Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 Juli '05 - 17:13

het Jiddische meisje dat de bloemen niet wilde

Zaterdag op de Albert Cuyp:
Bij mijn favoriete bloemenman leg ik drie bossen bloemen op de balie. (Balie, balie, op de markt heet zoiets toch geen balie? Ja dat weet ik, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen.) Een bos gladiolen, twee dezelfde bossen lelies omdat die twee voor de prijs van een zijn.
"Dat was het", vraagt de bloemenman.
"Ja, dat was het", zeg ik.
"Pak nog maar zo'n bosje lelies. Die krijg je gratis van me omdat je je bestelling vandaag in een keer goed zei".
Ik lach. "Het is wel blijven hangen hè van papegaaienbloemen?"
"Meid, je moest eens weten. Ik vertel het op elke verjaardag".
Ik lach weer. "Heel aardig van je, van de lelies. Maar ik hoef ze niet. Heb er geen plaats voor en dat vind ik zonde".
Verbaasd kijkt hij me aan. "Je moet ze niet?"
"Nee dank je". Ik heb er namelijk echt geen plaats voor en ik weet zo een, twee, drie niemand aan wie ik ze cadeau kan geven.
"Geef een ik Jiddisch meisje een keer wat gratis", antwoordt hij lachend en wijzend op m'n davidster. "Hoeft ze het niet. Dat heb ik in dertig jaar Cuyp nog nooit meegemaakt".
Van de bloemenman kan ik de grap hebben, maar het gebulder van de andere klanten om mij heen, kan ik niet waarderen.

Categorie: levenstekens

29 Juli '05 - 18:35

onverwacht nachtelijk bezoek

Het is midden in de nacht. Bojangles staat op mijn buik geluiden te maken. Ik word er wakker van. "Jangles, rot op, het is nog geen ochtend, je krijgt nog geen eten. Het is verdomme half drie", roep ik terwijl ik met veel moeite de cijfers van mijn wekker bekijk. Opeens besef ik dat hij wel eens ziek zou kunnen zijn en doe het licht aan. Hij ziet er niet ziek uit, maar loopt nu zenuwachtig rondjes op het bed. En dan....hoor ik het ook. Er wordt aan mijn voordeur gerommeld. Jaiks, wat is dit nu weer? Verschillende opties flitsen door mijn brein.
'B, het is B' .
'Nee dat kan niet. Die heeft hier gegeten maar ging thuis slapen'.
'Maar misschien is hij nog wat gaan drinken met S en heeft hij toen besloten dat hij hier ging slapen'.
'Maar hij heeft toch geen sleutel meer?'
'S, misschien is het S wel. Hij heeft wel een sleutel en misschien is er wat gebeurd'.
'Nee dan zou hij wel even aanbellen'.
E en de buurvrouw, beiden ook in het bezit van een sleutel, zouden ook eerst aanbellen. Die vielen ook af.
En m'n onderbuurmeisje is net verhuisd. En de bovenburen heb ik al weken niet horen stampen, dus die zullen wel op vakantie zijn. Of ze liggen dood in hun huis, maar dan was ik het met deze hitte wel eens gaan ruiken.
'Hè shit. Wat moet ik hier nou weer mee', vraag ik mezelf af. Twijfelend loop ik naar de voordeur en gris in het voorbijgaan mijn sleutel van tafel. Snel steek ik hem in het slot. Want als diegene die aan mijn deur loopt te klooien ook een sleutel heeft, krijgt hij de deur zo ten minste niet meer open. Een seconde nadat ik dat heb gedaan, hoor ik vanachter de deur: "Huh, is er iemand thuis?" Ik aarzel of terug moet praten. Vooral omdat ik de stem niet herken. Toch doe ik het maar. Ik roep boos: "Ja, er is iemand thuis en nu oprotten anders bel ik de politie!" "Politie, politie. M, doe de deur open. Ik ben het". 'Huh', hij kent mijn bovenbuurmeisje. "Ik ben M niet. M woont hierboven", roep ik terug. "Oh is dat het, ik dacht al. De sleutel past niet. Sorry, ik ga al".
Vervolgens lig ik nog uren wakker. Ik hoor gerommel en gestommel boven en ik pieker er over. De stem was namelijk niet van mijn bovenbuurjongen. 'Zou M een minnaar hebben?' Ik moet er om lachen. Degelijke M. Een minnaar. Haha.
Vanochtend ben ik het incident al bijna vergeten. Totdat ik mijn deur uitstap en er een briefje ligt. Ik lees het briefje.
Sorry dat ik aan je deur heb lopen prutsen vannacht. Ik ben de neef van M en ik had vannacht een feest in Amsterdam. Omdat M op vakantie is, heeft ze me haar sleutel gegeven zodat ik hier kon slapen. Ik had me alleen in de voordeur vergist. Nogmaals sorry. Groeten, X
Ik vind mijn bovenbuurmeisje helemaal niet aardig, maar moet opeens aan dit logje denken. Toen kwam haar neefje namelijk ook onverwacht 's nachts langs. Opeens ben ik heel benieuwd hoe hij er uit ziet. Wat heb ik een spijt dat ik de deur niet even heb opengedaan.

