Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 September '05 - 11:57

ongelukkige foto's

Als ik een ding niet goed kan onderdrukken zijn het mijn gezichtsuitdrukkingen. Op mijn werk word ik al het donderwolkje genoemd als dingen niet gaan zoals ik wil dat ze gaan. Maar afgelopen week hadden mijn collega's ook heel goed door dat er iets met me aan de hand was en werd me regelmatig gevraagd of ik die grijns op mijn gezicht blijvend was.
Ik weet heel zeker dat ik nooit de sales in moet want als ik mensen niet aardig vind dan spreekt mijn gezicht boekdelen. Mijn vrienden moeten daar altijd hard om lachen. Dan praat ik bijvoorbeeld met iemand die ik niet aardig vind en dan zien ze dat meteen. Mannen waar ik geen interesse in heb en die met me proberen te flirten in een kroeg, druipen meestal na een minuut al weer af. Ik ben een koningin in het kijken met een verveelde ongeînteresseerde blik.
Als ik verveeld ben, dan kijken mijn ogen leeg voor zich uit en als ik boos ben dan schijnt het te lijken of ze elk moment kunnen gaan schieten. Maar als ik blij ben dan zie je dat ook en als ik gelukkig ben helemaal. Dan krijgen mijn ogen een zekere twinkeling en dan stralen ze.
Het afgelopen jaar heb ik behoorlijk wat ongelukkige momenten gekend. Dat geeft allemaal niet, daar word je als mens alleen maar sterker van. Maar toch, als ik de foto's van mezelf bekijk die het afgelopen jaar gemaakt zijn dan zie ik toch duidelijk het verschil. Als ik gelukkig ben, ben ik ook veel mooier. Terwijl als ik ongelukkig ben, ik mezelf ergens wegmoffel voor de foto. Ik sta er dan meestal maar half op en als de fotograaf me dan toch helemaal op de foto heeft gekregen dan is het nooit een portret waar ik blij mee ben. Die foto's ga ik niet weggooien of zo. Soms is het wel goed er stil bij te staan dat ongelukkig zijn mijn hele persoon veranderd en daar bewijs van te hebben.
Momenteel zit ik weer in een gelukkige fase. Ik ben verliefd, blij met de nieuwe liefde en doe veel leuke dingen met m'n vrienden. Ik kan de hele wereld aan en zit boordevol leuke plannen. Vandeweek kreeg ik slecht nieuws en daardoor raak ik niet in de put. Want ik weet dat ik het allemaal aan kan, elke tegenslag. Ik straal, ben blij en geniet met volle teugen van mijn leven. Er gaan vast nog wel nare momenten komen. Momenten wanneer ik weer volledig ongelukkig ben. Maar nu niet. Dus laat die fotograaf maar komen, ik ben er klaar voor.

Simpelweg gelukkig op de boot van mijn neef met mijn kleine nichtje.

Categorie: levenstekens

29 September '05 - 19:00

de doos op zolder

'Uw berichtgeheugen is vol', las ik op het schermpje van mijn mobieltje.
'Oeps', dacht ik. 'Dat wordt sms'jes wissen'. Iets wat heel moeilijk is voor een meisje dat niks kan weggooien.
Ik scrollde terug naar de oudste berichtjes en opende er een. Het was er een van drie jaar geleden van B. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om hem te wissen.
Fuck wat is dat toch irritant met mobiele telefoons. Toen ik ruim 7 jaar geleden net met J ging, schreven we nog briefjes aan elkaar. Op zolder heb ik een hele doos vol met al die lieve briefjes met teksten als: 'Je zag er zo lief uit toen je lag te slapen, dat ik je niet wakker durfde te maken toen ik wegging' en 'Ola Chica. Ik ben over vier uurtjes thuis en dan ga ik voor jou, mijn principessa koken!' Op regenachtige zondagmiddagen haal ik de doos nog wel eens van zolder om weer even een trip to memory lane te maken. Ik blijf een melancholisch sentimenteel meisje.
Mobiele telefoons zijn niet handig voor een melancholisch sentimenteel meisje. Ik kan moeilijk de chip er uit halen en in een doos op zolder stoppen.
Ik scrollde verder en las berichtjes van vriendinnetjes als: 'Bimgo!' en 'Kaat waar ben je, de eerste drie flessen zijn al op'. Aan al die sms'je zitten fijne herinneringen vast. Herinneringen aan fijne momenten en die kan ik toch niet deleten? Ik scrollde nog wat verder en las de schattige teksten van mijn vader vol met taalfouten, de felicitatie sms'jes toen ik mijn baan op zei en de lieve woordjes van B. Maar toch moest er wat gebeuren. Die lieve woordjes van B moesten plaats maken voor de grappige, schattige en mooie sms'jes van de nieuwe liefde. Ik pakte wat blaadjes en begon de teksten over te schrijven. Inclusief datum en tijdstip. Met een schaar knikte ik er kleine blaadjes van. En de kleine blaadjes stopte ik in een schoenendoos. De schoenendoos staat nu op zolder bovenop de doos met J's briefjes. Met zwarte stift heb ik er 'LEUKE SMS'JES AUGUSTUS 2002- SEPTEMBER 2005 op geschreven. En ooit op een regenachtige zondagmiddag zal ik de doos van zolder halen. En onder het genot van een goed glas rode wijn zal ik genieten van de trip to Memory Lane.
Er zullen meer dozen bijkomen en ooit als ik mijn laatste adem uitblaas als ik heel oud en grijs ben, dan zullen die dozen mijn mooiste erfstuk worden. Er is namelijk niets mooier als weten dat je fijne mensen om je heen hebt gehad tijdens je leven waar je liefde, verdriet, blijdschap en lol mee gedeeld hebt.

Categorie: levenstekens

29 September '05 - 07:58

Maybe Tomorrow

Gisteravond ging ik naar Stereophonics met vriend S en vriendin Peper. Ik had twee kaartjes gekocht en ook nog eens twee kaartjes gekregen. Eigenlijk zouden we met z'n vieren gaan, maar vriendin Life had opeens een spoedvergadering tussendoor en een andere logvriendin was niet over te halen omdat ze druk was met een of andere erotische beurs. Dus opeens had ik een kaartje over. "Misschien kunnen we die wel verkopen", zei ik in de Metro onderweg naar de meest ongezellige wijk van Nederland. Bij de HMH aangekomen zagen we al dat dat niet zou gaan lukken. Voor het muziekpaleis stonden geen mensen die nog om kaartjes vroegen alleen maar wat mensen die ook nog kaartjes over hadden. "Dit gaat niet lukken", zei vriend S. "Maakt niet uit', antwoordde ik op weg naar binnen. Of ging het wel lukken? Want achter ons hoorden we opeens iemand roepen: "Hé hebben jullie nog een kaartje over?" In een ruk draaiden we ons om. Daar stond een rare man tegen een groepje mensen aan te praten. "Hebben jullie een kaartje over? Ik ben namelijk dakloos en het lijkt me zo leuk". Even maakten mijn hersenen overuren en toen besloot ik dat ik mijn kaartje maar niet aan een zwerver ging geven. Straks zou hij mensen gaan bestelen of zo? En dan had ik het gedaan. Of hij zou de hele avond achter ons gaan aanlopen, omdat hij zo dankbaar was en daar had ik ook al geen zin in. Nee, ik deed het maar niet. Geen goed idee.
We gingen naar binnen en genoten van het concert. Maar op de een of andere rare manier bleef het kaartje wat over was in mijn tas branden. Ik had verdomme een kaartje van 30 euro over waar ik iemand heel blij mee had kunnen maken en ik had het niet gedaan. Wat een kutwijf ben ik soms.
Toen de Stereophonics hun grootste hit Maybe Tomorrow speelden zong ik mee en luisterde naar de woorden. En door die woorden besefte ik me dat ik de verkeerde keuze had gemaakt. Maar ja, volgende keer beter. Maybe Tomorrow.

Maybe Tomorrow - Stereophonics

I've been down and
I'm wondering why
These little black clouds
Keep walking around
With me
With me

It wastes time
And I'd rather be high
Think I'll walk me outside
And buy a rainbow smile
But be free
They're all free

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

I look around at a beautiful life
Been the upperside of down
Been the inside of out
But we breathe
We breathe

I wanna breeze and an open mind
I wanna swim in the ocean
Wanna take my time for me
All me

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

So maybe tomorrow
I'll find my way home
So maybe tomorrow
I'll find my way home

Categorie: levenstekens

27 September '05 - 18:34

Verliefd

's Ochtends meteen een lief mailtje krijgen.
Het eigenlijk nog even voor je willen houden, maar het het liefst van de daken willen schreeuwen.
Toch maar mailen met vriendinnetjes die kreten als joehoe, yeah, geweldig, top, zie je nou wel ik zei het je toch en wanneer zie ik hem terugmailen.
Grijnzend achter m'n pc zitten.
Even wegdromen om vervolgens door een collega er op geattendeerd te worden dat je al minuten lang naar een plant aan het staren bent.
Drie keer tegen iemand oplopen in de gang.
Tijdens de lunch drie boterhammen en een salade op je bord leggen, terwijl je maar een halve boterham op krijgt.
Een klant bij de verkeerde naam noemen.
Het uiteindelijk toch maar aan de vrouwelijke collega's opbiechten die ook enthousiast beginnen te roepen.
De verkeerde fiets van het slot proberen te halen.
Frank Sinatra op de iPod omdat we daar voor het eerst op zoenden.
Niet meer langs zijn huis durven fietsen op de weg terug naar huis.
Het toch maar aan je moeder vertellen, die antwoordt dat ze er echt even van moet gaan zitten.
Weten dat hij vanavond belt en dat hij me wil zien.
Proberen niet te hard van stapel te lopen.

* zucht *
Ik ben verliefd.

Categorie: levenstekens

27 September '05 - 06:15

Head over Feet

Alanis Morissette - Head over Feet
I had no choice but to hear you
You stated your case time and again
I thought about it

You treat me like I'm a princess
I'm not used to liking that
You ask how my day was

You've already won me over in spite of me
And don't be alarmed if I fall head over feet
Don't be surprised if I love you for all that you are
I couldn't help it
It's all your fault

Your love is thick and it swallowed me whole
You're so much braver than I gave you credit for
That's not lip service

You've already won me over in spite of me
And don't be alarmed if I fall head over feet
Don't be surprised if I love you for all that you are
I couldn't help it
It's all your fault

You are the bearer of unconditional things
You held your breath and the door for me
Thanks for your patience

You're the best listener that I've ever met
You're my best friend
Best friend with benefits
What took me so long

I've never felt this healthy before
I've never wanted something rational
I am aware now
I am aware now

You've already won me over in spite of me
And don't be alarmed if I fall head over feet
Don't be surprised if I love you for all that you are
I couldn't help it
It's all your fault

Ik geloof dat ik verliefd ben....

Categorie: levenstekens

26 September '05 - 16:53

onsportief meisje

Ik ben een ontzettend onsportief meisje. Echt, ik denk dat ik in het Guinness Book of Records kan als grootste onsportieveling. Dat zou op zich wel grappig zijn, want ik ben heel klein en dan ben ik toch ergens groot in. Maar dit terzijde.
Als ik moet kiezen tussen sporten en een avond naar de kroeg, dan kies ik altijd voor het laatste. Hoef ik niet eens over na te denken. Op een barkruk hangen en drankjes drinken vind ik nou eenmaal een fijner tijdverdrijf dan me in het zweet werken op de sportschool.
Ik drink, ik rook, ik heb een conditie van een slak met Pfeiffer en ik hou niet van nat worden en zo.
Nat worden denk je nu misschien? Wat heeft nat worden in godsnaam met dit verhaal te maken? Nou dit ontzettend onsportieve wezen heeft zich laten overhalen tot een supersportief evenement in de Spaanse Pyreneeën, een challenge nog wel. Ik ga raften, zwemmen, mountainbiken, tokkelen, abseilen, uit een vliegtuig springen met parachute, uren hiken, bergbeklimmen, van rotsen af springen, aan touwladdertjes bungelen en nog meer van dat soort ongein. Oudgedienden zeggen dat het de ervaring van hun leven was, maar ik kan alleen maar hopen dat ik levend terug kom. Eigenlijk zou ik er heel hard voor moeten trainen, want ik ga over drie weken al. Helaas schiet dat trainen er nog al bij in. Te veel andere 'verplichtingen'. De dagen tikken door en de enige beweging die ik de afgelopen tijd kreeg, was een uur fietsen per dag. En dan fiets ik nog heel rustig, want ik wil vooral niet zwetend of hijgend op m'n werk aan komen.
Maar vanaf vandaag verbeter ik mijn sportieve leven. Want als ik een ding niet wil, is afgaan met al mijn collega's erbij. Ik moet en zal trainen. Gelukkig ga ik vandeweek al naar het Challenge Bootcamp, dus dan kan ik alvast wat ijzeren discipline kweken.
Waarschijnlijk valt het uiteindelijk allemaal wel mee en wordt het daadwerkelijk de ervaring van mijn leven. Maar ik ben toch een beetje angstig. Want als ik er nu al als een berg tegen opzie, hoe moet ik dan in hemelsnaam die bergen beklimmen?

