Desalniettemin

Categorie: levenstekens

24 April '06 - 19:11

coexist

Morgen ga ik naar Israël voor het goede doel. Tenminste, dat is een goed excuus. Want ik wil al jaren terug naar mijn geboorteland. Bijna twintig jaar geleden was ik er voor het laatst. Als je daar geboren bent, moet je in militaire dienst, ook als vrouw. En daar had ik geen zin in. Ik hou van Israël, maar ik ben hier opgegroeid en om nou twee jaar van mijn leven in legergroen rond te lopen... Hoewel die kleur me echt fantastisch staat is dat niet mijn missie.
Gelukkig heb ik nu alle officiële documenten en hoef ik niet bang te zijn dat ze me daar willen houden.
Of ik niet bang ben, die vraag heb ik de afgelopen dagen behoorlijk vaak gehoord. Nee, ik ben niet bang. En gelukkig ben ik ook niet snel bang te maken. Want als ik al die verhalen van bekenden hoorde en ik was bang aangelegd, dan had ik nu mijn vlucht geannuleerd. Ik denk dat Amsterdam op dit moment net zo onveilig is als Jeruzalem en ik voel me hier ook veilig dus waarom daar niet.
Gistermiddag ging ik een drankje drinken met vriendin Y en vriend S. Voor de grap hebben we wel al mijn spullen verdeeld. Dan hoeft daar geen onduidelijkheid meer over te zijn. Vriend S krijgt Bada Bing en Y neemt Mr. Bojangles. Hoef ik me ook geen zorgen meer over te maken.
Nee, ik ben niet bang. Ik ga genieten van mijn geboorteland. En ik ga dingen leren. Over het Hadassah ziekenhuis. Ik ga mensen ontmoeten die uit allemaal verschillende landen komen. En ik ga Palestijnen ontmoeten. Eindelijk, want ik ken er geen een. Ik ga dialogen voeren, ik ga praten. En hopelijk ga ik vrienden maken. En hopelijk kan ik op mijn manier een heel klein beetje, al is het maar minuscuul, bijdragen aan vrede. Vrede in mijn geboorteland. Het land van mijn voorvaderen van mijn volk en het land van de voorvaderen van de Palestijnen. Wat zou het mooi zijn als er over een aantal jaar niemand meer bang hoeft te zijn in Israël en Palestina. Geloof is een belachelijk iets. Budhisten zeggen: 'Ik dank mijn bestaan aan jouw bestaan'. Dat is waar het om moet draaien in het leven. Coexist, de universele rechten van de mens:

Art. 1.
Alle menselijke wezens worden vrij en gelijk in waardigheid en in rechten geboren. Zij zijn begaafd met rede en geweten en moeten elkaar bejegenen in een geest van broederlijkheid.

Art. 2.
Een ieder mag zich beroepen op al de rechten en al de vrijheden die in deze Verklaring worden afgekondigd, zonder enig onderscheid, met name van ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of elke ander opinie, nationale of sociale afkomst, fortuin, geboorte of elk andere toestand. Bovendien zal geen onderscheid gemaakt worden dat berust op het politiek, administratief of internationaal statuut van het land of van het gebied waarvan een persoon onderhorige is, hetzij dit land of gebied onafhankelijk ofwel onder trustschap, niet-zelfbesturend of aan enige beperking van soevereiniteit onderworpen is.

Art. 3.
Elk individu heeft recht op het leven, de vrijheid en de veiligheid van zijn persoon.

Vrijdag vijf mei ben ik weer terug. Lehitra'ot, salaam en shalom!

Categorie: levenstekens

22 April '06 - 15:12

dierenmensen en stomme mensen

Het wordt weer zomer. Hartstikke fijn, behalve dat ik niet begrijp dat mijn katten onderhand niet kaal zijn. Zo veel haar stofzuig ik elke dag weg, de volgende dag ligt het er gewoon weer. Irritant, maar ik heb het er voor over. Dolblij ben ik met die ellendelngen. Als ik thuis kom, verwelkomen ze me en zwermen ze om me heen. Als ik op de bank een boek lees, ligt Bing knorrend op schoot en heel af en toe komt Bojangles me kopjes geven. Ik zou niet meer zonder kunnen.
Gisteren ging ik bij de dierenarts speciaal voer halen voor Bojangles diëet. Ik kletste even met de assistente en vroeg haar bij wijze van grap of ze niks verkochten tegen het verharen.
"Ja lach er maar om", zei ze met verontruste blik in haar ogen. "Op dit moment wordt er hier een geopereerd de vriend van zijn baasje uit het raam is gegooid omdat er haren op zijn overhemd zaten.
"Dat meen je niet", riep ik.
"Dat meen ik wel. Regelmatig krijgen we hier mishandelde dieren. Vorig jaar hadden we zelfs een zwerfkat die zo lang geschopt was door jongens op straat dat hij toen hij hier binnen werd gebracht overleed. Een mevrouw die het zag gebeuren, belde de politie, maar dat was al te laat".
"Daar wordt ik nou echt verdrietig van", vertelde ik haar.
"Ik ook. Vooral omdat het niet eens meer in de krant komt. Omdat het zo vaak gebeurt hier in Amsterdam".
"Die mensen moeten levenslang krijgen".
Ze knikte. "Weet je wat ik vind? Mensen die niet van dieren houden, zijn gewoon geen leuke mensen".
"Ik ben het volledig met je eens. Je hebt dierenmensen en stomme mensen".

