Desalniettemin

Categorie: levenstekens

31 Januari '06 - 19:37

de ware

"Eigenlijk is het een heel zielig liedje", zeg ik terwijl we naar James Blunt kijken die You're beautiful zingt voor een uitverkochte Heineken Music Hall.
"Hoezo?"
"Nou omdat degene waar hij het liedje voor zingt niet zijn vriendin is, ze ook nooit een relatie zullen krijgen, maar hij wel het gevoel heeft dat ze het is voor hem".
"Hmmm. Ja dat is zo".
"Al weet ik niet wat erger is".
"Wat bedoel je met wat erger is?"
"Of het erger is dat je nooit je ware liefde tegen zal komen of dat het erger is dat je hem of haar bent tegengekomen maar dat je niet met diegene bent..."
"Tja, dat is een moeilijke. Ik weet het niet".

Na een dag piekeren weet ik het wel. Ik ben liever een seconde met mijn ware dan dat ik nooit te weten zou komen wie hij was.
Gelukkig weet ik wie de mijne is.

You're Beautiful - James Blunt

My life is brilliant
My love is pure
I saw an angel
Of that I'm sure
She smiled at me on the subway.
She was with another man
But I won't lose no sleep on that,
'Cause I've got a plan.

You're beautiful. You're beautiful
You're beautiful, it's true
I saw you face in a crowded place,
And I don't know what to do,
'Cause I'll never be with you

Yeah, she caught my eye,
As we walked on by
She could see from my face that I was,
F**king high,
And I don't think that I'll see her again,
But we shared a moment that will last till the end

You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
I saw you face in a crowded place,
And I don't know what to do,
'Cause I'll never be with you.
You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
There must be an angel with a smile on her face,
When she thought up that I should be with you.
But it's time to face the truth,
I will never be with you.

Categorie: andermans veren

31 Januari '06 - 08:22

Psssssst.......

Ze is weer begonnen!
Weblogland is weer compleet.
Joehoe!

Categorie: gezien

29 Januari '06 - 19:49

opgevoed

"Je moet gewoon je bek houden", roept een jongetje van een jaar of acht bij de tramhalte.
"Had je het tegen mij", vraagt een man die naast hem staat.
"Nee", zegt hij terwijl hij zijn hoofd wild van links naar rechts schudt. "Tegen mama".
"Dan is het goed", antwoordt de man die blijkbaar zijn vader is.

Pfffff. Af en toe zou ik me zo graag met de opvoeding van kinderen van wildvreemden willen bemoeien.

Categorie: andermans veren

26 Januari '06 - 19:31

de dwaze moeders

De dwaze moeders op het plein
Wier kinderen verduisterd zijn
En die nog steeds
jaren door
roepen om gehoor
Ze schuifelen door het journaal
Geef hun een teken een signaal
Dat geen enkele deur eeuwig dicht zal zijn
Dat aan het eind van de tunnel weer licht zal zijn

uit Signalen van Herman van Veen

De dwaze moeders liepen vandaag voor het laatst een 24-uurs mars over het plein.
Er kwam géén teken, er kwam géén signaal. De deur bleef eeuwig dicht. Aan het eind van de tunnel branndde géén licht. Waar hun kinderen gebleven zijn, zullen ze nooit te weten komen. Er kwam er géén meer terug.
De organisatie van moeders ontstond tijdens de militaire dictatuur van Jorge Videla. Die liet volgens mensenrechtenorganisaties tijdens zijn bewind zo'n 30.000 tegenstanders verdwijnen. Maxima's vader, Jorge Zorreguieta, wist van deze verdwijningen. Hij werkte er zelfs aan mee. Maxima kan hier natuurlijk helemaal niks aan doen. Haar vader is haar vader en daar heeft ze zelf niet voor gekozen. Maar toch vind ik het behoorlijk vervelend dat ze nooit openlijk afstand heeft genomen van haar vaders daden zoals haar halfzus Dolores deed. Nog vervelender vind ik het dat de oorlogsmisdadiger Zorreguita 'gewoon' bij de doop van onze toekomstige koningin aanwezig is geweest. Dat hij 'gewoon' bij onze royals aan tafel zit. Dat de deur openstaat. Terwijl voor die dwaze moeders alle deuren altijd dicht bleven.

