Desalniettemin

Categorie: levenstekens

28 Februari '06 - 16:21

genomineerd

Krijg ik net een mail binnen, blijk ik gewoon genomineerd te zijn voor een Dutch Bloggie! Ik schrok me een rolberoerte. Dat had ik dus echt niet verwacht.
Geen idee voor welke categorie precies, misschien wel voor 'slechtst geschreven log' of 'meest irritante logger' of zo, het maakt me niet eens uit, genomineerd is genomineerd en daar ben ik best wel trots op, op die nominatie. Al weet ik dus nog niet eens waarop....
Enne voor de mensen die me hebben voorgedragen: bedankt hè! You made my dééééééééé!

Update 18:08: ik ben genomineerd voor beste lijflog!

Categorie: levenstekens

28 Februari '06 - 14:34

Bada Bing

"Dierenartspraktijk E, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
"Goedemorgen, u spreekt met Kaat. Ik heb een vraag; ik heb een katertje, Bada Bing en die is net één is geworden. Hij is heel lief, ik heb totaal geen problemen met hem, alleen ik heb nog een gecastreerde kater, Mr. Bojangles, en nou vroeg ik me af of ik Bing nu niet ook moet castreren?"
"Vechten ze wel eens?"
"Nee, ze spelen alleen".
"Sproeit het kleine katertje?"
"Nee nooit".
"Mauwt hij dat hij naar buiten wil of staat hij bij de deur te dralen?"
"Nee ook nooit".
"Probeert hij wel eens te ontsnappen?"
"Nee hoor, hij wil juist altijd bij mij zijn en op me zitten".
"Is hij dominant naar de andere kat toe?"
"De andere kat domineert hem meer dan andersom".
"Reageert hij heftig op andere katten buiten. Als hij die ziet of als ze geluid maken?"
"Nee hoor, Bojangles gaat dan kijken, maar Bing doet niks".
"En hij is niet doof?"
"Nee, want hij komt wel als ik hem roep".
"Maakt hij wel eens wat stuk of klimt hij in de gordijnen?"
"Nooit".
"Dus het is een voorbeeldig katje?"
"Ja, het is echt een superlief en aanhankelijk beestje".
"En je weet zeker dat het wel een kater is?"
"Eh... ja, dat weet ik zeker".
"Dan hoeft het niet, maar dat maken we echt nooit mee met katers".

Ik heb toch nog even gekeken, hij is echt een kater.
Bada Bing is gewoon de allerliefste kater die er is.

Categorie: levenstekens

27 Februari '06 - 15:07

lege batterij

Dacht ik dat ik alles onder controle had, trapt mijn lichaam opeens heel hard op de rem.
Gisteren deed ik gezellige dingen met vrienden, 's avonds kreeg ik weer koorts.
Vanmorgen toch maar even langs de huisarts. En daar begon ik me toch opeens te janken.
"Griep heerst momenteel, maar is er niet meer aan de hand", vroeg dr. S. Met horten en stoten begon ik te vertellen.
"Je batterijtje is gewoon even op", zei hij terwijl hij begon te schrijven. "Die moet even opladen. Neem lekker wat tijd voor jezelf. Kijk naar die stomme soaps op tv, lees een boek en ga veel dutjes doen. Dan laadt dat batterijtje vanzelf wel weer op. Ik schrijf je in ieder geval een kuurtje voor voor de zekerheid". Hij drukte me twee briefjes in de hand. Ik schudde hem de hand en liep naar buiten. Bij de apotheek legde ik de briefjes op de balie. Op het ene briefje stond de naam van de kuur, op het andere briefje stond: lezen, soaps, gezond eten en rust. Ik moest er om glimlachen. Soaps op doktersrecept, jammer dat ze bij de apotheek nog geen DVD's verhuren want ik heb gisteravond Rome weer gemist.