Categorie: levenstekens

20 April '06 - 20:20

het Jumping Amsterdam Openingsgala

Via mijn werk kom ik op de leukste feestjes terecht. Concertkaartjes koop ik bijna niet meer. Norah Jones, the Stereophonics, Robbie Williams, the Stones en U2, ik zag ze allemaal op uitnodiging. Filmpremières, after party's, the TMF Awards, Gouden Loekies, ga zo maar door. Ik word er voor uitgenodigd. Soms is het zelfs zo erg dat ik geen zin meer heb in feestjes. Vooral in december, dan is het gewoon even te veel. Ik weet, dit klinkt superblasé, maar toch is het zo dat bepaalde evenementen me echt nog heel erg blij kunnen maken. Gisteravond was zo'n avond. Samen met collegavriendin S werd ik uitgenodigd voor het openingsgala van Jumping Amsterdam.
Om zeven uur stipt leverden we, strak in galakleding, S haar auto in bij de Valet Parking. Wat onwennig gingen we naar binnen. Zou het leuk worden? We werden hartelijk verwelkomd door de directeur van de Hippische Bond en de directeur van Jumping Amsterdam. We omzeilden de diverse cameraploegen en gingen aan een tafeltje staan. Wat is het heerlijk om gewoon mensen te bekijken. We nipten aan onze wijntjes en vroegen ons ondertussen af wie iedereen nou ook al weer was. Zo veel bekende gezichten, maar waar kenden we ze nou van? Ruiters en amazones hebben altijd een cap op en paardrijkleding aan, dus als ze opeens in gala outfit voor je neus staan is dat wel anders. En dan waren er ook nog al die andere bekende koppen. Soms was het duidelijk, soms ook niet.
Onze tafel tijdens het diner was geweldig. Allemaal leuke, gezellige, jonge mensen met wie we al snel een klik hadden. We lachten wat af. Toen opeens de hele tafel links van ons op het podium moest komen, hadden we pas door dat dit de tafel met de beste ruiters en amazones ter wereld was.
We genoten van de springshow en het vierspan die om ons heen reed. Midden in de bak stonden namelijk alle tafels op een soort verhoging. Toch was het hoogtepunt van de avond het spastische meisje dat niet uit zichzelf kon bewegen, maar door paard te rijden zoveel meer ontspannen werd, dat ze had leren praten. Haar grootste droom was om op Jumping Amsterdam te rijden. En dat deed ze ook. Voorop bij een topamazone. Daarna was er een veiling voor the Johan Cruijf Foundation. Om ons heen werd flink geboden, maar wij durfden nauwelijks meer te bewegen omdat we dan bang waren dat de veilingmeesters zouden denken dat we een bod uit brachten. Een uur privéles van Jeroen Dubbeldam lijkt me geweldig. Maar niet als het 25.000 euro kost. Het was prachtig om te zien. Vooral omdat mensen het dus zo fijn vinden om te laten zien dat ze geld hebben en opeens flink gaan bieden.
Rond een uur of half twaalf, gingen we naar huis. Moe maar voldaan. Wat zijn we soms een mazzelaars. We werken kei- en keihard, maar we krijgen er zoveel mooie dingen voor terug. Nooit zal ik de trotse blik van het spastische meisje vergeten. En wat ben ik een bofkont dat ik erbij was, toen haar grootste droom uit kwam.

Categorie: levenstekens

18 April '06 - 22:29

twijfel

R, een goede vriend van mijn vader, vertelde mij ooit: "Als je twijfelt, dan moet je het gewoon doen, altijd". Ik had hem namelijk net verteld dat ik twijfelde of ik een oude vriendin een condoleancebrief moest sturen. Haar vader was overleden, maar we hadden al jaren geen contact meer.
R heeft eigenlijk altijd gelijk. Na mijn vader is hij een van de meest inspirerende mensen die ik ken.