Categorie: levenstekens

25 Januari '06 - 08:29

rust

Al dagen loop ik te rennen. Het weekend had ik volgeplempt met leuke afspraken. Hartstikke leuk natuurlijk, maar twee nachten achter elkaar om vier uur thuis daar herstel ik op mijn tweeëendertigste nou eenmaal wat langzamer van dan op mijn drieëntwintigste. Maandag had ik een zakenlijk etentje, wat toch wel weer heel gezellig was en ik waar ik veel later thuis van thuis kwam dan verwacht en gisteravond had ik een afspraak voor het goede doel. En dat terwijl ik op m'n werk ook al langere dagen maak omdat het retedruk is. Leuk druk, maar toch druk.
Vanavond heb ik niks staan. Ik hoop rond een uur of zeven thuis te zijn, flikker dan een pizza de oven in, trek een joggingpak aan en nestel me op de bank. Ik ga m'n telefoons uitzetten en de enigen die vanavond tegen me mogen praten zijn Mr. Bojangles en Bada Bing. Potten thee ga ik zetten, wanseries ga ik bekijken en ik ga cocoonen. Rust, rust, rust. Mmmmmm, ik heb er nu al zin in. Nog 11 uurtjes wachten.

Categorie: levenstekens

22 Januari '06 - 14:55

getagt

Had ik me toch voorgenomen nooit meer aan stokjes mee te doen? (Behalve mijn eigen goeddoenstokje natuurlijk). Krijg ik een tag. En niet één, nee gelijk twee. Eentje van Esther en eentje van Mo. Maar ach, ik ben de beroerdste niet en ik vond het stiekem best leuk om die van de dames zelf te lezen. Alleen was er wel een probleem: er was wat verschil in de vragen. Na lang wikken en wegen heb ik besloten alle vragen maar in te vullen. (Hebben de mensen die ik de tag doorgeef ook wat te doen). Hier mijn antwoorden:

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
-> telemarketeer
-> kamermeisje
-> manusje van alles in een gallerie
-> serveerster in een Bourgondisch restaurant (wat ik niet echt leuk vond want het wilde wel eens voorkomen dat mensen dachten dat met je handen eten ook betekent dat je met eten mag gooien)

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
-> Cinema Paradiso
-> Love Actually
-> The Way We Were
-> Fiddler On The Roof

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:
-> Jeruzalem
-> Groningen
-> Utrecht
-> Hoorn

Vier mensen die je graag wilt ontmoeten:
-> Majoor Bosshardt
-> Bono
-> Osama Bin Laden
-> Gandhi (maar dat kan helaas niet meer)

Vier televisieprogramma's die je graag kijkt:
-> Sex and the City
-> Desperate Housewives
-> Seinfeld
-> the Sopranos

Vier liedjes die je nooit meer wilt horen:
-> Paradise by the Dashboardlight
-> Music Was My First Love
-> Love You More
-> I am Sailing

Vier plaatsen waar je op vakantie bent geweest:
-> Diani Beach
-> Praag
-> New York
-> Venetië

Vier plaatsen waar je nog op vakantie wilt:
-> Rio de Janeiro
-> Hong Kong
-> Sidney
-> Teheran (gaat niet gebeuren)

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
-> Nu.nl
-> Geen Stijl
-> Maanisch
-> Anne Floor

Vier concerten die indruk maakten:
-> Robbie Williams
-> Madonna
-> U2
-> Khaled

Vier dingen die je graag eet:
-> Sushi
-> Spaghetti Con Aglio E Olio
-> Oreo Cheesecake
-> Avocado

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
-> Los Angeles
-> New York
-> Venetië
-> op een tropisch strand

Vier loggers die je gaat taggen:
-> Bouchra(omdat ik dan hoop dat ze terug komt)
-> Swan
-> Maaike (omdat ik dan hoop dat ze weer wat gaat schrijven)
-> Uncle B

Het zou natuurlijk leuk zijn als ze mee doen, maar het hoeft niet!