Categorie: levenstekens

25 September '05 - 23:11

Dit ben ik...

Okay, als je dan een foto van jezelf plaatst, dan moet het wel een goede zijn. En ik heb er een gevonden die goed is. Dit ben ik. Vlak voor het huwelijk van mijn nichtje een paar maanden geleden. Aan de ene kant ben ik blij dat mijn nichtje gaat trouwen. Aan de andere kant ongelukkig dat mijn nichtje eerder trouwt dan ik. Dit ben ik. Open en bloot. Uit de kast. Hier moeten jullie het mee doen, meer of minder kan ik er niet van maken.

Categorie: levenstekens

25 September '05 - 10:37

overdressed to kill

In mijn leven geldt het als een soort wetmatigheid:
Als ik uit ga en er tip top uit zie, gaat er niks gebeuren op het amoureuze vlak. En met tip top uitzien, bedoel ik de full treatment. Leukste kleren, okay kapsel, goed in de make up, mooiste lingerie en natuurlijk alle overtollige haargroei met de grond gelijk gemaakt.
Echt, als ik wil scoren dan moet ik mijn oudste spijkerbroek met een t-shirtje uit de kast trekken, m'n haar in een nonchalante staart hebben, alleen mascara op doen, m'n slip aantrekken die eigenlijk niet meer kan met een bh erboven die niet matcht met de bewuste slip en totaal geen aandacht besteed hebben aan de stoppels op mijn benen. Want dan kan ik er bijna donder op zeggen dat er wat gaat gebeuren.
Gisteravond was weer zo'n avond. Ik had vriend S weten over te halen om een drankje in de stamkroeg te gaan drinken. Nou zijn de stamkroeg en vriend S erg relaxed want daar hoef ik me niet voor om te kleden.
Ik hing een beetje achter de pc en msn'de met Anne-Floor. En toen belde N. Hij was onderweg naar Ajax maar ging daarna nog drankjes drinken met vrienden in een hippe tent. Anders kwamen S en ik daar toch ook naar toe? "Misschien komen we wel, ik moet het even met S overleggen", antwoordde ik. S vond alles wel prima, maar we zouden wel eerst naar de stamkroeg gaan.
En toen zat ik opeens met het dilemma wat aan te trekken. Overdag had ik wel nieuwe sexy laarzen gekocht dus daar zou mijn outfit om heen gaan draaien. Ik douchte nog snel even en trok daarna mijn design topje van mijn nichtje de ontwerpster aan met eronder mijn Citizens spijkerbroek. Aangezien ik er nog al uit zag als een wandelend lijkje, smeerde ik wat bruin zonder zon op en maakte me mooi op. Mijn haren gingen in een wat leek nonchalante paardestaart, maar in die paardestaart had wel minstens een kwartier werk in gezeten.
Dressed to kill ging ik de deur uit. Overdressed to kill wandelde ik de stamkroeg binnen. S en ik dronken biertjes, ondertussen sms'te ik wat met N heen en weer en na een biertje of vijf, zei S opeens: "Ik ga zo wel slapen hoor Kaat". Ik sms'te N dat S naar huis ging en dat ik ook maar afhaakte. Op dat moment sms'te hij net: 'Wij zitten in club X, waar zijn jullie?' Ik liet het maar even voor wat het was, er stond net toch weer een nieuw biertje voor m'n neus en die moest nog op. Vlak voordat we weggingen sms'te ik dat ik naar huis ging en sms'te hij terug dat ze zo nog ergens anders naar toe zouden gaan, dichter bij mij in de buurt en dat hij wel zou sms'en als ze weggingen uit club X.
Thuisgekomen kroop ik nog even achter de pc. Pfew, ik was toch wel moe zeg. En zonder dat ik het zelf door had gehad, hakten die zes biertjes er toch wel in. Maar ja, wat moet ik dan. Ik zag er nog steeds dressed to kill uit en naar bed gaan zou zonde van al dat werk om er stunning uit te zien zijn. En ik wilde N natuurlijk graag zien, ja dat wilde ik ook nog. Maar na een half uur met een flesje spa blauw trok ik het al niet meer. Mijn bed stond naar me te lonken en N zou ik maandag toch zien. Ik haalde mijn make-up er af, poetste m'n tanden, deed m'n haar in de slaapknot en trok m'n kleren uit. Nog geen halve minuut lag ik in bed toen mijn telefoon piepte omdat er een sms binnenkwam: 'Waar ben je, wij gaan nu weg'. Ik sms'te terug: 'Ja nu lig ik net in bed......'. Hij sms'te terug: 'Jammer, maar tot maandag. X'.
Ja jammer, hij moest eens weten hoe jammer. Maar ja, ik had in de stamkroeg in ieder geval veel bekijks gehad met mijn overdressed to kill.

Categorie: levenstekens

24 September '05 - 20:00

tipje van onder de sluier

Al een tijdje kamp ik met dit probleem.
Vorige week werd ik door een journaliste gebeld of ze me mocht interviewen met foto erbij. 'Help', dacht ik. 'Als ik een foto laat plaatsen, ben ik meteen uit de kast'. Ik vertelde haar dat ik er over na zou denken. Eigenlijk vind ik het, publiciteitsgeil als ik ben, wel leuk zo'n interview. En hoe meer ik er over nadenk, hoe graag ik eigenlijk uit die kast wil komen. Mijn vrienden die mijn log lezen, vinden het helemaal leuk, dus waar ben ik eigenlijk bang voor?
Binnenkort dus misschien meer Kaat.
Hier in ieder geval alvast mijn ogen. Kunnen jullie al een beetje wennen voordat ik de hele Kaat op het web gooi.

Categorie: grappig

24 September '05 - 08:57

genen

Genen zijn rare dingen maar leuke dingen. Het is erg grappig om te zien dat bepaalde karaktereigenschappen, talenten of uiterlijke kenmerken weer terug komen in je familie.
Mijn Nederlandse neef kan bijvoorbeeld heel goed voetballen. Ooit speelde hij een wedstrijd en mijn oom zat op de tribune naast een oude man. Mijn neef speelde de sterren van de hemel en de oude man zei: "Wat speelt die jongen goed zeg. Die techniek heb ik nog maar bij twee mensen in mijn leven gezien. Bij twee broers". Mijn oom was wel benieuwd wie die twee broers dan wel waren. Het bleken mijn opa en zijn broer te zijn, die beiden voor de oorlog in het eerste van een bekend voetbalelftal speelden.
In mijn vaders familie duiken steeds weer de bijzondere blauwe ogen met een donkerbruin randje op. Helaas heb ik ze niet gekregen, maar een fiks aantal van mijn nichten en neven hebben ze wel.
Maar zelf vind ik het meest rare voorbeeld dat mijn neef een kindje kreeg. Nou niet dat hij een kindje kreeg, maar toen ze net na de geboorte op de buik van haar moeder K werd gelegd, riep die uit: "J, het is sprekend M (mijn vader) en Kaat!" En dat was ook zo. Mijn neef belde mijn vader om het te vertellen. Je begrijpt dat er in onze familie nog altijd grappen gemaakt worden waarom mijn kleine nichtje zo op mijn vader en mij lijkt. Maar het allerraarste is dat mijn kleine nichtje steeds meer op mij gaat lijken. Als ik haar zie, kijk ik naar een kinderfoto van mezelf. En niet alleen haar uiterlijk lijkt op dat van mij. Haar karakter is ook nog eens precies hetzelfde. Kay is een supergevoelig, sociaal en extravert kind. Dat was ik ook. Ik ging altijd met vreemden praten en vandezomer zag ik mijn kleine nichtje in een restaurant precies hetzelfde doen. Net zoals ik, had Kay ook succes bij die vreemden. Die vonden haar fantastisch. Mijn neef zag me kijken en zuchtte: "Het is best gek hoor Kaat, een kind te krijgen wat in alles op je nichtje lijkt". Ik moest er om lachen en zei: "En weet je wat ook zo gek is? Ik had ook eerst zwart steil haar. Later werden het blonde krullen, toen was het weer even steil en later werd het rood met pijpenkrullen. Dus als ze straks rood krullend haar krijgt moet je niet gek opkijken".
Vandeweek kreeg ik een mailtje van mijn schoonnicht: "Kaat! Kay is becoming a curling red head. This is weird!"
Het is ook weird. Eigenlijk kan mijn nichtje door mij al een beetje in de toekomst kijken en zien hoe ze er over 25 jaar uit zal zien. En dat weet ze ook. Want toen ik haar een paar maanden geleden vroeg of ze wist op wie ze leek, antwoordde ze met: "I look like you. And I'm proud of it, because you're the best cousin in the world". Je begrijpt dat deze kleine copie van mezelf mijn favoriete nichtje is.

