Desalniettemin

Categorie: levenstekens

28 Mei '06 - 23:00

logzeikerds

Vriendin Lineke schrijft deze maand een column op de viva site. Ze doet mee aan de zogenaamde digiwebstrijd. Ik vind het hartstikke leuk dat ze is uitverkoren uit al die honderden inzendingen. Bovendien vind ik het ook nog eens heel dapper. Ineens weten maar mooi al je vrienden, collega's en familie je digitale dagboek te vinden en dat is heftig. Dat je dan soms dingen niet plaatst of bij nader inzien weghaalt omdat ze nog wel eens kwetsend zouden kunnen zijn voor sommige mensen, dat begrijp ik helemaal. Er is alleen een ding wat ik niet begrijp. De logzeikerds: De mensen die denken dat ze eens even lekker kunnen gaan zeiken op zo'n log. Over taalfouten, over originaliteit, over of een log saai en ga zo maar door. En dat lekker anoniem. Zonder mailadres, zonder linkje. Zo ontzettend laf. Partner P van Luna vertelde me ooit dat hij dat soort reacties zo storend vond. In het theater sta je ook niet opeens op om te zeggen dat een bepaalde acteur een zin niet goed uitsprak. Ik vind dat een mooie vergelijking.
Bovendien is je log maar een stukje van je leven. Mensen kennen je helemaal niet. En als mensen dan ook nog eens nooit reageren, behalve als er wat te zeiken valt, dan maakt dat loggen een stuk minder leuk. Het hoort erbij, ik weet het. Bepaalde iemanden vinden het nou eenmaal heerlijk hun frustraties eens lekker anoniem te kunnen botvieren. Maar toch is het irritant. Ook al log je al een aantal jaar, het went nooit. En soms ben ik er dan gewoon even goed klaar mee.

Categorie: levenstekens

24 Mei '06 - 10:51

werk is maar werk

Ik ben een beetje overwerkt en dus zit ik nu thuis. Vijf vrije dagen achter elkaar en dan moet het wel weer gaan. Vanaf januari is het extreem druk geweest op het werk. Op mijn kamer en in mijn team. Een team wat een team had moeten zijn van twee mensen, maar vanaf januari doe ik het eigenlijk al alleen omdat ze helaas geen tweede kunnen vinden. En omdat het op de kamer zo druk is, kan de rest niet echt bij mij inspringen. Ze hebben namelijk genoeg op hun eigen bordje liggen. Bovendien ben ik niet zo vragerig. Ik probeer het altijd maar eerst zelf op te knappen. En nu werd het dus even te veel. Maandag en dinsdag kon ik alleen nog maar janken. Gisterochtend ging ik toch maar even naar de huisarts. En die vertelde dat ik beter nu even mijn rust kan pakken, voordat ik straks echt met een burn out zit. Gisterochtend zat ik vechtend tegen de tranen tegenover mijn leidinggevende om dat te vertellen. Gelukkig was zij het met de huisarts eens en stuurde me nadat ik mijn werk had overgedragen naar huis.
Iedereen zei dat het okay was en dat ze het begrepen. Maar toch zit ik nu thuis met een schuldgevoel. Omdat ik me lullig voel dat m'n collega's die het toch al druk hebben er nu extra werk hebben bijgekregen. Ik weet dat ik dat gevoel moet loslaten. Dat ik deze dagen m'n werk van me moet afzetten, moet uitrusten en leuke dingen moet doen. Maar dat is zo moeilijk. "Werk is maar werk Kaat", zei mijn leidinggevende vlak voordat ik naar huis ging. Ik weet dat het zo is, nu mezelf nog overtuigen dat het echt zo is.