Categorie: levenstekens

20 Januari '06 - 16:40

saamhorigheid in de tram

"Buuuuurp", hoor ik vanuit achterin de tram.
Ik schrik me te pletter door dit onsmakelijke geluid en draai me om te kijken van welk wezen dit afkomstig is. Een zwerver zit achterin de tram op de grond. Hij heeft vies haar, schmutzige kleren en houdt een fles drank vast. Zijn hoofd hangt voorover en ik kan zijn gezicht niet zien.
"Mama", zegt een meisje naast me op luide toon terwijl ze aan haar moeders jas trekt. "Ik dacht dat papa achterin de tram zat. Die maakt ook altijd dat soort geluiden".
De moeder wordt rood en de mensen om ons heen grinniken.
Het meisje kijkt met blik die tussen verbazing en ergernis hangt om zich heen.
Dan klinkt er opeens gesnurk vanuit achteren. De zwerver is in slaap gevallen. "Gggggggg gggggggg", komt er vanuit zijn openstaande mond. Het lijkt wel een houtzagerij.
"Mama", begint het meisje weer. "Papa..."
Ze kan haar zin niet afmaken. Haar moeder houdt haar behandschoende hand op haar dochters mond en haar ogen spreken boekdelen. De volgende halte stappen ze uit.
"Hè", roept de studentikoze jongen naast me hard als ze uitstappen. "Ik was toch zo benieuwd wat voor geluiden papa verder allemaal nog produceerde".
"We gaan het nooit te weten komen", roept een nette vrouw met Burberry regenhoedje.
De mensen lachen. Het meisje met het hoofddoekje lacht net zo hard als de jongen met het kale hoofd en de rasta neger.

Ik kijk naar de mensen en geniet. Wat is het toch fijn dat in dit soort rare tijden mensen toch nog met elkaar kunnen lachen.

Categorie: levenstekens

17 Januari '06 - 21:05

starende blikken

Vandaag was ik bij de apotheek om medicijnen op te halen. Ik ging op het bankje zitten, want ik was nog lang niet aan de beurt. Opeens hing er een jongetje aan m'n knie. "Mag ik bij jou op schoot", zei hij met dubbele tong. Het jongetje was namelijk een Mongooltje. Eigenlijk moet ik jongetje met het Syndroom van Down zeggen, maar ik vind Mongooltje veel liever klinken. Syndroom van Down klinkt alsof er iets heel ernstigs aan de hand is, terwijl Mongooltje wel lief klinkt.
"Van mij mag je op schoot, maar..."
Ik wilde m'n zin afmaken maar opeens begon er een meisje van een jaar of dertien aan het jongetje te trekken. "Dat mag niet Pieter. Je mag niet zo maar naar mensen toe gaan", riep ze. "Sorry", zei ze tegen mij. "Hij mag dat niet doen".
"Ik vind het niet erg hoor", zei ik. En ik vond het ook echt niet erg. Ik pakte een foldertje en ging er wat door bladeren. "Mevrouw", riep Pieter. Ik had een vaag vermoeden dat hij het tegen mij had, dus ik keek op. Hij had het tegen mij. "Hoooooooi", riep hij heel hard.
"Hoi", riep ik terug.
Blij zwaaide hij naar me terwijl hij nog een keer heel hard 'hoi' riep.
Ik zwaaide terug en riep 'hallo'.
Nu trok het meisje heel hard aan z'n jasje. "Pieter. Niet doen", zei ze gegeneerd.
Opeens zag ik mezelf toen ik een jaar of dertien was. Met mijn zusje op stap. Me schamend voor de starende blikken. Hopend dat S 'normaal' zou doen. En ik herinnerde me een annekdote uit Else-Marie van den Eerenbeemts boek de Liefdesladder. Eigenlijk wilde ik het niet, maar toch stond ik op en liep naar het meisje toe. Het leek alsof ik haar iets moest gaan vertellen. "Is hij je broertje", vroeg ik zachtjes. Ze knikte en ze bloosde. "Ik heb een autistisch zusje. Vroeger ging ze wel eens heel hard gillen en huilen op straat. Daar schaamde ik me dan voor omdat mensen raar gingen kijken. Later besefte ik dat ik me niet hoefde te schamen. Mijn zusje en ik konden er toch niks aan doen. Die mensen moeten zich schamen omdat ze zo raar kijken. Begrijp je?"
Strak keek ze me aan. Ik wist niet of ze boos ging worden of verdrietig. Toen zag ik een traan over haar wang lopen. "Ik begrijp het", zei ze zachtjes.
"Je broertje is hartstikke lief en doet niemand kwaad. Mensen moeten hem accepteren zoals hij is".
Ze knikte.
Opeens huilde ik met haar mee. Mijn dertienjarige - en mijn tweeëndertigjarige ik ontmoetten elkaar bij de apotheek. Plotseling voelde ik meer band met een dertienjarig wildvreemd meisje dan met wie dan ook op aarde. Het is mooi als je iemand iets kan leren, vooral als je je enorm in diegene kan verplaatsen.