Zondagavond had ik de date. Het was perfect, althans bijna. Hij hield deuren voor me open. We kletsen urenlang over van alles. Ik moest enorm om en met hem lachen. Hij is boeiend, gedreven, intelligent, leuk en aantrekkelijk. Om een uur ging de kroeg waar we waren dicht en ik vond het jammer om naar huis te gaan. Bij mijn voordeur namen we afscheid. En toen kwam het ongemakkelijke moment. Ik ging hem niet mee naar boven vragen. We bogen naar elkaar toe en gaven elkaar twee zoenen. Op elke wang een. "Tot snel", riep hij.
Vlak voordat ik ging slapen stuurde ik hem een sms. Dat ik het heel gezellig had gevonden. Hij sms'te terug dat hij dat ook vond en wenste me een goede nacht.
Hij is perfecht. Maar er was geen geflirt, geen spannende blikken, geen 'per ongeluk' elkaars benen raken onder de tafel. Op de zoenen aan het begin en het eind van de avond na, was er uberhaupt eigenlijk geen fysiek contact. Ik ga hem niet bellen. Als hij belt dan vind ik het superleuk om nog wat af te spreken. Want hij is een topvent. Ik weet ook dat soms liefdes kunnen groeien. Op een van mijn allerleukste relaties was ik in het begin niet verliefd. Maar toch twijfel ik. En ik weet dat R altijd gelijk heeft met zijn 'als je twijfelt dan moet je het gewoon doen', maar ik weet niet of dat voor de liefde geldt.

Categorie: levenstekens

16 April '06 - 19:21

de date

Woensdag tijdens het Pesach (joods pasen) diner vertelde O, een hele oude vriend van mij, dat hij een nieuwe vriendin had. "Wat leuk", riep ik. "Maar waar is ze?"
"Ze woont in het buitenland", vertelde hij.
"Oh, maar hoe heb je haar dan leren kennen?"
"Via Internet. Op een joodse datingsite".
"Dat meen je niet", was mijn eerste reactie. Maar toen bedacht ik dat best veel vriendinnen van mij tegenwoordig op relatieplanet en dat soort sites actief zijn, dus ik vervolgde wat snel: "Wat grappig. Vertel...."

De volgende dag dacht ik opeens weer aan de datingsite. En omdat ik toch wel wat nieuwsgierig ben, besloot ik erop te kijken. Ik was perplex. In mijn hoofd zat namelijk een beeld dat mensen die echt desperaat zijn naar zo'n site gaan, maar het tegendeel werd bevestigd. Want toen ik de foto's op de site bekeek, zag ik allemaal leuke, mooie en jonge mensen. Geen mensen die in 'het echte leven' muurbloempjes zouden zijn of geen mensen zouden kennen en leren kennen.

Vrijdagavond liet ik de site zien aan vriendin Y. "You should definitely registrate", zei zij. "It's very hard to fiend a good partner nowadays, this seems easy". (Vriendin Y is engelstalig).
"Ik weet het niet. Ik schaam me een beetje", vertelde ik haar.
"Why?"
"Nou omdat ik niet wil dat bekenden zien dat ik me registreer. Het lijkt toch een beetje desperate".
"No it isn't".
"Okay, okay, als ik terug kom uit Israël registreer ik me".

Vanmorgen zat ik in mijn badjas achter de pc. Opeens bedacht ik: 'Oh wat the fuck. Ik registreer me nu gewoon al. Wat maakt het ook allemaal uit. Y heeft gewoon gelijk'.
Toen ging mijn telefoon. Het was een onbekend nummer. "Allo K", zei een stem die mijn naam op z'n frans uitsprak. Het bleek T te zijn. T is een franstalige Belg die naar Amsterdam verhuisd is en ik een paar weken geleden ontmoette tijdens een shabbath etentje van vrienden. Een hartstikke leuke jongen waarmee ik kon lachen, charmant was en zo fucking sexy sprak met zijn franse tongval. En een jongen die ik natuurlijk bekeken had met mijn single blik. Zo van 'is het wat of zou het wat kunnen zijn'. Het was wat. Maar ik had geen idee dat hij vond dat ik ook wat was. Tot hij vandaag opeens belde en me mee uitvroeg. Vanavond al!
Ik sms'te vriendin Y: I've got a date!
Ze sms'te terug: Already? From the jewish dating?
Ik grinnikte erom en sms'te: Well it's jewish dating but not from jewish dating.

Tjonge, jonge, jonge. Heb ik opeens een date. Ik heb maar even gewacht met registreren.

