Categorie: levenstekens
31 Juli '06 - 23:04
Gelukkig
"Geluk komt niet altijd vanzelf, soms moet je zelf stappen ondernemen om gelukkig te worden".
Vandaag zei ik voor de tweede keer in anderhalf jaar mijn baan op.
Omdat ik er de laatste tijd alleen maar ongelukkig van werd.
Omdat het een steeds grotere opgave werd.
Omdat ik zelfs denk dat ik er ziek van werd.
Omdat ik het niet eerlijk vind om een beetje te gaan sikkeneuren en er verder niks aan te doen.
Omdat ik vind dat je als je niet gelukkig bent, je hart moet volgen om dat wel te worden.
In de liefde ben ik het al. Gelukkig. Nu de rest nog.
Categorie: levenstekens
26 Juli '06 - 19:42
Pfeiffer
Opgezette klieren, moe, hoofdpijn, suf. Alles viel vandaag op z'n plek toen de dokter zei: "Je uitslag is binnen en je hebt de ziekte van Pfeiffer".
"Pfeiffer? Maar dat heb ik toch al gehad? Ooit?"
"Tja dat zou kunnen. Maar dat je het maar een keer kan krijgen is een fabeltje".
"Pfffff".
"Zeg dat wel".
"En wat nu?"
"Rust, heel veel uitrusten".
Dus dat ben ik nu maar aan het doen. Dat uitrusten. Sinds ik te horen heb gekregen dat ik Pfeiffer heb, wil ik alleen ook nog maar rusten. Het lijkt wel dat ik op het moment dat ik het hoorde compleet in de moe-modus kwam, terwijl ik me daar eerst een beetje tegen verzette.
Mijn leven ziet er de komende dagen dus zo uit:
Slapen - Wakker worden - Poes aaien - Boekje lezen - Dutje op de bank - Adere poes aaien - Iets eten - Dutje op bed - TV kijken - Poes knuffelen - Dutje op de bank - Andere poes knuffelen - DLVML thuis verwelkomen - Iets eten - Slapen.
Pfff, word al moe tijdens het opschrijven ervan. De bank roept. Tabee!
Categorie: levenstekens
22 Juli '06 - 12:04
het Bada Bing mysterie
We worden wakker van een enorm kabaal. Vrijwel meteen zit ik rechtop in bed. Het blijkt Mr. Bojangles te zijn die met zijn nageltjes heel hard tegen de glas-in-lood-deuren, die de slaapkamer van de zitkamer scheiden, tikt. En gelijkertijd huilt hij, heel hard. Ik spring uit bed en ren naar hem toe. "Wat is er aan de hand", roep ik paniekerig.
"Ik wil eten man, het is al hartstikke laat", roept hij door z'n tranen heen.
"Zeikerd, ik dacht dat er wat ergs aan de hand was", sis ik hem toe.
"Dat is toch heel erg, dat je me laat verhongeren!"
"Goed, goed, goed, jullie krijgen al eten. Waar is Bada Bing?" Ik kijk rond in de zitkamer. Geen Bada Bing. Hij is ook niet in de gang, niet in de keuken en niet in de werkkamer. De balkondeur staat niet open dus daar kan hij ook niet zijn. "Waar is Bada Bing", roep ik naar Mr. Bojangles.
Die haalt nonchalant zijn schouders op en zegt: "Weet ik veel. Krijg ik nou eten?"
Het raam in de zitkamer staat wel open en ik besef opeens dat dat raam de enige mogelijkheid kan zijn waar Bada Bing uit verdwenen kan zijn. Ik ga uit het raam hangen en kijk naar beneden. Gelukkig ligt er geen geplet katje op straat.
Ondertussen is DLVML uit bed gekomen. "Wat is er aan de hand", vraagt hij.