Categorie: levenstekens

28 Juli '05 - 19:21

Paradise by the f*cking Dashboardlight

Ken je dat? Dat je muziek té vaak gehoord hebt? Dat je er helemaal kriegelig van wordt terwijl je het vroeger toch echt leuke nummers vond? Ik ken het wel. Heel erg zelfs. Ik krijg echt koude rillingen van sommige muziek. Gewoon omdat het te vaak gedraaid wordt op de radio of dat ik het te vaak op foute feestjes gehoord heb. Music was my first love bijvoorbeeld. Wat een rotnummer. Vooral met dat dramatische gezeur aan het begin. De meeste dromen zijn bedrog, don't get my started. Heb je even voor mij, nee zeg, brrrr. Alles goed en aardig, maar met deze nummers vind ik het niet zo erg. Die komen toch niet in mijn cd-verzameling voor. Of ze liggen ergens op de tweede rij zich nutteloos te maken op een of ander obscuur verzamelcd'tje. Fine by me. Die ene keer dat ik ze sporadisch op de radio of een feestje hoor, dat overleef ik wel. Ik vind het pas echt erg als het een cd is die eerst nog leuk pronkte in mijn collectie. Gisteravond zette ik Keane op en ik kreeg spontaan koude rillingen. Keane, de cd waar ik zo blij van werd. Verdomme Keane, vermoordt door de 538-en, Yorin FM-en en 3FM-en van deze wereld. Snel haalde ik hem uit de cd speler en wisselde de cd voor Anouk met Hotel New York. De eerste tonen van Girl klonken en ik kreeg braakneigingen. Ook al verkracht doordat het echt te vaak gedraaid is. Snel duwde ik Nusrat Fateh Ali Khan in de installatie. Die had ik toch al heel lang niet meer geluisterd en hiervan weet ik zeker dat ik hem nooit maar dan ook nooit op de radio ga horen. Tevreden deed ik mijn afwas met Pakistaanse klanken op de achtergrond.
Vandaag hoorde ik op de radio Girl en Somewhere Only We Know meteen achter elkaar. Gatverdamme. Hebben die dj's dan totaal geen eigen inbreng meer? Ik draaide de knop om naar een of andere vage zender. Maar daar werd net Paradise by the Dashboardlight ingestart. En als ik van een nummer een overdosis gehad heb, dan is het Paradise by the f*cking Dashboardlight wel. "Mag er een cd op", piepte ik tegen mijn collega's. "Prima hoor", zei M. "Ik word ook ziek van de radio". Helaas lag er alleen een Hitzone cd in de kast. "Laat maar", riepen we in koor. De rest van de middag was het stil. Morgen nemen we allemaal een cd mee waarvan we denken dat niemand anders die muziek kent. Ik ben benieuwd.

