Desalniettemin

Categorie: levenstekens

31 Oktober '05 - 22:28

rituelen

"De nicotine is al na drie dagen uit je lichaam", hoor ik dokter S nog zeggen. "Het is de geestelijke verslaving die langer stand houdt. En om niet chagrijnig te worden schrijf ik die medicijnen voor; Zyban".

De hele dag is het fantastisch gegaan. Af en toe had ik op het werk het - dit - is - af - tijd - voor - een - sigaret - moment, maar verder had ik geen problemen. Mijn collega's begrepen dat ze me niet meer mee hoefden te vragen en vertelden niet eens meer dat ze een peuk gingen roken.
Vriendin D was zo lief om haar after dinner sigaret (de allerlekkerste) in de keuken te roken, dus ook door haar werd ik niet in de verleiding gebracht.
Tijdens de kraamvisite (Ja vriendin L is bevallen en het is een meisje) dacht ik er niet eens aan. Nou ja, heel even dan.
Maar nu. Nu ben ik weer thuis en nu heb ik heb ik het toch moeilijk. De zyban is duidelijk uitgewerkt. Mijn handen trillen en ik ben gefokt. Mijn moeder belde en ik heb haar heel rustig gevraagd of we ons gesprek op een later tijdstip konden voortzetten. Ik was als de dood dat ik een woede explosie zou krijgen toen ze uitvoerig naar het hoe en waarom van mijn stoppen met roken ging vragen.
Ik ben gewoon een junk, een sigarettenjunk. Ik geef het toe. Maar dan wel een goed verzorgde. Niet dat je nu visioenen van een viezige Kaat die op straat loopt te bedelen krijgt.
Tijdens het schrijven van dit logje gaat mijn hand regelmatig naar links. Links waar mijn sigaretten en aansteker lagen en de asbak stond. Maar links staat niks meer en dat is raar. Het klopt gewoon niet. Roken tijdens het schrijven is mijn ritueel. Ik heb denk ik nog nooit een log geschreven zonder een sigaret te roken. Mijn inspiratie leek zelfs tijdens het roken te komen.
Maar soms moeten zelfs rituelen verdwijnen. Omdat het superstomme rituelen zijn. Maar toch is het moeilijk. Vooral omdat ik weet dat er nog zo veel rituelen gaan komen. Wijntjes met vriendin L, biertjes met vriend S, telefoongesprekken, etentjes, thuiskomen, stress...... Aargh. Ik ga zo'n ongezellige niet-roker worden. Maar ten minste wel een gezonde.

Categorie: levenstekens

28 Oktober '05 - 10:04

de regenbooglog

Een paar weken geleden schreef ik deze log over S. De eerste reactie die ik hierop kreeg, was van een bekende van S. Trillend zat ik achter mijn pc en belde mijn moeder. Nou is het zo dat mijn ouders mijn log niet lezen. Af en toe stuur ik ze wat stukjes op en dat vinden ze geweldig, maar we hebben een afspraak dat ze mijn pagina zelf niet openen. Op zich schrijf ik geen hele shockerende dingen of zo. Toch wil ik het niet. Want als ik bijvoorbeeld zou schrijven dat ik in een dip zit, dan zullen ze zich zorgen maken. Ik ken mijn ouders. Bovendien weet ik dat ze zullen gaan denken dat ik alcoholiste ben, terwijl dat niet zo is. Maar voor mijn ouders is twee keer in de week tipsy zijn al genoeg om te denken dat ze me moeten aanmelden voor de AA.
"Kaat, ik wil dat stukje graag lezen", zei mijn moeder door de telefoon.
Ik twijfelde.
"Ah, alsjeblieft. Papa en ik zouden dat zo leuk vinden".
Ze had me om, ik stuurde het logje per mail naar ze toe.
Een kwartier later belden ze me op. Ik kreeg ze allebei aan de telefoon en ze zaten te snikken. "Wat mooi Kaat. Prachtig. Mogen we het naar C sturen?" C is de zus van S en mijn ouders beste vriendin.
"Ik weet het niet", antwoordde ik. Eigenlijk geneerde ik me een beetje. Ik mis S, maar C mist haar natuurlijk nog veel erger.
"C zou het prachtig vinden Kaat", ging mijn moeder door. "Echt".
"Denk je?"
"Ik denk het niet, ik weet het zeker".
"Goed. Stuur het maar door".

Toch was ik er een beetje zenuwachtig over. S was toch C's zus en wie ben ik om daar zo'n stuk over te schrijven. Totdat ik de dag erna de volgende mail kreeg van C:

Lieve K,

. . . . ben er stil van en de tranen hebben over mijn wangen gebiggeld...!! Trouwens, dat doen ze nu ook
ik aan je schrijf en ik de diepgang van je verhaal weer tot mij door laat dringen. Zonder jou te vragen heb ik het
gisterenavond doorgestuurd aan J. Zij belde mij vanmorgen op en zei: "weet je wat ik er van vind?",
en toen zei ze helemaal niets meer en gaf een snik.. zegt dus wel genoeg!! Je wilt niet weten wat ons
dit een gevoel van rijkdom geeft. Ons lieve zusje is er dus nog steeds zoals het lied ook zegt:
'Just wish me to be near you, and I'll be there with you'. Dank je wel, lieve K dat je dit met ons hebt
willen delen!

J en ik zijn het roerend met elkaar eens wanneer we constateren dat we in jou een schrijverstalent
zien. J en ik kennen de managing director van het blad X heel goed en wat zou je ervan zeggen
wanneer wij jou bij haar introduceren? Een blad als X zou volgens ons een columniste als jij kunnen gebruiken
... wat vind je?
Zal ik haar bellen en vragen of je haar een paar stukjes mag opsturen? Ik heb hier niets over tegen je
ouders gezegd, want anders verwachten zij misschien iets waar jij geen zin in hebt. J zei al:
"Zou dit óók S's bedoeling zijn? Regelaar die ze is!" Denk er maar over na, dan hoor ik het wel.

Ik stuur je heel veel liefs, en... vind het meer dan heerlijk voor je dat hij zo lekker en vertrouwd ruikt!!
Dikke zoen, C

Inmiddels ligt mijn werk op het bureau van de hoofdredactrice. Stiekem denk ik ook dat dit S haar bedoeling was. Ooit besprak ik namelijk met haar dat je moet doen wat je passie is. Schrijven is mijn passie. Net zoals fotograferen de hare was. Soms heb je alleen even het juiste duwtje in je rug nodig of moet je geholpen worden.
Bovendien is het zoals C al schreef: S is er nog steeds. En dat is maar goed ook.

Categorie: levenstekens

28 Oktober '05 - 00:03

Ochtendritueel

's Ochtends geef ik de poezen te eten. Verschoon de kattenbak. Maak koffie en zet ik mijn pc aan. Ik check of ik nog leuke mailtjes en/of reacties heb en dan kijk ik of mijn neef in LA online is. Als hij 'aanwezig' is, dan stuur ik hem een MSN venstertje. Daarin schrijf ik alleen maar: "Hey N goodnight. Sleep well".
Binnen een paar seconden antwoordt hij dan met: "Hey K goodmorning. Have a great day at work".
Dat is het. Die zinnetjes. Het is alleen maar even een herinnering dat we weten dat we er zijn en elkaar denken. Ik ben dolblij dat er MSN bestaat. Zo is mijn favoriete neefje in Amerika toch elke dag even heel dichtbij ondanks de afstand en het tijdsverschil.

Gisteravond ging mijn MSN down. Er was iets mis met mijn verbinding en het deed het simpelweg niet meer. Ik paniekte. Fuck zeg. MSN down. Nu kon ik neef N geen goedenavond wensen. Dat ik mijn vriendinnen niet kon spreken, dat maakte niet uit. Spontaan kreeg ik al ontwenningsverschijnselen van het ochtendritueel met N.
Vanmorgen deed MSN het inderdaad nog steeds niet.
Vanavond kwam ik thuis en vond ik het volgende mailtje in mijn mailbox:
Hi lovely cousin,
I missed you this night/morning. If you suddenly decide to spend the night at your new boyfriend's place, please install MSN quick at his place. I didn't get any sleep last night. I missed our ritual.
Hugs N
Ik sliep helemaal niet bij vriendje N. Hij sliep bij mij. Toch ben ik blij dat mijn MSN het vandaag wel weer gewoon deed. Ochtendrituelen zijn niet voor niets ochtendrituelen.

Categorie: levenstekens

26 Oktober '05 - 18:57

dr. S

Jaren geleden toen ik op het adres ging wonen waar ik nu nog woon, kreeg ik van het Ziekenfonds een huisarts toegewezen. Twee jaar later belde ik de huisarts voor het eerst op een afspraak te maken. Ik kreeg zijn assistente aan de telefoon en die snauwde me af. "Dr. X zijn praktijk zit vol. Nee je kunt niet langs komen", zei ze.
"Maar dr. X krijgt wel al twee jaar premie voor mij", riep ik nog.
Daar had ze niks mee te maken. En ik had niet eens meer zin in dr. X dus ik ging op zoek naar een andere. Ik keek in het telefoonboek welke arts er nog meer dichtbij me woonde. Dat was dr. S. Bij dr. S mocht ik wel meteen komen. Zijn praktijk zat ook wel vol, maar dat maakte niet uit. "Ik ben toch haast nooit ziek", zei ik nog. En dat had ik beter niet kunnen zeggen. Want toen riep ik een soort vloek over mezelf af en werd ik constant ziek. Het ene virus was nog niet over of het volgende begon al weer.
Maar dat maakte dr. S niks uit. Soms maakte hij er wel grapjes over. Dan belde ik over de uitslag van de urinetest en dan zei hij: "Even zoeken hoor bij de M".
"Nee, niet bij de M, bij de K dr. S".
"Wel bij de M. De M van het Meisje dat nooit ziek is. Ja ik heb hem al. Beste M, je hebt een blaasontsteking. Kom je zo even langs om een recept te halen. Kun je meteen weer even koffie drinken met m'n vrouw".
Toen ik op een gegeven moment een of ander raar virus had, zorgde hij dat ik voor mocht met mijn onderzoeken. Belde hij gewoon een vriendje en dan hoefde ik niet te wachten. Heel fijn allemaal.
Op een gegeven moment ging het weer beter met me en zag ik hem veel minder. Tot de dag dat mijn ex opbiechtte dat hij onder mij was vreemdgegaan en ik de volgende dag meteen een afspraak met dr. S maakte. "Hij zei laatst al dat hij je een beetje miste dus kom meteen maar langs", zei zijn vrouw en tevens assistente lachend. "Zet ik meteen koffie". Een kwartier later zat ik snikkend tegenover hem. "Ik wil graag een AIDS test", vertelde ik hem terwijl hij zakdoekjes pakte. Ik legde uit waarom en hij keek me aan en zei: "Wil je me een ding beloven meisje?"
"Ja", snikte ik.
"Wil je nooit meer naar die jongen terug gaan. Jij bent een bijzonder meisje. Een man hoort bij jou niet vreemd te gaan maar moet aan jou juist genoeg hebben".
Ik was al niet van plan om terug te gaan naar m'n ex. Maar toch was het ontzettend lief dat hij het zei.