"Bada Bing is weg", roep ik dramatisch terwijl ik een joggingsbroek aan schiet. Ik ren de trap af om op straat te gaan zoeken. "Bada Biiiiiiing! Bihing", schalt mijn stem over de straat. Gelukkig hoor ik na deze eerste noodroep al: "Miaaaaaauw". Mijn hart maakt een sprongetje, want dit gemiauw is de miauw van mijn klein Bada Bingetje. Ik loop naar de auto van waaronder het geluid vandaan lijkt te komen. Maar als ik gehurkt onder de auto kijk, zie ik Bing niet. "Biiiiiiing", roep ik nog eens heel hard. Een zielig 'miaaaaaaauw' beantwoordt mijn lokroep van onder de auto. Languit lig ik nu op straat. En dan zie ik hem zitten. In de carrosserie van de auto, achter het rechtervoorwiel. Hij kijkt me paniekerig aan. Maar tot mijn blijdschap komt hij al vrij snel uit zijn schuilplekje vandaan. Ik neem hem in mijn armen en zeg: "Bada Bing wat is er gebeurd". Met een rood neusje en bange oogjes kijkt hij me aan. Maar hij geeft geen antwoord, want Bada Bing kan natuurlijk helemaal niet praten. Als ik met Bing in mijn armen de trap op loop, bots ik bijna tegen DLVML op die de trap af komt rennen. "Oh je hebt hem al gelukkig", roept hij terwijl hij Bada Bing een aai over z'n hoofd geeft.
Als ik binnenkom en Bing op de grond zet, kijkt Mr. Bojangles niet eens op van zijn bakje voer. Bada Bing lijkt het hele incident al vergeten te zijn als hij zijn eten ziet staan.
"Mr. Bojangles, wij moeten even praten", zeg ik met een ernstige toon in mijn stem. "Wat is er met Bing gebeurd?"
"Ik ben aan het eten", antwoordt Bojangles met volle mond.
"Ja maar jij bent de enige die me antwoord kan geven, want Bing kan het zelf niet zeggen".
"Geen ideehee", roept de zwarte kater nou bozig. "Laat me met rust".
Ik zal het wel nooit te weten komen. Maar het valt me wel op dat Bada Bing momenteel snel van de vensterbank afspringt als Mr. Bojangles in de buurt komt.
Special note voor de mevrouw die me al een aantal keer gemaild heeft, om me te vertellen dat ik gek ben en dat Bojangles heus niet kan praten:
Ik weet dat ik gek ben. Laat dat mailtje maar achterwege.
****
Categorie: levenstekens
19 Juli '06 - 18:49
het afscheid
"Is er geen wijn?"
We staan in de koffiekamer van het crematorium. Een koffiekamer, zoals een koffiekamer van een crematorium hoort te zijn, bruin, bakstenen en ongezellig. Zeven betraande gezichten grinniken omdat we op hetzelfde moment hetzelfde dachten. We hebben behoefte aan drank. Buiten roken we nog een sigaretje en dan gaan we naar het huis van Swampy en vriend F.
En aan de picknicktafel in de voortuin van het prachtige dijkhuisje drinken we wijn en praten we na over het afscheid van G. We bespreken haar plek in ons leven en waarom we denken dat ze in ons leven is langsgekomen. Alles komt aan de orde. Haar grillen, haar leed, haar verdriet, maar ook haar blijdschap en haar kinderlijke enthousiasme. We halen herinneringen op. Herinneringen aan onze ontmoetingen, hoe ze zich gedroeg en haar verhalen. Het enige onderwerp wat niet wordt besproken is het waarom van haar dood. Het is nou eenmaal zo en dat moeten we een plek geven. Wij moeten verder met ons leven.
Later komen P en DLVML ook nog langs en zo ontmoetten mijn huidige en voormalig number one elkaar. Het kon allemaal gisteravond. Vrienden die al een jaar niet meer met elkaar gesproken hebben, zitten aan dezelfde tafel en drinken op G. Voor deze ene avond worden oude vetes vergeten en zijn we gewoon weer de groep vrienden van S. S die ons de komende tijd heel hard nodig heeft en die er niks aan heeft als wij ons druk maken om dingen die er nu minder toe doen.
En als we afscheid nemen, besluiten we dat we de volgende dat we elkaar zien, het niet zo'n trieste reden zal hebben alhoewel G's dood wel een hele mooie avond voortbracht.
Categorie: andermans veren
15 Juli '06 - 12:27
de vlinder
"Wat me nou is overkomen", zegt G. We zitten op het dakterras van S en weten allemaal dat er nu een waanzinnige annekdote gaat komen. G maakt altijd de raarste dingen mee.
"Nou", vraag ik aarzelend.
"Ik stond laatst op m'n balkon en toen zag ik beneden iets geks wat m'n aandacht trok. Dat wilde ik beter bekijken, dus ging ik een beetje over het balkon heen hangen. En toen verloor ik dus gewoon mijn evenwicht en kukelde ik naar beneden!"