Categorie: levenstekens

25 Juli '05 - 19:15

Zomergasten

We hadden het over Zomergasten gisteravond. Ik biechtte op dat ik als ik dit programma kijk, altijd bezig ben met fragmenten uit te zoeken die ik zelf graag zou willen zien. Stiekem omdat ik natuurlijk hoop ooit uitgenodigd te worden. En vooral omdat ik dan een of andere beroemdheid ben of zo. Waar ik beroemd mee ga worden? Al sla je me dood, maar mijn middelbare schoolvriendinnetje herinnerde me er laatst aan dat ik dit altijd al riep. En dat ik overal altijd mijn handtekening op zette, zodat al mijn vrienden die alvast hadden voor het geval ik echt bekend zou worden en geen contact meer met mijn oude vriendjes zou hebben. Het zit dus diep.
Maar goed, Zomergasten, want daar hadden we het over. Zomergasten is natuurlijk zowiezo al een geweldig programma, ook al is de presentator niet altijd je - van - het. Nooit zal ik vergeten dat Raoul Heertje tegen Adriaan van Dis zei: "Ik had zo gehoopt dat je zou zeggen dat ik Adriaan mocht zeggen?" "Hoezo", vroeg Adriaan verbaasd. "Nou, dan had ik gezegd dat jij wel Bassie mocht zeggen". De fragmenten die Kader Abdollah uitzocht ontroerden me. Harry Mulisch zette me aan het denken. Tijs Goldschmitt en Hafid Bouazza waren echt geweldig. Waarom wordt in plaats van al die pulp in de zomer niet gewoon elke avond een gedeelte van dit programma herhaald op drie? Dat is beter voor de kijkcijfers dan al die troep waar ze ons nu mee opzadelen. En ik heb behoorlijk veel gasten niet gezien of anderen zou ik zo graag nog een keer willen zien. Zomergasten is mooie tv en het is jammer dat er niet meer van dit soort tv wordt gemaakt.

Mijn lijstje is trouwens:
- de Film van Ome Willem. En dan graag de aflevering waar ik zelf bij aanwezig was als een van de tien Roodkapjes.
- Silas. Dat vond ik toch zo'n geweldige jeugdserie.
- De begrafenis van Rabin. En dan het fragment dat zijn kleindochter sprak. Zo mooi en zo echt tussen al dat gezwets van de wereldleiders.
- De uitzending RTL Boulevard die onderbroken werd omdat Pim Fortuin vermoord was.
- Pim Fortuin die tegen Wouke Scherrenburg zei: "Och mens, ga toch koken".
- Iets van Oliver Sachs.
- De begrafenis van prinses Diana, die heb ik namelijk gemist.
- Maxima die over W-A zei: "Hij was een beetje dom".
- De rondgang door de grachten van het Nederlands Elftal na het gewonnen EK in 1988.
- De commentator die bij de Olympische Winterspelen tijdens de biathlon zei, toen een Duitser het goud pakte: "Ja, dat kunnen die moffen wel, schieten en dan hard weglopen".
- Het afscheidsconcert van Hazes. En dan vooral het stukje dat de camera op Wendy van Dijk inzoomde toen Xander de Buisonje zong: "Zij gelooft in mij".
- Iets van Desmond Morris.

En ga zo maar door. Ik moet natuurlijk niet alles gaan verklappen. Want straks zit ik echt bij Zomergasten en dan weten jullie al precies wat er komt.