Vandaag zat ik weer bij dr. S. Ik slikte al een tijdje geen anticonceptie meer en ik wilde een nieuw middel. Het liefst een spiraaltje of zo, want ik heb geen zin om door de pil weer kilo's aan te komen.
"Ik ga jou geen spiraaltje geven", zei dr. S rustig.
"Hoezo niet", riep ik verbaasd.
"Jij bent zo kleinzerig en dat doet pijn. Nee, dat krijg je niet. Ik kan je wel een andere pil voorschrijven".
Ik sputterde een beetje tegen en na een discussie van een minuut gaf ik hem toch maar gelijk.
"En nu je hier toch zit..... Sport je?"
"Ja".
"Eet je gezond en slik je vitamines?"
"Eh ja".
"Dus je zorgt goed voor jezelf en bent gezond bezig?"
"Ja", antwoordde ik volmondig.
"Waarom rook je dan?"
"Tja, omdat ik verslaafd ben".
"Maar als je nou zo gezond wil zijn, dan is dat toch een beetje dom?"
Ja daar had ik geen antwoord op.
Hij ging door met z'n relaas: "Als er op snoep staat dat je er kanker van krijgt dan eet je die snoepjes toch ook niet? Ik wil dat je stopt. Je moet zelfs stoppen. Ik wil niet dat je hier over een paar jaar komt omdat je een of andere ziekte hebt en jezelf gaat vervloeken. Ik wil dat je nu stopt".
Ik keek hem aan en knikte. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om op korte termijn te stoppen. Ik zeg altijd wel dat ik ga stoppen, maar dan verzin ik meteen wel weer een excuus waarom het niet stante pede moet en stel ik het stoppen uit. Want die ene avond met vriendin L zal vast wel gezellig worden en volgende week heb ik natuurlijk een feestje en zo heb ik elke keer wel weer iets.
"Dus je gaat stoppen?"
"Nu", vroeg ik nog.
"Ja nu. Want dan schrijf ik je meteen wat voor wat je gaat helpen bij dat stoppen. Goed?"
Ik keek hem twijfelend aan.
"Kaat. Ik pak nu mijn pen en ga dat recept voorschrijven. Maandag stop je en over drie weken bel je me hoe het gaat. En dit is geen vraag maar een eis anders zoek je maar een andere huisarts".
"Ik wil geen andere huisarts", zei ik met een piepend stemmetje.
"Mooi", zei dr. S en begon te schrijven.
"Maar dan word ik dik! Ik moet van u ook al weer aan de pil".
Even bekeek hij me van top tot teen. "Dik ben je ook mooi en liever dik dan dood. Hier heb je het recept. Ik spreek je over drie weken. Dag Kaat".
Ik stond op en gaf hem een hand. Maandag stop ik met roken. Omdat het moet van dr. S. Stiekem wilde ik hem liever zoenen dan een hand geven. Want dr. S is cool. En achteraf ben ik hartstikke blij dat dr. X zo'n trut van een assistente had.

Categorie: levenstekens

25 Oktober '05 - 19:01

Vaderland

Mijn mama komt uit Nederland, maar mijn opa is oorspronkelijk Duits. Mijn vaders wieg stond in Iran en de mijne in Israël. Ik ben wat je noemt een mengelmoes. Ooit had ik zelfs drie paspoorten.
Als mensen vragen wat ik ben dan antwoord ik volmondig 'Nederlander'. Maar toch is dat niet helemaal waar. Ik ben er trots op Nederlander te zijn, maar me om nou te zeggen dat ik me hier honderd procent thuis voel... Nee, dat is niet zo.
Maar waar voel ik me dan wel compleet thuis?
De laatste keer dat ik in Israël was is achttien jaar geleden. Daarna kon ik heel lang niet terug omdat meisjes daar ook het leger in moeten en ik naast mijn Nederlandse paspoort ook een Iraëlische had. Dus dat zou automatisch betekenen dat ik, terwijl ik al sinds mijn derde in Nederland woon, daar ook moest gaan dienen. En daar had ik nou niet zo veel zin in. Okay, legergroen staat me prachtig, maar om nou een oorlog uit te gaan vechten waar ik niet compleet achtersta, dat ging me te ver.
Inmiddels heb ik afstand gedaan van mijn Israëlische nationaliteit en zou ik terug kunnen. Alleen is het er tot nu toe nog niet van gekomen. Toch zou ik dolgraag willen.
Letterlijk genomen is mijn vaderland Iran. Maar ook dat paspoort heb ik om voor iedereen begrijpelijke redenen vernietigd. Waarschijnlijk zal ik daar nooit meer komen. Ik zal nooit het land van mijn vader met volwassen ogen kunnen bekijken en dat doet pijn.
Als ik Farsi hoor praten, leef ik op. Ik zuig de woorden op waar ik de betekenis niet van ken, maar die toch vertrouwd klinken.
Ivriet heeft hetzelfde effect op me. Ooit wil ik nog beide talen onder de knie krijgen.
Mijn familie woont in Amerika in Los Angeles. Daar wonen 300.000 Perzen. Altijd als ik in LA ben voel ik me thuis, maar niet helemaal.
Wanneer ik Israëli's ontmoet, voel ik me thuis, maar ook niet helemaal.

Gisteravond luisterde ik naar het nummer Vaderland van Frank Boeijen. Ik luisterde goed naar de tekst. Dat had ik nooit gedaan. Het is een verdrietig nummer, maar ook weer niet. Het is een mooi nummer. En opeens wist ik het: ik voel me thuis in dit nummer. Ik voel me toch het meest thuis in Nederland. Hoewel Nederland niet mijn vaderland maar mijn moederland is.

Vaderland - Frank Boeijen

Het is kermis in de hel
Het regent terwijl de zon schijnt
Aan de andere kant van de wereld
Hoe zou het nu thuis zijn?

De zon brak door de horizon
De golven blijven komen
De palmbomen langs het strand
De vissers in hun boten

Reizen houdt je in beweging
Maar nu bleef je stil staan
Nu blijf je stil staan
Bij het verleden

Vaderland, waterland
Vaderland, zonder vader
Nu ik aan jou denk, zo ver weg
Waar het regent in het water

Een man knielt in de moskee
En ergens kraait een haan
Straks beginnen de gebeden
En iedereen ontwaakt

Een moeder wast haar kind
In het schuimende water
De vissers keren terug
Met verhalen voor later

Reizen houdt je in beweging
Maar nu bleef je stil staan
Nu blijf je stil staan
Bij het verleden

Vaderland, waterland
Vaderland, zonder vader
Nu ik aan jou denk, zo ver weg
Door de regen, door het water

Wolkenland, grijs land
Winterland, schaatsland
Bomenland, slotenland
Groen land, trots land

En de zon zal hier weer ondergaan
Dan staat de hemel in brand
Kun je de rook zien, kun je de rook zien
Daar in mijn

Vaderland, moederland
Vaderland, zonder vader
Nu ik aan jou denk, zo ver weg
Door de regen, door het water

Vaderland, moederland
Thuisland, geboorteland
Regenland, plat land
Rijk land, klein land

Polderland, nieuw land
Beloofde land, niemandsland
Vrij land, ijsland
Zandland, rivierenland

Zeeland, zandland
Bekrompen land, klompenland
Molenland, boerenland
Stedenland, wegenland

Grasland, drassig land
Kustland, tulpenland
Dijkenland, kleiland
Maasland, verdronken land

Laagland, haringland
Duinenland, zuinig land
Koffieland, kaasland
Amsterdam, Rotterdam

Hol land, vol land
Nat land, koud land
Mijn land, jouw land
Ons land
Vaderland

Categorie: levenstekens

23 Oktober '05 - 23:37

verboden vriendschap

Ooit, jaren gelden, spande mijn vader een rechtzaak tegen iemand aan. Waarom doet er niet toe, om een lang verhaal kort te maken, die man was eerst mijn vaders vriend en beschadigde mijn vaders vertrouwen drastisch. Mijn vader won en de man moest betalen. Maar dat kon hij niet, want hij stond op het punt failliet te gaan.
Eigenlijk mag ik het niet vertellen, maar mijn vader is een groot man. Niet fysiek hoor, hij is maar iets groter dan ik, maar mentaal wel. En toen de man mijn vader niet kon betalen, streek hij met z'n hand over z'n hart en liet de man hem niet terug betalen. Ook omdat hij medelijden had met het gezin van de man, maar vooral om het feit dat de man al in zo'n miserabele positie zat en mijn vader die positie niet verder wilde laten verslechteren. Uiteindelijk is het met de man wel goed gekomen. Die werd zelfs een semi beroemdheid en verdiende bakken met geld. Hij heeft mijn papa alleen nooit terugbetaald waar mijn lieve papa wel recht op had. Mijn vader heeft aan bijna niemand een hekel, maar deze man is de uitzondering op de regel.
Maar goed. De man had ook kinderen en op de middelbare school kwam zijn dochter bij mij op school. Nou wisten de dochter en ik allebei van de vete van onze vaders, maar toch hadden wij een klik. En hoewel ik automatisch een hekel aan de vader had, vond ik de dochter heel leuk en werd ze een vriendin.
We spraken nooit over onze vaders. Waarschijnlijk kende zij een hele andere versie van het verhaal dan ik en ondanks we hartstikke jong waren, beseften we toch ergens dat we de vete maar niet moesten bespreken. M kwam gewoon bij mij thuis en mijn ouders vonden haar ook een hele leuke meid. Alleen ik ging nooit naar haar. Dat deed ik niet uit respect voor mijn vader. Nooit, maar dan ook nooit, nam M me dat kwalijk. Feestjes in het gigantische huis van haar ouders sloeg ik over, terwijl dat toch altijd de feestjes van het jaar waren.
Na de middelbare school verwaterde ons contact. Ik ging naar het hoge noorden en M vertrok naar Amsterdam. Jaren later verhuisde ik naar de hoofdstad en kwam ik haar weer vaak tegen met uitgaan. En altijd was het weer heel gezellig. We spraken niet meer af of zo, maar als we elkaar tegenkwamen konden we uren kletsen. Maar toch hadden we het nog steeds nooit over de vete.
Een paar jaar lang kwamen we elkaar sporadisch tegen. En altijd in horeca gelegenheden. Vorig jaar voor het laatst. Ik zat aan de bar van een café en M stond opeens achter me. Al snel zat ze op de kruk naast de mijne en bespraken we waar we nu weer mee bezig waren. En opeens zij ze het: "Weet je Kaat. Ik wil het nu toch eens over mijn vader hebben. Mijn vader is een klootzak, dat weet ik ook wel. Hij heeft zo veel vijanden dat is niet normaal. Bovendien heeft hij mijn moeder aan alle kanten verneukt. Maar toch houd ik van hem, want mijn vader blijft mijn vader en ik heb er maar één. Begrijp je dat?"
Ik knikte. "Ja natuurlijk begrijp ik dat. Maar ik neem het jou ook niet kwalijk dat je zijn dochter bent".
"Weet je? Ik durf zelfs nooit mijn achternaam te noemen als ik nieuwe mensen ontmoet, omdat ik me voor die naam schaam", ze staarde voor zich uit en ik had intense medelijden met haar.
"M het is goed. Jij hoeft je niet te verantwoorden voor hem", zei ik terwijl ik een arm om haar heen sloeg.
Ze keek me aan en ging verder: "En ik wil dat je weet dat ik nooit met jou om mocht gaan. Ik mocht zelfs niet bij jullie thuis komen, maar ik deed het toch. Omdat ik jou zo tof vond en ik altijd wel het idee had dat het aan mijn vader lag en niet aan de jouwe. Dus loog ik als ik bij jou was".
"Daar ben ik heel blij om M".
We meisjesknuffelden elkaar en na dit gesprek zag ik haar niet meer. Totdat ik vandeweek op Hyves rondstruinde en haar in mijn netwerk zag. Ik stuurde meteen een mail. De volgende dag had ik al een mail terug. M woont inmiddels in LA en bleek toevallig ook nog eens om de hoek bij mijn neef te wonen. We mailden een paar keer over en weer en in het laatste mailtje vroeg ze: "Kom je nog wel eens in kroeg X (waar we elkaar de laatste keer zagen)?" Ik mailde terug dat ik daar toevallig vandaag had afgesproken. "Drink er dan eentje op ons", schreef ze. "Op onze vriendschap, onze verboden vriendschap".