"En toen", vraagt iemand die ik niet ken maar wel een bekend gezicht heeft.
"Van heel hoog viel ik naar beneden, maar uiteindelijk liep het wel goed af".
"Dat is gek; wij dachten dat je zelfmoord had gepleegd", zeg ik terwijl ik me al besef dat ik in een droom zit.
"Neeeee", antwoordt G giegelend.
Op dat moment werd ik wakker en herinner me als eerste de woorden van Zhuang Zhu.
'Vannacht droomde ik dat ik een vlinder was. Maar misschien droomde die vlinder wel dat hij mij was'.
En opeens realiseerde ik me dat ik voor heel even hoopte dat ik niet leefde in de nachtmerrie, maar in de droom en dat G morgen gewoon weer op het dakterras van S zit.
Categorie: levenstekens
13 Juli '06 - 16:27
Dag G
Vriend S is een van mijn dierbaarste vrienden. Anderhalf jaar geleden
erfde ik hem van mijn ex en daar ben ik tot de dag van vandaag blij om. Inmiddels ken ik hem nu ook al zo'n vijf jaar en in die vijf jaar groeiden we steeds meer naar elkaar toe. Van alles doen we samen, maar het allerbelangrijkste is dat we altijd eerlijk tegen elkaar zijn. Dus toen hij zo'n anderhalf jaar geleden een vriendinnetje kreeg waarvan ik dacht dat niet het meisje was waarmee hij gelukkig zou worden, zei ik dat ook tegen hem. En ik niet alleen. Bijna iedereen om hem heen vertelde het hem. Uiteindelijk werd het niet zijn vriendinnetje als in een liefdesrelatie, maar wel een goede vriendin. Hoewel ik haar een lief, enthousiast en energiek meisje vond, bleef ik mijn twijfels houden. "Raak niet te gehecht aan haar lief", vertelde ik hem. "Ik ben zo bang dat ze zichzelf ooit iets aan doet en ik denk niet dat jij haar nog kan redden". G was namelijk niet zo'n stabiel meisje. Dat kwam onder andere doordat ze het een en ander had mee gemaakt, het een en ander waardoor haar leven goed verziekt was. S zei dat hij het besefte, maar het contact bleef. En daarom zag ik haar natuurlijk ook af en toe. En eigenlijk had ik de laatste tijd wel het idee dat het steeds beter met haar ging. Bovendien begon ik haar steeds meer te waarderen, want al had ze wel haar dingetjes, ze functioneerde best aardig. Ondanks al die ellende werkte ze wel en probeerde ze het beste van haar leven te maken. Tenminste, dat dachten we. Want eergisteren maakte ze een einde aan haar leven. Vandaag hoorde ik het pas. En opeens zat ik jankend achter mijn bureau op het werk. Sommige mensen nemen een veel belangrijkere plek in je hart dan je in eerste instantie denkt. G was zo iemand. En dan komt er ook nog eens bij dat ik me min of meer schuldig voel. Alsof ik haar dood over haar afgeroepen. Terwijl we toch echt dachten dat het beter ging. Dat ging het niet.
Vanmiddag zat ik met vriend S op een terras en we spraken erover. De uiteindelijke conclusie was dat we het nooit zullen begrijpen. Iedereen heeft wel eens een dip, maar zo'n erge dip dat je geen uitweg meer ziet, die hebben wij niet. Misschien is het voor G beter. Heeft ze eindelijk de rust waar ze zo lang naar zocht, maar nooit gevonden heeft.
Met S komt het wel goed. Hij heeft genoeg fijne vrienden die een oogje in het zeil zullen houden. Ik hoop dat hij het een plek kan geven. En dat hij er geen schuldgevoel aan over houdt. Helaas werden mijn woorden waarheid; G viel niet te redden, hoe graag S dat ook wilde. Mooie, blije, lieve G, ik hoop dat het je goed gaat. En let jij van boven ook een beetje op S? Hij zal het nodig hebben.