Categorie: levenstekens

19 Mei '06 - 13:17

van uitstel komt stress

Nog twee uur en dan staat vriendin D op Schiphol. Ik heb dus nog een uur en veertig minuten om mijn huis aan kant te maken. Niet dat het een chaos is, maar ik wil het nou eenmaal piekfijn hebben als zij er is. Maar dat wil ik al twee weken. En al twee weken heb ik elke keer wel weer een excuus om er mee te beginnen. Of het was mooi weer en zat ik liever op een terrasje, of ik was moe na een lange werkdag, of ik moest toch echt nodig vriendin X bellen en ga zo maar door. En nu heb ik dus anderhalf uur over om het karwei te klaren. En dan zit ik hier toch weer een logje te typen in plaats van vloeren te dweilen en kasten uit te mesten. Gelukkig werk ik goed onder stress.
Soms kan ik echt een pesthekel hebben aan mezelf.

Categorie: levenstekens

17 Mei '06 - 19:44

het vervelende leven

Ik heb toch soms zooooo'n vervelend leven zeg. Moest ik toch opeens een keuze maken en ik haat keuzes maken. Ik werd voor morgen namelijk uitgenodigd voor een a) concert van Krezip, b) een privéconcert van Pink in België en c) de première van the Da Vinci Code. Vervelend hè?
Ik koos voor het laatste en vanavond ben ik dus bezig met mogelijke outfits bekijken, nagels lakken, maskertjes opdoen en ga zo maar door.
En vrijdag ben ik vrij, want D een Nieuw-Zeelands vriendinnetje die in New York woont, komt een weekend logeren. En we gaan alleen maar leuke dingen doen. Elke avond heb ik vrienden gemobiliseerd en gaan we uit eten en op stap. En overdag ga ik de touriste in eigen stad uithangen. Musea bekijken, op de grachten wandelen en terrasjes pakken.
Kortom; ik ga vier ellendige dagen tegemoet. Gelukkig mag ik maandag gewoon weer aan het werk.

Categorie: levenstekens

15 Mei '06 - 20:30

de datingsite

Gisterochtend toen ik wakker werd, miste ik hem opeens. Hem is niemand in het bijzonder. Hem heeft namelijk nog geen naam, of haarkleur. Hem heeft nog geen stem of gevoel voor humor. Hem heeft geen baan, geen vrienden en geen familie. Ik heb namelijk nog geen idee wie hem is, want hem is mijn prins op het witte paard die ik nog niet ben tegengekomen.
Maar goed, wat doe je op een zondagochtend als je hem mist? Je zet koffie, je eet een croissantje, nestelt je achter je pc en herinnert je de woorden van je goede vriendin Y. En voor je het weet ben je je aan het registreren op een datingsite. Je upload vier van je mooiste foto's, maakt een profiel aan en klikt wat in het rond.
Ik tenminste wel. En tijdens het rondklikken zag ik opeens iemand die me wel heel bekend voorkwam. Ik klikte op zijn profiel en het bleek inderdaad zo te zijn, hij was een van de beste vrienden van mijn ex. 'Ja en', denk je nu misschien. Nou er is wel degelijk een 'en'. Namelijk dat deze man behoorlijk zat te liegen in zijn profiel. Het begon al met het gegeven dat hij single is. Dat is hij namelijk niet. Hij woont samen met een hartstikke leuk meisje. Een meisje dat het niet erg vindt dat haar vriend 45 is en zij 32. En dan heb ik meteen een bruggetje naar zijn tweede leugen, want hij schreef dat hij 41 was. Terwijl ik toch echt in november zijn 45e verjaardag heb gevierd. Verder vertelde hij ook nog dat hij een atletisch lichaam had en very outgoing was, maar dat vond ik minder erg. Het liefst wilde ik zijn profiel updaten met woorden als: "Ik kan niet tegen alcohol. Ik ben na twee wodka al strontlazarus en dan ga ik bazelen. Gelukkig weet mijn vriendin me dan altijd erg goed op te vangen. Zoals ze altijd doet, ik ben tenslotte ook in haar huis getrokken". Maar dat kon ik niet doen. Jammer maar waar. Maar ik zit nu dus wel te broeden op een plan. En ik hoop maar dat ik zijn vriendin niet tegenkom, want ik weet niet of ik me kan beheersen. En ik hoop dat de vier mannen die mij inmiddels gemaild hebben, wel de waarheid spreken. Dat er niet thuis een liefdevolle vriendin op de bank zit die af en toe met een lieve glimlach naar haar vriend kijkt die nu toch wel verrekte lang achter de pc zit. Ik zal het nooit vantevoren weten, maar ik ben op mijn hoede; achter elk internetprofiel kan een liegende 45-jarige, uitgezakte, sociale nono zitten.