Als ik volgend jaar in LA ben, ga ik zeker bij haar op bezoek. Achteraf is het fijn om te beseffen dat het maar goed was dat M en ik twintig jaar geleden al een eigen mening hadden en gelukkig toen al wisten dat niet onze ouders maar wij zelf onze vrienden uitkozen.

Categorie: levenstekens

23 Oktober '05 - 13:06

vriendin L en de baby

Vriendin L is morgen uitgerekend.
Vandeweek sprak ik haar en vroeg haar wat. Toen antwoordde ze: "Ja maar de baby moet er natuurlijk ook al over een paar dagen uitkomen!"
"Huh", antwoordde ik. "Je moet toch pas eind oktober bevallen?"
"Eh...Kaat, het is eind oktober".
Aangezien ik een lakse hond ben met dit soort dingen, of eerder gezegd een vergeetachtige, besloot ik het meteen in m'n agenda te zetten. A en L uitgerekend, zette ik met vette letters neer. En toen gebeurde er iets raars. Want sinds ik het had opgeschreven, was ik er constant mee bezig. Dan dacht ik even aan L en dan voelde ik een soort van opwinding. 'Misschien is ze nu wel bezig. Het kan eerder komen', dacht ik dan.
Zaterdagochtend werd ik wakker met een raar voorgevoel. Ik sms'te naar L: Is er al een baby?
Ik hoorde niks terug. En toen wist ik het zeker. Ze was aan het bevallen. Van een meisje, want dat had ik inmiddels ook al bedacht. Het moest een meisje zijn, terwijl ik eerst de hele tijd dacht dat het een jongetje zou worden.
Oprecht zenuwachtig was ik. 'Zou het een makkelijke bevalling zijn?' Een paar uur later hield ik het niet meer. Toch maar even bellen. Geen gehoor. 'Ja zie je nu wel. Die is bezig', bedacht ik terwijl ik nog nerveuzer werd. Ik sprak haar voicemail vol: "Hé met mij. Ik heb zo'n gevoel dat je nu van een meisje aan het bevallen bent. Als het niet zo is, zul je er nu wel heel hard om moeten lachen, maar als het wel zo is: Ik denk aan je en veel succes".
Nog een paar uur later ging mijn telefoon; het was L. 'Ah wat lief', schoot het door m'n hoofd. 'Net bevallen en me nu al bellen'.
"En", nam ik vragend op.
"Hahahaha, nog niks! We waren naar de meubelboulevard", antwoordde L lachend. "Ik denk ook dat het nog wel even blijft zitten hoor".
"Dat is ook gek. Ik dacht echt dat je bezig was", zei ik terwijl ik moeilijk mijn teleurstelling kon onderdrukken.
"Hahahahaha. Nee dus. Maar lief van je".

Misschien moet ik dit soort dingen maar niet meer opschrijven. Want je zal zien dat ik het morgen gewoon vergeet en het kind opeens geboren wordt. Het is net zoals met verjaardagen die in mijn agenda staan. Dan bedenk ik de hele week dat ik moet bellen, maar op de dag zelf vergeet ik het spontaan te doen.
En nu had mijn voorgevoel me ook nog eens drastisch in de steek gelaten. Shitvoorgevoel. Het zal ook wel een jongen worden.

Categorie: levenstekens

22 Oktober '05 - 13:47

bn'ers

De laatste tijd maken vriendin Peper en ik de raarste dingen mee. Gisteravond was het weer zo ver. We zaten drankjes te drinken in de Jordaan en hadden een boeiend gesprek over hoe raar het is dat je toch verandert als er een bekende Nederlander in de buurt is. Je wilt het niet, maar je doet het. Wij hebben voor ons werk heel veel feestjes met BN'ers en het is bizar om te zien hoe mensen daarop reageren. Helemaal raar is, als je de betreffende BN'er van vroeger kent. En als die BN'er eigenlijk helemaal niet veranderd is, maar mensen zo raar reageren op BN'ers dat je er zelf ook een beetje gek van gaat doen. Conclusie was eigenlijk dat we het zelf niet deden, maar dat andere mensen het deden en dat wij dan daarin meegesleept werden. Wij zijn natuurlijk niet onder de indruk van roem. Neeeee, wij niet.
De kroeg waar we zaten liep leeg en we waren aan het tobben waar we nu weer eens heen zouden gaan. Waren we aan het begin van de avond nog doodmoe geweest, nu zaten we vol met energie.
Ik sms'te met mijn lief en die sms'te terug: Ik zit in club X en het is heel leuk. Komen. Nu!
Tja, dat lieten Peper en ik ons geen twee keer zeggen. Braaf stapten we in de taxi op weg naar de club.
Toen we binnenkwamen zag ik mijn lief niet. Ik zag wel een aantal BN'ers in galakleding. Een vriend van lief, die zelf ook een BN'er is maar dit ter zijde, zat aan een tafeltje bij de deur.
"Hé hoi", riep ik enthousiast. "Waar is N?"
Hij wees naar een tafeltje. Maar ik zag N niet. Ik zag wel een bekend showbizz koppel aan het tafeltje zitten. "Ik zie hem niet", zei ik tegen X en Peper.
"Jawel", zei Peper. "Hij zit daar bij het showbizz koppel".
En toen zaten Peper en ik dus opeens aan het tafeltje met mijn lief en zijn vrienden. De BN'ers waar ik geen benul van had dat hij die kende.
"Wat een rare situatie weer", fluisterde Peper en ik elkaar toe.
"Yep".
"Ik voel me een beetje een provinciaaltje nu".
"Tja, ik ook".
"Had ik nou maar beter mijn best gedaan er vanavond dressed to imress uit te zien".
"Misschien moeten we de volgende keer een lijstje met gespreksonderwerpen maken voor het geval we weer in zo'n situatie komen".
"Tja, ik zal nu maar niet enthousiast gaan vertellen dat ik vandaag op de radio was".
"Nee, hihi".

Gelukkig was het heel gezellig, hadden we genoeg gespreksstof en werd er met veel interesse naar onze verhalen geluisterd. BN'ers zijn ook maar mensen, alleen zijn ze wel wat vaker op de radio dan ik.

Categorie: levenstekens

21 Oktober '05 - 20:14

op de radio

Ik was vandaag op de radio. Ja heus, het is echt waar.
We hadden ons voor de grap met de afdeling opgegeven voor een of ander iets, al weken geleden. Eigenlijk was het al een beetje weggezakt bij me. Totdat mijn collega N woensdag werd gebeld door het betreffende radiostation. Collega N hadden we gelukkig achteraf verteld dat we haar als contactpersoon hadden opgegeven, want anders had ze met een mond vol tanden gestaan. Maar goed, ik hoorde haar dus opeens zeggen aan de telefoon: "Vrijdag in de uitzending? En jullie gaan bellen? Ha, vrijdag ben ik er niet, maar mijn collega Kaat neemt het vast wel over van me".
Met een ruk draaide ik m'n hoofd om en riep: "Wat neem ik over van je?"
Haar hand maakte een gebaar naar me dat ik even stil moest zijn. "Ja die zit op nummer 000, dat is haar directe lijn".
Ik voelde de bui al hangen. Ik moest op de radio. Tja, wie een kuil graaft voor een ander....
"Durf je dat wel", vroeg collega L bezorgd. "Er luisteren best veel mensen".
"Ach dat moet wel lukken", zei ik stoer. "Ik ben al drie keer op de radio geweest".

En vandaag was het dus vrijdag. Ik kwam de kamer binnen en riep meteen: "De radio staat helemaal niet op station X. We kwamen toch vandaag op de radio".
Collega R draaide zich om: "Correctie Kaat. Jij komt vandaag op de radio".
Maar hij ging wel als de wiedeweerga het station opzoeken.

Een half uur later belden ze. Ik kreeg een flitsende radioman aan de telefoon die zei: "Kaat, we gaan eerst naar de reclame. Daarna verkeersinformatie en dan ben jijijijijiji!"
En toen begon het. Ik werd zenuwachtig. Mijn handen begonnen te trillen. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten op mijn stoel. Ik checkte vier keer of ik de hoorn van mijn telefoon goed had opgehangen en ik griste een spiegeltje uit m'n tas om te kijken of ik er goed uit zag. Terwijl dat natuurlijk nergens op slaat. Kom op zeg Kaat. Je bent op de radio, geen hond kan je zien. Ik was als de dood dat mijn stem zou overslaan en durfde geen slok van mijn koffie meer te nemen omdat ik bang was dat ik zou gaan boeren in de uitzending.

'Triiiiiing', deed mijn telefoon.
Met een schokkering handje nam ik op. "Hoi", kwam er beduusd uit.
Over de speakers van mijn telefoon hoorde ik de dj mijn naam en bedrijfsnaam aankondigen.
De dj vroeg me een aantal dingen en ik probeerde met een vaste stem te antwoorden, maar voor m'n gevoel hinnikte ik.
Gelukkig viel het uiteindelijk wel mee. Ik maakte nog reclame voor mijn bedrijf en mijn klanten. Wist nog twee adremme opmerkingen te maken en kon op maar één vraag geen antwoord meer geven. Mijn hulplijnen en tevens collega's schudden ook van 'nee' toen ik het hun vroeg dus praatte de dj er maar een beetje over heen.
En uiteindelijk was ik wel mooi de held van de dag. Mijn afdeling was trots op me. En allerlei mensen begonnen naderhand te sms'en en te mailen dat ze me hadden gehoord.
"Je klonk heeeeel stoer", hoorde ik van iedereen.
Ach ze moesten eens weten. Ik scheet peuleschillen, maar ik ben wel mooi al vier keer op de radio geweest.

