Desalniettemin

Categorie: andermans veren

29 December '05 - 19:59

Both Sides Now

Het sneeuwt. Grote vlokken. Ik loop naar huis. Een wandeling door de sneeuw is wel even lekker. Joni Mitchell zingt Both Sides Now voor me op m'n iPod. Sinds Love Actually heb ik dit altijd een prachtig nummer gevonden. Maar echt goed naar de tekst luisteren deed ik pas vandaag voor het eerst.

Rolls and flows of angel hair
And ice cream castles in the air
And feather canyons everywhere
I’ve looked at clouds that way
But now they only block the sun
They rain and snow on everyone
So many things I would have done
But clouds got in my way

I’ve looked at clouds from both sides now
From up and down, and still somehow
It’s clouds' illusions I recall
I really don’t know clouds at all

Het afgelopen jaar had ik vele ups and downs. Nog nooit is een jaar zo'n achtbaan voor me geweest als 2005. Het ene moment zat ik diep in de put en blokkeerden de wolken mijn zon, het andere moment zat ik bovenop een berg, boordevol mooie plannen en zag ik mooie figuren in de wolken.
Begin 2005 besloot ik dat het dit jaar anders moest. In 2004 wilde ik eigenlijk al een andere baan, maar toen was het er niet van gekomen. 2005 moest het jaar van de nieuwe baan worden. In maart zei ik, zonder wat anders te hebben, in een impulsieve bui mijn baan op. Een week later werd ik aangenomen bij mijn huidige werkgever. Ook in mijn nieuwe baan gaat het niet altijd precies zoals ik wil. De ene keer lijken alle deuren te openen, het andere moment worden ze keihard dichtgeslagen in mijn gezicht. En ik heb zo'n flauw vermoeden dat ik voorlopig nog niet echt rust in mijn werk ga vinden.

Moons and Junes and ferris wheels
The dizzy dancing way you feel
As every fairy tale comes real
I’ve looked at love that way
But now it’s just another show
You leave them laughing when you go
And if you care, don’t let them know
Don’t give yourself away

I’ve looked at love from both sides now
From give and take, and still somehow
It’s love’s illusions I recall
I really don’t know love at all

Kon ik aan het begin van het jaar B's naam niet uitspreken zonder dat m'n ogen vol met tranen liepen en dacht ik dat ik nooit meer verliefd zou worden, dat er iets fundamenteels kapot was gegaan, kijk me nu eens.... Verliefd, gelukkig, stralend, blij, klaar voor de toekomst, of toch niet? Ja, ik voel wel vlinders in m'n buik, elke keer als hij belt of als iemand zijn naam noemt, maar me helemaal geven? Nee, dat lukt me nog niet. Blijkbaar is er toch wel iets stuk gegaan want ik ben doodsbang om me voor honderd procent in deze relatie te storten. Doodsbang dat hij me ook pijn gaat doen. Want die pijn die wil ik nooit meer voelen. Dat trek ik niet. M'n verstand zegt dat helemaal goed zit. Dat dit hem is. En toch kan ik het niet, me geven, terwijl ik bijna zeker weet dat hij me nooit pijn zal doen.
Ik geloof niet dat ik liefde begrijp. En dan vooral mezelf in liefde niet.

Tears and fears and feeling proud
To say I love you right out loud
Dreams and schemes and circus crowds
I’ve looked at life that way
But now old friends are acting strange
They shake their heads, they say I’ve changed
Well something’s lost, but something’s gained
In living every day

I’ve looked at life from both sides now
From win and lose and still somehow
It’s life’s illusions I recall
I really don’t know life at all
I’ve looked at life from both sides now
From up and down, and still somehow
It’s life’s illusions I recall
I really don’t know life at all

Oude vrienden verdwenen uit mijn leven. Omdat ik merkte dat we niks meer gemeen hadden en niet meer wilde afspreken. Omdat ze verhuisden naar een andere stad en de vriendschap blijkbaar niet diep genoeg zat. Of omdat we simpelweg niet meer belden en afspraken. Sommige vrienden mis ik. Anderen totaal niet. Gelukkig kreeg ik er dit jaar weer wat fijne mensen bij in mijn leven. Vriend S werd een dierbare vriend, een hele dierbare zelfs. Door hem leerde ik een paar jaar geleden vriendin Y kennen, die in tijden van nood een betere vriendin bleek te zijn dan vriendinnen waarvan ik dacht dat ze dichterbij me stonden.
Gypsy en Lisa bleken fijne mensen te zijn waar ik veel leuke en mooie momenten mee heb beleefd.
En Peper die ik via het werk leerde kennen, werd veel meer dan een collega voor me.
Als oude vriendschappen ophouden, komen er wel weer nieuwe voor in de plaats. Zo is het leven. Zo was 2005. Ik begrijp nog steeds niks van het leven, maar ik weet wel dat ik het leuk vind om te leven. I love life. En nu 2005 bijna over is, besef ik dat het best een mooi jaar was. Een heel mooi en waardevol jaar zelfs. Waarschijnlijk ga ik het leven in 2006 ook niet begrijpen. Maar elk jaar leer ik het leven en mezelf wel steeds een beetje beter te kennen.

Dag 2005. Welkom 2006. Ik hoop dat je net zo mooi gaat worden als 2005. En dat hoop ik voor jullie natuurlijk ook. Alvast een hele goede jaarwisseling en tot in 2006! Maak er wat moois van....