I’ve looked at life from both sides now
From win and lose and still somehow
It’s life’s illusions I recall
I really don’t know life at all
I’ve looked at life from both sides now
From up and down, and still somehow
It’s life’s illusions I recall
I really don’t know life at all
Categorie: levenstekens
12 Juli '06 - 21:21
de rekening
Ik val maar meteen met de deur in huis; ik ben namelijk een ontzettend stomme muts. Nou niet allemaal meteen gaan juichen om het gegeven dat ik dat eindelijk ook zelf door heb, want ik ben namelijk helemaal niet een ontzettend stomme muts op elk gebied. Nee, echt niet. Ik heb ook best leuke dingen. Behalve dan dat ik een ramp met rekeningen ben en dan vooral in combinatie met mijn bankrekening. In de loop der jaren heb ik bijvoorbeeld een innige band met de Nuon opgebouwd. Niet om het feit dat ik altijd netjes alles meteen over maak, maar meer om het feit dat ik dat niet doe. Ik ben gewoon niet zo goed met rekeningen. En dan met name niet met het openmaken ervan. Als ik rekeningen krijg dan leg ik ze meteen weg in een bakje. Of op de stoel, of op tafel, of in de keuken, of op welke plek dan ook. Weken later bedenk ik opeens dat ik toch nodig rekeningen moet gaan overmaken, maar dan kan ik de helft niet terugvinden. Of dan blijken die rekeningen verassenderwijs ineens heel hoog te zijn. Door diverse aanmaningen opgehoogd. Pfff, zo vermoeiend.
Een paar jaar geleden besloot ik met mezelf in het reine te komen en alles weg te werken. Ik belde instanties over hoeveel ze nog van me te goed hadden, regelde betalingsregelingen en vond de term automatische incasso uit. Mijn leven werd een stuk minder ingewikkeld. Totdat de Nuon, je weet wel, die van die innige band, twee keer, ik herhaal; twee keer, een enorm bedrag van mijn rekening incasseerde wat ik helemaal niet had hoeven te betalen. Ik kwam er pas achter toen ik halverwege de maand niet meer kon pinnen. Uiteindelijk werden die bedragen wel weer teruggestort, maar hoeveel voeten dat in aarde had? Man, man, man, ik kan er nog kwaad om worden. Na die tweede keer besloot ik dan ook mijn automatische incasso in te trekken. Automatische incasso vond ik een vies woord geworden.
Een hele tijd ging het goed. Ik had zowaar de discipline ontwikkeld om binnen een paar dagen enveloppen open te maken en over te maken. Maar de laatste tijd heb ik dat een beetje laten verslonsen. En dan is 'een beetje' eigenlijk een beetje een understatement. Sporadisch maakte ik nog een enveloppe open, maar de struisvogelpolitiek in het openmaken van nota's voerde hoogtij in huize Kaat.
En nu ik dus bij mijn lief ben ingetrokken en niet meer zo vaak in mijn huis te vinden ben, is het nog dramatischer geworden. Af en toe griste ik eens een enveloppe mee in mijn tas, maar openmaken ho maar. Tot vandaag dus. Toen ik besloot dat ik nodig aan mijn administratie moest gaan werken. Al snel werd bevestigd waar ik al een beetje bang voor was; aanmaning hier, aanmaning daar, aanmaning zus, aanmaning zo. En zo fucking mijn eigen schuld. Met elke internetovermaking zag ik mijn saldo slinken. De komende tijd heb ik geen geld voor nieuwe kleren, dinertjes in restaurants en drankjes in de kroeg. Gelukkig kun je met een beetje improvisatie en goed weer ook een hele fijne avond in het park hebben, met een semi goedkope fles wijn en toastjes. En gelukkig heb ik de kaartjes voor het North Sea Jazz Festival voor vrijdag al betaald. Heel eerlijk gezegd ben ik opeens heel blij dat daar vrijdag mijn ouders en heel veel vrienden van mijn ouders rondlopen. Die vrienden van mijn ouders zien mij op de een of andere rare manier nog steeds als studente, dus daar ga ik maar eens goed van profiteren. De kaartjes voor Dance Valley voor zaterdag heb ik gekregen via mijn werk. Daar zal vast wel ergens een of andere VIP-bar zijn waar ik de drankjes kan halen. Ik transformeer gewoon van Kaat, ik geef altijd als eerste een rondje in Kaat, de profiteur. Misschien word ik er wel heel goed in en houd ik dan ooit eens wat geld over aan het eind van de maand. Tja, je weet maar nooit.