Categorie: levenstekens

20 Oktober '05 - 19:10

het pakketje

Met een dekentje zit ik op de bank en tuur uit het raam. Er komt een geel autootje de straat in rijden met daarop rode letters: een DHL autootje.
Ik ben dol op DHL autotootjes. DHL autootjes zorgen op m'n werk namelijk altijd voor leuke verassingen. 'Hé! Stopt het DHL autootje nou voor mijn deur', vraag ik me af, want het autootje begint ter hoogte van mijn huis gas terug te nemen. Ja verdomd. Hij stopt. Hij gaat zelfs op de stoep voor de garage onder mijn huis parkeren. Het zou toch niet? Ik spring op en hang half over de bank om goed naar beneden te kunnen kijken. Het DHL mannetje stapt uit en ik blijf hem volgen met m'n ogen. Hij loopt naar de achterdeur en tilt een enorm pakket op. Ik krijg visioenen van cadeaus. Of zouden er bloemen in de doos passen? Hij zou toch niet? Wat lief! Nee joh, dat kan niet. Zo ontzettend geweldig romantisch kan het toch allemaal niet zijn. Toch fantaseer ik stug een halve minuut of wat verder. Een pan kippensoep. Een leuke plant. Wat fijne dvd'tjes. Een fruitmand.
Het DHL mannetje loopt naar mijn voordeur. Jaaaaaaaa, naar mijn voordeur en belt aan..... bij mijn bovenburen. Toch heb ik nog hoop. Ik trek het raam open om te kunnen horen wat er gezegd wordt. Misschien heeft het DHL mannetje zich vergist? Ik spits mijn oren en hoor de stem van mijn bovenbuurjongen. En dan zegt het DHL mannetje: "Meneer X? Ik heb een pakketje voor u".
Bugger! Maar ja, je kunt het als hopeloos romanticus natuurlijk altijd overdrijven.

Categorie: andermans veren

20 Oktober '05 - 14:14

de HTML koningin

Soms is een dagje ziek thuis zo gek nog niet. Als je de koude rillingen en de opvliegers even wegdenkt dan. Voor de rest heb ik best een fijn dagje. Ik slaap wat, msn even tussendoor en knuffel met de katten. En tijdens de msn-sessie met HTML koningin Anne-Floor werd besloten dat mijn lay out echt niet meer kon. Ik was hem beu en soms is het gewoon tijd voor vernieuwing. HTML koningin Anne-Floor kon dat alleen maar beamen en tussen het studeren en ATC'en door, maakte ze snel even een nieuwe voor me. Zelf heb ik ook nog wel iets gedaan, maar zonder de hulp van de HTML koningin was het absoluut niet gelukt. Ik begrijp namelijk echt geen zak van de divjes, haakjes en css'jes. Gelukkig schuilt er in A-F een ware lerares en kon ze het me in HTML kindertaal een beetje overbrengen.
En zie hier het resultaat. Ik ben er reuze content mee. Het is weer een klein feestje om mijn eigen log te openen. Bedankt HTML koningin Anne-Floor!

Categorie: levenstekens

19 Oktober '05 - 19:12

blootgeven

Ik ben een heel preuts meisje. Ik zal nooit topless op het strand gaan liggen en vooral niet in een stringetje. Dat vind ik me toch ordinair. Bovendien vind ik dat niemand anders dan mijn vriendje (of heel sporadisch een goede vriendin) mijn borst- en of bilpartij hoeft te bewonderen.
Maar toen ik onderkoeld in de kroeg stond en de wedstrijdbegeleiding riep dat we onze kleren uit moesten trekken, was ik er als de kippen bij met uitkleden. En met mij vele anderen. Iedereen eigenlijk. Binnen mum van tijd stonden we allemaal in boxershorts, slipjes en bh's. En het kon niemand meer wat schelen. In tijden van nood komt de oermens naar boven of zo.
We hadden allemaal een rugzak gekregen bij het begin van de race waar we reservekleren in konden stoppen in een plastic zak. Nou had die plastic zak na de aanhoudende regen wel een beetje de geloofwaardigheid van watertegenhouder verloren, want de zogenaamde droge kleren kwamen vochtig uit de zak. En dus was het alsnog koud. Wel minder, maar toch té koud.
Met mijn collega's deelde ik een appartement. Vrouwelijke collegavriendin J en ik hadden nog wel een eigen kamer afgedwongen, maar toen we terug bij onze thuisbasis kwamen, namen we niet eens meer de tijd om naar onze eigen kamer te lopen om ons uit te kleden. Weer stonden we binnen een seconde in onze onderbroekjes. Als professionele strippers smeten we onze kleren door de lucht. Uit, uit, uit, met die koude troep. Nou hadden J en ik toch best keurige sportonderbroekjes aan met daarbovenop een enorme lap stof wat voor de race een sportbh had moeten voorstellen, maar die van mij was wit en verhulde nou niet meer zo goed wat ik in het leven te bieden heb. Het deerde allemaal niet. Toen we daar zo allemaal halfbloot stonden, konden we alleen nog maar gelukkig zijn dat de opwarming nabij was. En dat we allemaal tot onze onderbroeken onder de modder zaten, schepte alleen maar een band.
Survivallen hoort ook een band te scheppen. En in ons geval is dat goed gelukt. De afgelopen drie dagen dat we allemaal weer aan het werk waren, is dat duidelijk te merken. We hebben aan een half woord genoeg en de collega's die niet mee waren, beginnen ons zelfs een beetje irritant te vinden. Vooral als we om een of ander iets beginnen te lachen en het niet uit kunnen leggen. Zo van: "Daar had je bij moeten zijn". Het werk is alleen maar leuker geworden en J vertelde vandaag zelfs dat ze door dit weekend weer enorm gedreven is geraakt. En dat heb ik ook.
Soms is blijkbaar toch niet zo erg om jezelf bloot te geven.

Categorie: levenstekens

18 Oktober '05 - 20:09

de Challenge

"Three, two, one, gooooooooooo", riepen we in koor. En toen gingen we. Eerst een heel stuk rennen over de zompige ondergrond. De eerste kilometer ging nog wel. Het snot liep uit m'n neus, maar ik moest en zou volhouden. Na die ene kilometer gingen we bergop en werd het me toch wat te veel. Maar even wandelen, bedacht ik. Gelukkig wandelde een Nederlands meisje met me mee. We gingen de hoek om. "Shit", riep het meisje. "Ik dacht dat het eerste checkpoint hier al zou zijn". Nou mooi niet dus. Want 'hier' moesten we van het modderige pad af, een bergpaadje op. Een bergpaadje vol met losse stenen langs een ravijn. Het checkpoint was nog in geen velden of wegen te bekennen. 'Doorgaan, doorgaan', ging het door mijn hoofd. Mijn mannelijke teamgenoten wachtten bovenop een berg. Met rood aangelopen hoofd kwam ik boven. "Waar the fuck is dat checkpoint", riep ik naar R. R haalde zijn schouders op. Na een kilometer of tien konden we eindelijk wat water drinken. Ik dacht dat we het ergste gehad hadden, maar toen begon het pas. Over een paadje rennen, met nog meer losse stenen en een nog dieper ravijn op rechts. Sommige stukken waren zo gevaarlijk dat we een touw vast moesten houden. Berg op, berg af. En als het even kon: rennen. Terwijl ik dat eigenlijk al niet meer durfde. Het was te glad en mijn schoenen hadden niet genoeg grip. Bovendien gleed ik uit en wist M me op het nippertje aan mijn t-shirt vast te houden. Mijn kleren werden natter en natter en de kou begon al op te spelen.
Na checkpoint 2 liepen we bijna verkeerd. Gelukkig kwam de Guardia Civil langs en maakte ons met handen en voeten duidelijk dat we de andere kant op moesten. We liepen en liepen. Ik had het gevoel dat er 5 kilo modder aan mijn schoenen zat en in mijn kleren nog eens tien liter water. En toen hadden we nog niet eens gefietst.
Bij checkpoint 3 stonden de mountainbikes klaar. 'Lekker even fietsen', dacht ik nog. Fout gedacht. Want over een modderig paadje fietsen is geen pretje. Vooral niet berg af. Vooral niet als je niet wil vallen en het risico wil lopen dat je je been breekt. Vooral niet als je Kaat bent. Bij checkpoint 4 gingen we eindelijk het bergpaadje af en fietsten we over de verharde weg. Naar boven ging nog wel. Dan had je het zo warm van het fietsen, dat je vergat dat je zeiknat was. Maar naar beneden. Oef, dat was naar. De koude wind die over je koude lichaam ging en je deed denken dat je over de Noordpool fietste.
Na checkpoint 5 moesten we een opdracht doen bovenin een oude toren. Onderaan de toren stond een ambulance omdat er een Brit van de gladde trappen naar beneden gegleden was en gewond was geraakt. Bovenin de toren aangekomen kwamen we onze andere collega's tegen. "Hoe gaat het", bibberden we. "Wij gaan stoppen", antwoordden ze. "H's band is lek en we hebben het te koud". Aan stoppen durfde ik nog niet te denken, maar nu de optie er was, klonk hij wel heel aantrekkelijk. Bovendien kon ik mijn vingers niet meer bewegen omdat ze te opgezet waren. "Wat willen jullie", vroeg ik aan mijn mannen. "Ik wil door", riep R. De moed zakte in mijn schoenen want dat betekende dat ik ook door moest. "Ik wil liever stoppen", zei ik. "Maar als dat betekent dat jullie dan niet door kunnen, ga ik ook door". We stonden even te twijfelen. Totdat mijn reddende engel zich in het gesprek mengde. "Weet je wat", zei mijn reddende engel. "Ik ga wel met jullie door. Dat mag dan wel niet. Maar we doen het gewoon". Hoopvol keek ik mijn mannen aan. R knikte. En toen zag ik de blik op M's gezicht. Met een piepend stemmetje zei hij: "Ik stop ook. Gaan jullie maar met z'n tweeën verder". De smiegd had het van mij laten afhangen. Maar mijn hart maakte een vreugdesprong. M de survivalkoning stopte ook. M die vorig jaar van de 80 teams zesde was geworden. Na vierenhalf uur hielden we het voor gezien. R fietste door en moest een kwartier later noodgedwongen stoppen omdat de race werd afgeblazen. In de kroeg waar we werden gedropt om op te warmen riep iemand: "Deze Challenge was echt drie keer zo zwaar als vorig jaar". "Mooi", antwoordde ik. "Dan hebben we toch eigenlijk een hele Challenge volbracht". Dertig mensen om me heen knikten. En zo was het maar net.

Categorie: levenstekens

17 Oktober '05 - 18:50

Oranje Boven

Op Schiphol heerste al de Joehoe-stemming. Joehoe we gaan op schoolreisje maar we zijn nu twintig jaar ouder. 56 Nederlanders waren er in totaal. In het begin was het nog een beetje zo van wij zijn van kantoor X en wij zijn het leukst, maar toen we op het vliegveld van Barcelona de Polen zagen, waren we opeens als Nederlanders het leukst.
In de bus naar de Pyreneeën beloofden we elkaar plechtig nog niet te gaan drinken die avond. Maar toen de flessen wijn al op tafel bleken te staan, konden we ze toch moeilijk niet openen? En een sigaretje daarbij is ook wel lekker. Ach die Challenge moet wel lukken. Die ene peuk meer of minder.
Wat was ik trots toen de Nederlanders weer met z'n allen aan het zingen waren en gek deden. "Bamboleo", krijsten we met de Gypsy Kings mee. De stemming was gezet. De Scandinaviërs, Britten, Spanjaarden en Polen keken ons een beetje wazig aan. Die zaten met hun eigen kantoren, terwijl wij allang gemingeld waren. "Joehoe. Wij zijn echt zo cool. En we gaan morgen winnen. Heus hoor!"
Het mocht niet zo zijn. De eerste drie plaatsen werden in beslag genomen door drie Deense teams. Maar die waren lang niet zo gezellig als wij en die hebben van survivallen waarschijnlijk hun beroep gemaakt. Terwijl wij ons beroep maken van gezellig met elkaar feesten. Joehoe! Oranje Boven!