Categorie: levenstekens

27 December '05 - 19:02

opgesloten

Vorige week sliep ik bij mijn lief thuis. Ik had de volgende dag vrij, hij niet. Hij had zelfs een belangrijke zakelijke afspraak. Dus toen hij 's ochtends vroeg weg ging, gaf hij mij een kus en zei: "Blijf jij maar lekker liggen. Gewoon straks de deur achter jezelf dicht trekken....". Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Elk excuus om uit te kunnen slapen grijp ik aan en helemaal in het bed van mijn lief. Ik slaap namelijk niet zo vaak in dat bed. Mijn lief slaapt eigenlijk altijd bij mij omdat ik mijn poezenkinderen niet alleen wil laten.
Anderhalf uur later was ik wel uitgeslapen. Ik stapte onder de veel - lekkerdere - douche - dan - die - van - mij en kleedde me aan. Toen ik al mijn frutsels verzameld had (tas, sleutels, iPod etc.) liep ik naar de voordeur. Ik greep de deurklink vast draaide die om en trok de deur naar me toe. Shit! De deur klemde. Nog even wat harder trekken. Na een paar fikse rukken aan de deur kwam ik tot de ontdekking dat er toch echt geen beweging in de deur was te krijgen. Ik tuurde naar het slot en zag tot mijn verbazing dat die op slot zat. Op slot! Ik zeg het je. Dit moest een grap zijn. Ik keek in het rond waar het briefje lag om de grap uit te leggen en te vertellen waar de reservesleutels lagen. Maar er was geen briefje. Niet in de gang, niet in de zitkamer, niet op de wc, nergens een briefje. Nu werd ik toch wat paniekerig. Rond een uur of twaalf zou de schoorsteenveger bij mij thuis langs komen en dan moest ik er toch echt zijn.
Ik belde mijn lief. De telefoon ging een paar keer over en joehoe hij nam op.
"Lief?"
"Ja?"
"Je hebt me opgesloten. Dat hoeft helemaal niet, ik blijf heus wel bij je?"
"Hoe bedoel je?"
"Je hebt de deur op slot gedaan!"
"Niet".
"Wel".
"Echt?"
"Ja echt".
Zo ging het ongeveer. Toen werd mijn lief ook wat paniekerig. "Ik zit hier nog wel een paar uur".
"Weet ik. Dus zeg even waar de reservesleutels zijn".
"Heb ik niet".
"Nee!"
Gelukkig hadden de bovenburen wel reservesleutels. En gelukkig was de bovenbuurvrouw net haar zoontje van school halen en zou ze snel naar huis gaan om me te bevrijden. Ik had me een ander soort ontmoeting met de bovenbuurvrouw en haar zoontje voorgesteld, maar gelukkig kon ze er om lachen. En ik inmiddels ook. Mijn lief schaamt zich nog een beetje, maar maakt er inmiddels ook grappen over.
En voor channoeka kreeg ik een klein doosje. Ik maakte het doosje open en daar zat een hele mooie sleutelhanger met .... je raadt het vast al .... zijn huissleutels. En dat was eigenlijk het meest romantische cadeau dat ik ooit heb gekregen (op die ring na dan, maar die komt nog wel).

Categorie: levenstekens

23 December '05 - 14:54

de Gouden Loekies

"Pfff", zeurde ik toen ik de zitkamer van vriendin L binnenliep. "Dit is nou al de vierde keer dat ik deze week glamorous moet verschijnen. Mijn voeten kunnen geen pumps meer verdragen. Ik heb dus maar gewoon mijn cowboylaarzen onder m'n little black dress aangetrokken. Hoop niet dat dat erg is".
"Mag ik zeggen", merkte vriendin E, ook op bezoek bij vriendin L, op. "Dat ik dat een beetje een luxe probleem vind. Bovendien zie je er heel mooi uit en kunnen die laarzen juist best tussen al die creatieve reclamemensen".
Vriendin L en ik gingen naar de Gouden Loekie Uitreiking. Voor ons beiden de eerste keer en ik had werkelijk geen idee wat mensen zouden aantrekken als de dresscode glamorous is. Bovendien moesten we er al om zeven uur zijn en had ik geen tijd gehad om m'n haar te doen of mijn nagels nog even te lakken. Voor een ijdel meisje als ik is dat een drama, dat begrijp je. Dus daar stond ik in mijn lbd met een wilde krullencoupe op m'n stoere cowboylaarzen. Gelukkig viel het wel mee met het glamourgehalte. De helft van de genodigden had echt zijn best gedaan, de andere helft had het begrip glamour niet begrepen of er maling aan. Dat laatste zou ik overigens belachelijk vinden. Er wordt een hoop geld en effort in zo'n feest gestoken en je wordt toch ergens voor uitgenodigd! Doe dan lekker je best. Nog iets wat echt belachelijk is met dit soort evenementen, is dat 10 procent van de mensen die uitgenodigd worden, niet komt opdagen. Terwijl er voor de Gouden Loekies zelfs een wachtlijst was. Rond kwart over acht zat iedereen in de zaal en toen bleek dat er best veel lege plekken waren. En dat ziet er natuurlijk niet uit op tv. Dus moesten de achterste rijen naar voren om de lege plekken in het midden van de zaal op te vullen. Vriendin L en ik ook. We zaten ergens op de vijfde rij van achter, maar toen we de zaal in tuurden om te kijken waar we dan moesten gaan zitten, bleken de lege plekken nu wel gevuld te zijn. Net op het moment dat we de trap weer op wilden lopen kwam er een meisje met een head set naar ons toe. "Wacht", riep ze met gevoel voor drama. Wij keken elkaar aan. Moesten wij nou wachten? Het meisje liep inderdaad onze kant op. "Ja jullie", riep ze terwijl ze ons met fijngeknepen ogen observeerde. "Jullie doen het goed op camera. Ik heb nog lege plekken op de eerste rij tussen de genomineerden. Willen jullie naar voren?" Vriendin L en ik keken elkaar aan. "Als je het doet moet je het goed doen, kom...", fluisterde vriendin L. En zo ploften we neer op de twee lege plekken op de eerste rij. Maar op het moment dat ik wilde gaan zitten, begon de man naast me drukke gebaren te maken. De lege plek bleek voor de voorzitter van de STER te zijn. Inschattingsfoutje van het headset meisje. "We hebben nog een minuuuuuuut', riep een man naast het podium. Daar stond ik een beetje dommig. Ik rende naar de zijkant en keek wanhopig naar het headset meisje. "Daar! Daar op de tweede rij. Snel". En zo kroop ik als de wiedeweerga over de zenuwachtige - want - genomineerde - mensen heen op weg naar de lege plek achter L op de tweede rij. Op het moment dat we 'de lucht in gingen' zat ik nog na te hijgen. Gelukkig was de genomineerde reclameman naast mij hartstikke relaxed. Die begon tijdens de begintune gewoon tegen me te kletsen en grappen te maken. Want opeens begon ik toch een beetje te stressen. Wat als hij zou winnen? Moest ik hem dan feliciteren? De regisseur had net verteld dat we wél enthousiast moesten reageren. En zat mijn make-up nog wel goed? Ik voelde aan mijn lippen. Shit! Mijn lipgloss was er af. Ik moest ook niet opeens aan mijn neus gaan friemelen. Of aan mijn haar gaan draaien. Tjonge, jonge, wat word je je opeens bewust van je gedrag als er continu een camera voor je neus staat en de uitzending ook nog eens live uitgezonden wordt.
Het uur was zo voorbij. Vriendin L en ik liepen de zaal uit en L kwam een bekende tegen. Ze wist dat ze hem kende maar niet meer hoe hij heette. "Zouden ze ons gezien hebben op tv", riepen we opgewonden tegen elkaar met een glas champagne in de hand. We deden onze mobieltjes aan. 'Pliep, pliep'. L had een bericht. Van haar man B. Ik zag X wel op tv, maar jullie niet. Was het leuk? We moesten er om lachen. Hadden we een uur lang ons best gedaan er zo beeldig mogelijk uit te zien, had man B ons niet eens gezien. Vriendin L sms'te terug. Bedankt B. Weet ik in ieder geval wel weer hoe die jongen heet. Wij zaten trouwens op rij 1 en 2.
En mijn cowboylaarzen onder mijn lbd? Die waren geen probleem. Ik had op de afterparty tenminste geen last van mijn voeten en banjerde heerlijk van bekende naar bekende en van bar naar bar. En op tv zie je die cowboylaarzen toch niet. Als ik überhaupt al op tv was trouwens.