Categorie: levenstekens

24 Februari '06 - 10:39

mezelf

Er zat een vroom joods meisje schuin tegenover me in de trein terug naar Zurich. Ze was wel een meisje maar toch had ze al vier kinderen bij zich waar ik van aannam dat het de hare waren. Ze droeg een pruik. Sommige vrome joodse vrouwen scheren na hun huwelijk hun haar af en gaan een pruik dragen. Een gebruik dat ik net zo achterlijk, zo niet achterlijker vind, als het dragen van hoofddoeken door moslimvrouwen, omdat het echt niet meer van deze tijd is.
Ze keek een beetje wanhopig om zich heen. De kinderen waren ontzettend vervelend en ze wist zich duidelijk geen raad met ze. Ik probeerde haar blik te vangen om die met een glimlach te beantwoorden maar ze keek me niet aan.
'Is ze gelukkig', vroeg ik me af. 'Ben ik gelukkig?'

In het orthodox joodse milieu wordt nog steeds uitgehuwelijkt. Mijn Perzische opa en oma zijn ook aan elkaar beloofd toen ze nog erg jong waren. Mijn vrijwillig chassidisch geworden neef liet zijn vrienden een bruid voor hem zoeken. Mensen worden uitgehuwelijkt omdat families vrienden zijn en mijn neef liet zijn bruid door zijn vrienden zoeken omdat hij wist dat ze hem kenden en wisten wat voor een soort vrouw bij hem zou passen.
Het verhaal gaat dat liefde vanzelf groeit. Je leert van elkaar te houden. Dat is mogelijk omdat je achtergrond hetzelfde is. Mijn neef heeft een perfect huwelijk met zeven kinderen. Mijn grootouders hielden van elkaar maar hadden een verre van perfect huwelijk.

'Had ik bij hem moeten blijven', legde ik mezelf voor. 'Misschien was de liefde toch nog opgebloeid?'
Ik wierp nog een blik op het meisje met de vier kinderen. Ze probeerde haar kinderen inmiddels te temmen door ze snoep te geven hetgeen niet echt succesvol was. Ik wil graag kinderen als de tijd er rijp voor is en ik de geschikte kandidaat gevonden heb, het meisje had waarschijnlijk geen keuze. In haar milieu krijg je ze gewoon en het liefst één per jaar.
Een golf van verlichting ging door mijn lichaam. Opeens besefte ik dat ik gelukkig was. Ook zonder man in mijn leven. Ik heb fijne vrienden, een huis, een baan en een goede familieband. Ik mag zelf m'n keuzes maken. Niemand vertelt me wat ik wel of niet kan doen. Ik mag zelf verliefd worden. Op de man die me vlinders bezorgt. Blijvende vlinders. Vlinders die mijn ouders nog steeds hebben en die hebben ook zelf voor elkaar gekozen. Maar misschien kom ik die vlinderjongen wel niet tegen. Blijf ik alleen. Ook dat geeft niet, want ik ben gelukkig. Gelukkig zijn daar ben jezelf verantwoordelijk voor en je mag je geluk nooit laten afhangen van iemand anders.

Op de luchthaven liep ik langs een juwelier. Ik zag een mooie ring in de etalage. 'Zal ik?' Even twijfelde ik. Toen liep ik toch maar naar binnen. Ik paste de ring en hij zat als gegoten. Alsof hij voor me gemaakt was. 'Gewoon kopen', zei ik tegen mezelf. 'Zie het als symbool'.
Ik heb nog nooit een ring voor mezelf gekocht. Ringen krijg je van vriendjes, ouders of goede vriendinnen. Voor het eerst in mijn leven kocht ik een ring voor mezelf. Omdat ik liever alleen blijf dan dat ik concessies ga doen. Ik hou van mezelf en dat mag mezelf weten ook.