Mick, een uitgesproken puber, met een zes maten te grote slobberbroek en een jack met duistere opschriften heeft een autistisch broertje, Jurgen, dat enorme driftbuien kan hebben. Voor diens verjaardag geeft Mick hem een uitstapje naar de Efteling. 'Kun je dat wel?' vragen zijn ouders. 'Let je er wel op dat Jurgen niet wegloopt?' Mick bereidt zich goed voor op het uitje: hij maakt een bordje waarop staat: mijn broertje is autisch. Hij wil dat omhooghouden als Jurgen een woedeaanval krijgt, zodat omstanders begrijpen wat er aan de hand is. Als zijn ouders dat ontdekken zijn ze furieus. 'Schaam je je zo voor je broer? Moet hij nu gebrandmerkt door het leven?' raast zijn vader tegen hem. Mick kan niet uitleggen dat dat machteloze bordje een soort verdediging is, bescherming tegen de blikken van anderen.

uit de Liefdesladder van Else-Marie van de Eerenbeemt

Categorie: levenstekens

14 Januari '06 - 11:49

32

Vorig jaar, de dag na mijn verjaardag, schreef ik het volgende logje en gaf het de naam single. Gisteravond ging ik, om mijn verjaardag in te luiden, uit eten bij hetzelfde restaurant met mijn dierbare vriendin D, lieve vriend S én met dezelfde 'oude' vriend N die nu mijn liefste is. Het is raar dat ik vorig jaar ook al mijn verjaardag vierde met degene die nu ongeveer het belangrijkste in mijn leven is. We hebben er in ieder geval hard om gelachen toen we om twaalf uur mijn verjaardag inluidden met sgroppino's.
Het doet geen pijn om tweeëndertig te worden. Vooral niet als je zulke fijne mensen om je heen hebt. En vooral niet als je weet dat je tweeëndertigste misschien nog wel mooier gaat worden dan je eenendertigste is geweest.