Categorie: andermans veren

20 December '05 - 19:32

Twee Straten Verder

Vriendin D hakte afgelopen week een hele grote knoop door. Al tijden twijfelde ze aan haar lief. Vandeweek heeft ze eindelijk besloten dat het over was.
Ze miste wat, maar ze kon het niet benoemen. Elke keer probeerde ze het weer, maar elke keer had ze toch het gevoel dat ze met hem nooit echt gelukkig zou worden.
Soms is houden van gewoon niet genoeg. Zelfs intens houden van niet.
Voor mij was dit allemaal heel herkenbaar want vorig jaar zat ik precies in dezelfde situatie. Alleen zij zat vorig jaar ook al in deze situatie en had uiteindelijk een jaar langer nodig. Ze is verdrietig nu. K is ook een hartstikke leuke vent. Daar ligt het helemaal niet aan. Het klopte gewoon niet. En soms moet je dan voor jezelf kiezen. Tenslotte ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk en niet voor dat van een ander.
Ik weet wat ik tegen haar moet zeggen. Maar ook weer niet. Omdat alles nu zo cliché klinkt. Ze weet heus wel dat het allemaal weer goed komt. Maar dat wil ze nu toch niet horen. Ze weet heus wel dat ze een fantastisch wijf is, die zich geen zorgen hoeft te maken dat ze nooit meer iemand vindt. Ze weet heus wel dat financien, huizen en families nu niet haar zorgen moeten zijn. Ze weet heus wel dat dit uiteindelijk beter is, maar ook dat wil ze nu toch niet horen. En dat hoeft ook niet.

Maar ik wil wel 'iets' zeggen:
Lieve D, ik ben er voor je zoals jij er vorig jaar ook voor mij was. Je gilt maar en ik sta voor je deur, net zoals jij op je fietsje door de regen naar me toe kwam 's avonds laat. Gelukkig wonen we maar vijf minuten bij elkaar vandaan. En lief, mocht je gaan twijfelen, omdat je nu superverdrietig bent en denkt dat dit een foute keuze is, luister dan naar Arthur Umbgrove met Twee Straten Verder en bedenk je dat het ook anders kan. Niet twee straten verder maar gewoon thuis. Alles komt goed.

Arthur Umbgrove - Twee Straten Verder

Ik heb gelopen door de stad
op zoek naar het feest tot de morgen begon
Ik heb gezeten aan het strand
Dronken van liefde
gestaard naar de ondergaande zon
Ik heb gelopen door winkels
gekocht wat ik wou
mijn laatste geld verkwist
Ik heb mijn honger gestild tussen de lakens
Met een vrouw wiens naam ik niet eens wist

Maar waar ik ook zoek
het is steeds of ik iets mis
Of het leven niet hier
maar twee straten verder is
't Is altijd een ander café
een andere vrouw
Een andere stad
't is nooit hier, nooit hier, nooit hier

Ik heb gereisd naar een land
de stilte gehoord
Een mooier uitzicht ken ik niet
Ik heb nachten geschreven
naar woorden gezocht
tot ze klonken in een lied
Ik heb mijn handen gevouwen
de weg gevraagd aan een man
Die zei dat hij het antwoord had
Ik heb gelegen op een bank bij een vrouw
die deed of ze de waarheid bezat