Categorie: levenstekens

24 Juli '05 - 13:46

Kaat alias Carrie

Sex and the City was altijd mijn favoriete tv serie. Ik kon enorm genieten van de vier dames van boven de dertig, allemaal vrijgezel en daar redelijk happy mee. Om over de kleren maar te zwijgen, oeh de kleren. Wat een topstyliste hadden ze bij die serie zeg!
Nou moet ik zeggen dat mijn vriendinnen altijd wel een hoog SATC gehalte hadden. Als we afspraken dan gingen de gesprekken vaak over sex, iedereen had een goede baan en de meesten waren op zoek naar de perfecte partner zonder al te veel van hun eigen onafhankelijkheid in te leveren. Maar nu, een aantal jaren later, hebben de meesten van mijn vriendinnen hun ware jacob gevonden. Ze zijn getrouwd, wonen samen, hebben een kind, of zijn zwanger. En hoe je het wendt of keert, hoe graag ze ook zouden willen, lekker een avond borrelen in een leuke club dat gaat niet meer zonder slag of stoot. Af en toe kan ik daar flink van balen, want juist nu ik weer vrijgezel ben, hebben mijn vriendinnen hun vastigheid gevonden. Gelukkig ben je nooit te oud om nieuwe vrienden te maken. Via het loggen bijvoorbeeld, maakte ik behoorlijk wat vriendinnen. En ik kwam zelfs oude kennissen tegen, zoals Saskia. Via Sas leerde ik Victoria en Caer weer kennen en ook dat klikte. Sas en ik hebben al behoorlijk vaak afgesproken. Spontaan ook. Zo van: "Hey, wat doe jij vanavond?" En voor ik het wist zaten we weer te lang in een of andere kroeg biertjes te drinken en het leven te bespreken. Heerlijk! Vanmiddag hebben we afgesproken met de andere dames. We gaan in een hippe nieuwe club borrelen en daarna eten. Het wordt dus gegarandeerd een leuke dag.
En nu ik hier dus achter de pc m'n column zit te tikken met m'n designertopje uit de VS aan. Happily single met een goede baan en leuke, gelukkige single vriendinnen van dertig jaar en ouder met goede banen en een hoop gespreksstof, bedenk ik me opeens dat ik toch een soort van Carrie geworden ben. Momenteel voldoe ik aan alle eisen, ik ben zelfs Joods, haha! Ik wil best een paar jaar Carrie zijn. Prima. Als ik over een tijdje mijn eigen Mr Big maar vind.

Categorie: levenstekens

23 Juli '05 - 12:57

Plasma

Gisteren was ik met de ex en vriend S in de Mediamarkt. Mijn tv is nog al een gammel ding en ik wilde een nieuwe. 'Een platte', meldde ik B en S. Tja en als er electronica gekocht moet worden, dan moet dat toch echt met B en S, want ik heb er de ballen verstand van. Gelukkig wilden ze wel mee. "Voor 250 euro heb ik toch wel een platte", vroeg ik in de auto. "Uh nee, Kaat. Voor dat geld heb je geen platte", antwoordden ze. Dat was wel even een tegenvaller, want ik was er echt van overtuigd dat we de laatste keer dat we in de Mediamarkt waren een platte hadden gezien voor 250 euries. In de electronicawinkel aangekomen, liep ik meteen naar de tv's. "Zie je nou wel. Er zijn best platte voor 250 euro", riep ik enthousiast. B en S fronsten hun wenkbrauwen. "Ooooooooh bedoel je er zo een. Wij dachten dat je een plasmascherm bedoelde". De teleurstelling droop van hun gezichten. Ik bedoelde geen plasma. Mijn antieke tv, die nog net niet zwart-wit is, heeft nog een bol schermpje en ik vond een tv met een plat scherm al heel wat. "Kaat, met een tv doe je heel lang en als je er nu een koopt, moet je toch echt een plasma kopen", vertelden de mannen me. Tja en ik kon de mannen natuurlijk niet teleurstellen. En ja, als je tussen al die tv's staat dan ziet zo'n plasma er ook behoorlijk sexy uit. En de beeldkwaliteit is natuurlijk ook veeeeeel beter. En die andere tv's zien er dan ook heel erg vorige eeuw uit. Dus een plasmatv moest het worden. En zo gebeurde het dat ik meer dan twee keer zo veel geld uit gaf als ik van plan was geweest. Maar ja, als ik uitreken hoe lang ik er mee ga doen, dan valt het best mee. Gelukkig wist B me nog wel te overtuigen dat ik de - in - mijn - ogen - toch - heel - goedkope - Dyson - stofzuiger echt niet nodig had. Hoewel ik er wel heel zeker van was dat ik met zo'n mooie stofzuiger veel vaker zou stofzuigen. "Leg dat geld maar bij je tv. Je hebt nog een stofzuiger die het goed doet". Daar zat wel wat in. En zo rekende ik de tv af en reden we naar huis. Enthousiast installeerde de mannen meteen m'n tv en de kanalen. En ik moet zeggen; hij is wel heel erg mooi. Het is echt een kunsstukje in de kamer. En ik ben er ook best trots op. Die stofzuiger komt over een paar maanden wel.