Categorie: levenstekens

11 Januari '06 - 17:54

het afschuwelijke huwelijk

Mijn ex heeft een vriend, laat ik die vriend voor het verhaal maar even Sjaak noemen. De naam Sjaak past namelijk best goed bij deze vriend. Sjaak is compleet anders dan B. Eigenlijk zijn ze zo compleet anders dat het me altijd verbaasde dat ze vrienden waren. Ze kennen elkaar al heel lang, maar delen behalve de liefde voor Ajax eigenlijk niks meer. B leest literatuur en buigt zich over de Midden Oostenpolitiek, Sjaak kijkt illegale opnames van Hooligan gevechten en zijn grootste dilemma is als hij een zoon zou krijgen, hij niet weet wat hij erger zou vinden: z'n zoon die Feyenoord supporter wordt of z'n zoon die homo blijkt te zijn. Gelukkig heeft hij geen zoon.
Toen ik net met B ging, ontmoette Sjaak Patricia. Patricia was 19 en tijdens een van de eerste ontmoetingen vertelde ze dat ze graag een puppy wilde, dat ze zonder aanleiding de ex van Sjaak geslagen had op een feestje omdat 'haar bek haar niet aan stond' en dat ze voor haar twintigste moeder wilde worden.
Tijdens ons eerste bezoek aan Sjaak, vroeg hij aan Patricia of hij bepaalde koekjes mocht pakken en mocht hij al niet meer binnen roken. En dat terwijl we in zijn huis waren, waar zij geen cent aan had mee betaald.
Een paar maanden later kregen ze een puppy. En weer een paar maanden later was ze zwanger.
Voordat ze ging bevallen moest er nog snel getrouwd worden. Dat gebeurde op een maandagochtend en B en ik waren uitgenodigd. B wilde graag dat ik mee ging en daarom nam ik een vakantiedag op. Terwijl ik die nauwelijks nog over had.
De bruid droeg een wit lingerie jurkje van de V&D en na het ja-woord dronken we nog nepchampagne in het superongezellige tl-verlichte zaaltje van een jaren zeventig gemeentehuis in een gehucht in Noord-Holland.
Daarna gingen we naar de tuin van het bruidspaar. Het was een mooie dag. De zon scheen volop dus deelde ik B mede dat ik na de taart wel weg wilde. B kon zich daar in vinden.
Om half elf 's ochtends zaten we aan de taart. Om elf uur begonnen de eerste mensen bier te drinken. Dat liet ik maar even aan me voorbij gaan. Ik drink mijn eerste drankje pas in de namiddag, bovendien zouden we niet te lang blijven. Even later ging B naar de wc. Hij kwam terug en boog zich naar me toe om me iets in m'n oor te fluisteren. "We krijgen zo ook nog een visbuffet. We kunnen het echt niet maken om al weg te gaan. Na het buffet gaan we, goed?" Fuck. Daar ging m'n halve vrije dag. Nou ja, niks aan te doen. Ik had de middag nog.
Na het visbuffet nam ik toch maar een biertje. Koffie ging er niet gezet worden en de cola light kwam me m'n strot uit. We zouden toch zo gaan. Ik had al een paar desperate blikken richting B geworpen, maar die zat blijkbaar in een heftig gesprek met de vader van Sjaak dus hij gaf geen sjoege. Opeens zag ik hem heel bedrukt kijken. Hij kwam naar me toe en fluisterde: "Kaat, het is echt vreselijk. Er is ook nog een bbq vanavond en ze verwachten dat we blijven".
"Ja dahag", riep ik verbolgen. Het is al half twee. We zouden een paar uur blijven. Het is mooi geweest.
"Ik kan het echt niet maken om weg te gaan", antwoordde B met een bedrukt stemmetje.
Zowaar, hij had me om. Ik besloot me maar bij de situatie neer te leggen. Er waren heel weinig mensen uitgenodigd en ik begreep B wel.
Rond half drie was de moeder van de bruid al stomdronken. Ze sprak met consumptie en daagde de vader van de bruidegom uit om een drankspel te beginnen. Die wilde niet, maar de broer van de bruid was wel in voor een drankwedstrijd met z'n moeder. Een half uur later was het veertienjarige broertje zo dronken dat hij moest overgeven.
De enige normale vrienden die er waren gingen weg omdat de baby moe werd en ik kon echt geen bier meer zien.
Rond een uur of zes, ik had allerlei kamers in mijn hersenen aangeboord om gespreksonderwerpen te vinden waarvan ik geen idee had dat ze bestonden, gingen we bbq-en.
Voorzichtig vroeg ik wat voor vlees er allemaal was, omdat ik geen varkensvlees eet. Alles, maar dan ook alles bleek varkensvlees te zijn. Uiteindelijk stilde ik mijn honger met brood, augurkjes en coctailsaus.
Om acht uur wilde ik de moeder van de bruid vermoorden omdat ze echt niks te melden had en ik het niet echt op prijs stel als mensen in m'n gezicht spugen terwijl ze vertellen over kroeggevechten.
"Lief", fluisterde ik in B's oor. "Nous allons?"
Hij lachtte naar me. Mijn frans is absoluut niet goed, maar ik wist zeker dat niemand ons zou verstaan als ik frans zou spreken en B had dat door. "A neuf heures?"
"Non", riep ik bozig terwijl ik nog net niet met m'n hand op tafel sloeg. "Maintenant!"
Uiteindelijk sprak B om half negen de verlossende woorden: "On y va".
Om negen uur liepen we de deur uit. Het dag-zeggen leek maanden te duren.
Uitendelijk had ik er twaalf uur zo-niet-mijn-huwelijk op zitten en was ik uitgeput.

Gisteravond sprak ik op de verjaardag van vriend S vrienden van B. "Hoe gaat het met Sjaak en Patricia en de baby".
"Met Sjaak gaat het goed. Alleen ze zijn wel in december gescheiden", antwoordden de vrienden.
"Neeeeee", riep ik.
Een half uur later kwam B binnen. "Waarom heb je mij helemaal niet verteld dat Sjaak en Patricia gescheiden zijn", vroeg ik meteen.
"Omdat ik zeker wist dat je dan zou roepen dat je een hele dag onnodig in een tuin hebt gezeten".
En dat klopt.