Maar waar ik ook zoek
het is steeds of ik iets mis
Of het leven niet hier
maar twee straten verder is
't Is altijd een ander café
een andere vrouw
Een andere stad
't is nooit hier, nooit hier, nooit hier

Waarom ben ik nooit genoeg voor mij?
ben ik nooit genoeg voor mij?
Loop ik altijd het geluk voorbij?
't Is nooit hier 't is nooit hier 't is nooit

Want waar ik ook zoek
het is steeds of ik iets mis
Of het leven niet hier
maar twee straten verder is
't Is altijd een ander café
een andere vrouw
Een andere stad
't is nooit hier, nooit hier, nooit hier

Categorie: levenstekens

19 December '05 - 19:25

ondergesproeid

Vandaag had ik een kutdag. Dat heb je wel eens kutdagen. Je kent ze vast wel. Voor een gedeelte had ik het aan mezelf te danken want ik had zondagavond dingen gedaan die je normaal op een vrijdagavond doet, maar goed. Het was supergezellig en als ik dan al brakkig ben, dan hoeft op maandagochtend toch niet alles meteen tegen te gaan zitten? En op maandagmiddag al helemaal niet.
Enfin, ik was blij dat ik in de tram zat naar huis. Bovendien kon ik ook gewoon zitten want het was heel rustig in de tram. Tot halte VU, toen al die kutstudenten die niet even honderd meter kunnen lopen naar station WTC de tram binnenkwamen. Tussen de studentjes zaten twee oude vrouwtjes platgedrukt. Van die schattige oude vrouwtjes. Ik zag de dametjes van een afstand en twijfelde of ik ging opstaan. Mijn stoel zat namelijk best lekker en ik zat aan de raamkant dus ik moest eerst langs het dikke alternatieve kind die naast me zat om een van de vrouwen te kunnen laten zitten. Hoogstens een seconde of vijf twijfelde ik. Toen stond ik op en riep: "Dames, wilt een van u zitten?" De oude vrouwtjes keken me aan alsof ik ze net een maaltijd in een met een Michelin ster bekroond restaurant aan bood. "Ja graag", knikten ze. Ik wrong mezelf uit het bankje, het dikke alternatieve wijf verschoof namelijk geen milimeter. Toen ik mezelf over haar schoot uit het bankje gewrongen had, perste ik mezelf tussen de rest van de tramreizigers en maakte plaats voor een van de oude vrouwtjes. Zo niet de alternatieve trien. Die bleef gewoon zitten zodat het vrouwtje wat geluk had en kon gaan zitten zo ongeveer over haar schoot moest klauteren. Eigenlijk wilde ik de dikke alternatieve muts die hoogstens vijfentwintig jaar oud was, vertellen dat ze ook moest opstaan. Maar dat deed ik toch maar niet. Stiekem was ik wel een beetje blij dat ik niet meer naast haar zat. Ik ben snipverkouden maar ik had het gevoel dat ik haar kon ruiken. Ze was echt zo'n type die zich al een week niet meer gewassen leek te hebben, zo'n type met vlooien die woonden in haar dreads, een korstje op de plek waar haar wenkbrauwpiercing haar huid doorboorde en zo'n type waarbij er elk moment een rat uit haar jaszak te voorschijn kan komen. Pffff, ik stond liever dan dat ik schurft op zou lopen omdat mijn panty tegen haar broek aan zou schuren. Zo stond ik dus zo min mogelijk te ademen omdat ik anders te veel plek zou innemen in de overvolle tram naast het vieze dikke alternatieve wijf die lekker op haar vette reet zat. En toen gebeurde het. Ik had net m'n iPod uit m'n jaszak gehaald om een liedje verder te klikken en toen.... en toen nieste het dikke alternatieve wijf. Maar ze nieste niet alleen, er kwam snot mee. Eén kloddertje landde op mijn hand en één op mijn mooie zilvere iPod! En ik was al zo vies van haar. Nu kon ik wel janken of op z'n minst kokhalzen, wat ik ook een beetje deed. Het vieze dikke alternatieve wijf keek me aan en zei toen breed glimlachend: "Ow sowwy". Ik keek haar aan alsof ze een of ander misselijkmakend insect was die vermorzeld moest worden. En toen zei ze ook nog: "Nou ik zei toch sowwy, dan hoef je niet zo vuil te kijken aso". Dat had ze niet moeten doen. "Weet je wat pas aso is", siste ik haar toe. "Blijven zitten terwijl er oudere mensen moeten staan. En weet je wat nog meer? Niesen zonder je hand voor je mond te houden. En er uit zien als een kraker die zich al weken niet gedouched heeft. Stinkwijf". Dat laatste was natuurlijk totaal overbodig. Maar het maakte me niks uit. Ik had een kutdag en de frustratie kwam er nu even lekker uit.
Thuisgekomen waste ik mijn hand wel vier keer en ontsmette ik mijn iPod met sterilon. Morgen ga ik weer met de fiets. Rokje of geen rokje. Weer of geen weer. Liever als een verlepd katje op mijn werk aankomen dan ondergesproeid worden in de tram.