Categorie: levenstekens

23 September '05 - 18:38

de smoezige politieman

Afgelopen week fietste ik naar huis. iPodje op, flink de vaart erin na een lange werkdag en omdat ik zo snel mogelijk thuis wilde zijn nam ik de korte route. Deze houdt in dat ik een stuk tegen het verkeer in ging. Bovendien duren die verdomde stoplichten altijd veels te lang en ik had geen zin om er op te wachten. Ik kan toch zelf wel inschatten of ik onder een auto ga komen of niet!
Ik ging lekker op mijn fietsje, neuriede een beetje mee met de muziek en voelde opeens dat er iemand aan mijn mouw hing. Verbaasd draaide ik me om, klaar om deze nitwit even een flinke reprimande te geven. Terwijl ik me omdraaide zag ik vanuit mijn ooghoek al dat de nitwit een lichtblauw overhemd en een donkerblauwe jas aan had en helemaal omgedraaid, keek ik in het lachende gezicht van een politieman op een mountainbike. Oeps! Snel stopte ik met fietsen en trok mijn oordopjes uit m'n oren.
"Hoi", riep de politieman op de mountainbike.
"Hoi", zei ik op mijn allervriendelijkst. Dat doe je een beetje met de toon alsof je een kennis die je jaren niet gezien hebt terugziet.
"Jij bent moeilijk bij te houden".
Ik lachtte een beetje schaapachtig.
"Kom je uit Engeland?"
"Eh, nee".
"Maar je fietst wel tegen het verkeer in".
"Eh, ja".
"En dat mag niet".
"Nee?"
"Nee, dat mag niet. En je mag al helemaal niet door rode stoplichten heenfietsen, want dat deed je ook. Dus kom maar op. Wat is je smoes?"
Verbaasd keek ik hem en zijn partner die er inmiddels bij was komen staan aan. "Mijn smoehoes", vroeg ik op m'n allerliefst omdat ik ondertussen besefte dat ik ook al geen identificatietoestanden bij me had en dat dit me behoorlijk wat zou gaan kosten.
"Ja je smoes. Mensen komen altijd met smoezen. De kinderen moeten van de crèche opgehaald worden, de partner is ziek. Een van de ouders ligt op sterven. Zoiets. Wat is de jouwe?"
Ik keek hem aan met een blik van maak - je - nou - een - grapje - of - niet - en - wat - wil - je - dat - ik - zeg. Uiteindelijk besloot ik maar te antwoorden met: "Ik heb geen smoes meneer. Ik was gewoon helemaal fout".
Lachend keek hij naar z'n partner. "Ze heeft geen smoes Jaap". Jaap lachtte mee. Toen draaide hij zich weer naar mij toe: "Kom op. Je hebt toch wel een smoes. Verzin dan maar iets".
Ik was te flabbergasted om meteen te antwoorden. Bovendien was ik hard aan het nadenken. Voor mijn gevoel was ik minutenlang stil. Ik keek een beetje naar beneden, naar links, naar rechts en toen zag ik in de verte het VU ziekenhuis liggen en voordat ik het wist antwoordde ik met een lach op mijn gezicht: "Ik moet bevallen, maar mijn vriend wilde eerst nog zijn favoriete TV programma uitkijken, dus ben ik maar op de fiets gegaan". Nadat ik het er uitgeflapt had, begon ik te twijfelen of mijn smoes wel in goede aarde was gevallen. Maar toen ik in het lachende gezicht van de politieman keek, zag ik dat het goed was.
"Haha, goeie smoes. Maar je bent helemaal niet dik. Waarvan ga je bevallen?"
Ik keek even naar beneden naar mijn 'platte' buik. "Oh nee", riep ik gespeeld. "Ik vrees dat ik de baby al onderweg verloren heb".
Dat vonden ze helemaal een goede grap. Beiden lachtten ze er hard om. En terwijl ik in mijn hoofd angstig rekensommetjes aan het maken was hoeveel me dit zou gaan kosten, zei de lachende politie agent: "Goed verhaal. Loop even terug met je fiets en steek dan over. En een fijne dag nog".
Met grote ogen keek ik hem aan. En toen stelde ik de domme vraag: "Krijg ik dan geen bon?"
"Alleen als je die bon echt graag wilt. Maar ga nu maar snel die baby zoeken of zo, dan kunnen wij verder met boeven vangen".
Ik bedankte de aardige politiemannen en droop toen snel af.
Dit was echt een van de meest bizarre dingen die ik ooit heb meegemaakt. Maar als iemand ooit nog wil ontkennen dat de politie je beste vriend is, dan zal ik diegene wijzen op de grappige politieman en zijn partner Jaap. Want dit soort mensen wil ik best als vrienden.

Categorie: grappig

22 September '05 - 18:23

ham

Omdat ik Joods ben, eet ik geen varkensvlees. Ik eet wel garnalen, mosselen en oesters, dus een beetje hypocriet ben ik wel. Maar varkensvlees staat in mijn familie nou eenmaal symbool voor treife eten. Daar ben ik mee opgegroeid, dus dat blijft ook zo. Bovendien vind ik het heel vies ruiken. Mij doe je geen plezier door spekjes aan te bakken in mijn omgeving. Nee, ik word daar zelfs misselijk van.
Een paar jaar geleden hadden we het aan tafel bij mijn ouders over verschillende soorten hammen. Ik vertelde dat ik Pata Negra ham er nog best lekker uit vond zien. Mijn oma knikte mee. "Ja", zei ze. "Die is ook heel lekker. En Serrano ham, die is ook heerlijk".
Ik wist niet wat ik hoorde. Met open ogen keek ik haar aan. "Maar oma", riep ik. "Eet jij dan ham?"
"Nee hoor", antwoordde ze om vervolgens even stil te zijn.
Ik geloofde er niks van. "Ja, ja oma. Volgens mij eet jij ham".
"Ik eet echt geen ham. Nou ja, heel soms dan, maar alleen met meloen".

Categorie: jeugd

21 September '05 - 19:34

uit de oude doos: Op dit moment

augustus 1985

Op dit moment gaan 15 kinderen in Ethiopië dood
Ik lak mijn nagels rood
Op dit moment hangt iemand in China een hond op
Ik lach om mijn vriendins mop
Op dit moment wordt iemand gemarteld die niets heeft gedaan
Ik wil net naar paardrijden gaan
Op dit moment gaan drie mensen aan drugs onderuit
Ik lees mijn boek uit
Op dit moment zwerft een hongerige wees ergens door een wereldstad
Ik huil om mijn 20-jarige dode kat
Op dit moment blaast iemand een vliegtuig op met dynamiet
Ik luister naar een vrolijk lied
Op dit moment gaat er een arme nertsvos aan
Ik heb net de TV aangedaan

Ik zie het nieuws en denk: "Oh mijn god!"
en schaam me kapot
Maar nu denk je vast: 'Maar later doet ze weer of ze die ellende niet ziet'.
Dat is waar maar ik ben de enige niet

Update 00:18
Dit gedicht schreef ik toen ik 11 jaar oud was. Helaas is de wereld sindsdien niet veel veranderd.

Categorie: andermans veren

20 September '05 - 12:36

IM Simon Wiesenthal

Ooit beantwoordde hij in een interview de vraag waarom hij op Nazi's joeg met: "Omdat ik als ik overlijd niet in de hemel wil komen en me schuldig zal voelen ten opzichte van al die miljoenen vermoorde mensen omdat ik niks voor hun heb gedaan".

Hij zal zich nooit schuldig hoeven te voelen. Door zijn inspanningen verdwenen er meer dan 1100 mensen die zich eigenlijk geen mensen mogen noemen achter de tralies.
Hij was een groot mensch en gelukkig heeft hij de meeste door hem gevolgde misdadigers overleefd.

Update 18:36
Mijn vriendin Swampy mailde me het volgende stukje door:
Wiesenthal is often asked to explain his motives for becoming a Nazi hunter. According to Clyde Farnsworth in the New York Times Magazine (February 2, 1964), Wiesenthal once spent the Sabbath at the home of a former Mauthausen inmate, now a well-to-do jewelry manufacturer. After dinner his host said, "Simon, if you had gone back to building houses, you'd be a millionaire. Why didn't you?" "You're a religious man," replied Wiesenthal. "You believe in God and life after death. I also believe. When we come to the other world and meet the millions of Jews who died in the camps and they ask us, 'What have you done?', there will be many answers. You will say, 'I became a jeweler', Another will say, I have smuggled coffee and American cigarettes', Another will say, 'I built houses', But I will say, 'I didn't forget you.'"

Categorie: levenstekens

18 September '05 - 10:54

de bioscooptheorie

Ik ben best een pittig meisje. Meestal zeg ik het meteen tegen mensen als ik ergens mee zit en ik leer steeds meer en meer voor mezelf opkomen en op te eisen waar ik recht op heb. Ik laat niet over me heen walsen, zeg eerder dan ik denk en daarom ben ik nogal fel in de omgang.
Toch ben ik meer een gever dan een nemer. Ik kan goed naar problemen van anderen luisteren, maar vertellen waar ik zelf mee zit dat doe ik niet zo snel. Soms vind ik het leuker cadeautjes uit te zoeken en te geven dan om zelf cadeautjes te krijgen. En in een relatie kus ik liever dan dat ik gekust word. Ik vind het heerlijk om voor iemand te zorgen en ik ben snel ongerust om mensen waar ik van hou.

Afgelopen week zat ik in de bioscoop. Zoals ik al eerder schreef, was het een hele slechte film die we bekeken. Ik had dus genoeg tijd over om na te denken. Ik dacht over mezelf na en opeens zag ik het. De bioscooptheorie. Joehoe, ik had een theorie bedacht. Een heuse theorie. Een theorie die ik op ging schrijven en waar mensen het nog over zouden hebben als ik allang niet meer leef. Nu ben je zeker wel benieuwd wat die theorie nou is, die bioscooptheorie. Dat ga ik je vertellen:
In de bios heb je twee armleuningen. En je hebt drie types mensen. De mensen die altijd de twee leuninkjes krijgen. Dat zijn de nemers. Zelf hebben ze het vaak niet eens door hoor, dat ze altijd alles nemen, maar het is gewoon zo. Je hebt altijd mensen die constant de leuningen veroveren.
Ook zijn er mensen die er maar één gebruiken. Dat zijn de mensen die goed in evenwicht zijn. Zij kunnen geven, maar ook ontvangen. Laten we ze de balansers noemen.
Maar dan heb je dus ook mensen die altijd de hele film met hun armen op schoot zitten en dat zijn de gevers.
En die laatste categorie daar val ik onder. Ik bedenk halverwege de film dat ik ook wel even wil leunen, maar dat kan dan niet omdat allebei mijn leuninkjes bezet zijn. En ik leg me daar dan maar bij neer. 'Volgende keer beter', denk ik. Maar ook de volgende keer zal ik geen leuninkjes krijgen. Omdat ik het aan het begin van de film toch vergeet en er me pas halverwege bewust van ben. En al zou ik willen, het gebeurt toch niet. Ik ben nou eenmaal geen nemer of een balanser.
Ik ga mijn theorie vastleggen, er patent op aanvragen en er onderzoek naar doen zodat ik hem verder kan uitwerken. Dus als je binnenkort in de bioscoop zit en er komt een klein meisje met een notitieblokje voorbij die een zaklamp op je armleuningen richt, dan ben ik dat. Ik ga hier beroemd mee worden. Ooit zal ik de fluitende bioscooptheorie uitvindster genoemd worden. En mocht je er met mijn theorie van door willen gaan, kijk dan even naar mijn disclaimer linksonder in je scherm. En bedenk je dan dat je het niet in je hoofd moet halen, want ik laat geen tweede keer over me heen lopen. Echt ik laat niks van je heel. Ik ben nou eenmaal een nemer die heel goed kan dreigen.

Categorie: levenstekens

17 September '05 - 12:26

Mr. Bojangles, het liedje

Iedereen kan leren zingen, daar ben ik van overtuigd. Als je maar weet hoe en wat dan moet dat lukken. Soms, wanneer ik me goed concentreer en het liedje een beetje in mijn toonhoogte is, dan kan ik het ook. Heus wel. Maar als ik naar m'n werk fiets en een beetje met de muziek op m'n iPod loop mee te blèren dan kan ik het dus niet. En daarom doe ik het meestal ook alleen als er niemand in de buurt is. Dan zie ik een leeg stuk, kijk even achterom en dan waan ik me Alanis die heel hard Ironic zingt, of dan ben ik Khaled en probeer ik Hafla in fonetisch Arabisch mee te zingen.
Dat werkt echt het beste, als niemand luistert. Maar soms dan zit ik zo in de muziek dat ik gewoon niet door heb dat ik mee aan het zingen ben. Zo is het al eens gebeurd dat een oudere vrouw me voorbij fietste en me aansprak. Ik deed mijn oordopjes uit en zij zei: "Wat leuk. Je zingt Frank Sinatra, dat is de muziek uit mijn tijd!" Zij kon het dan nog wel waarderen, mijn gezang. Collegavriendin J die ooit eens achter me fietste zei ooit eens in de fietsenstalling tegen me: "Kaat, je bent een leuk kind, maar ik heb net wel naar een hele verkrachte versie van Coldplay moeten luisteren op de fiets". Oeps!
Een van mijn lievelingsnummers is Mr. Bojangles. Ik heb niet voor niets mijn kat naar dit nummer genoemd. Vooral de versie van de Joodse Neger, altijd grappig om te vermelden, Sammy Davis Jr. vind ik erg mooi. Maar op mijn iPod heb ik Robbie Williams' interpretatie staan en die is ook erg okay. Mr. Bojangles is zo'n nummer waarbij ik mezelf niet kan beheersen. Dan moet ik gewoon meedoen. Als ik het thuis meezing geeft dat ook wel eens rare situaties. Dan zing ik heel hard met uithalen een paar keer 'Misterrrrrr Bojaaaaaaaaanglesss' en dan raakt de kat in de war. "Wat is er met mij", zie ik hem dan denken. Maar goed op de fiets heb ik hem niet bij me en dan kan ik vrijwel ongestoord uithalen. Een van de mooiste stukjes uit dit nummer is het fluitstukje. En Robbie, of de Millie Vannillie van Robbie, kan goed fluiten, maar ik ook, lijkt het, met de koptelefoon op. Want als ik dan fluit, hoor ik Robbie's of de Millie Vannillie van Robbie, ik weet het niet, gefluit en dan lijkt het net of ik dat doe. En dat doe ik dan heel goed, vind ik zelf.
Laatst ging ik met de tram naar het werk. Mijn Podje stond op shuffle en mijn hart maakte een vreugdesprongetje toen ik de begintonen van Mr. Bojangles hoorde. Ik probeerde me te beheersen. In de bomvolle tram mocht ik echt niet meezingen. Dat zou echt zielig voor de mensen om me heen geweest zijn, die konden bovendien geen kant op. Maar bij het fluitstukje verloor ik mijn beheersing en floot ik zachtjes mee. Toen girls just wanna have fun werd ingezet, voeltde ik iemand op mijn schouder tikken. Ik draaide me om en keek in de lachende ogen van een oudere man. Langzaam haalde ik de dopjes uit m'n oren en keek hem vragend aan. "Wat kun jij mooi fluiten zeg. Ik hoorde het meteen, dat was Mr. Bojangles hè?" Ik knikte en antwoordde een beetje dommig: "Ja dat was Mr. Bojangles, mijn kat heet zo". "Heel mooi hoor".
Ik was ontroerd, ik mag dan heleboel dingen niet kunnen, fluiten kan ik dus mooi wel. En mocht ik ooit totaal mislukken in het leven dan kan ik altijd nog professioneel fluitster worden. Robbie mag me bellen, ik wil best wel zijn Millie Vannillie zijn.