Categorie: jeugd

07 Januari '06 - 17:40

het balletvisje

Toen ik een jaar of vijf was, zat ik op ballet. Niet dat ik er wat van kon hoor. Ik heb totaal geen gevoel voor dans en nog steeds zit ik liever aan de bar dan dat ik op de dansvloer sta, maar als vijfjarige is dat nou eenmaal nog geen optie. Niet dat je bij balletles ook aan de bar kan gaan zitten, maar als dat had gekund had ik het gedaan. Dan had ik wel orangina besteld of zo. Maar goed. Jullie hebben het punt denk ik wel en ik dwaal gigantisch af.
Ik zat dus op ballet. Met Wimpie van de melkboer. Ik weet het nog goed. Wimpie van de melkboer is nu een rasnicht en eigenlijk wist iedereen dat al toen hij vijf was want waarom wil een jongetje van vijf anders op ballet met tien meisjes! En hij speelde met poppen. Niet dat elk jongetje wat op ballet zit en met poppen speelt ho is, maar toch. Wederom dwaal ik af...
Ballet daar ging het om. Ik zat op ballet en ik kon er niks van. Maar dat gaf niet, want ik was pas vijf. En de meeste kleuters zijn dan nog niet heel elegant en sierlijk, dus ik viel niet zo door de mand.
Aan het eind van het balletjaar zou er een opvoering zijn en daar waren we hard voor aan het oefenen. Dat weet ik nog heel goed. We deden carnaval des animaux en wij, de kleintjes, waren de visjes. Het enige wat we moesten doen was; zwembewegingen maken en van links naar rechts en weer terug over het podium lopen, maar dat was al een hele opgave. Elke week werd er geoefend, want om een groep vijfjarigen over het podium te laten lopen en ook nog achter elkaar en dan ook nog zwembewegingen makend, pfioew, dat is nog al wat.
De dag van de opvoering werden we in onze vissenpakjes gehesen. We kregen een oranje pakje aan met heuse vinnen. Wow, dat was echt cool joh. Maar niet zo cool als een van de oudere groepen die zwanen waren. Daar was ik zelfs een beetje bang voor. Die meisjes zagen er zo sierlijk uit in hun witte pakjes. En ze waren allemaal heel druk en onaardig tegen ons, de visjes. Wij liepen maar een beetje in de weg natuurlijk en zij konden het echt. Wij waren maar opvulling. Een stukje decors.
Op het moment dat we op moesten stond onze balletjuf drukke bewegingen te maken. Maanden hadden we de volgorde van opkomen geoefend, op het moment suprème klopte er natuurlijk niks meer van. Wimpie liep opeens voorop en ik die ergens bij de laatsten moest lopen liep daar achteraan. Wimpie was natuurlijk de enige die echt gedreven was. Hij had thuis waarschijnlijk al tijden lopen zanikken dat hij op ballet wilde, terwijl wij, de meisjes, min of meer gedwongen werden. Die wilde natuurlijk wel voorop lopen. En ik, die het toen al prachtig vond om in het middelpunt van de belangstelling te staan, greep mijn kans om achter aan Wimpie aan te kunnen lopen. En zo liep ik daar zwembewegingen makend over het grote podium. 'Eens even kijken waar papa en mama zitten', moet ik gedacht hebben. Ik kneep mijn ogen samen en tuurde de zaal in. 'Ja, daar zitten ze!' Ik weet het nog goed. Trots als een pauw zaten mijn ouders ergens vooraan in de zaal. En toen raakte ik mijn concentratie totaal kwijt. Ik lette niet meer op hoe Wimpie liep maar bleef maar naar mijn ouders kijken. Ik had totaal niet door dat ik nu een scheve lijn over het podium liep totdat ik opeens keihard tegen een zwanenmeisje aan liep. Volgens mij viel ik ook nog om, maar dat weet ik niet meer zeker. Het zwanenmeisje keek me boos aan en ik keek snel om me heen waar Wimpie was. Wimpie liep al bijna van het podium af dus rende ik als een gek met speedzwembewegingen over het podium met achter me aan nog een stuk of tien verschrikte visjes die blijkbaar achter me aan waren gelopen en nu totaal de kluts kwijt waren.

Dit incident was voor mij het einde van mijn klassiek balletcarrière.
Wimpie schijnt een aantal jaren bij het Scapino Ballet gedanst te hebben.

Categorie: levenstekens

02 Januari '06 - 11:17

Gezondheid

Als ik een ding niet ga doen, is het vertellen hoe andere mensen het nieuwe jaar moeten inrichten. Ik wens wel iedereen het beste toe natuurlijk, maar als er een ding echt belangrijk is dan is het gezondheid en ik hoop dus met name dat iedereen in 2006 gezond blijft of wordt.
Fouten maak je toch wel en daar leer je dan weer van. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en leven. Dus als mensen niet het maximale uit hun leven willen halen. Fine by me. Go your gang. Maar ik ga het wel doen. Want zoals ik in mijn vorige log al schreef; leven is hartstikke leuk. En het gaat veel te snel, het kan elk moment over zijn, dus ik wil het liefst elke dag leven alsof het m'n laatste is. Dat gaat nooit lukken, dat weet ik, maar ik kan het toch proberen?

Lieve mensen, heel veel gezondheid in 2006! En wat je verder allemaal wilt in 2006 mag je zelf invullen.