morgen

Morgen fiets ik voor het laatste keer naar werk.
Morgen parkeer ik voor het laatst m'n fiets in het hok.
Morgen haal ik voor de laatste keer mijn badge over het kastje naast de deur.
Morgen start ik voor de laatste keer mijn pc op en doe waar ik voor betaald krijg.
Morgen haal ik voor de laatste keer koffie en klets wat met collega's in de pantry.
Morgen lunch ik voor het laatst in de bedrijfskantine.
Morgen heb ik mijn afscheidsborrel en dito etentje.
Voor het laatst met mijn collega's op een kamer.
En hoewel ik niet kan wachten tot het morgen is, omdat ik opgelucht ben dat ik nu eindelijk de dingen ga doen die ik leuk vind, zal het ook wel pijn gaan doen. Ik ben een mensenmens en ik heb een aantal fijne mensen ontmoet op m'n werk. Mensen die ik ga missen als ik ze niet meer elke dag zie. Mensen die mij gaan missen. Mensen die mijn leven weer een beetje kleurden en andersom. Mensen die een plekje in mijn hart en herinnering krijgen.
Sommige mensen daar houd je contact mee, andere kom je sporadisch nog eens tegen. En met bepaalde mensen maak je de afspraak contact te houden, maar die zie je nooit meer. Zo gaat het nou eenmaal.
Nieuwe mensen ga ik ontmoeten, nieuwe paden gaan bewandeld worden en nieuwe deuren openen zich. Het gaat allemaal helemaal goed komen en ik heb er verschrikkelijk veel zin in. Maar dat is pas overmorgen. Als morgen gisteren is geworden.

mijn hondenwens

Vroeger, toen ik nog thuis thuis bij mijn ouders woonde, moest ik altijd de honden uitlaten. Alles goed en aardig maar mijn ouders verwachtten ook nog van me dat ik een tijdje wegbleef, zodat de honden echt al hun behoefte gedaan zouden hebben en beweging kregen. Want dat hebben honden natuurlijk nodig, beweging. Ik vond het prima. Vooral toen ik stiekem ging roken, want dan was het een goed excuus om even peukje te doen. Ik begon het zelfs uit mezelf aan te bieden, dat hondenuitlaten. Wat mijn ouders toch op zich opmerkelijk hadden moeten vinden, want normaliter deed ik helemaal niets uit mezelf.

Toen ik eindelijk op mezelf ging wonen, wilde ik ook graag een hond. Ik ben namelijk diep in mijn hart een hondenmens, moet je weten. Maar ja, een hond op twee-hoog met een fulltimebaan dat gaat een beetje moeilijk. Daarom kwam er een kat. En later nog een. En gelukkig is die tweede net een hondje. Hij kan apporteren en komt als ik zijn naam roep, dus dat scheelt.
Maar toch bleef ik altijd een hond willen hebben. DLVML is een kattenmens en het idee van ik wil later een hond (als we groot zijn), ging er bij hem niet in. "We hebben toch twee katten", daar kon ik me dan weer niet bij neerleggen. "Neehee, ik wil het. Echt. Ik wil ooit een hond. Een hond is anders als een kat! Ik wil het. Ik wil het. Ik wil het. Punt." Soms kan ik namelijk best transformeren in een onuitstaanbaar prinsesje.
Afgelopen weekend gingen we naar mijn ouders. En halverwege de dag gingen we gezellig met de honden wandelen. Mijn lief keek een beetje angstig naar het springende Rodesian Ridgebackkalf die hem toch elke keer weer probeert in zijn gezicht te likken of zo. Ik vond het wel aandoenlijk, die angstige blikken van mijn geliefde die zich toch ten opzichte van mijn vader groot wilde houden en een glimlach op zijn lippen perste. Maar goed we liepen verder en op een gegeven moment kwamen we bij een boom aan waar het Rodesian Ridgebackkalf tegenaan ging staan plassen. En wel minutenlang. En toen moest ik ook. En ik herinnerde me opeens dat ik dat altijd al had gehad. Dat op het moment dat de grote hond ging plassen, ik ook naar de wc moest. Die halve sigaretten, haastig uitgedrukt. Het sjorren aan de kleine hond, dat we nu echt naar huis moesten. Het wanhopig roepen van de grote hond die op de een of andere rare manier altijd kwijt raakte, als bij mij de nood op z'n hoogst was. Het naar huis rennen en dan op het nippertje de wc halen. Elke keer hetzelfde ritueel. Vantevoren plassen had geen zin. Dan moest ik helemaal niet. Maar ik de hond zijn geklater hoorde dan was het bingo.

Honden zijn hartstikke leuk. Maar ik denk niet dat ik ze ooit ga nemen. Dat kan mijn blaas helemaal niet aan.