Categorie: levenstekens

15 April '06 - 14:55

Territoriumdrift in bed

Als we vroeger op vakantie gingen, sliep ik vaak met mijn zusje in een tweepersoonsbed. Hartstikke gezellig natuurlijk, behalve dan dat het vrij regelmatig voor kwam dat ik uit bed lazerde. Mijn zusje schoof tijdens het slapen steeds een stukje naar me toe en uiteindelijk duwde ze maar helemaal uit bed. Ik nam m'n verlies en kroop er aan de andere kant weer in. Vaak herhaalde het Kaat - uit - bed - drukken zich dan nog eens. En nog eens. Soms ging ze ook nog eens diagonaal liggen. Kon ik helemaal nergens meer slapen. Of ik rolde mezelf op en lag als een gekruld wormpje op het klein beetje bed wat nog over was. Uiteindelijk heb ik van mijn ouders geëist dat we twee losse bedden zouden krijgen.
Toen ik later vriendjes kreeg en daar het bed mee deelde, trok ik vrij snel de conclusie dat ik bedverdedigwatje ben. Nachten spendeerde ik met het terugtrekken van dekens, of het wegduwen van vriendjes.
"Waarom maak je me wakker?"
"Omdat je me uit bed duwt".
"Het is toch lief dat ik tegen je aan kom liggen".
"Ja heel lief, maar dan moet er voor mij wel plek over blijven om uberhaupt te liggen".
was een vaak gevoerde conversatie in mijn slaapkamer.
Nu ik sinds kort weer vriendjesloos ben, bedacht ik dat dat ook zijn voordelen kon hebben. De poezen mogen weer bij me slapen en niemand trekt de deken bij me vandaan. Het bed is van mij en van mij alleen. Alhoewel.... De laatste nachten wordt ik regelmatig wakker omdat er nog maar een heel klein stukje bed over is. Allebei de katten liggen uitgebreid op mijn plek en als ik wakker wordt en ze opzij probeer te schuiven, maken ze geen aanstalten om uit zichzelf mee te werken. Uiteindelijk ga ik maar weer aan de andere kant van het bed liggen, maar dan herhaalt de geschiedenis zich.
Ik kan maar een ding concluderen. Ik ben een dramatisch bedverdedigwatje. Territoriumdrift heb ik wel, maar duidelijk niet in de slaapkamer. Ik denk dat ik vannacht maar op de bank ga slapen.

Categorie: levenstekens

13 April '06 - 19:06

het telefoontje van de kapper

"Hallo met Sandra van kapper X, zou je ons even kunnen terugbellen? Ik heb iets leuks voor je", had ze ingesproken op m'n voicemail.
'Iets leuks, iets leuks', vroeg ik me af. Wat voor leuk nieuws zou de kapster me in godsnaam kunnen brengen? Had iemand soms verteld dat ik m'n haar toch een tikkeltje te blond vond geworden en wilde ze mijn coupe nu gratis herstellen? Nee dat kon het niet zijn. Er gaat maar een vriendin van mij naar dezelfde kapper en die was vlak voor mij geweest. Maar wat was het dan? Eureka! Het moest de Amerikaan zijn. Die had natuurlijk gebeld voor mijn nummer. Maar sterrenkappers zijn discreet, dus ze hadden niet zo maar mijn nummer gegeven. Ach dat moest het zijn. Wat schattig! Ik was hem al bijna vergeten. Superleuk dat hij toch zo contact zocht.
Met kloppend hart belde ik de kapper.
"Met Xaviera, kapper X. Heeft u een momentje?"
"Ja hoor". Tuurlijk heb ik een momentje. Ik ben namelijk helemaal niet ongeduldig.
Het momentje duurde een minuut of drie. Ondertussen bedacht ik hoe ik zou gaan reageren.
"Jaaaa met Xaviera bedankt voor het wachten".
"Hoi Xaviera, je spreekt met Kaat. Sandra had voor mij gebeld".
"Ik roep haar even. Doei".
"Doei".
"Hoooooi, met Sandra. Fijn dat je terugbelt. Alles goed?"
"Ja hoor met jou?" Skip die beleefdheidspraatjes nou maar en kom gewoon met het nieuws; de leuke Amerikaan, wat is zijn nummer en ja je mag mijn nummer aan hem geven'.
"Alles gaat perfect. Ik heb toch zoiets leuks voor je", haar woorden leken wel minuten te duren. "Weet je nog dat je hier zaterdag was?"
'Ik ben niet sinds kort gaan dementeren en er is niks mis met mijn geheugen. Ik weet nog wat ik zaterdag gedaan heb'. "Ja dat weet ik nog, hoezo?" Ik probeerde zo nonchalant mogelijk te klinken ondanks ik de reden voor haar telefoontje natuurlijk allang wist.
"Ik vertelde je toen toch over die show waar ik aan mee mag doen. Die grote kappersshow?".
Wat had dit in godsnaam met de Amerikaan te maken? "Ja dat vertelde je".
"Het leek me zo leuk als jij mijn model zou worden. Want jij hebt zulk uitdagend haar. Moeilijk maar uitdagend. En mooi. En niemand gebruikt tegenwoordig krullend haar. Zou jij misschien willen?"
"Eh, ik weet het niet". 'Fuck, fuck, fuck. Wat is dit nou?'
"Ah toe nou. Het is de avond voor koninginnedag en het wordt heel gaaf. Ik hoef niet te knippen alleen maar een mooi kapsel te maken en jouw haar is daar zoooooo geschikt voor. En je hebt een prachtig gezicht. Heel goed voor een bijzondere coupe".
"Dan kan ik niet. Ik zit dan in het buitenland. Sorry!"
"Wat jammer zeg. Nou ja, niks aan te doen, ga ik iemand anders zoeken. Volgende keer beterr".
"Ja de volgende keer beter ja".

