(vol)slank

"Jij bent toch Kaat", vraagt een meisje aan me in de tram.
"Eh ja", antwoord ik twijfelend, want ik heb geen idee wie het meisje is. Ik herken haar stem wel vaag en haar ogen komen me bekend voor, maar verder weet ik het echt niet.
"Zie je nou wel", roept ze enthousiast. "Je bent echt niks veranderd!"
"Dat hoor ik wel vaker", antwoord ik terwijl ik mijn hersenen pijnig met het bedenken wie zij nou ook al weer is. Ik weet het echt niet, maar twijfel of ik het haar ga vragen. Dat vind ik altijd zo genant, vooral omdat zij wel weet wie ik ben.
Ze lijkt m'n gedachten te raden. "Je weet niet meer wie ik ben hè", merkt ze op.
"Ik herken je wel, maar ik kan je niet plaatsen", antwoord ik.
"Dat hoor ik wel vaker", zegt ze lachend met een overdreven stemverheffing bij de 'ik'. "Ik ben X. Ik zat bij jou in de brugklas".
Met grote ogen kijk ik haar aan. "X", stamel ik. Want X uit mijn brugklas was een grote, volslanke tante en deze X is een lange slanke den.
"Jaaaaa. Ik ben een klein beetje veranderd".
Dat kan je wel zeggen ja. Nog al. Ik weet zelfs niks uit te brengen.
"Ik ben dertig kilo afgevallen. En ik ben nog niet klaar. Er moet nog zo'n kilo of twintig van af", ratelt ze. "Maar hoe is het met jou?"
"Goed", stotter ik. "Maar joh, dertig kilo. In hoeveel tijd?"
"Och in een paar jaar. Tijdens mijn studie was ik nog meer aangekomen. Ik leek wel een nijlpaard. Dus toen ben ik gaan lijnen en nu heb ik de smaak te pakken", zegt ze lachend.
Ik observeer haar eens goed. X haar gezicht is veranderd van een meisje met lieve, zachte uitstraling in een oudere vrouw met diepe groeven en strenge lijnen. Haar ogen liggen diep in de kassen en haar kaaklijn en jukbeenderen steken uit. Ze is veel te mager geworden. Als ze een beetje draait valt haar shawl af en zie ik een gedeelte van haar nek. Zelfs daaruit lijken botten te steken. Ook heeft ze behoorlijk veel beharing in haar gezicht. Dit heb ik vaker gezien. Een plus een is twee. Ze heeft anorexia. Ik weet het zeker.
"Goh", zeg ik.
Ze gaat verder met praten: "Dit is toch veel mooier. Ik zit nu veel beter in mijn vel".
Even twijfel ik, maar dan zeg ik het toch: "Ik vond je vroeger heel mooi hoor". Het is niet eens gelogen. Ze was als mollige dame veel mooier dan dat ze nu is.
"Maar nu ben ik toch veel mooier", roept ze terwijl ze met haar hand op mijn schouder slaat.
Ik bekijk haar van top tot teen. Ze is echt niet mooier. Ze is eng dun en ook nog eens behaard. Ik wil het zeggen, maar ik heb haar tien jaar niet gezien en wie ben ik om haar de grond in te trappen. Die ene keer dat ik haar zie wil ik niet dat ze zich door mij rot voelt. Ik besluit niet te antwoorden, glimlach vaag en vraag: "En wat doe je nu allemaal".
Ze begint uitgebreid te vertellen en ik hoor mezelf haar vragen beantwoorden. Maar ik heb niet echt controle over mijn woorden. Het lijkt alsof ik op de automatische piloot standaardzinnen uitkraam. Alsof ik in een soort trance ben, heb ik alleen nog maar oog voor haar uitstekende botten en de donkere haren op haar wang en bovenlip. Bijna vergeet ik bij mijn halte uit te stappen. Op het laatste nippertje neem ik afscheid van haar en spring ik uit de tram. "Take care", roep ik terwijl de deuren dichtgaan. Ik zeg nooit 'take care'. Hoe ik dat over mijn lippen heb gekregen is me een raadsel. Als ik naar huis loop, besef ik dat ik geen idee heb wat ze verteld heeft. Ik weet niet waar ze woont, wat ze nu doet en hoe het verder met haar gaat. Thuisgekomen ga ik op zoek naar een oude klassefoto. Ik kan er geen vinden. Misschien is dat maar beter ook.