Update 24 juli: Ik schreef al dat ik niks van electronica wist. Nou dat blijkt maar weer haha. Mijn tv is helemaal geen plasma tv maar heeft een lcd scherm. En vanaf nu geef ik het op. Dingen met stekkers daar ga ik me niet meer in verdiepen, ik koop ze wel op advies van anderen en daar laat ik het dan maar bij.

Categorie: levenstekens

22 Juli '05 - 10:32

jong

Ik ben 31. Maar zo zie ik er niet uit. Ik heb het er al vaker over gehad, dat weet ik, maar gisteren kreeg ik toevallig drie keer te horen dat mensen dachten dat ik 25 was. Drie keer, maar niet tegelijk. En dat voelt toch wel heel lekker. Goed, ik ben klein en kleine mensen lijken ook altijd jonger, maar ik ben ook nog vrij rimpelloos. Lachrimpeltjes krijg ik wel, maar die vind ik wel grappig.
Gisteravond dook ik met mijn oud collega's nog de kroeg in. Dat ik me dag ervoor niet zo lekker voelde, was ik compleet vergeten. De roes van een mooie avond waar alleen nog maar de gezelligheid telt.
In het nachtcafé werd ik aangesproken door een jongen. Ik stond een tijdje met hem te praten, toen ex collega Y besloot dat ik terug moest komen. De jongen had net verteld waar hij gestudeerd had en het toeval wilde dat Y daar ook had gestudeerd. "Hé Y, dit is X en die komt ook uit Rotterdam", zei ik. "Grappig", antwoordde Y. "Wanneer ben je aangekomen?" "2000", antwoordde de jongen. Y keek me aan en begon keihard te lachen. "2000 Kaat, 2000". "Jaha, ik hoor het, 2000", snauwde ik hem toe. Ik schrok er behoorlijk van, van dat 2000. De jongen keek nu een beetje argwanend. "Wat is er mis met 2000", vroeg hij bozig. "Nou", antwoordde Y. "Kaat is uit 1993. Hahahahaha". De jongen keek me aan. "Echt niet". Ik keek omhoog, het was namelijk ook een lange jongen, en antwoordde timide: "Echt wel". "Veels te oud voor jou dus", zei Y terwijl hij me richting bar waar de anderen stonden sleurde. Ik zwaaide nog even naar de jongen die met een verbaasde blik in zijn ogen terugkeek en zich toen omdraaide om naar zijn vrienden te lopen.
Ik had absoluut niet de intentie om iemand te gaan versieren gisteravond. Om je heel eerlijk te zijn, ik heb al maanden niet de intentie om iemand te gaan versieren. Toch kan praten altijd en je weet het nooit? Van het een kan het ander komen. Ik wil ook wel weer eens verliefd worden. Maar niet op een jongen van 23, 24 jaar oud. Dat is echt te jong. Veels te jong.

