het sprookjeshuwelijk

Sommige gebeurtenissen in je leven zijn net sprookjes. Als je na zo'n gebeurtenis denkt: 'heb ik dit echt meegemaakt', dan was het gewoon een sprookje. Punt uit. Hoewel ik DLVML continu gemist heb, was Curacao toch een fantastische belevenis. En natuurlijk niet alleen voor mij. Mijn neefje was gezegend met zestig huwelijksgasten die speciaal voor hem en zijn bruid waren komen overvliegen uit Nederland, China, Amerika en Canada. Tel daar nog de familie van zijn P die op Curacao woont bij op en je hebt een week lang zo'n 150 mensen die je dierbaar zijn en worden om je heen.
We maakten een tour over het eiland. Gingen van het ene prachtige strand naar het nog mooiere strandje. Bezochten een national park en lunchten bij de op het eiland legendarische Jaanchies.
Op een boot vierden we de bachelor en de maiden gezamelijk. Drankjes aan boord, snorkelen en etend aangemeerd bij een van de mooiste plekjes op het eiland. Wat wil een mens nog meer?
Gezamelijk keken we Nederland-Argentinië en gilden met de Antillianen mee toen Maduro de laatste minuten toch nog mocht meespelen.
De avond voor het huwelijk dineerden we in Kura Hollanda, een van de mooiste hotels op het eiland op een binnenplaats die zo gebruikt kan worden voor een of andere romantische film en het huwelijk zelf.... tsja wat kan ik daar nou over zeggen: het was een sprookjeshuwelijk. De inzegening in de Shola, de oudste synagoge van het westelijk halfrond. De receptie op de binnenplaats oude sjoel met een violist die jiddische wijsjes speelt. Het borrelen op het dakterras naast het strand met de zonsondergang op de achtergrond. De gedekte tafels vol met bloemen onder de palmen op het strand waar we het huwelijksdiner nuttigden. De 'oudere mensen' aan kleine tafels, de jongeren aan een lange tafel met het bruidspaar stralend in het midden. Het geluid van de zee op de achtergrond, opeens bruut onderbroken door de drumband die ons naar het feest loodsten. Het dansen op de muziek van de Carribische band die halverwege ineens ook de hora bleken te kunnen spelen. Het bruidspaar op twee stoelen opgetild met een zakdoek er tussen en wij dansend erom heen. Op het strand dansend tot we niet meer konden.
De brunch aan het haventje de volgende dag. Iedereen druk napratend over het huwelijk. E-mail adressen uitwisselend met nieuwe vrienden.
Het shabbathmaal met mijn familie en onze familierabijn. Oude en nieuwe verhalen die verteld werden. En toen het afscheid. Een drukke week met veel dinertjes, gezellige middagen op het strand, zwemmend in de zee, spelletjes op het strand, fijne gesprekken met fijne mensen. Ik had het niet willen missen. Maar toch was ik ook erg blij toen we weer naar de luchthaven reden. De twee uur vertraging die er voor zorgde dat ik DLVML iets later in mijn armen kon sluiten. Minuten aftellend in het vliegtuig. Op Schiphol met kloppend hart door de security lopen en er dan ook nog eens uitgehaald worden omdat ik een potentiële drugsverdachte kon zijn, werd me bijna te veel. Even kon ik niet meer aardig zijn tegen de vrouw van de douane, ik wilde toch naar mijn lief? Maar uiteindelijk maakte het allemaal niet uit. Het weerzien was fantastisch en ik ben zo blij om weer terug te zijn. Een sprookjeshuwelijk in Curacao is natuurlijk geweldig om mee te maken, vooral omdat het thuis zijn weer zo goed voelt. Mijn koffer pakte ik niet in mijn huis uit, maar in het zijne. Vandaag kwamen er nog twee tassen bij. Na elkaar een week gemist te hebben, wisten we beiden dat het goed zat, waar een sprookjeshuwelijk op Curacao al dan niet goed voor kan zijn....