dat heb ik weer

Mijn vrienden maken er wel eens grappen over. Dan heb ik iets meegemaakt en dan roepen ze: "Ja hoor Kaat, dat heb jij weer!" En ik weet niet hoe het komt of waar het aan ligt, maar ik heb vaak het gevoel dat dat inderdaad zo is. Dat ik het weer heb. Zo ook vandaag. En gisteravond ook al een beetje. Toen er onweer, natte sneeuw, hagel, windhozen en ga zo maar door werden voorspeld voor vandaag. Want ik moest vandaag afrijden.
Vanmorgen stond ik om acht uur op Station Sloterdijk te wachten. Normaliter waait het daar al enorm, maar vanmorgen leek het of ik midden in een orkaan stond. Een windhoos woei me tegemoet en ik had moeite om op mijn benen te blijven staan. Als het nou alleen wind was, dan viel het nog wel te overzien. Maar de windhoos nam ook nog een soort stortvloed aan regen mee. En zo leek het alsof ik in het vizier van een soort hogedrukreiniger stond. Toen ik bij mijn rijlesleraar in de auto sprong, zag ik tijdens het verstellen van mijn binnenspiegel dat ik er uit zag als een soort pierot. M'n mascara zat overal behalve op mijn wimpers. Tijdens mijn uur rijles voor het afrijden begon het te hagelen. Ik kon geen hand voor ogen zien en het leek er meer op of ik in een Efteling attractie zat dan in mijn rijschoolauto.
Na het intake gesprek met de examinator moest ik een nummerplaat lezen. Dat lukte me bijna niet door de natte sneeuw die het zicht dusdanig verpestte. Gelukkig kon de examinator het zelf ook niet lezen en mocht ik iets dichterbij gaan staan. We liepen naar de auto en het begon te donderen. Een bliksemflits schoot boven mijn hoofd door de hemel. In de auto zittend, bleek de achterruitverwarming geen zak meer te helpen. Alle ramen waren beslagen en we moesten eerst met een doek de ramen bewerken voordat ik kon gaan rijden.
Om een lang verhaal kort te maken; het ging ellendig. Ik heb nog nooit zo slecht gereden. Voor zo'n rij-examen ben je natuurlijk al zenuwachtig, maar als je tijdens je afrijden ook nog eens extra moeite moet doen om door alle windvlagen je auto recht op de weg te houden en door de heftige hagel- en natte sneeuwbuien de wegmarkering nauwelijks kan lezen dan kan je je vast wel voorstellen dat de zenuwen al helemaal niet ten goede komt. Natuurlijk is het niet helemaal de schuld van het weer. Als ik fantastisch had kunnen rijden had ik zowiezo niet zenuwachtig hoeven zijn, maar toch. Op die afrit van de snelweg had ik natuurlijk best wat gas terug kunnen nemen zodat ik niet in de aquaplanning terecht had hoeven komen, maar zo'n rivier van water ben ik toch niet gewend! Voor een ervaren chauffeur zijn dit al extreme weersomstandigheden. Maar ja. Er is niks aan te doen. Ik kan het niet meer terugdraaien. Volgende keer beter. Hopelijk schijnt het zonnetje dan op een normale manier. Niet te laag of te hoog of zo. En ik heb weer een Kaatverhaal. Want ik weet zeker dat als ik dit vanavond aan m'n vriendinnen vertel, ze dan 'Oh dat heb jij weer' roepen. En zo hoort het ook. Als alles normaal gaat dan zou ik pas achterdochtig moeten worden.