Categorie: andermans veren

17 December '05 - 19:46

lieve liefde

Vriendin C was op haar drieëntwintigste opeens zwanger. Absoluut niet gepland maar wel welkom werd een maand of wat later Loet geboren. Vriend A, absoluut nog niet klaar voor het ouderschap, raakte in paniek toen de kleine geboren werd. "Weet je wat", zei C. "Ga jij lekker even met een vriend op vakantie". Dat vond A wel een goed idee en zo geschiedde. Op vakantie had hij even goed de tijd om na te denken en toen hij terug kwam, was hij 180 graden anders. Trots als een pauw op kleine Loetje. Dolverliefd op C. Zo verliefd dat hij een ring voor haar kocht en op een dag door zijn knieën zakte en haar ten huwelijk vroeg. "Nee", antwoordde C. "Ik wil niet. Je vraagt me alleen maar omdat we net een kind hebben gekregen. En ik ben er niet klaar voor". Daar kon A het mee doen.
Een jaar later was C al weer zwanger van de tweede. Puffend en steunend kwam ze op een koude decemberdag thuis. Ze deed de deur open en zag dat het huis veranderd was in een kaarsenparadijs. Overal stonden kaarsjes, waar ze maar keek. C liep de woonkamer in en daar zat A op zijn knieën met de ring. Maar weer schudde C haar hoofd van links naar rechts. "Ik wil niet".
A probeerde het nog een paar keer. Op de skilift, tijdens een etentje, op Loetjes verjaardag. Maar C wilde echt niet trouwen. Uiteindelijk gaf hij de hoop maar op.
Toen Loetje vier was, was C zwanger van de derde. Het was vaderdag en A lag in bed. C maakte een ontbijtje voor hem en liet Loetje dit brengen. Op het dienblad lag een roos en aan de roos hing een kaartje. Op het kaartje stond geschreven: Lieve papa, fijne vaderdag en mama vindt het nu wel leuk als je haar ten huwelijk vraagt. Liefs, Loetje, Floor en de baby.
Een paar maanden later trouwden ze. Inmiddels hebben ze vier kinderen en zijn ze tien jaar getrouwd. En ik kan alleen maar hopen dat mijn lief en ik over een jaar of veertien nog zo verliefd naar elkaar kunnen kijken als C en A.

Categorie: levenstekens

16 December '05 - 18:26

alcoholprobleem

Ik: "Pfew, ik maak me nu toch wel zorgen dat mijn lief denkt dat ik een alcoholprobleem heb".
Collega: "Hoezo dan?"
"Nou ik ben vannacht na ons kerstgala weer dronken bij hem aan komen zetten".
"Grinnik".
"Nee, dat is niet grappig. Straks denkt hij dat ik alcoholiste ben!"
"Kaat. Alcoholisten kunnen juist heel goed tegen alcohol terwijl jij nu wel bewezen hebt er helemaal niet tegen te kunnen....."

Categorie: levenstekens

14 December '05 - 19:51

de King Kong première en afterparty

In mijn damessmoking, met mijn glittertopje, perfect in de make-up, mijn mooiste pumps aan en mijn haar perfect gestyled in een hoge staart, zat ik op de fiets. Zoals het een echt import Amsterdams meisje betaamt, ga ik natuurlijk op mijn fiets naar een première.
Rond half zes parkeerde ik mijn blauwe vehikel op het Rembrandtplein. Ik groette de andere Amsterdamse meisjes in galajurk die net hun fiets wegzetten en stoof het restaurant naar binnen waar ik eigenlijk al om vijf uur had moeten zijn voor het diner.

Iets na half acht liep ik over de rode loper van Tuschinski en keek ik in de lenzen van showbizzfotografen die je duidelijk bij elke rode loper kandidaat zag twijfelen of degene nou iemand was en er geflitst moest worden of niet. Ik kon mijn lach niet bedwingen toen de doorbitch een oud vriendje van vroeger bleek te zijn die me superenthousiast begroette en ik toen opeens toch maar van alle kanten gefotografeerd werd en toe werd geroepen of ik in de lens wilde kijken.
Binnen in de hal was het een drukte van jewelste. Allemaal mensen in hun mooiste kleren die zich bewust waren van elke beweging die ze maakten. Handen werden geschud, wangen gezoend en valse blikken toegeworpen.

We zaten op hele goede plekken. De film duurde lang, maar het was de moeite waard. Zeer de moeite waard. Ook al was het in mijn smoking bloedheet, had ik niet genoeg gegeten waardoor ik bijna de hele bus Pringles die op m'n stoel lag naar binnenwerkte en er maar een flesje spa blauw per persoon beschikbaar was. Ook al was ik snotverkouden, deed ik op het einde bijna een uur lang mijn best niet te gaan huilen omdat ik toch met mannelijke collega's en zakenrelaties was, maar leek het door mijn verkoudheid toch of ik de hele tijd zat te snotteren.

Beduusd kwamen we de film weer uit. Opgewacht door fotografen, mensen met microfoons in hun handen en cameraploegen. "Naar de Afterparty", vroeg collega H.
"Ik heb eigenlijk niet zo'n zin".
"Ik ook niet".
"Dan gaan we toch niet? We hebben de komende tijd zo veel leuke feestjes en die afterparty's zijn toch nooit zo bijzonder?"
"Nee, je hebt gelijk. We hebben genoeg leuke dingen".
Voor Tuschinski namen we afscheid en liepen we naar onze fietsen.

In mijn galakleding fietste ik naar het huis van mijn lief. Ik belde aan. "Jij bent vroeg", riep hij terwijl ik de trap op liep. "Ben je niet naar de Afterparty gegaan?"
"Ik ben eigenlijk liever bij jou dan op de Afterparty".
"Maar je ziet er zo mooi uit. Dan is het toch zonde dat niemand je ziet".
"Jij ziet het toch?"
"Dat is waar", zei hij terwijl hij zijn armen om me heen sloeg en me tegen zich aandrukte.
Een uur later was mijn make-up er af, zat mijn haar door de war en lag ik in mijn blootje in de armen van mijn lief in zijn bed. Voor mij de fijnste, leukste, hotste en gezelligste place to be. Daar kan geen Afterparty tegenop.