Categorie: levenstekens

13 Mei '06 - 10:09

het mondsierraad

Zie je mijn voortanden? De ene schuift naar voren, de ander naar achteren? Je ziet het? Mooi, dan kan ik gaan vertellen hoe dat gebeurd is. Dat ze zo raar staan en toch wel iets van een complex voor me zijn. Het komt namelijk allemaal door mijn oom. Ja je hoort het goed; door mijn oom. En een klein beetje doordat ik vroeger duimde, maar dit terzijde. Mijn oom was namelijk vroeger mijn tandarts. Behalve dat hij tandarts was, doceerde hij ook nog aan de KUN, dus hij was niet eens een slechte tandarts. Maar voor mij dus wel. Want toen jaren geleden mijn voortanden aanstalten maakten om 'gek' te gaan staan, vertelde ik mijn oom dat ik een beugel wilde. In die tijd vond ik nog het geweldig cool en interessant zo'n beugel. Een beugel was op de lagere school echt een soort statement. Dus ik vroeg aan M: "M ik wil een beugel". Maar M was onverbiddelijk. Hij schudde afkeurend met zijn hoofd en zei: "Ik heb zo'n hekel aan die keurige gebitten. Je tanden zijn je identiteit en het is juist leuk als ze een beetje scheef staan". Mijn moeder knikte mee, dus daar ging mijn beugelfantasie. Als achtjarig meisje loste ik het op door zelfs van ijzerdraadjes beugels te fabriceren, maar dat was natuurlijk niet het echte werk.
In de loop der jaren schoven mijn voortanden steeds meer naar voren en achteren. Ik begon het niet leuk meer te vinden. Als ik op de foto ging dan zorgde ik er voor dat ik een bepaalde pose aannam. Alles leuk en aardig, maar ik wil niet de geschiedenis in gaan als het meisje met de rare voortanden. Zo ijdel ben ik dan wel weer. Ik probeerde het nog af en toe bij mijn oom, of ik die beugel er doorheen kon drukken, maar zonder succes. Inmiddels is mijn oom al jaren met pensioen en was het allang niet meer cool om een beugel te dragen. Nee, nu wilde ik zelfs niet meer. Op mijn leeftijd is het toch niet charming om met een buitenboordding te lopen?
Met kerst was ik bij mijn ouders en mijn oom was er ook. We zaten midden in een gesprek toen hij opeens afkeurend naar mijn mond keek en zei: "Die tanden van jou zijn wel heel slecht geworden hoor K, misschien moet je er toch wat aan gaan doen?"
Ik heb geen klomp, maar als ik er een had gehad, dan brak die. "Ik wil nu geen beugel meer en van jou mocht het nooit, weet je nog?"
Hij wist het nog. En hij adviseerde me er toch eens met een orthodontist over te gaan praten.
Dus toen ik een paar maanden geleden bij mijn 'nieuwe' tandarts was, ben ik er toch maar eens over begonnen. "Zou ik zeker doen", antwoordde hij. "Ik verwijs je wel naar mijn vriend door".
"Er is alleen een ding", zei ik. "Ik wil niet zo'n buitenboordmotording".
Hij begon te lachen: "Die krijg je als volwassene ook helemaal niet meer. Er zijn nu heel veel verschillende beugels. Je kan er zelfs een van wit porselein nemen, die zijn heel mooi. Dat is wel een beugel, maar ook een mondsierraad".
Ik was om. Dit meisje heeft over twee weken een afspraak bij de orthodontist. Ik krijg een beugel mondsierraad. Twee vliegen in een klap; mijn tanden gaan weer recht staan en een meisje kan natuurlijk nooit genoeg sierraden hebben.