eten

Vandaag at ik:
- een mueslibol
- een stukje Chocolade Letter, ik denk dat het de S was
- zo'n 84 perpernoten
- 21 schuimpjes
- 7 hartjes die helemaal niet lekker zijn, maar ze zitten nou eenmaal tussen de pepernoten
- drie zakjes chemisch gekleurd snoep
- een zacht bolletje filet americain met ei
- een spinaziesalade
- twee boterhammen met kaas
- koekjes
- een chocolaatje
- 20 tum tummetjes, waar ik normaal ook niet eens van hou, maar ze lagen op m'n bureau en uit automatisme at ik ze
- 4 borstplaatjes
- een stuk banketletter, ik geloof dat het de M was
- 1 Californian Handroll
- 2 Maki sushi
- 4 Nigiri sushi
- een halve zak chips Sweet Chili

Over een maand kan ik waarschijnlijk niet meer uit mezelf bewegen. Ja misschien mijn vingers nog. Over een jaar moet ik uit m'n huis getakeld worden net zoals die vrouw bij Jerry Springer toen, weet je nog?
Maarrrrr:
Ik rook niet!

verwend en blasé

Bijna al mijn neven en nichten wonen in Los Angeles. Van mijn vier Nederlandse neven en nichten, woont er een in Zwitserland, een in Indonesië en een in Chicago. Alleen neef D, mijn zusje en ik wonen in Nederland.
Een tijdje geleden kondigde mijn Nederlandse neefje E, die in Chicago woont, aan te gaan trouwen. Hartstikke leuk nieuws natuurlijk. En wat heerlijk, eindelijk een huwelijk in Nederland. Aangezien mijn Amerikaanse neven en nichten momenteel in de huwbare leeftijd zijn, reis ik de laatste jaren ongeveer een keer per jaar naar LA voor een huwelijk. En om heel eerlijk te zijn, begint me dat een beetje een de keel uit te hangen. Elke keer verplicht op vakantie naar Los Angeles. Het klinkt blasé, ik weet het, maar ik wil nou ook wel eens zelf beslissen waar ik naar toe ga op vakantie. Zoveel vakantiedagen heb ik ook weer niet. Ik was dan ook heel blij dat E en zijn Nederlandse verloofde dichterbij huis zouden gaan trouwen. Tenminste, ik dacht dat ze in Nederland gingen trouwen. Want dat waren ze helemaal niet van plan.
'Wij trouwen in Amerika', mailde mijn neefje enthousiast. Zonder er over na te denken mailde ik meteen terug: 'Dan kom ik niet'. Ik schrok van mijn eigen impuls reactie. Maar ik meende het wel. Weer verplicht naar Amerika. Pffff, echt geen zin in. Vooral niet omdat deze neef die niet echt uit Amerika komt. En vooral niet omdat volgend jaar in januari mijn Amerikaanse neef trouwt en ik daar toch echt weer naar toe moet. Twee keer per jaar naar de VS lijkt me wat overdreven.
'Waaaaaat, je komt niet? Jij bent mijn lievelingsnichtje', mailde E terug. 'Je moet komen!' Ja dahag, daar trap ik niet in. Dat is makkelijk praten, want ik ben tevens zijn enige nichtje.
'Jaha, dat weet ik ook wel. Maar ik moet elke keer al naar Amerika voor een huwelijk. Begrijp je?'
Hij begreep het.
Een week later sprak ik mijn oom. "Zo, dus jij gaat niet naar het huwelijk", sprak hij streng.
"Ik weet het nog niet", antwoordde ik nonchalant. "Het klinkt superverwend, ik weet het, maar het wordt gewoon te veel en te vaak".
"En wat als ze nou eens op Curacao zouden trouwen? P's (mijn neefs verloofde) moeder komt daar vandaan en Curacao was optie twee".
"Jaaaaa, dan ga ik wel", riep ik enthousiast. "Daar ben ik nog nooit geweest".
"Goed ik zal het doorgeven".