Categorie: levenstekens

11 December '05 - 18:13

burengeruzie

Maria Callas zong net 'O mio babbino caro' voor me toen het weer begon. Het gebeurt de laatste tijd steeds vaker: mijn buren die ruzie maken. Het lijkt zelfs een vast patroon te hebben. Eerst hoor ik haar gillen, dan wordt er met een deur geslagen en even later hoor ik gebonk op de deur en gegil van haar, afgewisseld met gegil van hem. Een paar minuten later spelen de kinderen op straat.
De kinderen zijn ook steeds vervelender geworden. Waren ze vroeger nog erg schattig, nu zijn het kleine monstertjes die gewoon blijven hockeyen als er een oud vrouwtje langs komt schuifelen en mij gerust vertellen dat ik mijn fiets ergens anders moet parkeren omdat ze hem anders omver schoppen. Ik laat het maar een beetje. Die kinderen kunnen er niks aan doen dat ze zo worden. Dat is allemaal de schuld van de ouders.

Even sloot ik mijn ogen. Ik wilde het niet horen, het geruzie. Ik probeerde Maria Callas' woorden in me op te nemen. Mi struggo e mi tormento. O Dio, vorrei morir. Maar het lukte niet. Als Maria even stil was dan hoorde ik de buurvrouws viswijvengegil weer boven de muziek uit galmen en de engelensstem van la Callas voor me verpesten. Ik liep naar de stereo en draaide de volumeknop naar rechts. Nu stond Maria Callas zo hard op dat ik niks of niemand meer hoorde. Ik danste door de kamer op 'Caro Nome'. Io allora caro nome mio oggi me ne sono andata ad avere nove anni. Dit moment gingen mijn buren niet verder voor me verpesten.

Vanmorgen liep ik de deur uit. Met moeite omzeilde ik de voetbal die over de stoep heen vloog. Ik groette mijn buurjongetjes maar ze namen niet echt de moeite om terug te groeten. De voordeur van de buren zwaaide open. Ik draaide mijn hoofd richting de deur en zag een verhitte buurvrouw de deur uit komen. "Goed dat ik jou zie", riep ze.
"Ook hallo", antwoordde ik verbaasd.
"Wij hebben zo'n ontzettende last van jouw kattengejank".
"Kattengejank? Hebben jullie last van de katten", vroeg ik terwijl ik in mijn hoofd aan het bedenken was hoe ik netjes ging vertellen dat ik last van hun ruzies had.
"Nee van dat opera geblèr van gisteren. Dat is toch niet normaal. Moet dat zo hard?"
Ik dacht even na. "Van Maria Callas?"
Ze knikte. "Ik vind het echt schandalig dat je je muziek altijd zo hard zet. Zo asociaal dat je geen rekening met je buren houdt".
Nu werd ik toch wel wat bozig. "Luister", siste ik. "Ik kan nu een heleboel zeggen, maar je kinderen zijn erbij en ik heb geen zin om je naar beneden te halen waar ze bij staan. Mijn muziek stond zo hard met een reden. Ga zelf maar bedenken wat die reden zou kunnen zijn. En die muziek was Maria Callas. Maria Callas. Ken je die? De grootste zangeres allertijden?" Ik draafde nu iet wat door. Ik weet het. Maar de buurvrouw had me zojuist heel boos gemaakt.
Flabbergasted stond ze me aan te kijken.
Er schoten woorden door m'n hoofd dat als ze Maria Callas niet kende dat ze dan überhaupt niet aan kinderen had mogen beginnen, maar ik had haar net gezegd haar niet onderuit te halen waar haar kinderen bij stonden dus ik maande mezelf tot rust.
"Nee ken je die niet", zei ik nu kalm. "Toch maar eens een cd van kopen dan. Ik word altijd heel kalm van haar muziek".

Ik stapte op mijn fiets en reed weg. Een straat verder viste ik m'n iPod uit m'n tas en zocht naar Maria Callas. Ik haalde even diep adem toen ik de eerste klanken van Gluck's 'J'ai perdu mon Eurydice' hoorde. Het werkte, ik werd weer rustig. Kom je aan Maria Callas dan kom je aan mij. Dat begrijpt ze nu hopelijk wel.

Categorie: andermans veren

07 December '05 - 18:34

de zorgendozen

"Weet je nog welk Perzisch volksverhaaltje ik je vroeger vertelde over het oude vrouwtje met het kleine pakketje", vraagt m'n vader nadat ik hem verteld heb dat ik bepaald onrecht dat mijn familie overkomt niet eerlijk vind.
Ik denk even na. "Over de dag dat iedereen zijn ellende in een doos mag stoppen en inleveren", vraag ik.
"Ja dat verhaaltje".

Mijn vader vertelde me vroeger Perzische volksverhaaltjes. Dit verhaaltje ging zo:
Op een dag mag iedereen zijn ellende in een doos stoppen en inleveren op het dorpsplein. De pakketten zullen gehusseld worden en de volgende dag mogen mensen weer komen en een ander pakket uitzoeken en mee naar huis nemen.
Een man stopt alle ellende van hem en zijn gezin in een doos. De doos is heel groot zodat al hun zorgen er in passen. Hij tilt de grote doos van zijn kar en legt hem bij de andere dozen. Op dat moment komt er een oud vrouwtje aan lopen met een heel klein doosje. Het lijkt wel een juwelendoosje. Ze zet het doosje neer en loopt weg.
"Tjonge, jonge", denkt de man. "Dit vrouwtje is zo oud en al haar ellende past in één zo'n klein doosje. Dat doosje moet ik hebben".
De volgende dag staat de man vroeg op om naar het dorpsplein te gaan. Hij kijkt goed tussen de dozen. Als hij het doosje van het oude vrouwtje ziet duikt hij er bovenop. Vrolijk rent hij naar huis. Hij zet het doosje op tafel en roept trots tegen zijn vrouw en kinderen: "Ik heb het kleinste doosje weten te bemachtigen. We zullen een beter leven hebben!" Z'n vrouw en kinderen knikken blij en ze pakken het doosje uit. Maar uit het kleine doosje komt een enorm grote zorg te voorschijn. Het is er maar één, maar die ene zorg is veel groter dan al die honderden zorgen die de man, vrouw en kinderen bij elkaar in hun grote doos hebben gestopt. Want de ellende van het gezin stelde eigenlijk helemaal niks voor in vergelijking met die ene zorg waar de vrouw mee kampte.
Toevallig neemt het oude vrouwtje de grote doos van de man mee naar huis. Met een gespannen hand trekt ze de doos open. Maar wat er uit de grote doos te voorschijn komt daar kan ze alleen maar om lachen.