Ik hing op. Toch min of meer teleurgesteld. Ik heb geen date met de Amerikaan. Wel heb ik uitdagend, moeilijk, mooi en geschikt haar. En een prachtig gezicht, niet te vergeten.
Nou ja, dat is tenminste iets.

Categorie: levenstekens

10 April '06 - 19:06

Murphy

Oh wat heb ik toch een bloody hekel aan Murphy. Misschien ken je wel, die eikel die die wet heeft opgesteld, dat als er een ding mis gaat, alles maar mis moet gaan. Sukkel. Tssss.
Afgelopen zaterdag kreeg ik opeens hoofdpijn. Ik weet niet of het aan mijn fysieke toestand lag, of dat het blond van de highlights thuis toch iets blonder leken dan bij de kapper. En ik voor de spiegel oprecht schrok van de coupe die hip moest zijn, maar leek op een slechte coupe soleil.
Ik nam een ibuprofen en ging maar even slapen. Mijn afspraak stond toch pas om negen uur. Om kwart voor acht werd ik wakker. De hoofdpijn was weg, maar verder voelde ik me nog steeds niet echt florissant. 'Zal ik afbellen', dacht ik nog. Maar dat vond ik lullig. Bovendien sprak het feestduiveltje op m'n linkerschouder het verstandige engeltje op mijn rechterschouder tegen. Ik stuurde een sms dat ik een half uur later zou zijn en bakte een eitje. 'Wat is dat toch voor rare geur,' vroeg ik me af toen ik het eitje in de pan gooide. Mijn eitje bleek niet meer 'goed' te zijn. Bedorven. Die kon dus meteen de vuilnisbak in. Ik ging op een trapje staan om afbakbroodjes van de plank te pakken. Toen ik er naar greep tikte ik twee van mijn mooie Ittala wijnglazen om. Dag 30 euro. Ach scherven brengen geluk, maar niet als Murphy zijn zinnen op jouw mooie avond heeft gezet. Ik liep naar de kast om de stofzuiger te pakken. Maar daar kreeg ik met geen mogelijkheid het snoer uit. Leuk zo'n inrolsysteem, vooral als het werkt. Met de kruimeldief zoog ik de scherven op.
Toen ik iets later voor mijn klerenkast stond had ik geen idee wat ik aan wilde trekken. Een hele kast vol met kleren en toch geen inspiratie. Uiteindelijk trok ik maar gewoon mijn zwarte broek en dito topje aan.
Om half tien in het College Hotel aangekomen, bleek ik de eerste te zijn. Vervolgens wachtte ik een kwartier op de rest en toen ze er eindelijk waren, merkte ik dat ik een beetje op was. 'Waarom was ik in godsnaam toch de stad in gegaan?' Maar ja, ik was er nu toch, dus moest ik er maar het beste van maken. Gelukkig wilden ze wel de Pijp in. Maar de Pijp is sinds een aantal jaar flink aan het uitbreiden met leuke kroegen en barretjes dus waar gingen we heen? Het werd 1820. Stiekem keek ik over de schouders van mijn vriendinnetjes heen, of ik ergens het fijne Amerikaanse heerschap kon ontdekken. Terwijl ik er zelf een pesthekel aan heb als vriendinnetjes over mijn schouder aan het turen zijn naar leuke mannen. Ik bestelde nog maar een biertje, maar ook de drankjes brachten me niet in de zaterdagavond stemming. Ik zat er bij als een dood vogeltje. Alhoewel? Een dood vogeltje had waarschijnlijk meer energie.
Dit was duidelijk niet mijn avond. Ik had geen zin om op zoek naar de Amerikaan te gaan. Ik had niet echt zin om te kletsen en ik voelde de wallen gewoon onder mijn ogen groeien. Als de Amerikaan me in deze staat zou tegenkomen dan had het toch geen zin. Hij zou denken dat ik een saaie muts was, wat ik natuurlijk helemaal niet ben.
"Vinden jullie het erg als ik zo ga", vroeg ik aan D en Peper. Gelukkig wilde Peper ook naar huis omdat ze zich niet lekker voelde.
Om half twaalf zat ik op de fiets naar huis. Voor de tweede keer die avond vroeg ik me af wat die rare geur toch was. Toen ik mijn fiets voor mijn deur zette begreep ik het. Er had iemand in mijn fietstas gepist.
Om twaalf uur ging bij mij het licht uit. Letterlijk en figuurlijk.
Of ik de fijne Amerikaan nog tegen ga komen? Geen idee. Als het aan Murphy ligt niet geloof ik. Maar Murphy is dan ook een enorme klootzak.