Categorie: levenstekens

17 Oktober '05 - 08:20

de ervaring van mijn leven II

Tja waar moet ik beginnen? Ik kan alvast zeggen dat het helemaal geweldig was, ondanks dat de Challenge fysiek veeeeeeeeel te zwaar voor me was. Daar kwam nog eens bij dat het twee dagen regende en de race halverwege afgeblazen werd omdat het veel te gevaarlijk was en bijna iedereen, waaronder ik, onderkoeld was geraakt. Ja heus. En ik kan je vertellen; onderkoeling is niet fijn. Vooral als je daarna ook niet even een warme douche hebt waar je onder kan kruipen.
Voor de rest was het helemaal top. De sfeer was grandioos, we hebben enorm gelachen. Het eten was smerig, maar de drankjes daarentegen smaakten veel te lekker wat er tot leidde dat ik gisteren een mega kater had en terug moest reizen. In de bus werden de kotszakjes bij de hand gehouden en voor sommige mensen was dat maar goed ook.
Zo, nu ga ik naar m'n werk. Ik laat de fiets maar even staan en pak de tram want de fietsbeenspieren doen behoorlijk au. Later op de dag vast meer en uitgebreider. Tenminste als ik vanavond niet als nog instort.

Categorie: levenstekens

14 Oktober '05 - 08:14

de ervaring van mijn leven

Over een paar uur moet ik op Schiphol zijn. Vanaf daar vlieg ik naar Barcelona, waar een bus klaar zal staan. Die bus zal ons, de Nederlandse delegatie, naar de Pyreneeën brengen. En daar hoog in de bergen zal ik tweeëneenhalve dag doorbrengen voor, je raadt het al, in verband met het survivalgebeuren.
Ik ben er klaar voor. De koffer is natuurlijk nog niet gepakt. Ik ben altijd van het laatste moment werk en dit keer mag ik echt allen het strikt noodzakelijke meenemen. Tenminste, als ik niet wil dat ik voor de rest van mijn werkcarièrre geriduculiseerd word door mijn collega's. Net heb ik even vluchtig gekeken waar mijn paspoort uithangt, maar die heeft zich goed verstopt. Dat gaat vast nog wat leuke - stresserig - op - zoek - naar - mijn - paspoort - taferelen opleveren. Maar goed. Ik weet voor de rest ongeveer wat ik moet pakken en ik heb een checklist. Joehoe, checklists zijn fijn.
Maar dan nu het dramatische nieuws. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn nagels. Mijn nagels zijn niet meer. Met pijn in mijn hart zette ik net het nagelknipschaartje in mijn pronkstukjes. Gelukkig was er gisteravond al weer een afgebroken en zijn oneven nagels geen gezicht, maar toch. Het deed pijn. Toch moest het. Ik wilde echt absoluut, en met absoluut bedoel ik ABSOLUUT, niet het risico lopen dat ik de vooroordelen rondom mijn eigen persoon zou gaan laten bevestigen door na een half uur al tegen mijn collega's en tevens mannelijke teamgenoten te moeten roepen: "Aaaaaai, mijn nagel is gebroken". Want daar hebben ze al grappen over gemaakt en ze gaan er min of meer van uit dat er zoiets dergelijks gaat gebeuren. Maar mijn nagels gaan dus niet breken. Het zoiets dergelijks gaat ook vast wel gebeuren, maar het zal iets anders zijn. Leuk voor het verassingseffect.
Alles leuk en aardig, ik ga douchen en mijn koffer pakken. Verwacht tot en met maandag geen log van mijn hand en als er dinsdag nog steeds geen log is verschenen dan hang ik hoogstwaarschijnlijk nog aan een touw in de Pyreneeën omdat ik echt niet verder durfde. En als dat niet zo is, leveren mijn belevenissen vast weer fijn logmateriaal op. En heeft deze verliefde muts weer eens wat anders te melden dan: "Oh hij is zo leuk" of "Oh hij is zo lief".
De challenge gaat zeker en vast de ervaring van mijn leven worden. Ik hoop alleen dat het een positieve ervaring gaat worden. En als jullie één ding voor me kunnen doen, dat zou wel zo aardig zijn, hoop het alsjeblieft van ganzenharte met me mee. Dankjewel alvast en tot maandag!

Categorie: levenstekens

13 Oktober '05 - 10:23

de grijze haar op Grote Verzoendag

Vandaag is het Grote Verzoendag. Tien dagen lang hebben we kunnen nadenken wat we verkeerd hebben gedaan in het afgelopen jaar, vandaag verzoenen we onzelf daarmee.
En vandaag werd ik wakker, keek in de badkamerspiegel van m'n ouders en schrok me het leplazarus. Want daar ergens bij mijn slaap glinsterde een wel heel blonde haar tussen al mijn donkerbruine haren. Het zou toch niet.....? Het zou toch niet een grijze zijn? Ik boog naar voren om de haar eens beter te bekijken. Hij zag er nog steeds blond uit. Ik trok de haar uit mijn hoofd en hield hem bij het licht van het badkamerraam. Fuck zeg. Het was een korte grijze haar. Ik kon het nu duidelijk zien, want de structuur was ook heel anders.
En dat betekent paniek in het leven van een extreem ijdel meisje. Ik vind namelijk dat ik een hele mooie haarkleur van mezelf heb en wil daar zeker niet over heen gaan verven. Maar wat moet ik dan? Al die grijze haren er uit blijven trekken? Ik heb al zo weinig haar! Dan ben ik binnen de kortste keren een soort Sugar Lee Hopper. Maar als ik niet ga verven en niet ga uittrekken dan ben ik straks zo'n grijze dakduif. Aaaaargh. Dilemma's, dilemma's. Je zou bijna vergeten dat het vandaag......
Grote Verzoendag is. En een van de dingen die vandaag echt niet mag, is ijdel zijn. We vasten vandaag, zodat we ons rottig voelen en zullen beseffen hoe goed we het hebben. Naar de synagoge trek je vandaag oude kleren aan, want dit is niet de dag om te pronken met je bezittingen. En ik sta me dus op de ochtend van Yom Kippoer druk te maken om een grijze haar. Een grijze haar die ook wel weer symbolisch was, om juist vandaag te ontdekken.
Nou zijn er vandaag wel meer dingen die niet mogen hoor. Achter de computer zitten bijvoorbeeld. En autorijden. Maar dat interesseert me niet zo veel. Ik ben niet ultra vroom, ik wil me gewoon aan de mooie, goede dingen van mijn geloof houden. De dingen die me een beter mens maken. Even een logje tikken vandaag maakt me niet per definitie een slechter mens.
Dus vandaag denk ik niet aan grijze haren. Ik denk niet aan verfspoelinkjes. Ik ga niet op Internet kijken wat ik tegen grijze haren kan doen. Dat doe ik allemaal morgen wel. Kan ik meteen voor volgend jaar opschrijven dat ik minder ijdel wil zijn.

Categorie: levenstekens

12 Oktober '05 - 10:00

fietslampjes

Al tijden fiets ik 's avonds zonder licht op m'n fiets. Mijn fietslampen functioneren niet meer en ik ben te lui om ze te laten repareren. Dus toen ik laatst langs de Halfords liep en lampjes die je op kon clippen zag hangen, schafte ik er twee aan. Een voor voor, een voor achter. Superhandig die lampjes, die kunnen gewoon in mijn tas en ze zouden me vast een boete, die ik nog niet gekregen heb maar die er vast en zeker zat aan te komen, schelen.
Thuisgekomen wilde ik er meteen de batterijen in stoppen. Kreeg ik die fuckdingen toch niet open! Ik trok er aan, draaide, wrikte, probeerde het met m'n tanden en nagels. Brak een nagel en gaf het maar op. Rottige lampjes.
Gelukkig wist N de lampjes een dag later binnen een seconde te openen met een 5 eurocent. Dat ik daar niet aan gedacht had. Onpraktische muts die ik ben.
Maar goed. Ze deden het. En ik stopte ze in mijn tas. Klaar om gebruikt te worden als de schemer zou invallen. Ik had er zelfs al zin in, dat het donker zou worden en ik mijn lampjes kon gebruiken. Joehoe, wat voor vreugde twee domme fietslampjes wel niet kunnen opleveren. Totdat mijn collega en kamergenote maandag rond een uur of vijf zei: "Kaat wat heb jij voor mobiel?"
"Huh, wat bedoel je?"
"Nou, ik vraag me het al de hele dag af, hij flikkert zo. Er komt zoveel licht vanaf".
Ik keek haar verbaasd aan. "Mijn mobiel geeft helemaal geen licht".
Ze keek verbaasd terug. "Maar wat geeft er dan wel al de hele dag licht in je tas?"
Ik greep mijn tas van het kastje schuinachter me en opende hem. En toen zag ik het. Niet één, maar twee flikkerende lampjes die er voor zorgden dat mijn mooie zwarte leren tas de sfeerverlichting van een discotheek had. Aaaargh. Fucklampjes.
's Avonds fietste ik door een donker Amsterdam. Mijn ene lampje werkte al niet meer en m'n andere lampje daar kwam alleen nog een vaag en flauw lichtsignaal vanaf. Ik ga zo maar batterijen kopen om de oude te vervangen. En dan stop ik meteen een paar reserve batterijen in m'n tas voor lichtnoodgevallen. Alhoewel, misschien is mijn fiets naar de fietsenmaker brengen om m'n lampen te repareren toch handiger.