Categorie: levenstekens

20 Juli '05 - 16:20

Ziehiek

Okay, okay, ik had zaterdagavond natuurlijk een trui of vest mee moeten nemen. Zo warm was het 's avonds niet op de boot buiten. Mijn huisgenoot zei het nog: "Kaat heb je het niet koud in je t-shirtje, je hebt helemaal kippevel". Hij zei dit terwijl hij naar m'n borsten keek en waarschijnlijk 'je hebt harde tepels' bedoelde, maar goed, ik dwaal af. Ik had het koud dus. En ik had niks warmers bij me. En ik heb weinig slaap gehad het afgelopen weekend. Ook zullen alle zieke kamergenoten op m'n werk de laatste tijd wel geholpen hebben. Want gisterochtend werd ik wakker met keelpijn. Keelpijn is klote. Vooral als je aan het eind van de middag een presentatie van zakenrelaties hebt, met daarna een etentje. Buiten. Terwijl ik het al zo koud had. En ik niet zo veel zin had om mijn jas aan te trekken terwijl iedereen in leuke topjes rondliep. Gelukkig ging collega S vroeg naar huis en had ik een excuus om ook te vertrekken. Op de fiets naar huis leek het of ik Lance Armstrong was die net de moeilijkste touretappe aflegde. Thuisgekomen had ik moeite twee trappen te beklimmen. En toen ik badend van het zweet op bed plofte om mijn koorts op te nemen gaf de thermometer aan waar ik al bang voor was. Koorts! Fuckeduck.
Het is niet zo erg om ziek te zijn als het een klein griepje betreft. Maar het is wel erg als je altijd ziek wordt als er iets leuks op stapel staat. En dat heb ik dus. 'Ze overdrijft', denk je nu misschien. Echt niet, kan ik je vertellen. Mijn leven telt een opeenhoping van ziekte aanvallen vlak voor dingen waar ik naar uit gekeken had. Geelzucht tijdens zesdeklaskamp op de lagere school. Griep terwijl we net uitgenodigd waren om het toneelstuk waar ik een van de hoofdrollen in speelde op een groot festival op te voeren. Angina toen we met de middelbare school een weekend gingen skieën. CMV vlak voor een reisje naar Londen. En ga zo maar door. Het is echt niet leuk meer. 'En nu? Wat is er nu dan', hoor ik je denken. Nou, morgen heb ik een presentatie van het bedrijf waar ik een paar maanden geleden nog voor werkte. Met aansluitend het feest van het jaar. Eten, lekkere drankjes, leuke optredens. Enfin, iets wat ik niet wil missen. Elk jaar moest ik naar de presentatie, maar elk jaar moest ik me ook inhouden omdat we het feest voor onze klanten gaven. We moesten zo veel mogelijk klanten opzoeken, kijken of de klanten het naar hun zin hadden en als dat niet zo leek te zijn, de klanten mee op sleeptouw nemen en vooral, ja vooral, niet te veel drinken. Op zich niet zo'n ramp, op het kleine puntje na, dat de klanten na een paar uur wel te veel hadden gedronken en het lang niet zo leuk is als je niet mee kunt doen. Je kent het misschien wel. En nu ben ik zelf eindelijk klant....word ik ziek! Maar ik ga me niet laten kennen hoor. Ik ziek vandaag nog even goed uit. Eet tien kiwi's en drink liters sinasappelsap. Ik stoom, snotter en zweet me ongans. En vanavond duik ik vroeg m'n bed in (dat bed waar ik de hele dag al een abonnement op heb) met een citrosannetje in m'n mik om morgen weer kerngezond op te staan. Niks geen hoestbuien, verstopte neus, zere keel, warme ogen, opvliegers of andere soorten ongein meer. Ik ga alvast m'n kleren uitzoeken voor morgen. Ja daar ga ik me vast beter van voelen. En voor de zekerheid neem ik wel m'n gele pashmina mee. Want koud ga ik het niet meer hebben. Ik heb veels te veel leuke dingen de komende weken.