"Ja dat verhaaltje ken ik nog wel", zeg ik tegen mijn vader.
"En zo als dat volksverhaaltje is het maar net. We klagen over kleine dingen terwijl er veel ellendigere dingen zijn in het leven. Je hoeft de krant maar open te slaan en dan zie je dat er mensen zijn die het veel erger hebben".
Ik zucht. Mijn vader heeft gelijk. Bijna altijd eigenlijk.

Categorie: levenstekens

05 December '05 - 18:25

mijn zusje en de puzzels

Toen mijn zusje een jaar of zes was begon ze met puzzelen. Dat was in ons gezin een enorme overwinning. Mijn autistische zusje met een enorme ontwikkelingsachterstand die uit zichzelf met puzzelen begon.
Er was alleen een probleem. Het lukte niet. En als mijn zusje iets niet lukt dan raakt ze gefrustreerd en dan gaat ze huilen. Ze kan nou eenmaal niet praten en hoe moet je anders je onvermogen uiten?

Als mijn zusje uit frustratie huilt, gaat dat door merg en been. Ze kan namelijk ook krokodillentranen huilen. Daar prik je meteen door heen. Dat is meer het verwende loeder-gejank. Dan kijk ik haar een beetje aan en lach ik haar uit. Vaak heeft ze dan ook wel door dat ik er niet in ga trappen en lacht ze na een seconde of wat al met me mee. Maar als ze echt verdrietig is dan doet dat pijn. Het liefst huil ik dan met haar mee en soms doe ik dat ook wel.

Mijn zesjarige zusje begon dus met puzzelen. Maar toen mijn zusje zes was, was ze behoorlijk spastisch. En puzzelstukjes op hun plek krijgen dat is al lastig en het wordt alleen maar lastiger als je ook nog eens geen controle over je handen hebt. Hoe groot de puzzelstukjes ook zijn. Ik keek er naar en zag haar betraande ogen. Grote tranen biggelden over haar wangen. "Zal ik je helpen", vroeg ik haar. En ik pakte haar hand en begeleidde die totdat alle stukjes op de juiste plek lagen. Toen ik de deur open hoorde gaan trok ik mijn hand weg en zo leek het alsof mijn zusje het laatste stukje legde. Mijn vader kwam binnen en riep: "Heeft S zelf de puzzel gemaakt". Mijn negenjarige verstand twijfelde geen seconde. 'Jaha', knikte ik trots. Mijn zusje vond het wel prima. Voor een autist is een puzzel die uit elkaar ligt al het toppunt van ellende, dan maakt het niet zo veel uit dat ze hem zelf niet in elkaar gezet heeft. Ze lachtte een beetje. Even was ik bang dat mijn vader de puzzel weer om zou gooien zodat ze het nog eens voor zou doen, maar gelukkig deed hij dat niet.
De rest van de week was de door mijn zusje in elkaar gezette puzzel het gesprek. Opa's en oma's werden gebeld, tantes en ooms, vrienden en vriendinnen. En ik vond het eigenlijk wel een fijn gevoel dat mijn ouders zo trots op S waren. Stiekem knapte ik nu wel vaker dingen voor haar op. Als er niemand bij was dan maakte ik snel een tekening af of knipte ik een figuurtje uit. Het was ons geheime verbond. Mijn ouders blij, wij blij, iedereen blij.
Totdat ik een paar jaar later de kamer binnen kwam en mijn zusje net echt zelf de laatste hand aan een puzzel legde. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ze had het nu echt zelf gedaan. Maar ik kon het met niemand delen. Want als ik het zou vertellen dat dan zou iedereen weten dat S en ik al tijden de boel oplichtten en dat wilde ik nou ook weer niet.
In de herfstvakantie ging ik bij mijn neefjes logeren. Ik kwam thuis en het eerste wat mijn moeder tegen me zei was: "S maakt nu echt zelf puzzels".
"Dat deed ze toch allang", zei ik op mijn meest onschuldige toon.
Mijn moeder aaide over mijn hoofd. "Ja dat deed ze allang ja".

We hebben het er nooit meer over gehad. Totdat ik een paar maanden geleden bij mijn ouders was en een goede vriendin van mijn ouders ook kwam eten. Zij is psychologe en out of the blue zei ze: "Weet je K, dat jij vroeger puzzels voor je zusje maakte en zei dat zij ze zelf in elkaar had gezet, dat is een van de mooiste dingen die je ooit voor haar hebt gedaan. Dat is zo'n uiting van intense liefde". Tegen mij hadden ze het nooit gezegd, maar met E hadden mijn ouders het dus wel besproken. Ik keek op van mijn bord en zag dat mijn ouders naar me knikten met betraande ogen.

Zaterdag was ik bij mijn ouders. Mijn zusje wilde iets, maar het lukte niet. Uit frustratie stampte ze op de grond, zwaaide met haar armen en begon te huilen. Ik wilde haar helpen, maar ik wist niet eens wat ze nou wilde. Dat gebeurt steeds vaker dat ik niet weet waar ze gefrustreerd over is.
Soms zou ik wel willen dat we weer 6 en 9 zijn, toen het leven veel simpeler was en ik alleen maar haar puzzel stiekem hoefde te op te lossen om haar gelukkig te maken.