Categorie: levenstekens

10 Oktober '05 - 18:59

Look for Me in Rainbows

Als ik geen inspiratie heb qua muziek dan zet ik mijn iPod op shuffle. Bovendien vind ik het eigenlijk wel leuk verrast te worden, dus dat komt goed uit. Nou is wel een van de nadelen van shuffelen, dat je soms ook een liedje te horen krijgt wat je in een hele andere stemming brengt als die waarin je was. Zit je net een heel scala vrolijke liedjes te luisteren, hoor je opeens een verdrietig liedje. En ik ben ook nog erg beïnvloedbaar door muziek. Maar het rare is wel dat het soms lijkt alsof die muziek waar ik verdrietig van word dan echt even moest. Om even met beide benen op de grond te komen te staan, of juist niet. Het is maar hoe je het bekijkt, want soms heb ik het idee echt een soort teken te krijgen.
Vorige week had ik vertraging met de trein. Op zich niet bijzonder, maar na die vertraging kwam ik ook nog eens een half uur stil te staan in een weiland. Nog meer vertraging dus. Ik legde me erbij neer, besloot me er niet druk om te maken. Ik had mijn muziek en blaadjes en ik kon mijn ouders bellen dat ik later was. Allerlei leuke liedjes passeerden de revue. En toen opeens een zielig liedje. Het begrafenisnummer van S, een goede vriendin van mijn ouders. Ik word elke dag aan S herrinnerd. S was een bekende fotografe en maakte een hele mooie serie van mijn familie en die foto's hangen in mijn huis. Maar echt bewust aan S denken, dat doe ik niet meer dagelijks. Terwijl ze toch een van de meest bijzondere mensen was, die ik ooit ontmoet heb.
S woonde ook in Amsterdam. De juiste man was ze nooit tegengekomen en daarom woonde ze alleen in de Jordaan. Maar ze was nooit alleen, want ze had ladingen goede vrienden waar ze altijd mee op pad was. En ik kwam haar regelmatig tegen in een of andere kroeg in de stad. Dan dronken we altijd wat en kletsten honderduit. Ik ken bijna niemand die eerlijker was. Ze zei altijd waar het op stond, al had het niks met het gesprek te maken.
Op haar 42ste overleed ze. Ze had kanker en helaas verloor ze het van die vreselijke ziekte. Op haar begrafenis waren honderden mensen. Ze was echt immens populair. Het was een bijzondere dienst. Vooral omdat het leek of ze tot op het laatst de regie in handen had. Het regende bijvoorbeeld de hele dag pijpenstelen, maar elke keer als we buiten waren, scheen de zon.
Dus daar zat ik opeens in de trein naar S haar nummer te luisteren. Look for Me in Rainbows. Ik dacht aan S en keek uit het raam. Het regende, maar de zon scheen ook. Ik keek eens goed uit het raam, naar links, naar rechts. En toen uit het raam aan de andere kant. En verdomd, daar was 'ie: de regenboog. Opeens huilde ik. Grote tranen liepen over mijn gezicht. Het meisje tegenover me keek me een beetje raar aan. Misschien dacht ze dat ik huilde om de vertraging. Ik weet het niet. Het maakte me ook niet uit.
Vandaag fietste ik naar huis. Wederom m'n iPod op shuffle. Nog nagenietend van het heerlijke weekend en alvast voorpret hebben omdat ik straks bij een goede vriendin ga eten. Ik was vrolijk, de zon scheen en ik luisterde naar vrolijke muziek. Totdat ik de begintonen van Look for Me in Rainbows weer hoorde. Ik keek om me heen of ik weer een regenboog zag. Maar nee. Dat kon ook helemaal niet want het regende niet. Het stoplicht sprong op rood en ik stopte er voor. Ik tuurde naar het busje naast me om te kijken welke kant die op zou gaan als voorzorg om er niet door overreden te worden. En toen zag ik het. Met grote letters stond S haar achternaam op het busje geschilderd. Een achternaam die in Nederland niet zo vaak voorkomt. Ik kreeg kippevel. "Wat wil je me vertellen S", prevelde ik in mezelf. Ik dacht diep na en keek in het rond. "Wat is er?" Opeens dacht ik terug aan de laatste keer dat ik haar zag. Ze had een doek om haar hoofd en was heel fragiel. Maar toch was ze sterk al liet haar lichaam dat niet meer zien. Haar geest bleef ijzersterk. We zaten in de tuin van haar zus en het was prachtig weer. Zij lag op een bankje en vroeg opeens: "Kaat heb je sigaretten bij je?"
Ik knikte en zei: "Ja maar ik ga er jou geen geven hoor".
"Hoeft ook niet, maar steek er eens eentje op. Ik vind die geur zo lekker".
Ik twijfelde even en stak toen toch maar een sigaret op.
S snoof de geur op en zei: "Kaatje, ik ben nooit getrouwd maar heb wel de liefde van mijn leven ooit ontmoet. Weet je hoe ik wist dat hij de liefde van mijn leven was?"
Ik schudde van nee.
"Hij rook naar thuis. Geur is zo belangrijk".

Toen ik vannacht tegen N aan lag, besefte ik me dat hij zo vertrouwd rook. Alsof ik die geur al mijn hele leven ken. Ik was het gesprek met S eigenlijk vergeten. Waarschijnlijk wist S dat. Gelukkig kwam ze even terug om me er aan te herrinneren. Ik hoop dat het een dezer dagen weer gaat regenen en dat dan ook het zonnetje schijnt. Want dan kan ik haar even goed toelachen in haar regenboog.

Look for Me in Rainbows - Vicky Brown

Time for me to go now, I won't say goodbye;
Look for me in rainbows, way up in the sky.
In the morning sunrise when all the world is new,
Just look for me and love me, as you know I loved you.

Time for me to leave you, I won't say goodbye;
Look for me in rainbows, high up in the sky.
In the evening sunset, when all the world is through,
Just look for me and love me, and I'll be close to you.


It won't be forever, the day will come and then
My loving arms will hold you, when we meet again.


Time for us to part now, we won't say goodbye;
Look for me in rainbows, shining in the sky.
Every waking moment, and all your whole life through
Just look for me and love me, as you know I loved you.


Just wish me to be near you,
And I'll be there with you.

Categorie: levenstekens

09 Oktober '05 - 11:23

Abseilen

Het is september 1992. We zijn met de eindexamenklassen van school aan het survivallen in de Ardennen onder leiding van de KMA.

Ik sta boven op een berg. Ik moet er vanaf, abseilend. Maar ik durf niet. Ik ben al een van de laatsten en net toen ik durfde te gaan, kwam O in een knoop te hangen en hing bijna een half uur met zijn kop naar beneden. Het zag er angstaanjagend uit. Het ziet er sowieso angstaanjagend uit. De berg is zo'n tweehonderd meter hoog en de poppetjes beneden die mijn klasgenoten moeten voorstellen, roepen naar boven. Ik kan ze niet horen, maar begrijp de context van hun woorden. Ik kijk de militair van de KMA aan. "Ik wandel wel weer naar beneden", zeg ik. "Ik durf niet".
Hij schudt met z'n hoofd. "Nee, dat kan niet. Er is geen wandelpad. Je moet".
Ik tuur nog eens naar beneden. Vriendinnetje H hangt half huilend aan een touw en ik zie dat onze klasgenoten haar staan aan te moedigen. Fuck zeg. Wat is dit ellendig.
"Weet je wat", zegt de militair. "Ik ga tegelijk naar beneden naast je. Als het dan misgaat dan vang ik je op".
Dat vind ik een geruststellend idee. Ik luister nog eens naar zijn instructies en dan gaan we. Eerst aarzelend en dan begin ik er wel plezier in te krijgen. Het is best leuk eigenlijk, al ga ik wel tergend langzaam naar beneden.
De militair praat me moed in. "Je gaat goehoed. Super hoor meissie. Nee, niet naar beneden kijken!"
Te laat. Ik heb het al gedaan. Mijn adem stokt. Ik hang nog heel hoog in de lucht en durf niet meer verder. Toch kan ik moeilijk de rest van mijn leven blijven hangen, dus ik ga door. Eerst langzaam dan steeds sneller. Als mijn voeten de grond raken, voel ik een golf van opluchting. Mijn klasgenoten rennen op me af en beginnen me op m'n rug te slaan en te omhelzen.
"Goed zo wijffie. Ik ben trots op je", zegt de militair.
Ik kijk hem ook trots aan. Heb het toch wel mooi geflikt.
"Maar er is een ding wat je moet weten...", gaat hij verder. "Weet je wat ik voor je had kunnen doen als het mis ging?"
"Nee", antwoord ik verbaasd.
"Wil je het weten?"
"Ja", knik ik verwachtingsvol.
"Helemaal niets".

Vrijdag ga ik onder andere abseilen in Spanje. Afgelopen vrijdag had ik al hoogtevrees op het balkon van de Kleine Komedie.
Ik moet en zal van die berg af. Het truukje van onder begeleiding naar beneden, daar trap ik niet meer in. Ik weet toch dat het niets uitmaakt. En na dertien jaar baal ik dat ik niet gewoon 'Nee' heb geantwoord op de vraag of ik het wilde weten.

Categorie: levenstekens

08 Oktober '05 - 10:49

Grote Verzoendag in de Jordaan

"Hé hoooooooi", riep ik terwijl ik hem met grote ogen aan keek. "Wat doe jij nou hier?"
Hij keek terug met grote ogen. We hadden elkaar ongeveer zeven jaar niet gezien. En nu liep hij opeens richting het terras waar Gypsy en ik drankjes zaten te drinken. Terwijl ik wel wist dat hij helemaal niet meer in Nederland woont.
Ik stond op om hem te zoenen. Mijn jeugdliefde T. Even stonden we op straat te praten, totdat hij en zijn vrienden aan ons tafeltje ploften.
Gypsy en ik waren net naar Ali B geweest en daarna naar de Jordaan gegaan. Stiekem een beetje om de nieuwe liefde te zien, die daar meestal op vrijdagavond met zijn vrienden uithangt. Inplaats van de nieuwe liefde ontmoette Gypsy een oude.
"Hoe kennen jullie elkaar", vroeg Gypsy.
"T is een van mijn eerste vriendjes", antwoordde ik.
T glimlachtte een beetje. Hij was niks veranderd. Alleen wat ouder geworden. Bovendien is hij inmiddels getrouwd en is de eerste onderweg.
En terwijl we kletsten over onze jeugd, dacht ik na over vroeger. Over hoe ik hem enorm veel pijn had gedaan. Niet bewust hoor, maar toch. Twee keer gingen we met elkaar. Een keer toen we nog echt heel jong waren en er geen zoen werd uitgewisseld. En een keer vlak voor mijn achttiende. Maar toen werd ik al heel snel verliefd op iemand anders en daar wisselde ik hem voor in. Ik weet nog dat ik hem uitliet op mijn verjaardag. Zijn vader was ook jarig en hij moest eerder weg. De jongen waar ik verliefd op was, zat wel nog binnen en op de stoep voor mijn huis vertelde ik hem dat ik verliefd op iemand anders was. T schijnt huilend thuis gekomen te zijn. En ik vond het wel vervelend, maar ik was achttien, verliefd en asociaal. We bleven wel vriendjes. Ik ging naar Groningen en hij naar Rotterdam. En altijd als hij een partner mee moest nemen naar een of andere feestje, dan was ik die partner. Ik denk dat ik wel dertig keer in zijn studentenhuis heb geslapen. Zijn huisgenoten zagen mij eigenlijk gewoon als zijn vriendin. Ondanks ik altijd een vriendje had. Maar T was ook mijn vriendje. Mijn goede vriendje. Al jaren.
Op een gegeven moment belde beste jeugdvriendinnetje J me op. "Kaat, als T jou weer voor een gala uitnodigt dan wil ik niet meer dat je gaat".
"Huh, hoezo niet", riep ik nog verbaasd.
"Omdat T verliefd op jou is en jij niet op hem".
Ze had gelijk, maar ik wilde het nooit zien. Ik wilde gewoon vrienden kunnen zijn. Een paar weken later nodigde hij me uit voor een gala. Ik sloeg zijn aanbod af en hij vroeg het zusje van J mee. De hele avond heeft hij over mij gepraat. Toen J me de dag na het gala belde om dat te vertellen schrok ik daar van. Het was het einde van onze vriendschap. Hij belde nog wel, maar ik belde nooit meer terug.
En nu zat hij opeens naast me. Getrouwd en wel. Ik hoefde me geen zorgen meer te maken of hij nog gevoelens voor me had. We kletsten over onze jeugd en ik wilde wat zeggen. En dat zei ik ook. Out of the blue. Gypsy vroeg wat en ik zei: "Ik heb T enorm gekwetst". Maar ik zei het wel op een grappige manier. "Ben je daar nog boos om?" Hij keek een beetje naar beneden en knikte. "Ja je hebt me enorm gekwetst ja, maar ik ben niet meer boos". Hij zei het en ik wist dat het niet waar was.
Gypsy ging even naar het toilet en zijn twee vrienden praatten met elkaar. "T ik heb je nooit bewust willen kwetsen", zei ik zachtjes tegen hem.
Hij draaide naar me toe. "Dat weet ik ook wel. Maar op dat moment deed het wel pijn".
Ik legde mijn hand op zijn arm. "Sorry, dat meen ik oprecht".
Hij legde zijn hand op mijn hand en wreef er even over. "Maakt niet uit. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Excuses aanvaard".
Ik keek naar hem en zag dat hij het nu wel meende. En stiekem was ik heel opgelucht. Want hoewel ik er wel altijd heel luchtig over heb gedaan, zat ik er al jaren mee. En na al die jaren had ik het eindelijk mijn geweten gesust. Notabene in de week tussen Joods Nieuwjaar en Grote Verzoendag. De week waarin we over de dingen die we fout hebben gedaan moeten nadenken zodat we op Grote Verzoendag echt met een frisse lei het nieuwe jaar in kunnen gaan. Ik had iemand waar ik veel van hield twee keer gekwetst. Juist in de week voor Grote Verzoendag rekende ik af met een van mijn grootste schuldgevoelens. Op een terras in de Jordaan. Het moet niet gekker worden.