Vooralsnog ben ik doodsbang voor de Vodafone rekening die een dezer dagen moet binnenkomen en mij de rekening gaat presenteren van alle telefoontjes en sms'jes op Curacao. Brrrr. En aangezien dat nog wel een nota is die automatisch van bankrekening wordt geïncasseerd, kan het best wel eens zo zijn dat ik volgende week niet meer kan pinnen. Nog meer brrrr.
Voortaan maak ik schoon schip. Ik ga enveloppen meteen overmaken en als het kan ook nog eens meteen betalen. Het moet maar eens afgelopen zijn met die struisvogelpolitiek. Ik ben toch verdomme 32 en ga een hele nieuwe fase van mijn leven in. Nieuwe fases, nieuwe gewoontes. Daar komt het een beetje op neer. Toch zal ik net zoals de rest van Nederland rekeningen nooit echt leuk gaan vinden. Rekeningen dat is pas echt een vies woord, nog viezer dan automatische incasso. Maar een ding heb ik wel geleerd (ik had het al een keer geleerd, maar goed): als je rekeningen lang laat liggen, krijg je de rekening extra hard gepresenteerd.
Categorie: levenstekens
09 Juli '06 - 20:37
de (soms) kindervriend
Doordat mijn zusje op haar achtentwintigste eigenlijk nog een groot kind is, ben ik heel goed met kinderen. Voorlezen kan ik als de beste, bovendien ken ik menig kinderliedje uit mijn hoofd. Mijn repertoire bestaat onder andere uit Kinderen voor Kinderen tot en met aflevering 10, Walt Disney films, de Jip en Janneke musical, Dikkertje Dap en Ja Zuster Nee Zuster. Daar komt nog een grote portie inlevingsvermogen en fantasie bij kijken en het feit dat ik slechts 1 meter 58 meet en dus niet intimiderend voor kinderen ben. Kortom al deze ingrediënen maken mij tot de grote kindervriend. Heel handig, al zeg ik het zelf. Behalve dan dat ik niet alle kinderen even leuk vind. Zeik- en jengelkinderen kunnen het bij mij shaken. Te verlegen kinderen of kinderen waar niks uitkomt ook. Daar kan ik niks mee hoor. Vooral niet als ik ze heb proberen te ontdooien maar ze me als kleine vrieskistjes blijven aankijken. Pfff.
De leukste kinderen vind ik stiekem mijn nichtjes en neefjes en de kinderen van goede vrienden. Maar sindskort zijn daar dus ook de neefjes van DLVML bijgekomen. Twee plaatjes van jongetjes met ook nog hele leuke en grappige karakters. Intelligente jongetjes die precies weten hoe ze volwassenen moeten bespelen. Kortom; kinderen naar mijn hart. En omdat mijn kersverse schoonzus en zwager bij ons om de hoek wonen, heb ik ze al een aantal keer gezien en dus best al een beetje band opgebouwd. Inmiddels komen ze uit zichzelf bij me op schoot zitten en krijg ik kusjes. Vooral als ze iets van me willen. Voorlezen bijvoorbeeld of een liedje. Er was alleen een probleem; ze wisten nog steeds niet hoe ik heette. N, de oudste, vroeg vrij regelmatig: "Wie was jij ook al weer?" Dat ik bij DLVML, en dus hun oom hoor, dat begreep hij wel, maar mijn naam was toch verrekte moeilijk. Afgelopen vrijdag werd hij drie jaar oud en dus vergaf ik het hem. Te veel aan zijn hoofd, slingers, cadeaus, opa's en oma's, genoeg om niet ook nog eens mijn naam te kunnen onthouden. Maar toen hij vandaag op z'n partijtje weer m'n naam niet wist, begon ik me toch een beetje zorgen te maken. Alhoewel ik ook wel weer begreep dat al die gillende leeftijdsgenotjes niet bijdroegen aan een goede concentratie-omgeving. Dus ik nam het vergeten van mijn naam maar weer voor lief. Totdat bijna al het bezoek weg was en hij naar me toe kwam met z'n boekje. Hij ging voor me staan, keek me aan met z'n helblauwe ogen en zei: "Kaat, kun jij me even uit dit boekje voorlezen?"
Verstond ik het nou goed? "Wat zei je nou N", vroeg ik voor de zekerheid.