De honden van mijn ouders, toen het kalf nog een kalfje was.

de afrikaanse man

Hij kwam tegenover me zitten in de metro. De donkere Afrikaanse man met bloeddoorlopen ogen, vieze kleren aan en een stank die om hem heen hing en zo erg was dat je het waarschijnlijk twee coupés verder nog kon ruiken. Even dacht ik er aan om op te staan, maar ik was moe en de metro vol. Daarom verstopte ik mijn neus maar in mijn shawl waar de geur van mijn parfum zo ernstig in hangt dat die de zweetstank voor ongeveer dertig procent kon verbloemen.
Er lag een flesje spa blauw op de stoel naast hem. De man pakte het flesje, hield het omhoog en keek vragend naar mij. Ik schudde van nee, als teken dat het flesje niet van mij was. Twee Afrikaanse vrouwen zaten naast me in het vierzitbankje. De Afrikaanse man vroeg in een taal die ik niet verstond of het flesje soms van hun was. Ook zij schudden van nee. Toen gooide hij het flesje op de stoel naast me. Geërgerd keek ik hem aan. Op de stoel naast me stond namelijk mijn tas.

De man probeerde in het Afrikaans een gesprek met de vrouwen aan te knopen. Zij hadden hier duidelijk geen behoefte aan en kletsten door met elkaar. Hij deed alsof hij het niet begreep en praatte door.
Zijn nepleren jas was op diverse plekken gescheurd. Op zijn spijkerbroek zaten gele plekken. Hij had zich al een paar dagen niet geschoren en de zool van een van zijn gympen hing er half af.
Toen hij eindelijk leek door te hebben dat de vrouwen hem negeerden, keek hij woest voor zich uit en brabbelde wat in zichzelf. Zijn bloeddoorlopen ogen stonden droevig maar ook verward.

"Wat gaat er in zijn hoofd om", vroeg ik me af. In mijn hoofd bedacht ik zijn geschiedenis. Uit Afrika vertrokken vol met idealen. Misschien was er in zijn thuisland wel oorlog? Misschien is hij mishandeld of zijn zijn naasten vermoord. Die naasten waar hij zo van hield. Zijn liefde die hij achter moest laten. Net zoals zijn geliefde thuisland. Hij mistte de geuren, de mensen, het eten. Nederland bracht hem niet wat hij ervan verwacht had. In plaats van de zon waar hij zo van hield vond hij een koud land met veel regen. Hij zat hier illegaal en kon geen werk vinden. Daarom was hij maar gaan blowen. Naarstig probeerde hij vrienden te maken. Aansluiting te vinden bij mensen uit zijn Afrika...

Terwijl mijn fantasie met mij aan de haal ging en ik steeds meer medelijden met hem kreeg, haalde de man zijn neus op. Met een van zijn vingers hield hij zijn linkerneusgat dicht, hij blies door zijn rechterneusgat en geen seconde later lag er een klodder geel snot op de grond. Vlak naast mijn voet. Vol afschuw keek ik er naar en toen naar hem.
Ik stond op omdat de metro gelukkig bij mijn halte arriveerde. Toen ik de deuren openden wierp ik nog een blik naar achteren. De man keek hoofdschuddend voor zich uit en het leek of hij zat te neurieën.

In mijn hoofd neuriede hij de muziek uit zijn thuisland door en hij neuriet nog steeds. De Afrikaanse man met wie ik, wie hij ook is en waar hij ook vandaan komt, intense medelijden heb.

het huwelijksaanzoek

"Dat zijn mijn papa en mama, toen ze gingen trouwen. En weet je? Op een dag gaan wij ook trouwen, jij en ik".
We bladeren door het nieuwe trouwalbum van mijn schoonzus en zwager en N, DLVML's kleine neefje van drie, zit op mijn schoot. A, mijn schoonzus en N's moeder, kijkt over m'n schouder mee en begint heel hard te lachen. "Nou N, dat gaat oom D niet leuk vinden, als jij met Kaat gaat trouwen".
N kijkt me serieus aan. "Nee", vraagt hij.
"Ik denk niet dat hij dat leuk vindt nee. Want hij wil ook met me trouwen, maar jij mag wel komen op ons huwelijk, dan ben je bruidsjongetje of zo".
Teleurgesteld werpt hij een blik op het album en daarna naar mij. En dan springt hij van mijn schoot af en begint hij z'n broertje te terroriseren.
De rest van de avond vindt hij me een stuk minder lief en als hij weggaat krijg ik geen kusje meer.