Save Tonight

Okay, ik mag niet zeuren. Morgenavond zit ik hier:

En zondagochtend hier:

Er zijn ergere dingen in het leven. Maar morgen ga ik dus wel heel dramatisch doen op Schiphol. Zeshonderd keer teruglopen, handkusjes door het glas, tranen in het vliegtuig. De hele mikmak. Ben ik heel goed in dat soort dingen. Dramaqueen is my middle name. En in Curacao ga ik heel veel over DLVML praten. Waarschijnlijk zit ik al na een dag in een isoleercel. Maar ik ga ook genieten. Van mijn neefje en zijn bruid. Van bijna de hele familie die bij elkaar is en van het eiland. En we gaan gewoon elke dag bellen. Het komt gewoon helemaal goed.
Vanavond gaan we heel erg van elkaar genieten. Wijn drinken, kaarsjes aan. Geen backgammon, wel muziek luisteren. Eagle Eye Cherry bijvoorbeeld met Save Tonight. Gaat helemaal goedkomen dat genieten. En volgende week zondag ben ik er al weer. Met een heleboel bagage, cadeaus en verhalen. Gaan jullie ook allemaal een beetje genieten dan spreek ik jullie de 25e weer? Tot dan!

Save Tonight - Eagle Eye Cherry

Go on and close the curtains
All we need is candlelight
You and me and a bottle of wine
Going to hold you tonight

We know I'm going away
How I wish....wish it weren't so
Take this wine & drink with me
Let's delay our misery

Save tonight
And fight the break of dawn
Come tomorrow
Tomorrow I'll be gone

There's a log on the fire
And it burns like me for you
Tomorrow comes with one desire
To take me away....it's true
It ain't easy to say goodbye
Darling please don't start cry
'Cause girl you know I've got to go
Lord I wish it wasn't so

Save tonight
And fight the break of dawn
Come tomorrow
Tomorrow I'll be gone

Tomorrow comes to take me away
I wish that I......that I could stay
Girl you know I've got to go
Lord I wish it wasn't so

Save tonight
And fight the break of dawn
Come tomorrow
Tomorrow I'll be gone....