Categorie: levenstekens

22 Februari '06 - 19:05

over en uit

En dan ben je weer thuis. Grieperig, duf, moe en weer alleen. Helemaal alleen. Omdat de laatste week de dopjes - op - de - tandpasta - momenten elkaar in rap tempo opvolgden en ik besloot dat dat niet goed kon zijn. Niet als je nog maar zo kort met elkaar bent.
Ik ga hem geen verwijten maken. Ik hoop dat hij mij ook niks verwijt. Nooit zal ik zeggen dat ik zelf helemaal perfect ben. Elk mens heeft zijn kuren. Onze kuren bleken te erg met elkaar te botsen.
We hebben een leuke tijd gehad en ik heb weer wat weer geleerd. Geleerd dat hij het niet was. Wat kunnen mensen zich soms lelijk vergissen.

Er kwamen geen tranen. Totaal rationeel nam ik de beslissing. Omdat ik wist dat het de juiste beslissing was.

Categorie: levenstekens

15 Februari '06 - 23:24

Bagagepakcursus 2

Zes dagen ga ik op wintersport. Zes luttele dagen. En dan trek ik de reisdag er vanaf, want dan trek ik een andere outfit aan. Outfit aan? Ja, outfit aan. Want daar gaat dit logje (wederom) over. Koffers pakken. Ik ben er dramatisch in. Inmiddels heb ik in LA een nieuwe koffer gekocht. Een nieuwe koffer die je nog eens extra kan uitritsen zodat er nog meer in kan.
'Joehoe, dacht ik bij het kopen van de koffer. 'Nooit meer gezeur als ik nieuwe kleren koop op de vakantiebestemming want dan rits ik gewoon mijn koffer nog eens extra uit'. Nou niet dus hè. Ik had besloten dat ik nu toch echt 'zuinig' ging pakken. Zes dagen zou ik er zijn. Dus er zouden drie setjes mee gaan. Drie setjes ski-outfit. Drie setjes après ski-outfit. Drie setjes voor 's avonds. En nog een noodsetje voor als ik opeens 's avonds heel chique moet. Je weet maar nooit. Alles zou ik twee keer aan doen, dat moet kunnen. Tja dat moet kunnen. Alleen lonkte het zwarte vest wat ik thuis zou laten en thuis eigenlijk ook nooit aan heb opeens heel erg naar me. En het paar zwarte cowboylaarzen ook. Terwijl ik toch echt al zwarte schoenen bij me had. Het bruine topje leek me te vertellen dat ik zonder een bruin topje alle planken mis zou slaan en m'n ultrahippe zwarte korte maar toch chique bandplooibroek tot op de knie leek te fluisteren dat alle mensen in de après ski bar hun handen voor hun mond zouden slaan en verbaasd zouden kijken als ik niet aan het eind van de vakantie een keer een zwarte korte maar toch chique bandplooibroek tot op de knie aan had gehad.
Om een lang verhaal kort te maken. Mijn ski-jas paste niet meer in mijn koffer. En ook niet meer in m'n uitgeritste koffer. En die ski-jas kan ik echt niet over m'n reisjas heen aan. Ik ben toch geen Michelinmannetje!
Morgenochtend ga ik herpakken. Pfff, ik sta maar extra vroeg op want om negen uur moet ik al op Schiphol zijn. Die bagagepakcursus moet er ooit gaan komen. En de uitgeritste koffer is een miskoop. Het is maar dat je het weet.

Tot volgende week woensdag! Dan ben ik weer terug.

Categorie: levenstekens

13 Februari '06 - 18:57

het dopje van de tandpasta moment

Tandpastatubes hebben allang geen losse dopjes meer. Toch komt er in je nieuwe relatie altijd een moment wat ik het dopje van de tube tandpasta moment noem. Je irriteert je aan iets wat hij deed, zei of juist niet deed. Ik ten minste wel.
Vandeweek had ik mijn eerste aaargh - het - dopje - moet - terug - op - de - tube - tandpasta - moment. Terwijl er geen tube, dopje of tandpasta aan te pas kwam. Ik schrok er zelf van. Opeens ging er een golf van ergernis door mijn hele lichaam. Een golf van brrrrr, wat doe je nou? Je was toch perfect? Laat me nou niet van de roze wolk afvallen!
Niemand is perfect. Ikzelf al helemaal niet. Toch is het raar om te ontdekken dat degene die je zo aanbidt geen halfgod maar ook gewoon een mens is.