Categorie: levenstekens

16 September '05 - 09:54

sinusappeltjes

Vanmorgen moest ik voor de tweede keer deze week wederom Bojangles' plasje naar de dierenarts brengen. Het was weer niet helemaal goed en nu moest ik meteen nadat ik het plasje opgevangen had, het komen inleveren zodat de dierenarts zo vers mogelijke urine van hem kon onderzoeken.
Ik had dus haast. Gelukkig was Bojangles zo vriendelijk om meteen te plassen en niet eerst uren zijn bak, die vanwege het opvanggebeuren gevuld met plastic snippers was, als bedje te gebruiken. Dat deed hij namelijk de vorige keer. Ik ving zijn plasje op met een spuitje, deed het in een spablauw flesje en rende er zo ongeveer mee naar buiten richting mijn fiets.
Met een hand probeerde ik mijn slot los te maken, toen ik opeens vanuit mijn ooghoek een klein jongetje naast me zag staan. Het was Marruk, mijn overbuurjongetje.
"Hoi", riep hij enthousiast. "Moet jij ook je plasje naar de schooldokter brengen?"
Ik lachtte naar hem. "Hoi Marruk. Nee dit is het plasje van mijn kat. Die is ziek en de dierenarts gaat kijken of hij beter is".
Hij keek me vragend aan en begon toen te knikken. "Maar ik was helemaal niet ziek en ik moest toch mijn plasje meenemen".
"Je hoeft ook niet altijd ziek te zijn om je plasje te laten controleren hoor. Misschien is mijn kat nu ook wel beter. Maar de dierenarts moet er gewoon even naar kijken".
"Oh. Dan hoop ik maar dat hij beter is, net zoals ik. Maar als hij nog ziek is, moet hij dan in bed blijven?"
"Als hij nog ziek is dan moet....". Ik wilde Marruk bijna vertellen dat de dierenarts gezegd had dat als Mr. Bojangles nog ziek was zijn piemeltje er misschien af moest, maar ik deed het maar niet. Ik denk niet dat hij dan ooit nog een plasje op school durft in te leveren. "Als hij nog ziek is dan moet hij inderdaad in bed blijven. Want dan wordt hij vast wel beter. Maar nu moet ik weg hoor, want ik moet dit plasje wegbrengen. Goed?"
Hij knikte. "Als hij nou nog ziek is, dan kom ik sinusappeltjes brengen. Daar word je beter van van sinusappeltjes. Dat deed mijn oma laatst ook bij mij, sinusappeltjes brengen en de volgende dag was ik beter".
"Is goed, dan kom jij sinusappeltjes brengen". Ik aaide over zijn bol, stapte op de fiets en bracht het plasje weg. Op de fiets dacht ik na over wat Marruk gezegd had. Wat is het toch fijn om een kind te zijn en in de veronderstelling te leven dat elke ziekte wel weer over gaat met sinusappeltjes. Bleef het leven maar zo simpel.

Categorie: levenstekens

14 September '05 - 19:21

mijn moeder de drammer

Mijn ouders zanikten al wekenlang over een feest waar ik aanstaande zondag naar toe zou moeten. In eerste instantie had ik min of meer toegezegd dat ik wel even zou gaan, maar gezien de laatste ontwikkelingen had ik er niet zo veel zin meer in. Elke keer als ik mijn moeder de afgelopen dagen sprak, begon ze er weer over.
"Hoe voel je je?"
"Gaat wel".
"Mmm, weet je wat je op zou beuren? Een leuk feest. Ga zondag gewoon!"
Ik kon er de klok op gelijk zetten. Mijn moeder is nou eenmaal een drammer. Na eenendertig jaar heeft ze nog steeds niet door dat drammen bij mij een averechts effect heeft.
Dus toen ik haar gisteravond sprak en ze begon met: "Ik weet dat je je rot voelt. Heel begrijpelijk vind ik dat, maar dat feest, dat wordt echt heel leuk", hing ik de telefoon op. Later belde mijn vader terug en ik bromde: "En nu ophouden over dat feest. Ik ga niet. Punt uit. En ik wil er niks meer over horen, anders bel ik jullie niet meer".
Point taken. Mijn vader begreep me.
Vandaag had ik een gemiste oproep op mijn werk van een onbekend nummer. Ik luisterde mijn voicemail af. Het was J. J is een zoon van goede vrienden van mijn ouders. Mijn hele jeugd spendeerden we zondagmiddagen met elkaar, gingen we samen op vakantie en zaten samen op skiles. Onze ouders woonden allebij in Israël toen wij geboren werden. Hij op 1 januari, ik op de 14e van dezelfde maand. We lagen samen in de wieg en groeiden dus samen op. Er was alleen een klein probleem. J en ik hadden altijd ruzie. Ik kon het veel beter vinden met zijn broertje en samen smeedden we dan ook complotten tegen J. Dat doe je nou eenmaal als kind.
Toen we niet meer verplicht met elkaar dingen moesten doen, groeiden we dan ook uit elkaar. J woont nu ergens in Amstelveen, is getrouwd en heeft twee kinderen. Ik spreek hem bij bepaalde verplichtingen nog wel eens vluchtig maar verder zie of spreek ik hem nooit. Echt helemaal nooit. Ik was dan ook een beetje verbaasd dat hij op mijn voicemail stond en me verzocht hem meteen terug te bellen. Even dacht ik na. En toen ging dat lampje boven mijn hoofd branden. Het feest. Ja, dat moest het zijn. Of er was iets ergs gebeurd. Ik belde toch maar terug.
"Hé J met K".
"Hoooooi K", riep hij enthousiast.
"Jij had gebeld. Is er iets?"
"Nee hoor. Ik vroeg me af of je zondag wat te doen had want E en ik vroegen ons af of je bij ons wil komen eten. Kun je de kinderen ook weer eens zien."
Even twijfelde ik. Waarom zou ik in godsnaam bij hem gaan eten? Aan de andere kant, ik had toch nog geen plannen en het leek me inderdaad leuk de kinderen weer eens te zien. En E, want E is best aardig. "Is goed", antwoordde ik. "Gezellig, hoe laat zal ik er zijn?"
"Dus je komt! Hartstikke leuk. Kom maar vroeg, want dan kunnen we daarna naar een leuk feest met z'n allen".
Ik was er ingeluisd. Verdomme. Gewoon slinks via J. Mijn moeder, de drammer, had natuurlijk haar vriendin opgebeld of zij haar zoon kon bellen. En dat had hij ook nog gedaan.
"J?"
"Ja?"
"Moest jij me bellen van je moeder?"
"Eh, ja", antwoordde hij verlegen om er daarna meteen achteraan te zeggen: "Maar ik vind het ook leuk hoor om je te zien. Je komt toch wel hè?"
Ik was even stil. "Goed, ik kom wel".
Ik hing op en bedacht wat de minst pijnloze methode zou zijn om mijn moeder te vermoorden.

Categorie: levenstekens

14 September '05 - 00:11

We zullen doorgaan part II

Op 16 februari schreef ik dit logje.
Wat ik toen schreef, geldt nog steeds. Dit is mijn strijdnummer. Een nummer waar ik kracht uit put. Net zoals ik kracht uit mijn log put. Mijn log is een soort therapie en jullie lieve, bezorgde en eerlijke reacties beuren me enorm op. Dank daarvoor. Ik weet dat ik niet echt alleen ben. En gelukkig weten mijn IRL vrienden me dat ook goed duidelijk te maken.

Geen dal zal te diep zijn, om er niet uit te kunnen krabbelen. Ik ben een vechter. Dat zit in mijn genen. Mijn grootouders hebben de holocaust overleefd en mijn andere opa en oma vluchtten uit Iran toen Khomeini daar aan de macht kwam. Ze moesten zonder middelen een nieuw bestaan opbouwen. Dat is ze gelukt. En goed ook. Wij zijn goed in vechten, hebben zelfspot, humor en elkaar, de familie Kaat.
Het is nu even verdrietig, het doet nu even pijn, maar over een tijdje zal ik er om lachen. Dan zal het alleen maar een de dingen uit mijn verleden zijn waar ik veel van heb geleerd. Een inschattingsfoutje dat ik als grap zal zien. Dat verzeker ik jullie. Het gaat goed komen met mij. Maar nu even niet. Nu draai ik Ramses. Omdat Ramses het zo ontzettend mooi wist te zeggen.

We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht
Om door te gaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan, met de wankele zekerheid
Om door te gaan, in een mateloze tijd
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan, met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan, in een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan, telkens als we stilstaan
Om weer door te gaan, naakt in de orkaan
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot we samen zijn

We zullen doorgaan, als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

Categorie: grappig

13 September '05 - 22:48

Etalageruit in Los Angeles

met dank aan Gypsy

Categorie: levenstekens

13 September '05 - 22:41

alleen in de Marnixstraat

Vanavond ging ik met een collega naar de film. Een hele slechte film.
Omdat ik niet meer precies wist waar de tramhalte was, liep ik door de Marnixstraat richting de eerste tramhalte waarvan ik wist dat daar de tram zou stoppen die me naar huis ging brengen. De Marnixstraat is opgebroken zoals bijna de helft van de straten in Amsterdam.
Er reden geen auto's, er liepen geen mensen, ik liep in mijn eentje door een bijna verlaten straat.
Her en der brandden lichtjes. Ik liep langs een huis waar ik door de kanten bloemetjes vitrage naar binnen keek. Mijn oog ving een rommelige tafel, een man die een sjekkie draaide en ik zag een ouderwetse pick up een plaatje draaien. Ik hoorde de muziek, maar ook weer niet. Er kwamen twee fietsers voorbij. Een verliefd stelletje hand in hand op de fiets. Zij giegelde, hij lachtte.
Ik liep in mijn eentje door de Marnixstraat. De Marnixstraat heb ik altijd een treurige straat gevonden. Maar zo in mijn eentje, in het donker en zo verlaten, was de straat nog veel triester.
Ik liep in mijn eentje door een slechte scène uit de film van mijn leven.
Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld in Amsterdam.

Categorie: levenstekens

12 September '05 - 20:43

Weet je nog?