In juni zit ik op Curacao, omdat mijn neefje daar nu definitief gaat trouwen. En ergens heb ik het gevoel dat ik daar debet aan ben. Niet helemaal natuurlijk, maar wel een beetje. Toch ga ik me er niet schuldig om ga voelen. Soms is het niet erg om je een beetje verwend en blasé te gedragen. Vooral niet als je daardoor een leuk feest én een vakantie op Curacao in het vooruitzicht hebt.

meisjes en trouwen

"Wil jij trouwen", vroeg R mijn mannelijke collega vandaag aan me. Niet dat hij met me wilde trouwen, maar we waren het onderwerp aan het behandelen.
"Ja", riep ik. "Als ik heel eerlijk ben, dan ben ik daar ook al mijn hele leven een beetje mee bezig. Hoe ik het wil en zo. Ik denk dat bijna elk meisje dat wel heeft".
Vrouwelijke collega D, toch een redelijk stoere vrouw, dacht even diep na en vulde me toen aan: "Ja, ik denk dat je gelijk hebt".
"Mijn vriendin niet hoor. Die vindt trouwen stom", riep R.
D en ik keken elkaar aan en lachtten. "Ook jouw vriendin hoor R. Echt, ieder meisje weet wat voor jurk ze ongeveer wilt".
"Nee, mijn vriendin niet", zei hij standvastig.
"Ik weet zelfs wie ik zou willen uitnodigen, alleen twijfel ik nog over de getuiges", dagdroomde ik door.
"Ik ook. En ook wie ik niet wil uitnodigen", riep D, die toch tien jaar jonger is.
Ik knikte mee. "En wat voor taart ik wil".
"En de muziek voor de openingsdans".
"En dat er niet gezongen mag worden".
D en ik zuchtten diep terwijl R ons aankeek met een blik alsof we net waren getransformeerd in afzichtelijke vrouwen die ook nog stonken.
We gingen weer aan het werk.

Een half uur later draaide R zich plotseling om en zei: "Shit, K wil een wit broekpak".
"K wil wat", vroeg ik.
"Een wit broekpak als ze gaat trouwen, met hoed".
"Haha, je was toch nieuwsgierig hè en je hebt het gevraagd".
"Ja, ik heb het gevraagd. Alleen is er nu één probleem; volgens mij denkt ze nu dat ik wil trouwen, want ze sloot haar mail net af met 'ja ik wil wel'.
"Zie je nou wel", riepen D en ik in koor.