Categorie: levenstekens

06 Oktober '05 - 23:58

N meets L

Gisteravond belde vriendin L. We praatten even over de laatste gebeurtenissen en toen vroeg ze: "Ben je vanavond eigenlijk thuis? Want anders kom ik gewoon even naar je toe. Ik heb zin om je te zien". Even haperde ik. Ik wilde sporten en ik was moe, maar al heel snel veranderde ik van gedachten en riep: "Gezellig".
Een paar uur later zat ze hier op de bank. Ik had haar al sinds half juli niet gezien. Wel gesproken, niet gezien. Maar dat maakt niet uit. Vriendin L en ik zouden elkaar een jaar niet kunnen zien en dan nog zouden we meteen weer van alles te bespreken hebben. We bespraken het afgelopen jaar waarin een hoop gebeurd is. In haar leven en in het mijne. We spraken over de laatste roddels, vrienden van ons en het leven. En even later kwam m'n lief ook nog langs. Daar was L al heel opgewonden over. Ze was zo benieuwd naar hem. Stiekem werd ik daar een beetje zenuwachtig van. Niet dat ik dacht dat hij ging tegenvallen, maar toch. Ik deed wel nonchalant. Je wilt toch dat je vrienden je liefde leuk vinden.
"Ga jij maar op de stoel tegenover de bank zitten", zei L. "Dan gaan wij tegenover je zitten en dan zijn wij jury". We giegelden er een beetje om. Na anderhalve fles wijn is het niet zo raar dat wij daar om moesten giegelen. Gelukkig lachtte N mee. En zo zat hij daar opeens op die stoel tegenover ons. Klaar om na al die jaren geìntroduceerd te worden in mijn echte leven, bij mijn echte vrienden. L kletste door en gelukkig praatte N mee. Wij vertelden verhalen over Groningen, bespraken onze huisgenoten en vrienden. Hij keek er naar en lachtte. De meest genante annekdotes werden besproken. En in mijn lamme bui haalde ik oude galafoto's tevoorschijn. "Oh ja, dat gala", riep L. "Toen hebben wij nog met elkaar gezoend om de mannen te shockeren, weet je nog". Ja ik wist het nog. Toch had ik liever gewild dat deze annekdote nog even in de doos waarin ik de foto's bewaar was blijven zitten. Misschien zou N nu wel in shock zijn, het is allemaal nog heel pril en zo. Met een schuin oog keek ik naar hem om zijn reactie te peilen. Gelukkig kon hij ook hier om lachen. Pfhew, weer een meevaller. Ik kon achterover leunen, want ik zag dat het goed was. N kan de genante verhalen aan. N kan mijn vriendinnen aan. N kan mij aan. N leerde een van mijn beste vriendinnen kennen en ik zag dat het goed was. Heel goed zelfs. Toen we gingen slapen zei hij: "Wat een geweldige vrouw die L. Leuk om te zien wie je vrienden zijn".
Vandaag sms'te ik L. 'Ik vond het weer gezellig dat je er was. Wat vond je eigenlijk van hem?'
Ze sms'te terug: 'Ik vond hem erg leuk. Super en dat meen ik echt. Was heel gezellig'.
Niet dat het wat uitmaakt. Als ze hem niet leuk had gevonden had ik dat toch nog wel. Maar toch. Het is fijn om de bevestiging te krijgen. Vooral als het bevestiging is van iemand waar je veel om geeft. En het is helemaal leuk als de mensen waar jij om geeft elkaar ook leuk vinden.

Categorie: levenstekens

05 Oktober '05 - 19:19

mijn Oom en zijn Liefde

Toen mijn tante twintig jaar geleden overleed, was mijn oom jarenlang vrijgezel. Af en toe had hij wel een vriendin maar die relaties kon je eigenlijk geen relaties noemen. Mijn oom was niet zichzelf. Hij sprankelde niet. De geestige, charismatische man was een middelmatig iemand geworden.
Ondertussen raakte mijn oudste nicht, de dochter van mijn andere tante, bevriend met een vrouw. Ook zij had haar man verloren aan kanker en ook zij was niet meer de vrouw die ze ooit geweest was. Mijn nicht L zag een match. Maar ook weer niet. Want R was Moslim en mijn oom Joods. Toch was mijn nicht er van overtuigd dat als oom S en R elkaar zouden ontmoeten, het liefde op het eerste gezicht zou zijn. En dat wilde L niet. Dat zou te veel complicaties opleveren. Dus hield L mijn oom en R angstvallig uit elkaar. Nooit werden ze tegelijk bij haar thuis uitgenodigd. En als ze haar verjaardag vierde dan zorgde ze er voor dat R al weg was als S op bezoek kwam.
Jarenlang hield ze dat vol. Tot op een zekere dag. R at bij haar en toevallig kwam S langs. En ja hoor, de vonk sloeg over. S nodigde R uit voor een etentje en tijdens dat eerste etentje vroeg hij haar al ten huwelijk. En zij zei 'ja'.
De volgende dag belde mijn oom mijn vader op om het te vertellen. Hij was in de zevende hemel. Mijn vader gaf zijn broer zijn zegen. De man was meer dan tien jaar alleen geweest, het zou allemaal wel goed zijn. Een uur later ging bij ons thuis in Nederland non stop de telefoon. Mijn oma, ooms en tantes belden. Iedereen was in rep en roer. Dit kon toch niet? Na een date al een huwelijk plannen? Bovendien was ze ook nog Moslim. Mijn papa nam het voor zijn broer en beste vriend op. Negen maanden later trouwden ze. Inmiddels hebben ze een zesjarig oud nakomelingetje, mijn nichtje de prinses. Ze zijn intens gelukkig en mijn oom en vrouw sprankelen weer. Mijn oma, ooms en tantes juichden uiteindelijk het huwelijk toe. Zij hadden vrij snel door dat R en S een match made in heaven waren en dat het goed was.
Liefde is niet te plannen. Liefde is niet te stoppen. Liefde laat zich niet regelen en liefde beperkt zich sowieso niet tot geloof of cultuur. Liefde is internationaal en intercultureel en bovenal: Liefde is het mooiste wat er is. Mijn oom en tante zijn daar het levende voorbeeld van.

Mijn stralende oom en ik op het huwelijk van mijn nichtje, zijn oudste dochter.

Categorie: andermans veren

04 Oktober '05 - 21:39

Dierendag

Ik heb een grondige hekel aan Brigitte Bardot. Maar vandaag heeft de vrouw die een groter hart voor dieren heeft dan voor haar allochtone medemens het wel voor elkaar gekregen dat er in Frankrijk geen levende puppies of kittens meer gebruikt mogen worden voor de haaienjacht. En dat op Dierendag. Dus bij deze...... Chapeau Brigitte!

Categorie: levenstekens

03 Oktober '05 - 22:00

Salaam Shalom

Anderhalf jaar geleden toen ik net met loggen begon, was een van de eerste logs waar ik vaak kwam die van Marokkaanse. Ik reageerde wat bij haar, zij wat bij mij en op een gegeven moment gingen we mailen en msn'en. Over ons privéleven, over de maatschappij, over de haat tussen joden en moslims. Al heel snel kwamen we er achter dat er meer overeenkomsten dan verschillen tussen ons waren en dat voelde goed. Marokkaanse logt inmiddels niet meer, maar ze heeft me toegezegd dat wel weer te gaan doen en daar kijk ik naar uit. Het contact tussen ons is wel gebleven. En daar ben ik blij om, want zij is voor mij een heel dierbaar contact.
Dus toen zij mij vorige week sms'te dat een vriend van haar een site over Moslims en Joden wilde beginnen en of ik hem wilde toevoegen aan msn, deed ik dat ook vrijwel meteen. Als Marokkaanse me wat vraagt dan zal het wel goed zijn.
Gisterochtend zag ik dat haar vriend online was. Ik stuurde hem een berichtje: "Hoi, ik ben Kaat, de vriendin van Bouchra, dan weet je dat". Een paar minuten later 'praatte' hij terug. En we raakten niet meer uitgepraat. Eerst nog een beetje over ons geloof en cultuur. Later gewoon over ditjes en datjes als SATC en de Sopranos. Over de grondrechten van de mens, muziek, Nederlanders, warme mensen en over gewoon mens zijn en blijven. Het was bijzonder.
Volgende week hebben we afgesproken. Dan ga ik met Marokkaanse en J naar een rabijn in Duitsland. Ik ga helpen met de site. De site is een mooi initiatief uit een goed hart en daar wil ik graag aan bijdragen. Bovendien weet ik zeker dat het tussen Marokkaanse, die ik nooit irl heb gezien, J en mij goed gaat klikken. Wat goed voelt moet ook goed zijn. En als wij vrienden kunnen zijn dan kan iedereen het. Dat weet ik zeker. Goed voorbeeld doet volgen. En ook al weten we maar één bekrompen iemand van gedachten te laten veranderen dan is de missie wat mij betreft geslaagd geweest.

De woorden salaam en shalom bestaan uit dezelfde letters. Ze betekenen hetzelfde. Wij bestaan ook uit bloed en botten en een hart. En zolang dat hart maar ietsiepietsie open staat kunnen we de hele wereld aan. Inshallah.