Weet je nog? Dat je voor het eerst zei dat je van me hield? Het slipte zo maar uit je mond, al de tweede keer dat we samen waren. Je schrok er zelf van. Weet je ook nog dat je toen zei dat je dacht dat je oud met me ging worden, dat ik de moeder van je kinderen zou zijn. Dat je me zo snel mogelijk aan al je vrienden en familie wilde voorstellen? Omdat je zo trots op me was.
Weet je nog? Toen ik bij je weg wilde, na het gedoe met je ex? Hoe verliefd je op me was? Dat je me absoluut niet kwijt wilde? Hoe erg je daar om moest huilen? Hoe je me smeekte bij je te blijven?
Weet je nog? Toen je die hernia kreeg? Hoe ik er voor je was? Dat mijn ouders en ik bergen voor je verzetten. Hoeveel ik toen voor je heb opgegeven? Weet je nog, toen je uit de narcose kwam, wat je toen zei?
Weet je nog? Oud en Nieuw? Lowlands? Venetië? Of gewoon avonden met elkaar goede wijn drinken, boekjes lezen en filmpjes kijken? Of dat ik lekker kookte voor ons tweeën? Of de dinertjes die we gaven voor onze vrienden? Of dat we uit eten gingen? Hoe we beiden konden genieten van lekker eten en een fijne avond met z'n twee?
Weet je nog? Hoe fijn het was samen wakker te worden? Hoe ik altijd op je schouder lag te slapen? Weet je nog?
Weet je nog, hoe we konden lachen samen? Hoe we dezelfde humor deelden? Dezelfde denkbeelden? Dezelfde toekomstidealen? Hetzelfde belachelijke materialisme en snobisme? Dezelfde smaak, dezelfde makken?

Ik weet dat het goed is dat het uit is. Dat we toch een inschattingfout hadden gemaakt. Het samen oud worden zat er voor ons niet in. Maar als ik aan al die mooie momenten denk, als ik bedenk hoeveel ik van je hield en nog steeds houd, dan vraag ik me echt af: Waarom heb je drie jaar geleden in godsnaam niet voor haar gekozen in plaats van voor mij. Toen liep ze ook al als een hondje achter je aan. Zij lachtte ook heel hard om je grapjes hoor, niet alleen ik. Zij sms'te je toen ook al. Zij is er altijd al geweest, maar jij wilde haar niet. Waarom eigenlijk niet? Dan had je namelijk al die mooie momenten met haar kunnen beleven en dan was mij deze ellende bespaard gebleven.

Ik hou van je mannetje. Maar ik zou willen dat de techniek uit Eternal Sunshine in het echt zou bestaan. Ik wil geen schok voelen als ik er even niet aan gedacht heb en het toch weer mijn hoofd in sluipt. Ik wil gewoon weer ongestoord, de blije Kaatje zijn. De Kaatje die ik was toen ik je leerde kennen.

Ik hoop dat ze de liefde van je leven is. Dat je met haar wel oud gaat worden. Dat zij wel de moeder van je kinderen is. Dat het klikt tussen haar, je vrienden en familie. Dat je nooit verdrietig van haar wordt. Ik gun je het beste. Maar mezelf ook. Ik wil je vergeten.

Het ga je goed.

je Kaatje

Categorie: levenstekens

11 September '05 - 20:18

gefrustreerd

Drie jaar geleden, het was in augustus, liet collega U doorschemeren dat ze B wel zag zitten. Ik schrok me dood, want B en ik waren achter de schermen al flink met elkaar aan het flirten. Er was nog niks gebeurd, maar het hing in de lucht.
Toen het echt wat was en we uit de kast kwamen, was U een van de eerste die ik in vertrouwen nam. Gewoon omdat ik vermoedde dat ze anders flink boos zou zijn. Ze reageerde op de manier die ik had verwacht: "Tssss, dat is toch niks voor jou zeg. Jij bent een kakker en hij is een hooligan. Nee, dat wordt niks".
In de tweeënhalf jaar die volgden, was ze eigenlijk nooit aardig tegen mij. Pas toen het uitging werden we weer de 'vriendinnen' die we voor mijn relatie met B geweest waren. Het was zelfs zo dat ik dit jaar alleen met een andere oud-collega erbij, om twaalf uur haar verjaardag vierde. Omdat ik medelijden met haar had.
Op het moment dat B en ik uit elkaar gingen, maakten we al grappen. "Je gaat toch niet straks met U hè?"
"Neeeeee", verzekerde hij mij. "Die loopt al zo lang achter me aan, dat zou te makkelijk zijn".
Nou kan je niet uitkiezen op wie je verliefd wordt, maar toch. Toen ik afgelopen vrijdag, terwijl we nog heel veel samen doen, opeens niet mee mocht met een avondje uit met collega's en oud-collega's, begon er bij mij al een belletje te rinkelen.
Vandaag sms'te ik hem: Verberg je weer wat?
Hij sms'te terug: Ja, er is wel wat, maar dat kan niet over de telefoon of mail.
Noem het vrouwelijke intuïtie, maar ik wist het meteen.
Een uur later zat hij hier huilend op de bank. Ik probeerde kalm te blijven. Ik heb altijd gewild dat hij gelukkig werd, maar dit!? Nee, dit kon ik niet aan. En toch bleef ik rustig. Door mijn tranen heen dan.
Het is altijd moeilijk als je ex een nieuwe relatie krijgt. Waarschijnlijk had ik geen vrouw goed genoeg gevonden. Maar dit exemplaar, daar kan ik niet mee leven. Dit komt niet verder dan de Viva, terwijl B houdt van Bukowski en Brusselmans. Ik confronteerde hem ermee. "Misschien moet ik uiteindelijk wel eindigen met een simpel meisje", was zijn antwoord. "Dat zeg je toch niet over je vriendin", riep ik. Terwijl ik dit antwoord eigenlijk wel wilde horen.
Hij wil graag vrienden blijven. Dat wil ik ook. Maar ik moet alles nog verwerken. Want dat ik voor dit meisje ben 'ingewisseld', maakt het allemaal wel heel moeilijk. Ik had gedacht dat hij met een bijzonder meisje zou eindigen. Een meisje waarvan ik zou denken: 'Fuck zeg, er bestaan vrouwen die leuker zijn dan ik'. Nu kan ik alleen maar denken: Waarom? Waarom zij? Hoe kan zo'n bijzondere jongen nou verliefd worden op zo'n simpel meisje? Ik begrijp het niet.

Ondertussen draai ik Brian Ferry met Don't Think Twice It's All Right, wat ik ook draaide toen het uitging. Gek hoe je negen maanden na dato, je toch weer zo ellendig kan voelen.
Of we vrienden blijven, zal de toekomst ons leren. Vooralsnog doet het gewoon pijn. Pijn omdat hij zo'n bijzondere jongen is en ik gewoon niet kan begrijpen hoe zo'n bijzondere jongen verliefd kan worden op zo'n simpel exemplaar, terwijl er toch behoorlijk veel intelligente, bijzondere en ,laten we het vooral niet vergeten, mooie vrouwen zijn.

It ain't no use to sit and wonder why, babe
It don't matter, anyhow
An' it ain't no use to sit and wonder why, babe
If you don't know by now
When your rooster crows at the break of dawn
Look out your window and I'll be gone
You're the reason I'm trav'lin' on
Don't think twice, it's all right

It ain't no use in turnin' on your light, babe
That light I never knowed
An' it ain't no use in turnin' on your light, babe
I'm on the dark side of the road
Still I wish there was somethin' you would do or say
To try and make me change my mind and stay
We never did too much talkin' anyway
So don't think twice, it's all right

It ain't no use in callin' out my name, gal
Like you never did before
It ain't no use in callin' out my name, gal
I can't hear you any more
I'm a-thinkin' and a-wond'rin' all the way down the road
I once loved a woman, a child I'm told
I give her my heart but she wanted my soul
But don't think twice, it's all right

I'm walkin' down that long, lonesome road, babe
Where I'm bound, I can't tell
But goodbye's too good a word, gal
So I'll just say fare thee well
I ain't sayin' you treated me unkind
You could have done better but I don't mind
You just kinda wasted my precious time
But don't think twice, it's all right

Categorie: levenstekens

11 September '05 - 12:27

engel op aarde

Drie jaar geleden was ik bij mijn familie in Los Angeles op vakantie. Er werd een groot feest georganiseerd omdat mijn neefje afgestudeerd was. Mijn vaders beste jeugdvriend had ik jaren geleden ontmoet, maar toen was ik zo jong dat ik me hem en zijn vrouw niet meer kon herinneren. Ik stond midden in het feestgeruis toen ze op me af kwamen lopen. Niemand had ze verteld dat ik Kaat, de dochter van M, was maar ik ben door de jaren heen nou eenmaal niet zo veel veranderd. Eigenlijk ben ik nog steeds mijn kinderfoto, maar dan ietsjepietsje langer en doorleefder. Ze omhelsden me en kusten me. Zo doen Perzen dat nou eenmaal, die zijn wat warmer dan de gemiddelde Nederlander. S, de vrouw van mijn vaders vriend, vertelde me dat ze in de loop van de vakantie even met me moest praten. Benieuwd om wat ze te vertellen had, sprak ik met haar af. Een paar dagen later zat ik tegenover haar aan tafel. Ze had allerlei mappen bij zich en vertelde me dat zij zich inzette voor een Joods goed doel en dat ze bezig was een vestiging in Nederland op te zetten. Of ik tijd en zin had, me daar mee te gaan bezighouden. Dat had ik niet. Ik denk dat ik veel te veel met mezelf bezig was toendertijd. Nauwelijks luisterde ik naar haar woorden. Ik had voor mezelf al bedacht dat ik veels te druk was, bovendien had ik er geen zin in. Ik antwoordde beleefd dat ik het een heel goed doel vond, maar dat ik er geen tijd voor had.
Toen ik thuis kwam, stuurde ze me nog een mail maar die las ik ook niet.
De afgelopen jaren reisde ik behoorlijk vaak naar LA. En elke keer als ik S zag, had ik toch een soort schuldgevoel. S is namelijk een engel op aarde. Ze is niet eens familie van me en mijn familie is heel groot, maar als er iets ellendigs gebeurt is S er altijd om voor iedereen te zorgen. Toen mijn tante overleed, ving zij mijn neefje en nichtje op, kookte voor mijn oom en regelde altijd alles wat moest gebeuren, maar waar mijn oom geen tijd voor had. Een paar jaar later ging mijn andere oom failliet. En wie was er weer om te helpen? Juist ja, S. Terwijl zij zelf ook een gezin heeft, zich inzet voor dat goede doel en ook nog in haar vrije tijd zwervers in Los Angeles eten brengt en zorgt dat ze medische hulp krijgen als ze ziek zijn. Een engel dus.
Een paar maanden geleden was ik in Los Angeles voor het huwelijk van mijn nichtje. S kwam enthousiast op me af. We gingen even zitten. Ze vroeg me hoe het met me ging. Ik vertelde over B en dat ik eigenlijk nog heel verdrietig was. Zij antwoordde dat alles een reden heeft in het leven en dat ik eigenlijk heel blij moest zijn dat ik er op tijd was achtergekomen dat we niet meant to be waren. Een antwoord dat ik eigenlijk niet wilde horen, maar wat wel klopte. Ik vroeg haar hoe het met haar ging. Zij vertelde dat haar zus op sterven lag en dat het dus niet goed ging. Een engel werd deze ellende dus ook niet bespaard. Opeens besefte ik dat ik helemaal fout zat, haar drie jaar geleden wat te weigeren. S is gewoon een in en in goed mens en als zij me wat vraagt dan moet ik daar niet over twijfelen, maar het gewoon doen. Dan is het eigenlijk een soort hogere macht die je wat vraagt. Dat is mijn lot.
Ik wenste haar sterkte en vroeg of ik toch nog wat voor haar kon betekenen met het goede doel. Ze reageerde enthousiast.
Maar thuisgekomen was ik het eigenlijk al weer vergeten totdat mijn moeder me er aan herinnerde. "Wil je dat nog K", vroeg ze. Ik dacht even na. "Ja dat wil ik", antwoordde ik vastbesloten. Mijn moeder belde S en een paar dagen geleden kreeg ik een mail met instructies. Ik surfde naar de site en las waar het doel zich voor inzet.
Y H is een groep vrijwilligers van 18 tot 35 jaar die zich wereldwijd belangeloos inzet om het grootste en meest geavanceerde medische centrum in het Midden Oosten te ondersteunen.
Kenmerkend voor het Hadassah ziekenhuis is dat het geen onderscheid maakt naar religie of politieke overtuiging en zo een medische brug slaat naar vrede.
Ik was onthutst. Niet alleen wil ik me voor zo'n doel graag inzetten maar dit was echt bizar. Want weet je wat nou zo gek is? Ik ben in dat Hadassah ziekenhuis geboren. Nu weet ik zeker dat het mijn lot is en S is een engel. Maar dat wist ik al.