ongelijkwaardige liefde

Een goede vriendin van mij had jarengeleden een relatie. Helaas werkte het niet. Ze hielden van elkaar, maar hij hield niet van haar als zijn vriendin maar als van een vriendin. Terwijl zij hem zag als haar ultieme liefde. Toch wilde hij haar niet kwijt als vriendin. Om begrijpelijke reden want mijn vriendin is een fijn mens. Ze bleven elkaar dus zien. Af en toe had hij een vriendin, soms zag zij weer iemand, maar vrienden bleven ze. Zijn vriendinnen vond zij altijd stom en andersom mocht hij haar vriendjes ook nooit. En het rare was dat elke keer als zij een vriend had, hij opeens weer meer toenadering zocht. Dan werd hij weer knuffelig en begon hij haar weer complimenten te geven die vrienden elkaar normaliter niet maken. Zij leefde dan weer helemaal op, zag hoop en dumpte uiteindelijk haar scharrel. Terwijl er best leuke mannen onder die scharrels zaten.
Op een gegeven moment begonnen wij, haar vrienden, toch in te zien dat dit niet okay was. Hij zou nooit echt een relatie met haar willen en zij wilde dat wel, niets liever zelfs. Bovendien haalde hij rare dingen uit. Verhalen klopten niet helemaal, hij versierde een vriendin van haar en we hoorden van die vriendin dat hij eigenlijk geen moer om de gevoelens van onze vriendin gaf.
We waarschuwden haar. Eerst voorzichtig want we wilden haar niet kwetsen. Maanden probeerden we het haar subtiel duidelijk te maken. De voorzichtige aanpak bleek echt niet te werken en werden we steeds harder. Uiteindelijk zeiden we precies waar het op stond, zonder een blad voor de mond te nemen. Toch wilde ze het niet zien. Ik weet zeker dat ze het ergens in haar achterhoofd wel wist, maar dat ze het niet wilde toegeven aan ons. Ze bleef hem verdedigen en ze bleef naar hem toetrekken. En wij konden alleen maar toekijken en hopen dat dit niet helemaal mis zou gaan want beetje bij beetje werd ze steeds onzekerder.
Een paar maanden geleden kreeg hij een vriendin. Zij dacht dat het weer niet serieus was en bleef maar met hem afspreken. Toch bleek deze vriendin wel serieus te zijn en zocht hij steeds minder contact met haar. Bovendien deed hij nu de dingen die hij normaal met haar gedaan zou hebben met zijn liefde. Zij begon het in te zien, maar nog steeds wilde ze het niet geloven. Totdat ze ze een keer samen zag. Meteen was het haar duidelijk. Dit was zijn liefde, niet zij. Hoe graag ze ook wilde. Haar hart brak toen ze zag dat hij zijn vriendin prefereerde boven haar. Niet op vriendschappelijk gebied, maar wel op het gebied van liefde. Het gebied wat zij zo graag met hem had willen bewandelen.
Vandeweek zat ik naast haar. We spraken er over. Een andere vriendin zei iets over hem en ik zag tranen in haar ogen. Ook mijn hart brak een beetje. Het is zo naar om mensen om wie je geeft zo verdrietig te zien.
Ik had natuurlijk 'I told you so' kunnen zeggen, maar het kwam niet eens in mijn hoofd op. Ze weet het nu zelf ook en ik hoop dat ze het nu voor eens en altijd kan afsluiten. Ik weet namelijk zeker dat er ook voor haar een liefde gaat komen, als haar hart er maar voor openstaat.

mijn leven zonder sigaretten

Niet dat ik nu als een echte ik - rook - niet - meer - dus - ik - wil - dat - iedereen - om - heen - ook - stopt - stopper door het leven ga, maar toen ik gisteravond binnenkwam bij vriendin L, was wel het eerste wat ik zei na gefeliciteerd, 'ik ben gestopt met roken L'.
Vriendin L keek me aan alsof ze het in keulen hoorde donderen: "Jij? Gestopt? Hoe kan dat nou?"
Ik knikte trots. "Ik rook al 6 dagen niet".
"Ben je zwanger", riepen L en B in koor.
"Neehee, ik drink nog wel".

Alleen N, L's vriendin N en ik waren nog op het verjaardagsfeestje van vriendin L en haar man B. Bij het tijdelijke gebrek aan de andere gasten konden we nog lekker aan tafel zitten.
Meteen kwam het gesprek op stoppen met roken. Alle vijf rookten we ooit.
"Maar ik wil ook wel stoppen", riep B.
"Ja ik ook.... Ooit", vulde vriendin L aan.
"Dat zei ik ook altijd'.
"Weet je wat het is", vroeg L. "Ik dacht altijd dat ik zou stoppen als mijn jeugd afgelopen was. Wist ik veel dat die tot mijn vierendertigste zou duren!"

We moesten er om lachen. Maar eigenlijk is het zo stom. We weten allemaal dat het slecht is, maar toch doen we het. Omdat het zo gezellig is. Vooral met een drankje. Maar zonder sigaretten is het net zo gezellig. Het gaat om de mensen met wie je bent, niet om die stomme peuk.
Ik kan het weten. Heb gisteravond mijn eerste feestje 'overleefd' zonder sigaretten. Af en toe had ik wel 'ik wil een sigaret en ik wil het nu' moment, maar dan zei ik dat tegen N en antwoordde hij met dat ik die gedachte over een paar seconden kwijt zou zijn en dat was ook zo. De prosecco's smaakten net zo lekker zonder peuk en ik heb een net zo gezellige avond gehad als met sigaretten.