Hij lijkt oprecht teleurgesteld.
Ik ben benieuwd hoe hij hier over denkt als hij zestien is en ik vijfenveertig.

het jongetje, de dvd en het ijsje

"Dat is dan twintig euro", hoor ik het kassameisje tegen het Marokkaanse jongetje voor me zeggen.
"Vijftien toch", zegt het jongetje vragend.
"Alleen mét airmilespas", antwoordt het meisje triomfantelijk.
"Oh", zegt het jongetje beteuterd.
Ik bekijk hem met een half oog.
"Ik heb maar vijftien euro bij me".
"Het is toch echt twintig euro".
Hij houdt de The Chronicles of Narnia DVD stevig vast en het lijkt of z'n lipje al begint te trillen.
"Weet je wat", meng ik me tussen beiden. "Ik heb een airmilespas, hij mag de mijne wel gebruiken.
Het kassameisje kijkt me geërgerd aan. "Dat kan niet want dan gaat het van jouw saldo af".
Nu wordt ik toch een beetje bozig. "Ik bied het toch aan. Dan gaat het maar van mijn saldo af, dat beslis ik zelf wel". Ik overhandig haar mijn pas.
Het jongetje kijkt me blij aan. "Dank u wel mevrouw".
Het kassameisje haalt mijn pas door haar apparaat. "Postcode en huisnummer", vraagt ze bot.
Ik noem mijn de door haar gevraagde informatie op en frummel ondertussen aan mijn ketting met Davidster zodat het voor het jongetje duidelijk wordt dat een Joodse mevrouw hem geholpen heeft en dat wij Joden dus heus nog wel goede dingen doen, dan Moslimlanden bombarderen en bloed van onschuldige Moslimkinderen drinken.
"Hij werkt niet", zegt het meisje.
"Oh dat kan kloppen. Ik ben net verhuisd, misschien staat hij al op m'n nieuwe adres", zeg ik en ik noem m'n nieuwe adres op.
Ze haalt de pas er nog een keer doorheen. "Het werkt nog steeds niet. We hebben denk ik een storing. Anders moet je het even bij de sigarettenbalie proberen".
"Okay", zeg ik. Ik wend me tot het jongetje en vertel hem dat ik even m'n boodschappen afreken, daarna bloemen ga halen en met hem zijn DVD bij de sigarettenbalie afreken.
"Ik draag uw tas wel", zegt het jongetje als ik naar de bloemen loop.
"Dat hoeft niet hoor. Maar als je er even op past, dan haal ik even bloemen".
Even later staan we samen bij de sigarettenbalie. Maar als ik daar mijn pas overhandig, blijkt dat er een algemene storing is.
"Kan je die DVD dan niet voor een keer voor vijftien euro meegeven", probeer ik nog. "Dan schrijf je m'n gegevens maar op en dan kom ik morgen wel terug".
Maar ook dit meisje is onverbiddelijk. "Dat mag niet. Sorry".
"Het spijt me", zeg ik tegen het jongetje. "Ik kan je niet helpen". Even speelt de gedachte door m'n hoofd om hem die vijf euro te geven, maar als ik denk aan de stapel rekeningen die naast mijn PC liggen, bedenk ik me dat dat even niet handig is.
"Toch heel erg bedankt", zegt het jongetje. "U kan er ook niks aan doen".
Bij de uitgang zwaaien we nog even naar elkaar. En eigenlijk was ik het jongetje al weer vergeten. Totdat ik vanavond bij de avondwinkel naar binnenliep. Ik bestelde een pakje rode Gauloises en terwijl ik sta af te rekenen, word ik opeens enthousiast door een jongetje begroet. Het Marokkaanse jongetje van de DVD. "Dat is die lieve mevrouw uit de Albert Hein baba", zegt hij tegen z'n vader die achter de kassa staat. "Die mevrouw van de DVD".
"Ooooh", roept zijn vader blij. "Jij krijgt een ijsje van mij!"
"Heel erg aardig van u", antwoord ik. "Maar ik hoef geen ijsje hoor".
"Jawel, jij pakt een ijsje. Van mij. Gratis".
Hij zegt het zo dwingend dat ik toch maar naar de ijsvrieskist loop. Het jongetje loopt met me mee. "En heb je de DVD nou", vraag ik hem.
"Ja, die heb ik ergens anders gekocht voor dertien euro".
"Wat goed", roep ik.
"Maar het was een stomme film. Wil je hem lenen?"
"Nee dat hoeft niet hoor, maar toch bedankt".
Bij de deur zwaait hij me uit. "Tot ziens", roept hij me na.
"Tot ziens", roep ik terug.

Waar een beetje hulpvaardigheid al niet goed voor is. Ben ik op een doodgewone woensdagavond opeens vrienden met het ongeveer acht jaar oude jongetje van de avondwinkel en zijn vader.

Amsterdamse Humor

Ik tegen de tramchauffeur nadat ik zeker twintig minuten heb staan wachten terwijl deze tram zeker elke vijf minuten hoort te rijden: "Tjonge, jonge, jonge, waar bleef je? Ik heb echt eindeloos op je staan wachten!"
Tramchauffeur: "Meid, ik ken je pas dertig seconden, maar je doet me nu al aan m'n ex-vrouw denken."