Categorie: levenstekens

10 Februari '06 - 20:08

kerstboom

Het is vandaag 10 februari.
Kerst was dus alweer zo'n 6 weken geleden.
Eigenlijk vind ik dat iedereen lekker moet doen en laten waar hij of zij zin in heeft, maar mijn overburen hebben nog steeds een kerstboom staan. Mét lichtjes, ballen en al.
Ik kan bijna de neiging niet onderdrukken om aan te bellen en te vragen of ik soms moet helpen hem weg te halen. Maar ik laat het maar, misschien laten ze hem staan voor kerst 2006.

Categorie: levenstekens

07 Februari '06 - 19:56

de kotsende jongen in het restaurant

Afgelopen zondag gingen N en ik uit eten met vrienden. Vriendin Y had gereserveerd in een leuk restaurant en ruim op tijd wandelden we het etablissement binnen.
"Jullie hebben gereserveerd", vroeg de gastvrouw aan ons. Wij knikten. "Als jullie nog een paar minuten hebben?" Dat hadden we wel. Maar waarom? We hadden toch gereserveerd? Al snel werd de reden duidelijk. De gastvrouw liep namelijk met een teiltje richting een lijkbleke jongen die op de grond zat en overduidelijk net had overgegeven en het leek of hij nog niet helemaal klaar was met spugen. "Jaiks", zeiden wij tegen elkaar. 'Niet kijken', dacht ik. Want als ik mensen zie spugen dan moet ik geheid zelf ook.
Een paar minuten later konden we aan tafel. Vriendin Y ging nog even naar het toilet en toen ze terug kwam vertelde ze: "He is still throwing up". Even voor de duidelijkheid, vriendin Y is engelstalig en in het engels klonk het ook leuker. "I'm definitely not having what he had".
Uiteindelijk hebben we heerlijk gegeten en was ik aan het eind van de avond de spugende jongen ook al weer vergeten. Totdat ik gisteren met mijn collega het weekend besprak. Opeens herinnerde ik me dat haar broer in het restaurant werkt waar wij gegeten hadden. Ik vertelde haar dat het heel lekker was en heel leuk en tussen neus en lippen door vertelde ik ook nog even over de spugende jongen. "Echt? Wat grappig. Toch niet van het eten", vroeg ze, toch iets bezorgd. "Geen idee", antwoordde ik. "Ik denk het niet".
Vandaag kwam ze grijnzend m'n kamer binnen. "Kaat, ik heb mijn broertje gesproken en weet het hele verhaal". De jongen en het meisje waren op een blind date. Blijkbaar was de arme jongen hier vantevoren zo zenuwachtig over geweest dat hij zichzelf moed in had lopen drinken. Tijdens het eten speelde de alcohol toch iets te veel op, stond hij op en kotste vervolgens de tafel en de vloer onder.
"Ik vond ze ook al zo niet bij elkaar passen".
"Ik denk ook niet dat er een relatie in zit. Het meisje schijnt meteen geroepen te hebben dat ze op een blind date was".
"Geen goed teken".

Zouden ze nog een keer op een date gaan? Waarschijnlijk zal ik het nooit te weten komen. En jullie dus ook niet. Tenzij er iemand een jongen of een meisje kent die afgelopen zondag een blind date hadden in een restaurant in hartje Amsterdam. Maar dat zal wel niet.