Zometeen ga ik met vriend S naar de stamkroeg. Waarschijnlijk ga ik wel weer wat bierviltjes verpulveren omdat ik nog steeds niet weet wat ik met m'n handen moet doen, maar ik ga er zeker geen sigaret mee vasthouden. Deze keer gaat het me lukken, dat weet ik zeker.

Domino D-day

18 november is het weer zo ver; voor de zoveelste keer (ik houd niet bij hoe vaak) is het Domino D-day. Dus?, denk je nu misschien. Ja inderdaad dus?, maar weet je dan wel dat een van de best bekeken programma's van het jaar deze Domino D-day is. Al jaren staat die fucking domino omvaldag in de top 10 van het jaar.
Vorig jaar keken er meer dan vier miljoen mensen naar. En naar wat? Naar omvallende steentjes. Tjonge jonge, spectaculair zeg. Vandeweek at ik met Maaike, Life en Gypsy. We waren het met elkaar eens dat het als je kind bent best spannend is zo'n massa domino. Maar kom op zeg, als volwassene is daar toch geen reet aan? En toch is het zo dat van alle lezers van mijn log dus meer dan 25 procent gaat kijken. Geef het maar toe.
Een kennis vertelde laatst dat ze drie minuten in beeld was tijdens het programma Namens André. Drie minuten, echt niet meer dan dat. Toch had bijna iedereen in haar kennissenkring het gezien. En iedereen gebruikte dezelfde smoes: "Tja, ik zat wat te zappen en toen kwam ik je toevallig tegen". Tuurlijk. Iedereen zapt op hetzelfde moment maar niet heus.
Ik kijk ook naar pulp. GTST vind ik best fijn op zijn tijd. En Big Brother, Temptation Island en al die andere ellende wil ik ook nog wel kijken, maar Domino D-day? Nee, Domino D-day kijk ik niet. En ik irriteer me dan ook mateloos aan de scrollertjes die vanaf deze week door je beeld gaan lopen. 18 november: Domino D-day! 18 november: Domino D-day! 18 november Domino D-day! Rot toch op met je rottige dominostenen. Laat al die studenten die die stenen moeten opzetten wat nuttigs doen met hun leven. Spullen inzamelen voor Pakistan bijvoorbeeld.
DDD, dat is toch echt een van de meest infantiele programma's van het jaar. Op DDD schaam ik me zelfs een beetje Nederlands te zijn. Want als DDD het hoogtepunt op televisiegebied van dit landje is, dan ben ik bang dat Peter R de Vries premier gaat worden.

zieke Bojangles part 4

Mr. Bojangles heeft vanmorgen voor de vierde keer een blaasgruisaanval gehad. Vanmorgen zat ik voor de tigste keer bij de dierenarts met een doodzieke kat. Weer vier noodinjecties, weer antibiotica, weer pijnstillers, weer ander voer. Vanaf maart is hij al ziek. Elke keer lijkt het beter te gaan, krijgt hij ander voer en een paar later is het weer zo ver. Zijn we weer terug bij af.
"Dit gaat zo niet verder", zei de dierenarts dan ook.
"Ik weet het", antwoordde ik met een brok in mijn keel.
De dierenarts heeft nog ruim een week antibiotica voorgeschreven en na tien dagen moet ik bellen om een afspraak voor de operatie te maken. Mr. Bojangles krijgt een penisamputatie. Niks aan te doen helaas. Het is zelfs zijn laatste optie. Hierna kunnen ze niks meer voor hem doen.

