twee vrouwen met donkere haren elkaar begroeten en omhelzen. Al snel zitten ze in een geanimeerd gesprek en ik geniet ervan. Soms is het heerlijk een vertrouwde taal te horen. De klanken van mijn familie. Het prachtige Farsi, wat ik nooit goed heb leren spreken, maar waar ik natuurlijk de beginselen wel van ken. Ik bekijk de vrouwen op het bankje naast me. Stiekem hoor ik een beetje bij ze, maar ook weer niet. Ik ben een mengelmoes, half Hollandse stamppot, half groene rijst met dille en tuinbonen.
De vrouwen praten over koetjes en kalfjes en ik glimlach terwijl ik naar de Oosterse schoonheden kijk. Een van de vrouwen vangt mijn blik, glimlacht terug en giegelt verder met haar vriendin.
Ze zullen wel denken; "Wat zit dat meisje nou te kijken? Zeker verbaasd dat ze een vreemde taal hoort". Maar deze taal is niet vreemd voor mij. De taal is juist ook een beetje van mij, alleen weten de vrouwen dat niet.
Ik heb geen Perzisch uiterlijk. Op mijn ogen na, zou je niet weten dat ik een vader heb die in Teheran geboren is. Mijn haren zijn te zacht, mijn wenkbrauwen te licht en mijn neus te Europees. De mix van mijn ouders zorgde ervoor dat ik er niet Hollands, noch Perzisch uitzie. Mensen die aan me vragen of ik buitenlands bloed heb en die ik vraag het te raden, hebben het altijd mis. Ik ben al Frans, Italiaans, Indonesisch, Antilliaans, Braziliaans en Georgisch geraden.
Als mijn trein aan komt rijden, prop ik mijn tijdschrift in m'n tas en sta op. Ik loop langs de vrouwen en kijk nog even naar ze. Beiden kijken nu op. Op het moment dat ik hun blikken vang, zeg ik: "Godda Hafez". Dan stap ik de trein in. De deuren sluiten zich en de vrouwen kijken me verbaasd na. Een semi Hollands meisje wat opeens tot ziens cq het ga je goed in het Farsi tegen ze zegt. Als de trein wegrijdt, zwaai ik door het raampje. Ze zwaaien terug en lachen. En heel even is er een klik. Ik denk dat ze begrijpen dat ik een beetje zoals hen ben. Ik hoor er heel even bij. Bij die Perzische vrouwen op een Nederlands station.

Categorie: levenstekens

06 September '06 - 11:46

duimen

Alles was goed aan het sollicitatiegesprek vanmorgen. Ik had een waanzinnig leuk gesprek met een man waarmee ik meteen al een klik voelde. We hebben serieus gepraat, maar er was ook plek voor humor. Regelmatig moest ik oppassen niet in giegelbui verstrekt te raken. Hij moest om mij lachen. We bespraken zakelijk, maar ook privé. We roddelden een beetje over mensen uit het vak en lagen op een lijn qua de mensen die we goed en aardig vonden.
Het is een ontzettend zware baan, maar een geweldige uitdaging. De man vertelde er eerlijk over. "Dit en dat is heel erg leuk maar je moet ook zus doen en dat is gewoon kutwerk". Ik hou ervan als mensen oprecht zijn. En als mensen gewoon zeggen wat ze denken.
We bespraken mijn mogelijkheden, mijn zesendertig urige werkweek. De dingen die ik naast het werk wil blijven doen en wanneer ik eventueel zou kunnen beginnen (DIRECT, joehoe voor opzeggen als je nog niks anders hebt).
En toen ik door het geweldige pand in het midden van Oud Zuid naar de voordeur liep, zag ik mezelf er al helemaal zitten. In dat geweldige pand, met die geweldige baan, bij die leuke mensen.
De man had me al verteld dat hij het ook een heel goed, prettig en leuk gesprek had gevonden. Maar of hij me ook al ziet zitten? Geen idee.
In mijn hoofd fiets ik er al elke dag naar toe en thuis vertelde ik enthousiast aan DLVML hoe leuk het was geweest. Ik ben helemaal enthousiast, nu de man nog.
De komende week ga ik mijn duimen blauw draaien.

Categorie: levenstekens

04 September '06 - 17:33

nietsdoen

Jeminee, had ik me toch echt voorgenomen mijn dagen de komende tijd te vullen met nietsdoen. Nietsdoen omdat ik me het afgelopen jaar ongans heb gewerkt en ik het wel even tijd vond om me te concentreren op echt helegaar nul.
Maar wat vliegen die dagen voorbij met nietsdoen zeg. Want daar komt natuurlijk weer helemaal niks van terecht.
Zus moet nog geregeld worden en zo ook. Ik moet nog bloed prikken (hopen dat de Pfeiffer weg is), naar de kapper (je moet er natuurlijk wel een beetje beeldig uit blijven zien als je hele dagen achter de geraniums zit) , bloemen kopen (ik heb namelijk helemaal geen geraniums), formulieren invullen (pfff, wat zijn er toch veel formulieren) en ga zo maar door en door.
Morgen komt mijn mam en 's avonds komt Gypsy eten. Woensdag heb ik vergadering voor het goede doel, waar ook nog het een en ander voor gedaan moet worden. Tussendoor heb ik ook nog een sollicitatiegesprek bij een bedrijf waar ik echt graag voor wil werken en een functie die me helemaal geweldig lijkt. Donderdag ga ik naar vriendin en twee kinderen in Scheveningen omdat ik de jongste van haar twee koters nog nooit gezien heb en dat nu wel eens tijd wordt. En vrijdag is het gewoon weer weekend. Dan mag ik legitiem nietsdoen want daar is het weekend voor en dan is er ook helemaal niks aan omdat het weekend zowiezo al vrije tijd is.