Categorie: levenstekens

05 Februari '06 - 13:56

gesprek met D

"Ga je niet te snel", vraagt vriendin D terwijl we samen aan de bar hangen.
"Te snel", antwoord ik verbaasd.
"Ja te snel. Begrijp me niet verkeerd, ik vind hem echt heel leuk, maar jullie zijn nog geen vijf maanden bij elkaar en jij trekt nu al bij hem in".
"Ik houd mijn huis toch voorlopig aan?"
"Ja dat weet ik wel, maar....".
"Wat is er maar".
"Nou...weet je wat het is? Jullie zijn zo'n degelijk stel. Net alsof jullie al twintig jaar bij elkaar zijn. Het klopt al helemaal. Ik vraag me af of dat wel is wat jij wilt. Vooral na B".
"Dat is wat ik wil D. B was spannend, bij N kom ik thuis. N is mijn veilige thuishaven".
"Dan is het goed. Je vindt het toch niet erg dat ik dit zeg hè?"
"Nee joh".
"Gelukkig maar".
"Echte vrienden kunnen toch alles tegen elkaar zeggen".
"Precies".
"Nog een wijntje?"
"Ja doe maar".
"Trouwens, die nieuwe handtas van jou die vind ik echt té ordi...."

Categorie: levenstekens

03 Februari '06 - 10:03

Mr Bojangles en het plasopvanggebeuren

Om te controleren of Mr. Bojangles nog steeds last van blaasgruis heeft, moet ik voor de zoveelste keer z'n plasje opvangen en naar de dierenarts brengen. Nou heb ik eens in de twee weken op vrijdag een vrije dag en laat die vrije dag nou net vandaag zijn, dus vandaag leek me een goede plas - opvangen - en - naar - de - dierenarts - brengen - dag.
Niet dat dat zo gepiept is, dat opvangen van die plas. Eigenlijk is het best een ellendig karwei. Je moet namelijk de hele kattebak eerst goed schoonmaken. Zo goed dat het lijkt of het een nieuwe is laat maar zeggen. Dan doe je plastic snippers (van een kapotgescheurde zak) in de bak. Dan is het wachten geblazen totdat je kat daadwerkelijk plast. En dan zuig je met een spuitje de plas op uit de bak en doet het in een potje. Het naar de dierenarts fietsen met het plasje begrijpen jullie wel dus ik zal het plasopvanggebeuren tot hier uitleggen en niet verder.
Elke ochtend geef ik als eerste de katten te eten. Bada Bing in de zitkamer, Mr Bojangles in de keuken, want het zwarte monster mag niet Bings eten opeten omdat hij dus op blaasgruisdiëet is. Als ze aan het eten zijn dan zet ik koffie. Elke ochtend als Bojangles klaar is met eten, loopt hij naar de kattebak en doet hij zijn plasje. Elke ochtend, maar niet vandaag. Ik had de bak vol met snippers, spuitje en potje klaar en toen ging Bing op de bak zitten om te plassen. Het leek wel alsof ze het hadden afgesproken. Bing sprong in een onbewaakt ogenblik op de bak, begon te plassen en Bojangles stond me gewoon uit te lachen.
Weer de bak schoongemaakt, weer een plastic zak kapot gescheurd, wat denk je, gaat die rotkat niet plassen. Uren zit ik al te wachten. Elke keer als ik vraag of hij niet moet dan kijkt hij me aan met een blik van: 'Tsss, ik plas echt niet op commando'. En ik moet om elf uur naar de tandarts dus ik denk dat ik de missie plas - opvangen - en - naar - de - dierenarts - brengen voor vandaag mislukt is. Bovendien is het niet zo dat ik een andere dag urine kan opvangen en het later weg kan brengen want dat mag niet. Als kattenpis langer dan een paar uur staat dan komen er kristalletjes in zodat het net lijkt of hij gruis heeft terwijl hij dat misschien niet meer heeft.
Ondertussen ligt meneer tussen de rotzooi op mijn bureau en kijkt misprijzend naar wat ik aan het schrijven ben. Dat dan weer wel. En af toe maakt hij een onderdrukt geluis alsof hij me aan het uitlachen is. Maar als ik dan vraag of hij me nou echt zit uit te lachen dan zegt hij: 'Nee man, ik ben gewoon een beetje verkouden'. Maar als ik de kamer uit loop hoor ik hem stiekem grinneken. Wedden dat die rotkat morgenochtend weer meteen zijn bak volplast? Hij bekijkt het maar. Brengt hij maar lekker zelf z'n plasje naar de dierenarts.