Bojangles is sinds hij naar Amsterdam verhuisd is al depressief. Vroeger kon hij naar buiten en dat vond hij heerlijk. Hier zit hij op twee hoog uit het raam te staren. En elke keer als ik de voordeur opendoe probeert hij te ontsnappen.
In april besloot ik daarom er een katje bij te nemen. Dan zou hij in ieder geval niet eenzaam zijn als ik er niet was en dan konden ze een beetje spelen. Het hielp niet. Hij werd nooit meer de vrolijke en aanhankelijke kat die hij vroeger was. Een paar weken geleden besprak ik het met mijn ex. "Maar ik wil hem wel terug", riep hij. "Ik hou ook van die kat". Ik twijfelde. Want eigenlijk zou ik hem heel erg missen en als Bojangles weg zou gaan, dan is Bada Bing weer alleen. Toch bleef het maar door m'n hoofd spelen. 'Kies ik nou voor hem, of kies ik voor mezelf', vroeg ik me af. Ik besprak het met vriendin Y. Ook zij was van mening dat Mr. Bojangles beter af zou zijn bij mijn ex en dat ik voor hem moest kiezen. En na lang twijfelen besloot ik dat dat inderdaad het beste zou zijn. Ik belde mijn ex om het te bespreken. "Ik wil hem niet meer", was zijn antwoord. "Huh, maar twee weken geleden wilde je hem nog wel", riep ik verbaasd. "Ja, maar nu niet meer. Ik heb er over nagedacht en ik ben heel vaak weg, dus ik doe het niet".
Perplex was ik. Had ik net sort of afscheid genomen, had ik me er bij neergelegd dat het beter voor Bojangles zou zijn om bij mij weg te gaan, kwam B op zijn besluit terug.
Gisteravond zat ik op de bank een film te kijken. Opeens sprong Mr. Bojangles naast me op de bank en ging tegen me aan liggen knorren. Dat had hij al zeker een half jaar niet meer gedaan. 'Zou hij weten dat hij bij mij blijft en wil hij er nou het beste van maken', dacht ik nog. En stiekem was ik daar wel een beetje blij mee met die gedachte.
Vanmorgen was Bojangles weer doodziek. Hoewel ik weet dat hij er helemaal niks aan kan doen, dat het absoluut niet zijn schuld is, kan ik de gedachte niet uit mijn hoofd krijgen: ik verwijt het mijn ex. Absurd, ik weet het.

wetmatigheden

In mijn leven zijn er verschillende wetmatigheden. Een van die wetmatigheden is dat ik er altijd heel leuk uit zie, vlak voor ik naar bed ga. Echt, dan vind ik het soms zonde om mijn make up er af te halen en mijn haar in de slaapstaart te knopen. Eigenlijk zie ik er vlak voordat ik ga slapen uit zoals ik er zou willen uitzien als ik uitga. Ik ben dan ook niet voor niets een avondmens.
Een andere wetmatigheid is dat als ik uit ga en er tip top uitzie er niks gaat gebeuren op het amoureuze vlak, maar daar heb ik al eerder over geschreven.
Een derde en tevens de meest frustrerende wetmatigheid is dat als ik een nieuw vriendje heb, ik opeens heel interessant voor mannen ben. Het afgelopen jaar is er niet echt wat noemenswaardig gebeurd, op de bloemen in januari na dan, maar nu? Nu ben ik opeens interessant. Terwijl ik de laatste maanden ook heus wel interessant was. Dat is toch niet opeens veranderd? Het rare is, dat die mannen niet eens weten dat ik 'bezet' ben. Want dan zou ik het me nog wel kunnen voorstellen. Mannen zijn jagers en ik zou dan natuurlijk een spannend prooi zijn. Maar ze weten het dus niet en opeens mailen er oude bekenden, belt er een ex-vriendje en krijg ik spannende sms'jes. Terwijl ik daar dus heus niet op zit te wachten nu. En ik ook heus geen signalen af geef dat ik huntable ben. Juist niet.
Als klap op de vuurpijl werd ik vandaag uitgevraagd door een klant. Of ik mee ging naar een of ander feestje. Hij bracht het alsof hij mij een plezier deed, maar toen ik vroeg of hij me nou voor een date uitnodigde, ging hij stotteren. Ik heb beleefd doch resoluut voor de eer bedankt. Bizar eigenlijk, want twee maanden geleden was ik nog op zijn aanbod ingegaan.
Ik begrijp er niks van. Ik dacht dat het een vrouwendingetje was om te laat te komen, maar mannen zijn er ook goed in. Die zijn zelfs anderhalve maand te laat.