Categorie: levenstekens

08 April '06 - 17:10

flirten bij de kapper

"Neem daar maar even plaats", zei de kapster tegen me. Ik ging zitten in de ultramoderne maar toch comfortable rood gelakt leren kappersstoel.
"You can take place over there", zei de andere kapper tegen iemand die ik nog niet kon zien terwijl hij naar de stoel naast mij wees. Ik keek in de spiegel wie er naast mij moest gaan zitten. Degene bleek een uiterst prettig om te zien heerschap te zijn. Hij ging zitten en zei verlegen 'hi' tegen me. "Hello", antwoordde ik terug en glimlachte lief.
Ik bekeek mezelf in de spiegel. Met mijn natte krullende haar zag ik er best sexy uit. Mijn lipgloss zat nog en gelukkig had die YSL wallenverberger vanmorgen wonderen gedaan om de kater van gisteravond te verbergen.
"It's cold outside, don't you think so", probeerde het fijne heerschap te smalltalken.
"Yes, it's a lot colder than it looks". 'Maakte ik nou een goede Engelse zin? Nee fuck, dat leek nergens op. Verdomme, heb ik de eerste jaren van mijn leven continu Engels gesproken, vergeet ik die kennis als ik hem een keer echt nodig heb'.
"I have a desperate urge for spring", ging hij smalltalkend verder.
"Oh yes, I so understand what you mean", knikte ik terwijl ik dacht: 'Oh please, ga niet die fijne krullen afknippen'.
"Okay", onderbrak mijn kapster bruut ons gesprek. "Ik ga eerst de highlights er bij je inzetten en daarna ga ik het knippen. Iets lichter als de vorige keer?"
Ik knikte. Het kon me helemaal niet schelen. Het enige waar ik me opeens zorgen over aan het maken was dat ik er over een minuut of vijf belachelijk uit zou zien met al die folietjes in mijn haar. Nu nog maar even snel mijn best doen een verpletterende indruk achter te laten zodat hij die absurde folietjes van zo over het hoofd zou zien.
"Do you live here", vroeg ik hem.
"Yes I do. I work for a 'grote Nederlandse bank die tot voor kort mijn customer was' ('joehoe voor de gespreksstof')".
"Cool ('how childish klonk dat?'), I used to do work for them as well".
"You're kidding! What did you do?"
Ik begon een oninteressant verhaal over mijn werkzaamheden, maar gelukkig leek hij het heel boeiend te vinden.
Zijn kapper kwam van achter aanlopen en begon met zijn hand door zijn krullen te gaan ('wil ik ook, wil ik ook'). "What do you want?"
Daar ging mijn gesprek! Ondertussen kwam mijn kapster ook nog terug met haar karretje vol verf en folie en begon mijn haar te bewerken.
Het fijne heerschap liep na het uitleggen van wat hij wilde naar de wasbak en kwam een minuut of wat later terug.
Hij kletste met zijn kapper en ik probeerde zijn gesprek op te vangen terwijl ik ook nog probeerde de vragen van mijn kapster te beantwoorden.
"Goed, dit moet een een tijdje inwerken", zei mijn kapster toen ze klaar was. "Dan doe ik nu meteen je wenkbrauwen even".
Fuck, fuck, fuck. Helemaal vergeten. Ik zou ook nog mijn wenkbrauwen laten epileren. Daar ging mijn met zorg opgebouwde reputatie.
Een paar seconde later hing ik achterover in mijn stoel terwijl de kapster met een pincet mijn wenkbrauwen van de overtollige haartjes ontdeed.
Toen ze klaar was, bekeek ik mijn met rode vlekken omhulsde brauwen en had ik een knalrood hoofd van het hangen.
"Zo, ready", hoorde ik de kapper naast me. "Do you need wax in your hair?"
Hij knikte, maar ik durfde niet meer goed naar hem te kijken. Een meisje met folies in haar haar, opgezwollen rode wenkbrauwen en een hoofd als een kreeft, laat nou niet echt de impressie achter supersexy te zijn. Ik deed alsof ik heel druk een tijdschrift aan het lezen was en hield als bewijs het boekje pal voor mijn gezicht.
"What are your plans for the weekend", vroeg de Amerikaan. 'Had hij het nou tegen mij?' Ik keek stiekem langs mijn tijdschrift. Hij zat inderdaad naar mij toegedraaid.
"Eh... I am going out with friends....girlfriends". 'Lief glimlachen, lief glimlachen, met je meest sexy glimlach kun je het nog een beetje redden!'
Zijn kapper kwam terug en begon de wax in zijn haar te kneden.
"I am going out with friends too, where are you going, maybe we'll bump in to eachother".
'Joehoe, for het bumpen'. "I am going to the Pipe ('nee, zeg nou gewoon Pijp dan begrijpt hij het ook wel'), I think".
"Cool ('joehoe, hij zegt het ook'). Hope to see you".
Hij gaf me een knipoog en stond op.

Ik weet niet wat mijn vriendinnen van plan zijn, maar we are so going to the Pipe tonight.