Eigenlijk weet ik helemaal niet waar ik tijd om te nietsdoen vandaan moet halen.

Categorie: levenstekens

03 September '06 - 13:48

het brok negativiteit

Ze maakt ruzie met mensen. Roddelt over de ene tegen de andere en andersom. En als het dan escaleert, dan is het nooit haar fout geweest.
Op haar werk is ze al een paar keer met ruzie weggegaan, maar ook daar ligt het noooooit aan haar. Het zijn altijd anderen die kwaad willen.
Ze is jaloers. Als iemand een compliment krijgt, is zij de eerste om het compliment ongedaan te maken en degene onderuit te halen. Maakt iemand iets leuks mee, dan weet zij net dat ene negatieve aspect uit een verhaal te halen en het zo te draaien dat het positieve negatief wordt.

Ze probeert contact met mensen te zoeken. Over de msn spreekt ze ze aan met een vraag. Maar na drie zinnen gaat het alleen nog maar over haar. Mensen zitten niet op haar gezelschap te wachten en als ze haar dat duidelijk maken dan zoekt ze weer nieuwe mensen. Waartegen ze over de 'oude' mensen dan weer een slecht verhaal kan vertellen.

Ze is een brok negativiteit. Maar toen ik haar dat probeerde duidelijk te maken, werd ze boos. Ze hoefde niet met een psycholoog te praten. Er was toch niks mis met haar? Ik moest zelf maar eens hulp gaan zoeken. Want als er met een iemand wat mis was, dan was het wel met mij. En nu ben ik haar nieuwe slachtoffer. Al zo vaak was ik voor haar gewaarschuwd. Viel het me dan niet op dat ze elke keer weer nieuwe vrienden had? Ja, het viel me wel op. Maar ik wilde haar helpen. Want ooit, jaren geleden, was ik hetzelfde stuk brok negativiteit als zij nu is. Maar ik zocht hulp en die hulp hielp. En daarom kan ik nu heel goed inzien dat ze professionele hulp nodig heeft, omdat ze zelf geen benul heeft wie ze is en wat ze bij mensen teweeg brengt. Ooit was ik haar. Maar wat ben ik blij dat ik toen wel luisterde. In plaats van steeds verder in die negatieve spiraal weg te zakken. De vicieuze cirkel werd doorbroken. Helaas wil ze dat niet. Ze wil het niet zien. Ze leeft op negatieve energie. En er is helemaal niks mis met haar. Nee, met anderen is wat mis. De hele wereld is gek, behalve zij.
Ik laat de roddels over me heen komen. Zelf spreek ik haar niet meer. Af en te krijg ik weer wat te horen, maar daar kan ik nu alleen nog maar om lachen. Ik ben gelukkig. Zij is het niet. Ik kan niet de hele wereld helpen. Ik wil niet andermans ellende met me mee sjouwen. Soms is het gewoon beter het kwaad te negeren en medelijden te hebben in plaats van boos te worden.

Categorie: levenstekens

01 September '06 - 10:58

de assertiviteit die me in de steek liet

Op de middelbare school had ik er al last van. Dan werd ik de klas uitgestuurd en op de gang bedacht ik me wat ik had willen zeggen. De perfecte oneliner waar nog jaren over nagepraat zou worden. De oneliner waardoor de desbetreffende leraar zich even in zijn hemd zou voelen staan, maar waar hij of zij dan uiteindelijk ook wel weer om kon lachen.

Nu was ik het die mezelf onderuit gehaald voelde worden. En de woorden die ik wilde gaan zeggen zaten al in mijn hoofd. Degene zou er niet om kunnen lachen, maar zich wel moeten beseffen dat ik gelijk had. Zo simpel was het.

Maar toen de confrontatie eindelijk volgde, kwamen de woorden niet. Ik klapte dicht. Wat er gebeurde weet ik niet, maar ik zat in een hoek en kwam er niet meer uit. Terwijl ik klaar was om fel uit m'n hoek te komen en mijn belager figuurlijk KO te slaan.

Na de confrontatie voelde ik me leeg, boos en gefrustreerd. Nu had ik het kunnen zeggen, maar in plaats daarvan liet al de asserviteit die ik nog in me had me in de steek. Nooit zal ik de woorden meer uitspreken. Want die kans zal niet meer komen.

Dingen lopen zoals ze lopen. Er zal wel een reden zijn waarvoor ik juist nu niet sprak. Die reden zal zich over een tijdje openbaren en dan zal ik inzien dat het goed was. Maar nu frustreert het me nog. En in mijn hoofd herhaalt het gesprek zich. Maar dan weet ik wel de juiste dingen te zeggen. En ik voel me weer even de 15-jarige Kaat die op de gang staat voor de kamer van de conrector.