Categorie: jeugd

10 September '05 - 11:12

Il Mondo

Al mijn hele leven gaat mijn familie naar hetzelfde hotel op wintersport. Mijn opa en oma en vrienden van hun kwamen al in dat dorp tijdens de oorlog, toen ze naar Zwitserland gevlucht waren en na de oorlog bleven ze komen. En nu gaan mijn ouders met de kinderen van die vrienden. Twintig jaar geleden kwam er een ander 'nieuw' Nederlands gezin in het hotel. Hun oudste dochter werd mijn beste vriendin en de vader van het gezin mijn vaders beste vriend. En nu gaan zij dus ook al twintig jaar mee.
In het hotel is er door de jaren heen het een en ander veranderd. De kamers werden luxer, er kwam een fitnessruimte, de eetzaal werd opgeknapt en er is nu een kinderspeelhal met spelcomputers en speeltoestellen en zo. Terwijl wij het vroeger met de ping pongtafel moesten doen. Een ding in het hotel veranderde gelukkig niet. De bar is nog precies hetzelfde en Paulo staat al meer dan twintig jaar achter die bar. Als kinderen van een jaar of tien speelden wij spelletjes in de bar en Paulo maakte dan warme chocolademelk. Later dronken wij onze eerste drankjes daar en toen we een jaar of twintig waren stuurden we Paulo soms zelfs wel eens naar bed en sloten we zelf de bar af. We zagen dat hij moe was en hij vertrouwde ons en dat kon hij ook. Paulo hoort net zo erg bij die vakantie als onze vrienden. Paulo is ook gewoon een vriend. Wij weten alles van Paulo en hij weet alles van ons. Hij is al drie keer voor een huwelijk van een van ons overgekomen naar Nederland en mocht ik ooit trouwen dan nodig ik hem ook zeker uit.
Paulo komt oorspronkelijk uit Sardinië, maar is in de tijd dat Italianen nog gastarbeiders waren naar Zwitserland gegaan. Hij liet zijn vrouw en kinderen achter. Dat kon niet anders. Er moest geld verdiend worden en in de zomer was hij er wel. Na een aantal jaren groeiden zijn vrouw en hij uit elkaar. Zij kreeg een nieuwe vriend en ze gingen scheiden. Maar elke zomer ging Paulo terug naar Sardinië om er voor zijn kinderen te zijn.
Acht jaar geleden zaten we met z'n allen in de bar. De directeur van het hotel kwam binnen, vroeg of Paulo even mee kon komen en wij zagen dat het niet goed zat. Na een half uur in spanning te hebben gezeten, kwam Paulo terug. Hij zag er uit als een zombie. "Mijn zoon is verongelukt op de motor", zei hij in het Engels. "Ik moet naar Sardinië toe". R, mijn vaders vriend, twijfelde geen seconde. "Ik breng je wel". En zo vertrokken ze 's avonds laat richting Sardinië.
In de auto wisten ze eigenlijk niet zo goed wat ze moesten zeggen. Paulo was gebroken en staarde voor zich uit. Opeens begon R Il Mondo te zingen en Paulo zong mee. Urenlang zongen ze in de auto. De woorden die ze wilden maar niet konden zeggen, konden ze wel zingen.
Drie jaar geleden zaten onze families nog laat in de bar. Iedereen was al weg, behalve wij. Paulo was heel stil. R liep naar hem toe en vroeg hem: "Is het al weer vijf jaar geleden?" Paulo knikte droef. Wij begrepen meteen wat er aan de hand was. R fluisterde Paulo wat in z'n oor. Hij knikte en liep naar de stereo installatie en zocht een cd uit. Ondertussen schonk R glazen vol met wodka. Wij kregen allemaal een glas en ik kreeg kippevel toen ik de eerste klanken van Il Mondo keihard uit de stereo hoorde. Paulo en R zongen hard mee en wij ook. Ik ken die hele tekst niet, ik spreek geen Italiaans, maar toch kon ik meezingen. En iedereen zong mee. Paulo huilde en ik had een gigantische brok in mijn keel. Toen ik om me heen keek, zag ik bijna iedereen met tranen in de ogen. Ik hield het niet meer, de tranen biggelden over mijn wangen. Urenlang zongen we en dronken we wodka. We rouwden om Paulo's zoon en om alle mensen in onze families die er niet meer zijn. Het voelde goed. Heel goed zelfs.
Het was een van de meest dierbare momenten uit mijn leven.

Il Mondo

No, stanotte amore,
non ho più pensato a te.
Ho aperto gli occhi
per guardare intorno a me.
E intorno a me
girava il mondo come sempre.

Gira il mondo gira,
nello spazio senza fine.
Con gli amori appena nati,
con gli amori già finiti.
Con la gioia e col dolore
della gente come me...

Oh mondo,
soltanto adesso io ti guardo.
Nel tuo silenzio io mi perdo.
E sono niente accanto a te.

Il mondo non si è fermato
mai un momento.
La notte insegue sempre il giorno.
Ed il giorno verrà...

Gira il mondo gira,
nello spazio senza fine.
Con gli amori appena nati,
con gli amori già finiti.
Con la gioia e col dolore
della gente come me...

Oh mondo,
soltanto adesso io ti guardo.
Nel tuo silenzio io mi perdo.
E sono niente accanto a te.

Il mondo non si è fermato
mai un momento.
La notte insegue sempre il giorno.
Ed il giorno verrà...la,la,la, .....

Categorie: levenstekens

09 September '05 - 20:08

verknipt

Vorige week zat ik bij de kapper. Normaal ga ik naar een duurdere kapper, maar omdat ik nog al krap bij kas zat, besloot ik naar de buurtkapper te gaan, die veel goedkoper is.
De kapster vroeg wat ik wilde lezen, ik wierp een blik op het leesrek en zei: "Doe maar een Elle". Ik kreeg een oud en krakkemikkig exemplaar. Toen ik er doorheen bladerde, dacht ik: 'Wacht, ik ken deze Elle al. Ik ken deze Elle heel goed zelfs'. Ik bladerde door en daar ergens midden in het tijdschrift zag ik een foto van mezelf. Bijna drie jaar geleden ben ik door de glossy geïnterviewd. Over hoe ik mezelf zag en wat het verschil daarin was met tien jaar geleden. Drie jaar geleden. Ik was net met B en nog super verliefd. Dat zag je ook wel op de foto. Ik had de blik in mijn ogen. De blik van 'ik ben supergelukkig en mij kan niks gebeuren'. Dat kon het dus wel. Ik las mijn eigen woorden.
Wat zou je nu niet meer doen wat je toendertijd wel deed?
Mijn antwoord was iets in de trant van: "Ik zou nu niet meer in een relatie stappen waar ik geen toekomst in zou zien".
Dat deed ik vroeger namelijk wel. Aan de lopende band had ik vriendjes. Echt, ik ben in vijftien jaar tijd hoogstens drie maanden aan een stuk door single geweest. Ik werd verliefd en dan zag ik wel waar het schip strandde. Je kon het toch ook gewoon leuk hebben zonder aan trouwen te denken? Wat een fijne tijd was dat eigenlijk. Ik had nog jaren voor de boeg en settelen dat was ik ooit wel van plan, maar op het moment zelf nog niet. Genieten, feest vieren en lol maken, dat was mijn motto.
Ik dacht even na en werd verdrietig. Wat was ik gelukkig drie jaar terug. En wat was ik er zeker van dat ik de man van mijn leven ontmoet had. Waarom werd ik niet meer zo makkelijk verliefd? Was er iets fundamenteels kapot gegaan toen het uit ging met B? Kon ik nog wel verliefd worden? Ik ben het namelijk al een hele tijd niet meer. Op niemand. Geen man vind ik interessant genoeg om me in te verdiepen. En daar baal ik gewoon van. Er is geen man waarvan ik denk: "Dat zou hem wel eens kunnen zijn". Is hij er niet? Kom ik hem niet tegen of wil ik hem niet ontmoeten? Ik wil nu verdomme na negen maanden gewoon weer eens onbekommerd verliefd worden. Genieten van de vlinders en van het samen zijn. Me gewoon weer in een relatie storten en wel zien hoe het loopt. Maar het lukt me niet. Niet omdat ik niemand tegen kom, ik krijg genoeg aandacht. Ik sta er gewoon niet voor open en waarom weet ik niet.
Verdrietig ging ik bij de kapper weg. Thuisgekomen bekeek ik mezelf eens goed in de spiegel. Mijn haar was totaal verknipt. Korte krullende lagen bovenop, terwijl ik toch echt met klem gevraagd had, geen lagen bovenop te knippen. Ik zag er niet uit! Wat had de kapster me aangedaan?
De volgende keer dat ik naar een kapper ga, check ik eerst de tijdschriften. Want een kapper waar bijna drie jaar oude Elles liggen, dat kan nooit een goede kapper zijn.

Categorie: levenstekens

08 September '05 - 22:10

mijn vaders moedertaal

Mijn vader en ik zitten op een bed in de Ikea uit te rusten. We bespreken het nieuwe bed wat ik ga kopen. Er loopt een moeder voorbij die haar kind voort duwt in een autootje. Bij het gangpad tegenover ons blijft ze stilstaan. Ze zegt wat tegen haar dochtertje. Mijn vader en ik draaien onze hoofden om als we haar woorden horen en kijken elkaar dan vol begrip aan. De moeder spreekt namelijk Farsi, mijn vaders moedertaal. Ik wil wat zeggen, maar mijn vader houdt zijn vinger verticaal voor zijn mond, als teken dat ik stil moet zijn omdat hij wil luisteren. Het dochtertje is namelijk net wat aan het terug zeggen. Als het kleine meisje uitgesproken is, begint mijn vader te lachen.
Het nadeel van een Nederlandse moeder, Duitse opa, Perzische vader en in Israël geboren zijn, is dat ik veel talen herken, maar niet spreek. Ja een paar woorden, maar gesprekken volgen zoals mijn vader kan, dat kan ik niet.
"Wat was er nou", vraag ik mijn vader nieuwsgierig.
"Het was heel grappig. De moeder zei dat ze uit moest stappen, maar dat deed ze niet. De moeder vroeg waarom het zo lang duurde en toen antwoordde ze heel beledigd dat ze de motor toch nog moest uitzetten".
Ik lachtte ook en ik keek nog even naar de moeder met haar dochtertje. Een schattig donkerharig meisje met een roze jurkje aan.
De rest van de middag was mijn vader heel vrolijk. Wat moet het fijn voor hem zijn heel af en toe in Nederland zijn moedertaal te horen, al is het maar gewoon in de Ikea.