Een beetje ongeduldig antwoordde hij: "Of je me even kunt voorlezen Kaahaat".
"Dus je weet m'n naam", vroeg ik ontroerd.
"Tuurlijk, al de hele tijd, maar kun je nou lehezen?"
Geduldig las ik voor totdat bij pagina vijf zijn aandacht verslapte, maar toen wilde ik natuurlijk ook best nog wel de karakters uit de Lion King aanwijzen in het plaatjesboekje en Hakuna Matata zingen. Niet alleen een kinderhand is snel gevuld, de mijne ook.
Categorie: levenstekens
05 Juli '06 - 18:49
Sorry
Ik word niet meer boos op de vrouw die voordringt bij de supermarkt. En voor de jongen die me vandaag sneed op z'n brommertje zodat ik bijna in de brandnetels belandde, haalde ik slechts mijn schouders op. Het vriendinnetje die al een hele tijd niks van zich liet horen, vergaf ik meteen. En mijn moeder haalt de laatste tijd een stuk minder bloed onder mijn nagels vandaan. De bovenbuurjongen begroet ik met een joviaal 'hallo' en mijn buurjongetje die een voetbal tegen mijn Chloe tas aanschoot, gaf ik een aai over zijn bol.
Het is niet de warmte die me milder maakt, zoals jullie de laatste tijd tot in den treure gemerkt hebben; ik ben sinds zes weken over mijn oren verliefd. En die liefde verandert Kaat de stresskip in Kaat de relaxdheid zelve. Hartstikke fijn natuurlijk, behalve dan dat er nog iets heel essentiëels uit mijn leven begint te verdwijnen. Er vormen zich namelijk geen logjes meer in mijn hoofd. Ik zoek niet meer bij elke gebeurtenis naar woorden hoe ik het het best kan opschrijven. Eigenlijk ben ik er helemaal niet meer zo mee bezig. En als ik thuis kom, lees ik nog maar sporadisch een log. Reageren doe ik bijna niet meer. Zonde van mijn tijd. Want elke minuut achter de pc besteed ik liever in de armen van DLVML.
Binnenkort gaat hij voor zijn werk heel veel op reis. Misschien dat ik dan weer meer ga schrijven. Misschien dat ik dan wel weer over andere onderwerpen kan schrijven. Want hoe erg ik het ook probeer, nu lukt dat nog niet. Sorry.
Categorie: levenstekens
02 Juli '06 - 10:52
Concessies
Op dit soort warme dagen wordt me opeens duidelijk hoe belachelijk groot mijn kennissengroep is. En hoe leuk ik het vind om mijn vrienden te zien. De afgelopen week zat al bomvol met fijne afspraken zoals vriendin D die bij ons kwam eten, een eetdate met vriend S, vriendin Y en Luna en een etentje bij vriendin M thuis. Maar in de loop van de week druppelden de ideeën voor het weekend ook al weer binnen. En elke keer mailde ik die ideeën braaf naar DLVML door.
We gaan zaterdag lunchen met mijn ouders en daarna heb ik met vrienden in het Vondelpark afgesproken, als jij jouw vrienden nou ook uitnodigt....
- Is goed, hoe laat ongeveer?
Wacht even: Vriendin B vraagt of we zaterdag mee gaan varen op het IJsselmeer. Dat is ook gezellig. Heb je daar zin in?
- Wat jij wilt liefje, maar wat doen we zondag?
Vriendin A geeft zondag een feestje en L vraagt of we langskomen en misschien ga ik ook nog even naar het Vondelpark om mijn logvriendinnen te zien. Ga je dan mee?
En toen kwam het:
- Luister; ik vind het prima om zaterdag dingen met vrienden te doen en de rest van de week vind ik het ook prima als je dingen afspreekt, maar zondag is dan onze dag. K en D-dag en dat wil ik graag zo houden. Dan gaan we samen dingen doen. Goed? Zo lang kennen we elkaar nou ook nog niet.
Ik las zijn mailtje en besefte dat hij gelijk had. Liefde is concessies doen. Ik kan niet doorgaan met mijn leventje alsof ik single ben. Mijn vrienden blijf ik zeker vaak zien, maar er moeten keuzes gemaakt worden. Het is niet en en maar of of.
Vandaag is het K en D-dag en ik weet zeker dat het een hele fijne dag gaat worden.