Categorie: levenstekens

19 Juli '05 - 21:03

mijn Davidster

Sinds Los Angeles draag ik mijn Davidster weer om m'n nek. Een gouden met een robijntje onderaan. Mijn moeder heeft hem op haar achtiende van haar ouders gekregen en gaf hem op mijn achtiende aan mij. Vroeger droeg ik hem bijna altijd tot een jaar of twee geleden. Ik voelde me gewoon niet meer prettig met Mageen David. Als kind had ik er ook een om en toen vroegen mensen wel eens of ik lid van de Tros was of fan van Ajax. Dat was nog wel prima. Ik lachtte er om en ging door met m'n leven. Maar een paar jaar geleden begon ik me min of meer bedreigd te voelen. Ik zat bijvoorbeeld een keer in de tram en een Marokkaanse jongen keek me vies aan. Toen hij uitstapte siste hij me toe: "Hamas, al de Joden aan het gas". Hij zei het trouwens met een behoorlijk accent, maar Hamas, Joden en Gas kon ik goed verstaan. Ik wilde wat terugzeggen maar mijn hele lichaam inclusief mond bevroor. Een paar tellen later had ik mezelf weer bij elkaar geraapt maar toen waren de deuren al dicht en de tram reed weg. Een week of wat later keken een paar meisjes met hoofddoekjes me erg vuil aan in de Kalverstraat. Ze stootten elkaar aan en wezen naar m'n ketting. Ik liep door maar merkte dat ze omgedraaid waren, achter me aan liepen en hard over me praatten. Het incident van de tram in mijn achterhoofd en me toch wel redelijk veilig voelend in een volle Kalverstraat, deed me abrupt stoppen. "Is er wat", vroeg ik beleefd. De tactiek werkte, ze schrokken en wisten niks terug te zeggen. Ik was tevreden maar eenmaal thuis besloot ik m'n toch wel opzichtige ster af te doen. Ik probeerde het nog even met versierde Davidsterretjes die minder opvielen, maar op een gegeven moment verving ik die voor een turquoise steen.
In Los Angeles vertelde een vriendin van mijn nicht me dat zij dacht dat je als Jood niet meer in Europa moest willen wonen. Te veel antisemitisme. Te veel bedreigingen. Ik dacht er over na. Het aantal meldingen van antisemitisme is inderdaad toegenomen. Maar hier niet meer wonen vanwege mijn Joods zijn, dat nooit! Wat me wel verontrust is dat het discrimineren van Joden nu door de andere Semieten gebeurd, want Marokkanen zijn ook Semieten. En juist zij zouden als minderheidsgroepering een andere minderheid moeten respecteren. Ik ben ooit in Marokko geweest en daar leefden de Joden toch vroeger min of meer in vrede met de Moslims. Maar vroeger is geweest en het heden heeft Israël. En de lager geschoolde Marokkaan die zich totaal niet heeft ingelezen in de situatie daar, kan Israël en Joden niet uit elkaar trekken. Heel jammer vind ik dat. Vooral omdat er behoorlijk veel Joden in Nederland zijn die niet volkomen achter de situatie staan. Joden zoals ik.
In het vliegtuig speelde ik met mijn ketting. 'Zal ik hem weer afdoen', dacht ik. 'Wel potjandozie, ik doe hem toch niet af. Ik zal hem dragen verdomme. Ik ben er toch trots op dat ik Joods ben en ik ga mijn Joods zijn toch niet in een la stoppen? Als ik commentaar krijg dan krijgen ze commentaar terug. Misschien kan ik zelfs nog iemand van gedachten laten veranderen. En als je één iemand iemand wat kan leren, dan heeft dat al effect gehad'. En voor die ene imitatie Hofstadgroep Moslim die niks wil leren, Allah is ook mijn god. Want God, Allah en de onze wiens naam we niet mogen uitspreken, zijn één pot nat.