Categorie: levenstekens

07 September '05 - 20:09

vriendin T

Vriendin T is getrouwd en heeft twee kindjes. Haar man heeft een goedlopend bedrijf en zij werkt bij hem in de zaak. Twee jaar geleden kochten ze een groot huis in een dorp net buiten Amsterdam. Alles leek op rolletjes te lopen. Behalve dan dat haar vent wel heel veel sportte 's avonds. Daar maakten we ook nog wel eens grapjes over. Dan ging hij weer golfen en dan riep ze: "Tjonge, jonge. Al weer? Je wordt op deze leeftijd heus geen Tiger Woods meer!" Ooit zei ik er eens wat van. Ik vroeg haar of ze er niet gek van werd dat hij zo veel avonden per week de deur uit was. Ze baalde er wel eens van, antwoordde ze. Maar aan de andere kant gunde ze hem dat plezier ook wel weer. Hij werkte zo hard en altijd maar dingen met elkaar doen, dat was ook niet goed. Daar was ik het dan wel weer mee eens. Het is goed elkaar een beetje vrij te laten. Alleen onbewust liet T haar man wel heel vrij. Vorige week is ze er achter gekomen dat hij al jaren een relatie heeft. Als klap op de vuurpijl hoorde ze ook nog uit betrouwbare bron dat hij een huis voor z'n minnares had gekocht. Terwijl zij jaren met hart en ziel gewerkt had in zijn zaak. Terwijl zij zichzelf nooit uitspattingen veroorloofde, alles ging weer terug het bedrijf in. Terwijl hij tegen haar liep te zeuren dat zelfs haar sportabonnement te duur was. Tja, ze weet nu waarom.
Ik zat net een dik uur met haar aan de telefoon. Ze klonk heel rustig en eigenlijk wel opgewekt. Dat vind echt zo knap van haar. Nog steeds werkt ze in de zaak, maar ze is ondertussen wel aan het solliciteren. Morgen gaat ze naar een huis kijken en ze heeft een advocaat ingehuurd.
"Weet je nog die uitspraak van Ivana Trump in de First Wives Club, vroeg ik haar.
Ze twijfelde even. "Nee die ben ik geloof ik vergeten, wat was het ook al weer".
"Ivana Trump adviseerde Goldie Hawn wiens man wilde scheiden omdat hij een minnares had met de legendarische woorden: Don't get mad. Get everything".
Ze moest lachen. "Dat gaat me echt wel lukken hoor Kaat. En die sloerie van hem daar wordt dat huis van verkocht. Daar zorg ik wel voor. Ik moet nu toch ook kleiner gaan wonen?"
Ik kon het alleen maar beamen.
"Maar Kaat, weet je wat zo stom is?"
"Nee".
"Nou dat hij me belazerd heeft dat doet pijn. Heel veel pijn. Maar weet je wat ik het allerergste vind? Dat het hele dorp het wist behalve ik. Dat al die mensen hun mond hebben gehouden, maar nu opeens wel kunnen praten. Omdat ze dachten dat ik zielig was. Maar hoe kan ik nou zielig zijn terwijl ik niet eens weet wat er speelt?"
"Dat is helemaal niet gek hoor. Dat had ik ook met J. Al zijn vrienden wisten het en hun vriendinnen dan natuurlijk ook. Alleen ik wist het niet en dat vind ik achteraf het ergst".
"Wat zijn mensen dan laf hè? Maar ik laat me niet klein krijgen. Ik ga met opgeheven hoofd dat dorp in. Het enige wat ik niet meer doe, is zonder make up en in joggingpak over straat gaan lopen. Dan overdrijf ik het liever een beetje. Ga ik op zaterdagochtend in mijn enige Gucci jurkje dat ik nog over heb op naaldhakken die er verschrikkelijk duur uit zien maar het niet zijn, naar de supermarkt".
Ik moest lachen. Met T komt het wel goed. Dat weet ik zeker. T is een lekker, spontane, intelligente, hardwerkende en grappige vrouw en heeft zelfspot. En met mensen met zelfspot komt het altijd wel goed. Die ex van haar die gaat nog de haren nog uit z'n kop trekken als over een tijdje zijn bedrijf en huis verkocht moeten worden. Ik ben benieuwd hoe lang die vriendin van hem dan nog bij hem blijft.

Categorie: levenstekens

06 September '05 - 19:05

Onzichtbaar

Soms zou ik heel even willen dat ik onzichtbaar werd. Als er net een tampon uit m'n tas is gevallen bijvoorbeeld. Niet dat dat dagelijks gebeurt, maar toch als het gebeurt is het een genant moment en zeer geschikt om even niet gezien te worden. Of als ik net met mijn hak in een of ander rooster of tussen twee stoeptegels ben blijven hangen. En dat ik dan sta te sjorren en iedereen die voorbij komt geniepig zie glimlachen. Nog zo'n perfect ontzichtaarheids - word - moment. Een ander fijn moment om te niet meer gezien te worden is, als ik net een hele domme opmerking gemaakt heb. Dat komt namelijk best wel eens voor. Vooral omdat ik vaak eerst zeg en dan pas denk. Tegen de tijd dat ik door heb dat het een hele stomme opmerking was, begint iedereen te bulderen van het lachen en FLOEP dan word ik onzichtbaar. Zit iedereen een beetje te lachen en dan bedenken ze opeens: "Hé om wie lachen we eigenlijk?" Zie je het voor je? Ik wel. Geniaal moment, al zeg ik het zelf.
Vandaag fietste ik van het werk naar huis. Ik trapte denk ik iets te enthousiast, want opeens vloog een van mijn muiltjes uit. Mijn schoentje maakte een oncharmante boog door de lucht en belandde in het struikgewas. Tussen de brandnetels. Ik parkeerde mijn fiets en hinkte op een hakje richting plek waar mijn muiltje zich ongeveer moest bevinden. Met een takje tilde ik de brandnetels op. Op dat moment zag ik vanuit mijn ooghoek de leuke - mannelijke - die - totaal - geen - relatiepotentie - heeft - want - decenium - jonger - en - ook - nog - een - vriendin - maar - toch - collega aan komen fietsen. "Ooooh, dit zou zo'n fijn moment om onzichtbaar te worden zijn", dacht ik bij mezelf. Maar ik werd het niet. Hij stopte ter hoogte van mij en riep: "Hé Kaat, ben je je lens kwijt?" Daar moest ik dan wel weer om lachen. Grinnikend antwoordde ik: "Nee m'n schoen. Die vloog uit, maar ik zie hem al". Ik vergat de brandnetels, boog naar voren, graaide naar mijn muiltje en hield hem boven m'n hoofd. "Mijn schoen had andere plannen dan ik denk ik", riep ik nog. Hij moest lachen. "Vrou-wen-pro-ble-men", zei hij duidelijk articulerend.
We fietsten een stukje samen op. Totdat hij naar rechts en ik rechtdoor moest. Rechtdoor is even tijdelijk ook fietspad, omdat ze aan de andere kant van de weg het pad hebben opgebroken. Maar dat pikken niet alle mensen die van de 'goede' kant komen. Die fietsen met zo'n air van dit is mijn pad rot jij maar op naar de andere kant. Zo ook de vrouw op het brommertje. Die bleef rechts (voor haar links) rijden. "Trut", dacht ik. "Ik mag hier toch ook fietsen nu?" Maar ze leek niet te wijken. Opeens had ik het door: ze zag me niet. Mijn gesmeek om onzichtbaar te worden had gewerkt! Alleen had het tijd nodig gehad en was ik het pas later geworden. Nu ik helemaal niet meer onzichtbaar hoefde te zijn en bovendien nu het juist heel gevaarlijk was om niet gezien te worden. Ik probeerde nog te zwaaien, maar dat zag ze natuurlijk niet. Toen begon ik te roepen: "Joehoe, hier fiets ik hoor. Ik ben er echt", of iets in die trant. Nog had ze het niet door, of ze hoorde het niet door het geluid wat haar brommertje produceerde. Net, toen we bijna zouden gaan botsen, week ik heel snel uit naar rechts. Ik viel bijna om, maar wist nog net een been in de berm neer te zetten zodat ik mijn evenwicht terug vond. En toen. En toen zag ze me opeens. Ze reed langs me en in het voorbij gaan riep ze: "Kijk dan ook uit". Terugschreeuwen dat ze zelf had moeten uitkijken, had geen zin. Ze had me immers niet gezien. Gelukkig was het onzichtbaarheidsverzoek uitgewerkt en kon iedereen me weer gewoon observeren. Met kloppend hart van de opwinding vervolgde ik mijn tocht. Pas toen ik thuiskwam, voelde ik mijn arm en been kloppen. Van de brandnetelbulten. Het ziet er niet uit, die bulten. Ben benieuwd hoe ik die zo snel mogelijk onzichtbaar krijg.

Categorie: levenstekens

05 September '05 - 22:25

verwend kreng

Mijn grootste angst toen B en ik 9 maanden geleden uit elkaar gingen was, ik zal het maar bekennen, dat ik de rest van mijn levensdagen alleen, thuis zou slijten. Ik zag visioenen van mezelf op de bank met de kat op schoot. Een tv gids had ik niet meer nodig want ik zou de hele programmering op alle zenders uit mijn hoofd kennen. Leuke kleren hoefde ik niet meer te kopen, ik zou toch de deur niet meer uitgaan. Op mijn eenendertigste was ik een oude vrijster geworden die zich alleen nog maar kon bekommeren over wat er in de straat gebeurde. Echt, dat dacht ik.
De eerste maand na onze breuk viel me alleszins mee. Iedereen nodigde me uit, ik moest er zelfs voor zorgen dat ik rustavonden inlaste. Mijn vriendinnen die getrouwd of samenwonend zijn, ontfermden zich wel over me. Het leek zelfs een soort 'help Kaat de winter door' project geworden. De ene keer at ik bij X, de andere avond bij Y en ik verdenk ze er zelfs van dat ze met elkaar bespraken wie me welke avond ging opvangen. Op m'n werk vertelde ik aan m'n leidinggevende dat het best goed met me ging en dat met name kwam omdat ik zulke fijne vrienden had. Het antwoord van haar zal ik nooit vergeten. "Vergeet je niet dat je zulke fijne vrienden hebt omdat jezelf ook zo'n leuk mens bent. Als je stom was geweest had niemand zich om je bekommert hoor?" Ik was ontroerd. Dat was echt de leukste conclusie die ik me maar kon bedenken.
Vandaag belde een vriend. "Kaat, we hebben elkaar al een tijdje niet gezien, zullen we even een datum prikken voor een etentje".
"Ja dat is goed. Wanneer kun je?"
Hij noemde een datum. Ik kon niet. Hij noemde nog twee data. Maar op beide dagen had ik al een programma. "Dit gaat niet werken Kaat, noem jij maar een dag waarop je kunt". Over anderhalve maand hebben we een afspraak. Niet omdat ik helemaal vol zat hoor, hij had ook nog wat verplichtingen, maar toch. Opeens bedacht ik me dat ik al twee weken non stop dingen heb. En als er niks in mijn agenda stond dan kwam er wel weer spontaan wat voorbij. Borrelavonden met logvriendinnen. Etentjes met oud collega's. Een biosje pakken met een vriendin. Een dinertje bij een bevriend paar met andere stellen.
"Sorry X", zei ik. "Ik heb het gewoon nog al druk met veel sociale dingen de laatste tijd".
"Geeft niks hoor. Ik begrijp het wel. Je bent gewoon een verwend kreng. Een verwend kreng met een grote bek zelfs. Maar je staat wel garant voor leuk gezelschap. En laatst toen je niet bij dat etentje was, hebben we je enorm gemist. We hebben het er zelfs nog over gehad dat we je misten. Steek dat maar in je achterzak".
Ik was even stil.
"Wat is er? Heb ik je beledigd?"
Nee, hij had me niet beledigd. Hij had me zojuist een heel groot compliment gegeven. Ik wil me er best mij neerleggen dat ik een verwend kreng ben. Kan ik mee leven. Vooral als ik weet dat mijn vrienden het verwende kreng niet willen missen.

Categorie: grappig

04 September '05 - 16:00

de meest briljante opmerking van de afgelopen tijd

Afgelopen vrijdag
Uur of een 's nachts
Locatie: Herengracht
Gezelschap: Linus, Caer en Life

Life: "Tjonge jonge jonge, wat een hoop blonde meisjes hier".
Ik: "Ja niet te geloven zeg. Wij vier donkerharige vrouwen vallen hier enorm uit de toon".
Life: "En ik moest net echt heel lang wachten bij de wc".
Ik: "Op al die blonde meisjes?"
Life: "Ja, maar die komen natuurlijk die wc binnen en denken: Wat kwam ik hier nou ook al weer doen?"

Sorry Life, ik citeer je even ongeneerd. Maar die opmerking was zo briljant, die mocht gewoon niet in het luchtledige verdwijnen!