Categorie: levenstekens

11 Mei '06 - 17:18

de tandeloze ober

"Laten we hier maar gaan eten", opperde een van ons.
We hadden het allemaal koud en wilden ergens naar binnen. We waren net van Amsterdam naar Zandvoort gereden in een cooper cabrio. Hoewel we met z'n drieën op de achterbank geperst hadden gezeten, was het toch nog al freezing. En in Zandvoort was het al helemaal niet zo lekker warm als in de hoofdstad.
"Goed plan", vond de rest. En dus liepen we naar binnen. Het zag er al een beetje raar uit, binnen. 'Ach', dacht ik. 'Zo zal een gewone strandtent er wel uit zien'. De laatste jaren ben ik eigenlijk alleen maar in hip en happening tenten geweest, waar veel oog is voor detail. Dat was hier niet. Het was, om maar eens statement te gebruiken, nog al karig. Wat houten tafels met dito stoelen her en der en een standaard waxinelichtje erop. Hier en daar en plant, maar dan had je het qua luxe wel gehad. Maar de keuken bleek Thais te zijn en daar had ik wel zin in.
"Komen jullie eten", kwam de ober vragen.
Wij knikten.
Hij kwam terug met menukaarten.
"Hij heeft geen tanden", fluisterde G over de tafel heen.
"Eh G, op dit soort dingen wil ik niet geattendeerd worden, vlak voordat ik ga eten", zei ik.
B barstte in lachen uit. "Alsof je straks een tand in je eten vindt".
We werden er opperst melig van. Hihi, wat een lol.
De tandeloze ober kwam terug om de bestelling op te nemen.
"Mag ik wat vragen? Wat is het verschil tussen de kip met zoetzure saus die op het bord staat en die op de kaart staat? Die op het bord is namelijk goedkoper."
"Het is dezelfde, maar die op het bord heb ik niet meer".
Vragend keken we elkaar aan. "Maar die op het bord is toch dezelfde.....", probeerde G nog.
"Ja maar die moet ik nog wegvegen".
G gaf de moed maar op. Enig gevoel voor logice bleek de tandeloze ober niet te bezitten. De rest plaatste zijn of haar bestelling en de ober liep naar de keuken. Een paar minuten later was hij terug met het bestek en papieren servetjes.
"Moet je kijken", zei A, "mijn bestek is helemaal vies".
Mokkend liep de ober naar de bar om A's bestek om te ruilen en serveerde later de borden uit.
"Eh meneer....mijn bord is ook vies", meldde B.
Ik, die vies van van alles is, begon het ergste te vrezen. 'Ik wil het niet weten', prentte ik mezelf in.
De ober liep weer weg en A vouwde haar servetje uit. Het papieren servetje bleek onder de vetvlekken en de smurrie te zitten. Nu was A's maat redelijk vol. Ze liep zelf naar de barman om om een nieuw servetje te vragen. Even later kwam de barman terug met een ketchupfles. "Je servet is niet vies hoor", zei hij. "De ketchupfles stond er op".
We waren al melig, maar nu waren we niet meer te houden.
Gelukkig bleek het eten wel lekker te zijn. Na het eten besloten we ergens anders heen te gaan, omdat het nu ook in de strandtent behoorlijk koud begon te worden. A en Am draaiden zich om om de ober te roepen. Vrijwel meteen draaide Am zich terug en riep: "Gatverdamme! Dit had ik nou niet willen zien".
"Wat was er dan", vroeg ik.
"De ober zat aan zijn kont te krabben".
"Ach, wees blij dat hij niet in zijn broek zat met zijn hand", probeerde ik nog grappig te zijn.
"Uh K....hij zat met zijn hand in zijn broek te krabben", antwoordde A.