shesh besh

Toen ik een jaar of tien was, begon mijn vader me te trainen. Bij gebrek aan zoon moest ik de fakkel overnemen. De shesh besh- oftewel de backgammonfakkel. Nederlandse vaders leren hun kinderen schaken of dammen. In Perzië wordt shesh besh gespeeld.
Uren zaten we te spelen. Hij leerde me technieken, trucjes en de psychologische oorlogsvoering. Keihard was hij. En onverbiddelijk. Als ik slecht speelde kreeg ik dat te horen en soms vond hij me zelfs zo slecht dat ik eerst moest gaan oefenen voordat ik weer met hem mocht spelen. Maar de shesh besh training had succes. Zo goed als mijn papa zal ik nooit worden, maar ik kom in de buurt.
Als tiener speelde ik eindeloos backgammon met vriendjes. Maar elke keer vonden die vriendjes het na een tijdje niet echt leuk meer om met mij te spelen. Een keer verliezen is nog daar en toe, maar een keer winnen vonden ze ook wel leuk. Ze besloten me uit te gaan buiten. En zo zat ik op backgammontoernooien in mijn thuisstad in coffeeshops tegen wildvreemde getattoeëerde mannen te spelen. Mooi dat ze dat vonden. En die mannen ook. Want het was toch best bijzonder zo'n klein kakmeisje dat opeens heel goed bleek te zijn. Op een gegeven moment werd ik zelfs een beetje moe van. Elke keer ging het als volgt: een vriend van mij schepte op dat ik het zo goed kon en dan moest ik ook altijd aanrukken. Ik wilde niet meer spelen.
Backgammon is een fantastisch spel, maar er zijn grenzen. Of juist niet, het is maar hoe je het bekijkt. In Israël ging ik op bezoek bij mijn bejaarde oud-oom. Hij spreekt Iwriet en Farsi maar geen Engels. Ik spreek Frans, Duits en Engels maar geen Farsi of Iwriet. We zaten een beetje stompzinnig tegenover elkaar. Totdat hij me vragend aankeek en zei: "Shesh besh". Ik knikte. En zo zaten we opeens uren te spelen. Tijdens het spel heb je toch geen woorden nodig. Een blik is al genoeg en dat was zo mooi. De taal die we niet konden spreken, speelden we.
DLVML wilde ook tegen me spelen. Ook hij heeft een Perzische vriend die hem standaard op vrijdagavond inmaakte en hij dacht dat hij dus wel genoeg getraind was om mij aan te kunnen. Dat bleek niet zo te zijn. En hoewel hij in het begin nog wel trots op me was, nu zijn we op het punt beland dat hij, zoals hij het zelf zegt, niet meer door mij vernederd wil worden. Maar over me opscheppen dat doet hij wel. En zo zat ik opeens met een flashback. Want nu willen zijn vrienden en familie 'het ook wel eens proberen'. En zo zat ik na het huwelijk van zijn zus opeens tegen zijn kleine zusje te spelen. En haar het spel te leren, want ze was er niet zo goed in. Ineens riep de bruid: "En nu ik. Opschuiven".
'Oeps', dacht ik. 'Dat wil ik helemaal niet. Ik ga haar op haar huwelijksdag toch niet inmaken'. Maar dat durfde ik natuurlijk niet te zeggen en dus zette ik de stenen klaar op het bord. En toen gebeurde het. Na drie worpen was het al duidelijk: we waren aan elkaar gewaagd. Ik moest nadenken en moeite doen. DLVML had het er maar moeilijk mee. Hij wist bij god niet wie hij nu moest gaan aanmoedigen. En toen ik ook nog zei dat zijn zus veel beter was dan hij, had ik toch zo'n vijf minuten zijn humeur verpest. Uiteindelijk zijn de schoonzus en ik na 1-1 maar gestopt want dat vonden we wel een mooie eindstand. Ik ben zo waar trots op mijn nieuwe schoonzus. Mijn schoonzus is een top shesh besher. En het is nog een vrouw ook. Eindelijk heb ik een waardig tegenstandster gevonden. Joehoe!

verwend en blasé II

Gisteravond was ik een beetje boos. Op mijn neefje. Mijn neefje die op Curacao trouwt. Een paar maanden geleden vond ik dat nog het beste idee wat ik in tijden gehoord had, nu krijg ik al buikpijn als ik besef dat ik aanstaande zaterdag in het vliegtuig zit. Een week verwijderd van DLVML (de liefde van mijn leven), dat kan ik op het moment even niet aan. Daar komt nog eens bij dat zijn zusje deze week trouwt. Vandaag is het burgerlijk, daar ga ik wel heen. Maar het feest en de synagoge mis ik. Wat wel weer grappig is, is dat mijn neefje trouwt in de snoge op Curacao. Die snoge is een kopie van de snoge waar DLVML's zus in trouwt. Grappig dingetje, maar het kan me op het moment gestolen worden. Ik wil niet. Tant pis. En toen belde mijn oud-collega en vriend R gisteren ook nog eens of ik aanstaande vrijdag mee wilde naar Stuttgart. Naar Nederland-Ivoorkust. Ja ik wilde wel, ik kon alleen niet. Zaterdagochtend moet ik namelijk vroeg op Schiphol zijn en dan zouden we nog niet terug zijn uit Duitsland. Bovendien wil ik de laatste avond natuurlijk met DLVML doorbrengen.
Trouwen op Curacao is een ding, maar ook nog trouwen op Curacao tijdens het WK is natuurlijk wel het stomste wat je kan doen. Dat mijn neefje daar niet aan gedacht heeft?
Maar het aller-, allerergste was nog wel dat m'n moeder gisteravond belde met de volgende mededeling: "Sorry Kaat, ik heb een foutje gemaakt. We komen niet zaterdag terug maar zondag".
"Neeeeeeeeeeeeee", gilde ik. Daar ging mijn aftelschema. Nog een dag langer wachten.
Vriendin Swampy zegt dat afstand de liefde alleen maar zal versterken. Het zal allemaal wel zo zijn en ik weet dat ik me nu echt gedraag als een verwend prinsesje, maar de gedachte aan een week, correctie: een week en een dag, zonder DLVML alleen al, trek ik nu even niet. Verliefdheid is een verslaving. Verliefdheid is een ziekte. En ik heb het in de ergste vorm. Pfffff.