Categorie: levenstekens

06 April '06 - 19:46

het bellende Brabantse meisje

Ze kwam druk telefonerend de treinwagon binnen, het meisje met het Brabantse accent, en plofte tegenover me op het vierzitsbankje. Ik vind het altijd vervelend als er nog genoeg lege vierzitsbakjes zijn, dat iemand dan juist bij mij komt zitten. Geen idee waar het aan ligt, maar op de een of andere rare manier trek ik altijd mensen aan in half lege treinen. Ik kwam net terug uit Parijs en had totaal geen zin in gezelschap, vooral niet van een meisje dat keihard zit te telefoneren. Ik bekeek haar goed. Ze was nog al groot, lomp en jongensachtig met haar korte haar waar totaal geen leuk model in was geknipt. Haar gezicht was bloot, ze droeg geen make-up en haar kleding was zo niet meer modieus. Nee, ze was totaal niet mijn type, het meisje met het Brabantse accent.
Toen ze ook nog haar voeten naast me op het bankje legde, had ze het voorgoed bij me verprutst. Ik schoof met een bozige blik mijn tas met spullen die ik in Parijs had gekocht bij haar vieze schoenen vandaan. Het kon haar niet schelen, ze tetterde door. "Jaaaa, ik ben ech naor een vet feest geweest. Ik kan geen boe of bah meer zeggen", riep ze.
'Houd dan gewoon je kop en ga een boekje lezen', dacht ik.
"Nee man, die heb ik ech vet gedumpt. Die liep ech keilang achter me aon en toen heb ik hem afgeblaft".
'Hoe vaak kun je vet zeggen en je blaft nog steeds', concludeerde ik.
Ze begon in haar tas te rommelen en viste haar agenda eruit. "Wat doe jij allemaal deze week", vroeg ze aan haar gesprekspartner. "Afspreken? Nou ik ben ech keidruk. Wach, ik pak effen mijn agenda om te kieken of ik nog een gaotje heb".
'Je agenda ligt allang op je schoot muts'.
"Nee dan kan ik nie. Ik wit nie of ik tied heb hoor. Ik zit echt keivol".
Ik gluurde naar haar agenda. De week die ze had opengeslagen was nog helemaal leeg. Alleen op woensdag stond er iets in haar agenda gekrabbeld.
"Densdag? Neu, dan ken ik ech nie. Dan heb ik met die gast afgesproken, je wit wel. Waor ik laatst over vertelde".
Ik had bijna zin om haar telefoon bij haar vandaan te grissen en te roepen dat haar agenda nog leeg was en dat ze maar wat liep te blaten.
"Joah, woensdag ken ik wel. Dan plemp ik die andere afspraok wel naor wat laoter". Druk begon ze op dinsdag te krabbelen; eten met Frans. "Okay, ik moe nu hangen, heb een ander lijntje, de ballen!"
Er was geen ander lijntje. Toen ze opgehangen had, belde ze zelf iemand anders en begon het hele riedeltje opnieuw. Dat ze zo vet en keidruk was en zo. Dat ze echt geen tijd had. Uiteindelijk maakte ze een afspraak met degene op dinsdag.
Elke seconde dat ze langer tegenover me zat, begon ik me meer aan haar te ergeren. Toen de trein station Ede/Wageningen naderde, hoopte ik met heel mijn hart dat ze uit zou stappen. Helaas bleef ze zitten.
Nadat ze haar dinsdagafspraak had opgehangen, belde ze weer iemand anders. "Hoooooi", riep ze enthousiast. "Met Enneke......oh shet! De voicemail". Ze begon te blozen en ik grinnikte. Ze schoof een beetje heen en weer, haar voeten raakten mijn tas.
"Vind je het heel erg om je voeten weg te halen", probeerde ik nog.
Ze schudde haar hoofd en wees naar haar telefoon.
"Uh, je spreekt met Enneke. Ik wil graog wat met je afspreken deze week. Als het jou uitkomt. Jammer dat ik je nie gesteren op het feest heb gesproken, maar je was zo druk dat ik je nie wilde storen".
'Dit is vast de jongen die je zogenaamd zo afgeblaft hebt', bedacht ik voor mezelf.
"Bel effen terug, als je tied hebt. Je hebt mijn nummer. Okay, de ballen!"
Vlak voor Utrecht kwam de conducteur binnen. "Haal jij je voeten eens van die bank", zei hij boos. Meteen trok ze haar voeten weg en liet met een rood hoofd haar OV zien. Toen hij uit het zicht was begon ze weer te bellen. "Oh moet je nou eens horen", riep ze. "Ik heb net vet de conducteur afgeblaft". Schaamteloos begon ze een verhaal te verzinnen dat de conducteur haar terecht had gewezen en dat ze hem had uitgescholden en mooi haar voeten nie had weggehaold.
Inmiddels haatte ik haar. Toen ze bij Utrecht aanstalten maakte om uit te stappen en haar gesprek afronde, kon ik mezelf niet bedwingen. Ik keek haar aan en zei heel rustig: "Wat ben jij een jokkebrok zeg".
Verschrikt keek ze me aan en liep snel naar de deur, alsof ze bang was dat ik haar wat ging aan doen. Niet onverstandig want ik was er bijna toe in staat.
Van Amsterdam naar Utrecht genoot ik van de rust in de coupé. Bellende, blatende, Brabantse meisjes in de trein, het zou verboden moeten worden.