Categorie: levenstekens

03 Oktober '05 - 19:12

Shana Tova

Vanaf deze plek wil ik jullie allemaal een heel goed nieuw jaar toewensen. Maak er wat moois van.

Misschien denk je nu dat ik gek ben geworden. Dat ben ik niet hoor (nou misschien een beetje). In het Jodendom is het vandaag namelijk Rosh Hashanah of Rosheshone. Dat wil zeggen oud & nieuw.
Op dit moment zitten mijn ouders in de synagoge. In sjoel zal het nieuwe jaar ingeleid worden doordat iemand op een ramshoorn (sjofar) blaast. En straks zal de familie met z'n allen eten. Geen oliebollen of vuurwerk voor Joden, maar zure appels met zoete honing. De zure appels staan symbool voor de slechte dingen van het afgelopen jaar en de honing stelt de mooie dingen van het nieuwe jaar voor.
Normaal ben ik ook altijd naar huis met Rosh Hashanah. Maar vandaag lukte het niet. Het was te druk op het werk en er moesten echt dingen de deur uit. Morgen ga ik wel. Dan gaan we met z'n allen lunchen om het nieuwe jaar te vieren.
Ik moet je eigenlijk bekennen dat ik er nooit veel mee had. Maar juist nu ik niet bij mijn familie ben, mis ik het opeens heel erg. Ik zag mensen naar de synagoge wandelen en ik voelde me bijna een zondaar. Terwijl mijn ouders het wel jammer vinden, maar het begrijpen.
Morgen ben ik er wel. En dan eet ik zure appels met zoete honing. Omdat het zure afgelopen jaar is afgelopen en het nieuwe jaar vast een heel mooi zoet jaar gaat worden. Ineens ben ik trots op de symboliek van mijn geloof. Misschien moet je dingen eerst zelf echt ondervinden voordat je ze pas goed begrijpt. Ik weet zeker dat ik nooit meer een Rosheshone ga missen.

Categorie: levenstekens

02 Oktober '05 - 12:07

concrete trouwplannen

Via Hyves kreeg ik opeens een mailtje:

Hey Kaat,
Hoe gaat het met jou dan? Nooit gedacht dat ik je hier zou tegen komen. Ben benieuwd. Lijkt me leuk wat van je te horen.
X

Een van de leuke dingen van Hyves is, dat je er meteen een foto bij krijgt gestuurd van de afzender. Daar keek ik eerst naar en ik had niet meteen een hé - dat - is - die - gevoel. Maar toen ik de naam van de afzender zag, wist ik het meteen. Ik ken maar een iemand op de wereld met die naam. Het was een van mijn oude kalverliefdes. Ik geloof dat ik vijftien - zestien was toen ik met hem ging.
Opeens kreeg ik visioenen van mezelf lopend over een landweggetje door de weilanden. Omdat hij me in the middle of nowhere had achtergelaten nadat ik achter op de brommer bekend had dat ik was vreemd gegaan. Opeens herinnerde ik me de geheime afspraakjes omdat mijn ouders een hekel aan hem hadden. En ik herinnerde me mijn vriendje na hem die X's eeneiìge tweelingbroer een dreun verkocht omdat hij dacht dat dat X was.
Ik heb hem na de middelbare school nog een keer gezien. Dat weet hij niet eens want het was in de kantine van de Hogeschool Utrecht en ik dook weg toen ik hem zag. Hij was net een maand daarvoor een van mijn beste vriendinnen van vroeger tegengekomen en had haar verteld dat ik toch wel een van zijn grote liefdes was en dat hij nog heel veel aan mij dacht. Tssss, we waren vijftien - zestien en inmiddels was het tien jaar later. Bovendien kreeg hij in het eindexamenjaar een vriendin waar hij tot op de dag van vandaag nog mee is.
Toch vond ik het wel heel leuk een mail van hem te krijgen. En raar ook. Heb ik net een nieuwe liefde, duikt er een oude op. Ik mailde dan ook terug. Gewoon oppervlakkig hoor. Dat ik al jaren in Amsterdam woonde en waar ik werkte en zo. Vrijwel meteen ontving ik al weer antwoord. Dat hij het zo leuk vond om wat van me te horen. Waar hij woonde. Waar hij werkte. Met wie hij nog omging van vroeger en dat hij dat al drie jaar samenwoonde met zijn vriendin maar.... en nu komt het: ze hadden nog geen kinderen en hij had nog geen concrete trouwplannen.
Waarom zeggen mensen dat? Denken ze dat ik op die informatie zit te wachten? Als ik mijn ex J spreek of mail dan meldt hij het ook altijd terloops. Zo van: 'Het gaat goed met Z hoor, maar ik heb geen trouwplannen'. En dat begrijp ik niet. Als je met iemand bent en zeker als je al lang met iemand bent dan moeten er toch plannen zijn om de rest van je leven bij haar/hem te blijven? En dan ga je toch zeker niet aan je exvriendin melden dat je je nog niet voor altijd wilt binden?
Vrijdag besprak ik het met Peper. "Ja ik ken dat soort mannen", vertelde zij. "Die houden alle opties open". En dat is ook zo. Niet dat ik hem niet ga terugmailen. Ik wacht nog een paar dagen en dan beantwoord ik zijn mail. Het is altijd leuk om weer eens contact te hebben met mensen van vroeger. Maar ik ga zeker vertellen dat ik net een nieuwe liefde heb en dat ik hoop dat ik daar oud mee ga worden. Zo ben ik ook wel weer.

Categorie: levenstekens

01 Oktober '05 - 11:47

Rare avond

19 uur 38:
Belde ik bij mijn lief aan die voor me zou gaan koken en vertroetelen. Uiteindelijk kijken we ook nog het geniale concert van Robbie Williams in de Royal Albert Hall en herhaalt hij drie keer het nummer Mr. Bojangles voor me en maakt mij dus intens gelukkig.

22 uur 15:
Vriendin Peper, waar ik nog de stad mee in ga, belt over waar en hoe laat we zullen afspreken. Terloops meldt ze ook nog dat het regent in Amsterdam West. Dat vinden lief en ik heel vreemd aangezien het in Amsterdam Zuid nog helemaal droog is.

22 uur 32:
Ik loop de voordeur uit bij lief om mijn fiets te pakken. Het begint keihard te regenen. Lief hangt nog uit het raam en vraagt of ik geen plu nodig heb. Dat aanbod sla ik af. Ik fiets naar Peper en samen fietsen we naar de Jordaan. Als we daar zijn aangekomen ben ik zeiknat.

22 uur 51:
De kroeg waar we naar toe willen ziet er saai uit. We fietsen even door naar optie 2 en 3 waar het weer bomvol blijkt te zijn. Optie 4 is ook bomvol, maar daar is een overdekt en verwarmd terras waar nog plek is en we ons uiteindelijk maar installeren.

23 uur 15:
Een straalbezopen man loopt voor de tiende keer voorbij. Hij wil graag naar binnen maar dat vindt de barman geen goed idee. Bovendien valt hij de groep die een paar tafeltjes naast ons zit lastig. De barman zoekt met hem naar z'n fiets want hij weet niet meer waar die staat. De fiets wordt niet gevonden en de man begint te schreeuwen. Peper en ik zitten op het puntje van onze stoel. Joehoe! Spektakel! De groep belt de politie.

23 uur 30:
Twee politiemannen stappen uit een politie auto. Ze lopen op de man af en praten met hem. De dronken man zwaait met een identiteitskaartje en de politie maakt aanstalten om weer weg te gaan. Als een van de politiemannen in de auto stapt zegt hij verontschuldigend tegen de groep: "Wij kunnen niks beginnen, hij is voor jullie".

23 uur 35:
Peper en ik zitten al 40 minuten op een biertje op het terras. We willen nog wat bestellen maar er komt niemand. De dronken man loopt op de groep af trekt een van de jongens van z'n stoel en geeft hem een knal. De andere jongens springen op en duwen de dronken man. Hij valt over een paar fietsen heen om en ligt op straat. Een van de jongens rent er naar toe en geeft terwijl de dronken man al ligt een keiharde schop na. Ik word woest en begin tegen de jongens te gillen. "Hij lag toch al godverdomme! Jullie zijn niet normaal. Weet je hoe erg dit mis kan gaan? Als die man iets blijvends heeft dan getuig ik tegen je zak stront", roep ik naar de schopgever. De jongens zijn er zelf ook van geschrokken en kijken hoe het met de man is. Daarna komen ze bij Peper en mij zitten om zich te verontschuldigen. Wij zijn boos. We zitten zelfs te trillen. Als er vlak voor je neus zoiets gebeurt is dat behoorlijk eng. Toch proberen we rustig uit te leggen dat dit niet normaal is en dat als hij verkeerd had geschopt het heel erg mis had kunnen gaan. De jongens bieden hun excuses aan aan ons. Wel tien keer of zo.
Wij zitten nog steeds te trillen en wachten op ons biertje. Dat komt maar niet. We besluiten naar café Nol te gaan.

23 uur 45:
Peper en ik zitten aan een tafeltje in Nol. Liedjes als Ik voel me zo verdomd alleen en vrienden voor het leven passeren de revu. Als er een tango achtig nummer gedraaid wordt gaan er mensen dansen. Het lijkt alsof we midden in een film zitten maar er niet aan deelnemen. Ondertussen sms ik met lief die met een vriendje vlakbij zit. Hij vraagt of we naar hem toe komen. Ik sms terug dat we eerst ons drankje opdrinken.

24 uur 12:
We staan bij de jassenmevrouw. Peper en ik zijn allebei ons bonnetje van de jas kwijt. De jassenmevrouw zeurt. Er zitten misschien twintig mensen in café Nol en we zijn pas een half uur binnen, toch is het zoeken van onze jassen een hele opgave voor haar. Uiteindelijk doet ze het toch en geef ik haar twee euro voor alle moeite.

24 uur 16:
Peper en ik ploffen aan het tafeltje waar lief en het vriendje zitten neer. Uitgebreid en in geuren en kleuren met grote gebaren vertellen we ons relaas. Het vriendje is een bekende cabaretier en vult ons verhaal aan met wat grappen. We kletsen nog wat en bestellen een drankje. Het restaurant is al redelijk leeg. Door alle commotie zijn Peper en ik nog al druk. De mannen hebben ook wat meegemaakt maar dat is natuurlijk niet zo spannend als onze gebeurtenissen. De mannen lachen om onze grappen en Peper krijgt zelfs nog een compliment over hoe gevat ze is.

1 uur 40:
Het restaurant is nu echt leeg en we besluiten naar huis te gaan. Het miezert nog steeds en Peper en ik maken ons op voor de barre fietstocht naar huis. Op de fiets recapituleren we de avond. Conclusie: We zijn maar drie uur op stap geweest, hebben maar drie drankjes gedronken, maar het voelt alsof we uren weg zijn geweest en behoorlijk wat alcohol op hebben. Gelukkig hebben we weer genoeg logmateriaal.
We gaan het snel weer overdoen maar dan zonder zinloos geweld akkefietjes en zo. Het was een rare avond, maar toch weer een gezellige. En het leuke van rare avonden is wel dat je ze nooit meer vergeet.