het rock en roll-kleed

"Water?"
"Ja"
"Wijn?"
"Twee flessen. De rest nemen ze zelf maar mee".
"Bekertjes?"
"Genoeg en ik heb chips".
"Backgammon?"
"Zit in de tas".
"Goed zo. En ik heb risk".
"En heb je het rock en roll-kleed?"
"Natuurlijk!"

Mijn man met wie ik de rest van mijn leven ga doorbrengen heeft een rock en roll-kleed. Een kleed dat al heel wat heeft meegemaakt. Er is op gedronken. Er is op gelachen. Er zijn spelletjes op gespeeld en er is muziek op gemaakt. Er is op gerookt, geblowed en de meest fantastische en creatieve ideeën ontstonden op het kleed.
Gistermiddag zaten we op ons kleed op ons plekje (ja we hebben al een plekje) in het Vondelpark en de vrienden kwamen langs. De hele dag speelden we risk, dronken we wijn en lachten we. Zijn vrienden en de mijne. Onze vrienden. Eigenlijk heb je niet meer nodig als een beetje zon, humor, drank, eten, goed gezelschap, de liefde en een rock en roll-kleed. De ingrediënten voor een perfecte zaterdag.

Webcamgirls

"Hoe gaat het met de weddenschap", vraagt bestuursgenootje A aan bestuursgenootje B.
"Welke weddenschap", vraag ik nieuwsgierig.
"Hoeveel strippende meisjes we voor de webcam krijgen", antwoordt B alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
"Wat", roepen wij in koor.
Het leuke van ons bestuur is dat er een enorm leeftijdsverschil tussen ons is. Ik ben 32, B is 21. Zo hoor je nog eens wat. Maar dit?
"Ik weet niet of ik het wil weten B", zeg ik meteen.
"Ja ho ho. Er komt geen druk bij kijken. Ze doen het uit zichzelf hoor. Wij vragen het niet aan ze".
Ik val bijna van m'n stoel van verbazing. "Waarom?"
B haalt zijn schouders op. "Vinden ze leuk".
"Maar waarom?"
"Ik heb laatst gelezen dat een op de tien meisjes stript voor de webcam", voegt A toe.
"Haha", lacht B. "Echt niet. Het zijn er een op de vier/vijf".
Er volgt een verhaal over een weddenschap met een vriend. Die vriend had gezegd dat zijn zusje dat nooit zou doen. Binnen twee weken deed ze het. Zonder dat B er om vroeg.
"Ik had je vermoord als het mijn zusje was", vertelt Am droog.
"Hij was ook wel boos. Maar alleen op zijn zus", vertelt B verder.
"Maar hoe kan je dat voorkomen, dat ze dat doen", vraagt G.
"Heel simpel", antwoordt B. "Nooit een webcam voor je dochter kopen".

Op de fiets naar huis denk ik er over na. Mijn leven speelt zich voor een groot gedeelte online af. Via mijn log leerde ik veel mensen kennen en zelfs mijn liefde ontmoette ik op het net. Maar wat ben ik blij dat ik eind jaren tachtig, begin jaren negentig puber was. Toen het meest heftige digitale spel nog King Kong was en je tafeltennis speelde op de tv. Dat ik in plaats van achter de computer te zitten op straat hing met mijn vrienden. Beetje skateboarden. Beetje kletsen. Echt menselijk contact is toch veel leuker. En veiliger.