Categorie: levenstekens

04 April '06 - 19:23

overdosis aan liefde

"In jullie gezin is geen gebrek aan liefde, maar er is juist een overdosis aan", concludeerde ooit een psychologe waar we met mijn familie een gesprek mee hadden.

Toen ik een klein meisje was, dacht ik dat het heel normaal was dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen hielden. Ik vond het al heel gek als papa's en mama's niet meer van elkaar hielden en gingen scheiden, maar dat er ook ouders bestonden die het gezelschap van hun kinderen niet op prijs stelden, kwam niet in mijn hoofd op.
Als zestienjarige had ik een korte tijd een vriendje. Zijn echte vader zat in de gevangenis en zijn nieuwe vader sloeg geregeld hem en zijn twee broertjes in elkaar als hij weer dronken thuis kwam. Zijn moeder deed er niks aan. Ooit vertelde hij me dat ze gezegd had dat als het hem niet beviel bij hun thuis dat hij dan maar een ander huis moest gaan zoeken. Ik was in shock. Als zestienjarige dacht ik nog dat ik de hele wereld kon redden en ik voelde me machteloos dat mijn eigen vriendje soms een blauw oog had. Dat hij nu in mijn thuisstad bekend staat als P de pillenkoning, zal je waarschijnlijk niet verbazen. P viel niet meer te redden. De klappen van zijn stiefvader hadden hem al te veel afgestompt.

In Groningen begon ik te beseffen dat zelfs in keurige gezinnen er zelfs gebrek aan liefde kon zijn. Een huisgenootje belde ooit naar haar moeder met de vraag of ze alsjeblieft het aankomende weekend naar huis mocht komen omdat ze zich zo rot voelde de laatste tijd. Het mocht niet. Haar moeder organiseerde een dinertje voor vrienden en ze zou toch maar in de weg lopen. Uiteindelijk ging ze het weekend met mij mee. Want bij mijn ouders stonden altijd alle deuren open en iedereen was altijd welkom. Mijn ouders vonden het juist leuk als ik onverwacht naar huis kwam. Het liefst hadden ze me elk weekend over de vloer. Eigenlijk vonden ze Groningen veel te ver en soms denk ik wel eens dat ze me altijd wel thuis zouden willen hebben. Soms pest ik ze ook wel eens met dat ze in ieder geval mijn zusje altijd bij zich zullen hebben.

Aan de ene kant is het heel fijn dat ze zo onvoorwaardelijk en onbenoemelijk veel van me houden. Aan de andere kant voelt het soms wel eens beklemmend. Als ze me een paar weken niet gezien hebben, krijg ik bijna een schuldgevoel dat ik ook nog een sociaal leven heb. Ik hou van ze, maar ik hoef ze niet elke week te zien. Bijna dagelijks bellen, vind ik soms al te veel. Ik heb mijn eigen leven in Amsterdam en mijn eigen vrienden en dingen. Er is niet altijd tijd over om ook nog naar mijn ouders toe te gaan. Hoe graag ze ook zouden willen.

Vroeger leidde het te veel aan liefde wel eens tot fikse ruzies. Ik wilde naar links, maar mijn ouders vonden dat rechts beter voor me zou zijn en als recalcitrante puber en post-puber zette ik me daar nog wel eens tegen af. Dan gingen we samen wat doen en aan het eind kreeg ik te kriebels en werd ik kribbig. Niet gezellig en vaak ook nog eens totaal onterecht. Later zat ik altijd weer met een schuldgevoel in de trein terug en belde ik toch maar naar huis om mijn excuses aan te bieden. Hoewel ik zelf vond dat ik gelijk had.

Dit weekend gingen we naar Parijs. We bezochten musea, slenterden door de Joodse wijk, winkelden, liepen door het Quartier Latin en gingen heerlijk uit eten. In de auto naar terug werd ik al verdrietig. Want ik begreep dat ik ze zou gaan missen, mijn lieve papa en mama die onvoorwaardelijk van me houden. Welke fout ik ook maak en of ik nou naar links of naar rechts ga. Toen ze me bij het station afzetten, ik mijn koffer uit de achterbak haalde en ze gedag kustte, draaide ik me vrijwel direct om. Ik huilde. En ik wil niet dat ze zien dat ik huil. Want ik weet dat met elke traan die ik laat, zij er tien in het kwadraat zullen laten. Vroeger stikte ik bijna in de overdosis aan liefde. Nu ben ik blij dat die er is. Want als je geen liefde ontvangt, kun je die ook niet geven. Ik ben blij dat mijn ouders die liefde in zich hebben. En ik hoop dat ik mijn eventuele kinderen ooit net zo veel liefde kan geven als ik zelf heb gekregen. Ook al zullen ze soms denken er bijna door stikken, ooit zullen ze beseffen dat het beter is dan een gebrek aan liefde.