Bij sommige dingen kun je maar beter niet te lang stilstaan en te veel aan denken. 'Ik wil het niet weten', prentte ik mezelf voor het eten in en daar probeer ik me aan te houden. Maar je begrijpt dat we deze strandtent niet als beginlocatie van onze Beachwalk gaan gebruiken (we waren namelijk aan het zoeken naar locaties in Zandvoort). Nee, de beginlocatie is nu de buurstrandtent.
Toen we naar huis reden lachtten we nog na om de tandeloze ober.
Vannacht kreeg ik migraine. Tijdens een van mijn migrainedromen dacht ik dat ik gisteravond ook gedroomd had. Dat bleek niet zo te zijn.

Categorie: levenstekens

09 Mei '06 - 19:51

mijn opa en oma's

In april werden mijn lieve opa en oma respectievelijk 91 en 86 jaar oud. Toen ik dit een tijd terug aan een goede vriendin vertelde zei zij: "Jij hebt toch nog een opa en twee oma's?"
Ik knikte. "Dat is echt grappig", antwoordde zij. "Hitler is zo bezig geweest met het uitroeien van joden en jij bent de enige die ik ken van onze leeftijd die nog zo veel grootouders over heeft".
We moesten er om lachen. Wat een ironische bedoeling zeg. Niet alleen zijn mijn twee oma's en opa al bijzonder oud, ze waren ook nog allemaal zo 'goed'. En twee van de drie hebben elkaar nog. In oktober zullen ze zelfs 65 jaar getrouwd zijn. Terwijl ik vijftig jaar al zo verschrikkelijk lang vind klinken.
Tijdens de mei-dagen wordt mijn opa altijd onrustig. Niet alleen hebben deze oude mensjes bijna al hun familie verloren, mijn opa heeft ook nog gevochten in de oorlog. Vanuit Zwitserland kwam hij terug om uiteindelijk met zijn manschappen Zeeland te bevrijden. De verhalen over de vermoorde familieleden en de vlucht naar Zwitserland heeft hij me uitgebreid verteld, maar toen ik hem ooit vroeg of hij ook daadwerkelijk Duitsers vermoord had in zijn legertijd, liepen er opeens tranen over zijn wangen en heeft hij een paar uur niks meer gezegd en apatisch voor zich uit zitten staren.
Mijn moeder vertelde haar ouders dit jaar de eerste dagen van mei geen televisie te kijken. Toch deden ze het, omdat ze 'het' willen zien. Waarom begrijp ik niet. Ze weten hoe het was, waarom zou je jezelf pijnigen met alle gevolgen van dien. En hoewel hij toch altijd uit zijn doen is, begin mei, begon mijn opa zich voor het eerst wel heel raar te gedragen.
Lies, de hulp die al twintig jaar voor mijn familie werkt, barstte bij mijn moeder opeens in tranen uit. Mijn opa had haar beschuldigd van diefstal. Mama was furieus, maar toen zij opa hiermee confronteerde, kon hij het zich niet meer herinneren en had ze ineens alleen maar medelijden met haar vader.
Mijn opa en oma's zijn niet alleen oud, ze worden het nu ook. Mijn opa en oma's die er altijd geweest zijn en waar ik zo superblij mee ben. Ik zou niet weten wat ik zonder ze zou moeten, zo verschrikkelijk veel houd ik van ze. Maar voor het eerst maak ik me zorgen, grote zorgen. Dat ze er opeens niet meer zullen zijn. Dat ik op een dag gebeld word met het slechte nieuws.
Mijn opa en oma zijn in oktober 65 jaar getrouwd, ik hoop maar dat ze het halen.