Categorie: levenstekens

03 December '05 - 11:01

Zwarte Pieten

"Heb jij gisteren Zwarte Piet gespeeld of zo", vroeg collega N aan me.
"Nee hoezo", antwoordde ik verbaasd.
"Omdat het nog allemaal op je oor zit".
"Ik luister heus wel naar je hoor N", antwoordde ik nog. "Maar ik heb er nu geen tijd om dat rapport te maken".
Ik vond al dat N een beetje raar keek. Maar aan de andere kant; N is best verlegen dus op het moment van het de rare blik dacht ik dat die aan onzekerheid lag. Totdat ik naar de wc ging en na het plassen mijn handen waste. Ik draaide me om om weg te lopen en zag in een flits dat er iets op m'n oor zat. Toen ik nog eens goed keek, bleek dat mijn beide oren onder een soort zwart smeer zaten. De een was er nog erger aan toe dan de ander. Links zat er zelfs een gedeelte op m'n wang. Ik grinnikte een beetje naar m'n spiegelbeeld. Hadden ze me toch mooi tuk. Maar wat ging ik doen? M'n oren schoonmaken, teruglopen en er niks over zeggen was optie een. Dan was de hele grap verpest, maar dat zou ook wat kinderachtig zijn. Ik besloot ze terug te pakken en met name R, want op onze kamer zijn er maar twee mensen die dit kunnen bedenken; R en ik. En ik was het zelf niet dus...
"Goede grap hoor jongens", riep ik toen ik de kamer in liep. "Ben ik zo ook naar die externe meeting geweest?"
Ze barstten in lachen uit.
"Maar..... één ding; wat was het voor spul want ik ben allergisch voor heel veel spullen en ik kwam er ook achter omdat ik zo'n jeuk begon te krijgen aan m'n oren".
R keek nu wel een beetje bedenkelijk.
"Het was Zwarte Pieten schmink", antwoordde I. "En fuck zeg, ik herinner me nu ineens dat jij allergieën hebt".
Ik knikte. Het is namelijk nog een waar ook. Ik ben voor de meest rare dingen allergisch, maar niet voor schminkspul. "Oef het jeukt joh", dramatisch greep ik naar m'n oren.
"Sorry", murmelde R. En dat bleef hij nog heel vaak zeggen die middag, want zo ongeveer elk kwartier klaagde ik over opkomende bultjes, ondragelijke jeuk en ooramputaties.
Ook was hij de rest van de middag achterdochtig. Elke keer als hij even weg moest, checkte hij bij terugkomst zijn volledige bureau, computer, muis, telefoon en bureaustoel. Best terecht hoor, want we hadden een keer zijn muissnoer er uitgetrokken, de tweede keer hetzelfde met zijn toetsenbordsnoer gedaan en de derde keer een klein plakbandje op zijn telefoonhoorn geplakt zodat de mensen aan de andere kant van de lijn hem niet zouden kunnen horen. Helaas had hij alles bij voorbaat al door, want R is een pest professional. Uiteindelijk hebben we omdat we nu toch wel in de peststemming waren, nog wat streken bij de afwezigen uitgehaald.
"Het is pesten of gepest worden", vertelde ik een tijdje geleden nog aan een collega. Een goede pestgrap kan ik best waarderen, maar ik pest toch liever zelf.

Categorie: levenstekens

01 December '05 - 22:10

reclame

Mijn hele leven ben ik al gek op reclames. Als kind wist ik binnen een seconde alle reclame filmpjes of radio commercials te herkennen. Alle spreuken, muziekjes, acteurs, merken enzovoort enzovoort kon ik opdreunen. Reclames vond ik zo ongeveer het leukste wat er was. Oprecht boos kon ik worden als mijn vader erbij wegzapte. Intens gelukkig was ik met de eerste reclames op zondag en de eerste programma onderbrekende commercials bij de commerciële zenders.
Vraag mij iets over Petje Pietamientje, het liedje van de Domo vla of 'ik ben niet bang voor de tandarts' en ik kan je alle inside informatie over de betreffende uiting vertellen. Het is zelfs een beetje ziekelijk. Reclame. Hoe leuk kan een mens dat vinden?
Je raadt het misschien al. Tegenwoordig werk ik 'in de reclame'. En daarom ga ik over een paar weken naar de uitreiking van de Gouden Loekies. Van dat soort evenementen kan ik heel blij worden. Vantevoren zelfs al. Mmm de voorpret. Die kan voor mij en mijn collega's door niets verpest worden. Of toch wel? Want vandaag ging ik nog even snel stemmen. "Aaaaaargh", riep ik heel hard door de kantoortuin. Want weet je welke campagne er onder andere genomineerd is? Die afschuwelijke van Koopmans met Johnny Kraaijkamp jr. Je weet wel. Die met die oma. Echt afschuwelijk. Maar ja, in het land van Domino Day is alles mogelijk natuurlijk. Mijn collega's waren al op de hoogte. Met grafgezichten keken ze me aan. 'Ja erg hè', knikten ze begrijpend. En toen onze jongste collega mompelde dat zij hem toch best wel grappig vond, hebben we haar de rest van de dag doodgezwegen en genegeerd.
Er zitten nog genoeg leuke en mooie reclames bij hoor. Daar niet van. Maar toch. Bovendien ontbreekt mijn grote favoriet. De Sony Bravia commercial met de stuiterballen in San Fransisco. De commercial die me gisteren nog tranen in mijn ogen bezorgde omdat ik hem zo mooi vind. De muziek, de kleuren, de sfeer. Prachtig gewoon. Een soort kunstwerkje waar ik blij van word. Reclame zoals reclame gemaakt moet worden.
Pffff. Zo'n TiVo apparaat komt van z'n lang zal z'n leven mijn huis niet in. Behalve om de Koopmans commercial door te spoelen misschien.