Categorie: levenstekens

04 September '05 - 12:41

jongensmeisje 2

Dat ik een jongensmeisje ben, daar heb ik al vaker over geschreven. Ik heb altijd veel vriendjes gehad. Vriendjes, gewone vriendjes en homovriendjes. En ex-vriendjes, die spelen ook een belangrijke rol in mijn leven, want met de meesten heb ik nog heel goed contact. L, mijn kalverliefde, is bijvoorbeeld nog steeds een van mijn beste vrienden en zo heb ik er wel meer. Waaronder T waar ik gisteren mee ging eten. T was van mijn 22ste tot mijn 24ste mijn vriendje en bovendien woonde hij in mijn studentenhuis. Dus woonden we min of meer samen. Een heftige geheime verliefdheid ontwikkelde zich van een stormachtige romance in een diepe band. Tussen ons ging het op de meest rare manier uit die je je maar kan bedenken. We waren supergoede vrienden geworden, maar er was totaal geen sprake meer van verliefdheid. Die verliefdheid die aan het begin juist zo heftig aanwezig was geweest. Ik kwam op bezoek bij hem in Enschede, want daar woonde hij inmiddels. We zeiden iets tegen elkaar in de trant van 'volgens mij gaat het niet werken tussen ons', toen was het over en gingen we gezellig uit eten en drinken. En dat zijn we blijven doen.
Zo ook gisteravond. Er was alleen één klein probleempje; T heeft een maand geleden zijn relatie verbroken en was toch een beetje angstig dat we in het dorp Amsterdam bekenden (van haar) zouden tegenkomen. Bekenden die mij niet kennen. Bekenden die zouden denken: "Hij heeft een date!" Tja dat begrijp ik best. Je hebt geen zin om dat te gaan verklaren. Zij kunnen van een afstandje ook niet ruiken dat wij geen stelletje zijn, en we zien er natuurlijk ook best leuk uit stelletje. Dus toen hij voorstelde om naar een zoals hij dat noemt low profile kroeg te gaan, had ik daar geen bezwaren tegen. Ik had ook niet zo'n zin om de Groningse kliek tegen te komen en uit te moeten leggen, dat wij niet opeens na zeven jaar het licht hadden gezien en weer terug bij elkaar waren. Blijkbaar kun je als jongen en meisje niet normaal op stap zonder dat mensen daar dingen achter denken. Vaak genoeg heb ik moeten vertellen aan bekenden dat homovriend S niet mijn nieuwe vriend was en dat heterovriend S de beste vriend van ex B is en dat ik hem heb geërfd. Nee als je als twee vrienden gewoon wat zit te eten en je wordt ontdekt dan gaan de alarmbellen rinkelen. Whoehoe. Terwijl je toch echt gewoon vrienden met een man kunt zijn, zonder bijbedoelingen.
Zo zaten we gisteren in de low profile kroeg. Er was bijna niemand. De barman was erg enthousiast en wij mochten onze favoriete liedjes aanvragen. We bespraken het leven en de muziek. En toen gebeurde het dus weer. Er kwam een Gronings stelletje binnen. Groningers zijn net kakkerlakken, ze duiken op de meest rare plekken op. Echt, je kunt bijna nergens naar toe gaan zonder een bekende tegen te komen. Het stelletje zwaaide enthousiast naar ons. Ik herkende ze niet op het eerste gezicht, maar T legde uit wie ze waren en opeens wist ik het weer. Ben er niet van overtuigd dat ze dachten dat wij weer terug bij elkaar waren, maar je weet het nooit. Het is eigenlijk ook juist een beetje verdacht als je in een obscuur kroegje zit met z'n tweeën. Alsof je niet ontdekt wilt worden ondanks we niks te verbergen hadden.
Het is vermoeiend om met dat soort dingen rekening te moeten houden. En eigenlijk wil ik het ook helemaal niet. Laat de roddels maar komen, ik vind het prima. Ik weet zelf toch wel dat het niet zo is. En als bij bepaalde bekrompen zielen hun inlevingsvermogen op houdt bij de veronderstelling dat mannen en vrouwen als ze samen op stap zijn alleen maar een stel kunnen zijn. Prima. Dat is hun probleem. Hun gebrek aan fantasie of juist het overschot ervan, het is maar hoe je het bekijkt. Maar ik weet wel beter. Ik ben en blijf een jongensmeisje.

Categorie: levenstekens

03 September '05 - 12:11

Goede Tijden Slechte Tijden

Er is één ding wat mijn moeder niet mag doen waar mijn vader bij is. En dat is Goede Tijden Slechte Tijden kijken. Al sinds jaar en dag verdwijnt mijn moeder vlak voor achten naar boven. Want op de een of andere rare manier is het er ingeslopen; de zitkamertv is van mijn pap. En hij staat gewoon niet toe dat daar GTST op gekeken wordt. Vreemd maar waar. Niet dat je hem er bij wil hebben als je kijkt hoor. Echt, ik erger me dan dood. Want hij gaat er gewoon doorheen praten. Zit je net in een spannend moment zegt hij: "Man, wat is dit slecht. Die mensen kunnen echt niet acteren". Of: "Huh zitten die twee bejaarde broers er nou nog steeds in?"
Een tijdje geleden was ik thuis thuis. Het was vijf voor acht en mijn moeder maakte aanstalten om naar boven te gaan. "Ik ga Goede Tijden kijken, ga je mee?"
Nou kijk ik niet dagelijks, maar als ik thuis ben, zet ik het wel aan. En het heerlijke is dat je er meestal meteen weer in zit. Zo snel gaat die serie niet. Toen ik nog thuis woonde keek ik altijd met mijn mam. Dus als ik er nu ben houd ik die traditie in ere.
En mijn moeder vroeg dus of ik mee ging. Maar ik was opeens in een muitbui. "Waarom kijken we niet hier", stelde ik mijn moeder voor.
Mijn mam keek me aan met een blik alsof ik haar net had gevraagd samen in een stripclub te gaan werken. "Eh, nou omdat je vader hier het nieuws kijkt".
Ik keek mijn vader aan die heel erg knikte. "Ja dat weet ik wel. Maar jij mag toch ook wel een keer hier kijken? En ik ben er dus we zijn met z'n tweeën. Papa is alleen dus hij gaat maar naar boven".
Mama plofte weer neer op de bank. "Goed idee. Wij kijken hier M. Ga jij naar boven", zei ze met een opstandige blik in haar ogen.
Even keek mijn vader beduusd. En toen zei hij: "Weet je wat, ik kijk wel met jullie mee".
Jaaaa, dat wilden we ook weer niet. Dan zou hij er weer door heen gaan lullen en de boel verpesten. Maar ja, we konden nu ook niet opgeven en naar boven afdruipen. En dus zette ik de tv aan waar net de leader het beeld vulde.
De eerste drie minuten was het stil. Waarschijnlijk was hij nog in de ontkenningsfase of zo. Of hij was heel erg aan het bedenken wat er mis was gegaan. En toen begon het: "Hè, die oude vrouw was toch lesbisch?"
"Nee pap, dat is ze al jaren niet meer. Ze is tussendoor ook al getrouwd geweest met Dennis. Maar ondertussen verwekte ze ook nog een kind met Robert en Dennis en zij zijn nu ook uit elkaar. En Dennis heeft ook nog zijn geheugen verloren, dus hij wist dat niet meer". Ik zei het en besefte hoe belachelijk dat klonk.
"En die Jef dan? Die was toch zwerver?' Mijn vader haalde verhaallijnen duidelijk door elkaar. En mijn moeder siste: "Gewoon negeren Kaat, gewoon negeren". Maar in mijn hoofd liep Jefs levensverhaal en nu ik er zo over nadacht, was dat toch ook wel redelijk ongeloofwaardig.
"En waar is Linda dan? Linda was nog wel leuk", riep hij.
"Pap, Linda zit er al jaren niet meer in en komt ook nooit meer terug".
"Wat is er met haar gebeurd dan?"
"Ik denk niet dat je dat wilt weten".
Toen de eindtune ingezet werd, besefte ik dat ik helemaal niks van de aflevering had meegekregen. In die zin had mijn vader toch weer gewonnen.
De volgende dag las ik in de krant dat Babette van Veen alias Linda haar comeback gaat maken in GTST. Mijn pap mag zich gelukkig prijzen. Ik zal nooit meer muiten. Voortaan kan hij ongestoord het acht uur journaal beneden kijken.

Categorie: levenstekens

01 September '05 - 19:29

opa Max

"Oh, opa Max is er ook, even gedag zeggen", zei ik tegen m'n vader op het verjaardagsfeestje van m'n oom. Opa Max is helemaal niet mijn opa. Hij is de opa van mijn nichtjes en neven, maar ik noem hem ook altijd opa. Als kind vond ik het altijd een feestje op zich om naar hem toe te gaan. Een lieve oude man die alles wist over de natuur en daar heel boeiend over kon vertellen. Thuis had hij wel twintig verschillende vogels in een mega grote volière. Dat deed mij denken aan mijn Perzische opa die in Amerika woonde. Ook hij hield enorm van vogels.
"Hij is heel erg oud geworden Kaat. Volgens mij is hij geestelijk ook niet meer wat hij was, schrik dus niet als hij je niet herkend. Ik wilde hem net gedag zeggen maar hij gaf geen blijk van herkenning", antwoordde mijn vader.
Ik liep op opa Max af. Mijn vader had gelijk. Hij was verschrikkelijk oud geworden. Oud, fragiel en beverig. "Hallo", riep ik enthousiast. "Hoe gaat het met u?"
Hij keek me aan en dacht diep na. Ik kon duidelijk zien dat hij niet meer wist wie ik was. Na een paar tellen gaf hij me toch maar drie natte zoenen. "Heel goed meisje. En met jou?" Zijn hersens maakten overuren, dat konden zijn ogen niet verbloemen. Maar ik vond het te genant om te zeggen wie ik nou ook al weer was. We praatten even. Over koetjes en kalfjes. Een minuut of wat later werd ons gesprek onderbroken door een of andere vage bekende en ik besloot een praatje met mijn tante aan te knopen.
Het diner was een soort reünie. Mijn nicht uit Zwitserland was over en al mijn nichten en neven die verspreid door het land wonen en die ik dus maar eens in de zo veel tijd zie. Ik zat aan de kindertafel. We zijn natuurlijk allemaal al lang geen kinderen meer. Sommigen van ons hebben zelfs zelf kinderen, maar zo lang er nog ouders en opa's en oma's bij zijn, blijven wij de kinderen.
Halverwege de avond werd er op m'n schouder geklopt. Ik draaide me om en daar stond hij, opa Max. "Kaat, lief meisje. Wij hebben elkaar vandaag nog helemaal geen gedag gezegd!"
In een reflex zei ik: "Jawel hoor opa Max. Aan het begin van de avond".
"Nee hoor", zei hij pinnig. "Dat zou ik echt nog wel weten".
Ik stond op en gaf hem drie zoenen. Vervolgens begonnen we ongeveer hetzelfde gesprek als we aan het begin van de avond ook al hadden gehad.
We hadden elkaar natuurlijk wel gewoon gedag gezegd. Ik ben niet gek of zo. Maar wat moest ik dan? Een oude man zich rot laten voelen dat zijn hersens hem in de steek laten. Dat vertik ik. Dan maar doen alsof ik wel gek ben en de schijn ophouden.
Midden in het gesprek zei hij opeens: "Hé, daar is je vader. Die heb ik ook nog geen gedag gezegd. Snel even doen hoor". En weg was hij.
Toen de avond op zijn einde liep en iedereen elkaar gedag stond te zoenen, ging ik naar opa Max. "Dag opa Max. Tot snel hè?" Hij keek me even aan, fronste zijn wenkbrauwen en keek naar beneden. "Dag mevrouw", mompelde hij. "Tot ziens en een goede reis naar huis". Hij herkende me niet meer. Ik sloeg mij armen om hem heen, omhelsde hem stevig en gaf hem drie kussen. "Dag lieve opa. Tot ziens. Veel liefs aan uw vogeltjes", zei ik zachtjes. Hij omhelsde mij ook. "Dag lief meisje", fluisterde hij. En zo stonden we daar. Elkaar omhelsend. Ik wilde hem eigenlijk niet meer los laten. Omdat ik zeker wist, dat ik hem nooit meer ging zien.