Categorie: gezien

06 Mei '06 - 13:20

dodenherdenkingen

In anderhalve week tijd maakte ik 3 dodenherdenkingen mee. De dinsdag 25 april was namelijk in Israël de dag dat de doden van de shoah herdacht werden. 4 mei vloog ik terug. A en ik vroegen aan de purser van El Al of om acht uur de film onderbroken kon worden. Dat gebeurde. Helaas wist niet het hele vliegtuig wat er aan de hand was. De Israëli's hadden hun dodenherdenking immers al een week eerder gehad. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet herdenk, maar een gezamelijke dodenherdenking heeft toch meer impact.
De meest indrukwekkende dodenherdenking was die van afgelopen dinsdag. Toen herdacht Israël haar gevallen soldaten en de burgerslachtoffers. Jom Hazikaron heet die dag. Wij gingen naar de middelbare school van mijn neefjes en om acht uur gingen alle luchtalarmen in het hele land af. De gillende sirenes snijden door je ziel en toen meer pijn dan de twee minuten stilte die wij houden. Iedereen in Israël heeft wel iemand verloren. Een zoon, dochter, vriend of vriendin. Een neefje, de buurvrouw of een ouder. En ga zo maar door. Na achten lazen de scholieren van de examenklas de namen voor van de slachtoffers die bij hun op school hadden gezeten. Mijn neef fluisterde in mijn oor: "In juli gaan de kinderen die nu voorlezen het leger in". Ik keek naar de gezichten van de kinderen. Want het waren nog kinderen. Pubers met dromen en hoop voor de toekomst. Volgend jaar leeft misschien een van deze kinderen niet meer. Volgend jaar leeft misschien een van de mensen die om me heen stonden niet meer. Ik kreeg het koud, heel koud.
Tijdens een van de lezingen in het ziekenhuis vertelde een arts: "We can control cancer, but we cannot afford it".
We kunnen wapens kopen om elkaar te bestrijden, maar we kunnen deze kloteziekte niet bestrijden omdat we gvd geen geld voor hebben. Ik hoop dat er ooit een dag komt dat geen een ouder ter wereld zijn kinderen naar het leger hoeft te sturen en dat we ons geld kunnen gebruiken om ziektes te bestrijden en niet elkaar.

Categorie: levenstekens

05 Mei '06 - 10:41

terug

Er is zo veel wat ik vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen en dat ik de woorden voor mijn belevenissen niet kan vinden. Ik denk dat ik alle herinneringen eerst maar eens een plekje ga geven en ga genieten van mijn vrienden en de zon. De annekdotes komen later wel. Het is goed om terug te zijn.

"Dat is een voordeel van reizen: het verruimt de blik en scherpt ons in, hoe verrukkelijk het thuis is."

- Simon Carmiggelt

Categorie: levenstekens

03 Mei '06 - 22:20

de laatste avond

Ik heb mijn koffer net gepakt. Hij zit vol, boordevol. Maar niet half zo vol als mijn hoofd en hart. Die zijn gevuld
met mooie herinneringen, nieuwe vrienden, ideeen (ik heb geen trema op een Israelisch toetsenbord), hoop voor de toekomst, informatie, dromen, afspraken en ga zo maar door. De afgelopen week was hectisch, vermoeiend maar oh zo waardevol. Niet alleen de conferentie was super, maar ook het familieweerzien met als hoogtepunt mijn neefje die twee dagen eerder terug kwam van zijn wereldreis om mij nog een avond te zien. Kortom; het was geweldig. Morgen stap ik in het vliegtuig terug. Ik heb zin om mijn ouders, zusje, poezen en goede vrienden S, Y, D en ga zo maar door weer te zien. Morgen stap ik in het vliegtuig. Ik kom terug als een rijker mens, mijn hoofd en hart gevuld met dingen die niet door geld overtroffen kunnen worden.