Categorie: levenstekens

18 Juli '05 - 19:29

intuïtie

De laatste tijd laat mijn intuïtie me in de steek. En dat vind ik niet fijn. Voorheen leerde ik iemand kennen en dan wist ik het eigenlijk meteen. Ik vind degene aardig, ik vind degene stom, ik vind degene intelligent, ik vind degene dom, ik vind degene betrouwbaar of ik vind degene gek. En er zijn natuurlijk nog meer opties, maar de laatste daar gaat dit logje eigenlijk over. Want de afgelopen tijd heb ik toch een paar gekken leren kennen. En ik had het niet eens door! Zorgwekkend, niet?
X heb ik zelfs nog lopen promoten bij vrienden die haar stom vonden. Zo van: "Neeeeee, ze is gewoon een beetje apart, maar ze is heel aardig en grappig". Mijn vrienden fronstten hun wenkbrauwen, maar ik hield vol. Ik had m'n intuïtie toch en die liet me toch nooit alleen. Nou mooi wel dus. Het meisje bleek een heks. Een echte backstabber. Terwijl ik haar toch elke keer weer mee op sleeptouw nam, haar mijn gevoel vertelde en naar haar luisterde. Ik kreeg genoeg signalen door, maar pas achteraf wist ik ze te ontcijferen. Ik ben blij dat ik er achter gekomen ben, maar toch?
De andere zogenaamde vriendin Y leek mijn grootste fan te zijn. Alleen daarover al had ik eigenlijk iet wat achterdochtig moeten worden. Ik wist dat ze labielig was. Maar ik vond haar leuk, kon met haar praten en negeerde mensen die met grote waarschuwingsborden langs mijn levenspad stonden. Ik vertrouwde haar, vertelde haar dingen die ik anderen niet vertelde en pats, boem, toen kwam ik er achter. Knettergek. Loco. Achter m'n rug haalde ze me naar beneden. Zei ze stomme dingen over me. Mevrouw leeft in een schijnwereld en verzint dingen die ze mee maakt en die mensen zogenaamd tegen haar gezegd hebben om zichzelf op te hemelen. Complete fantasieverhalen. En ik kan daar even niet meer tegen.
Ik heb net wat te veel van dat soort mensen willen helpen in m'n leven. Mensen waar ik wel vantevoren van wist dat ze raar waren. Mensen waarbij mijn intuïtie me niet i n de steek liet. Ik wist dat ze raar waren, maar ik vond ze zielig. Mensen waar ik veel energie in stak en waar het uiteindelijk toch niet mee werkte. Eindelijk word ik de laatste tijd een beetje verstandig en besef ik dat dat geen zin heeft. Dat ik maar beter niet meer kan bellen en het moet laten gaan. Dat het wel prima is als ik ze tegenkom op een borrel of zo maar dat het daar dan bij moet blijven. Eindelijk zag ik in dat ik niet de hele wereld kan helpen en niet met iedereen vrienden kan zijn. Kom ik weer twee weirdo's tegen! Maar nu was ik resoluut en verbrak ik meteen alle banden. "Niet twijfelen, nee doen", zei het kleine beetje intuïtie wat er nog over was. En wat kreeg dat kleine beetje gelijk zeg. Want mijn normale vrienden die ik niks verteld had, komen er nu een voor een achter. Een voor een zeggen ze: "Tsjonge jonge, is het jou wel eens opgevallen dat Y niet helemaal spoort". Of, "K, ik vind X toch echt een beetje raar hoor. Heb jij dat ook? Jij vond haar toch zo leuk"
Mijn intuïtie is dan misschien niet meer zo snel als vroeger, hij werkt toch nog wel. En als voortaan bepaalde goede vrienden vertellen dat iemand niet zo leuk is als ik diegene vind, dan ga ik beter naar hun intuïtie luisteren. Want samen komen onze intuïties er wel.

Categorie: levenstekens

17 Juli '05 - 16:13

studententijd

Gisteren ging ik naar het lustrum van mijn studentenvereniging. Ik was al anderhalf jaar niet meer in Groningen geweest en de vorige keer at ik niet met mijn huis maar met mijn jaar. Gisteravond zat ik aan tafel met mijn huisgenoten van die tijd, de mensen die voor mij in het huis hadden gewoond, een hele generatie die er na mij woonde en ook al weg is en de recente huisgenoten. De taxichauffeur die ons naar de locatie had gebracht, vroeg aan ons wanneer wij in Groningen studeerden. "Ongeveer tien jaar geleden", antwoordden we. Hij zuchte en begon te vertellen: "Toen was alles anders hoor. Nu heb ik doordeweeks geen ritjes meer om zeven uur 's ochtends met dronken studenten. Jullie waren echte feestbeesten, nu zitten ze alleen nog maar op de UB".
Aan tafel bespraken we de huidige situatie. Toen ik ontgroend werd, zaten er in de ontgroeningscommissie zevende en achtstejaars mensen, nu zijn ze derde of vierdejaars. We vertelden de verhalen van vroeger. De spontane avonden op de kroeg, om zeven uur nog tosti's eten in de Cinema Bar en pas om tien uur thuis komen. De marktkooplui die op de grote markt hun stalletjes al opbouwden als wij de kroeg uit kwamen rollen. De donderdagavonden in het Fust of het Vaatje. Met grote ogen luisterden ze naar onze verhalen. "Alles is veranderd", zei Q. "Studentenhuizen worden opgeheven omdat ze opeens acht nieuwe huisgenoten moeten vragen omdat iedereen binnen vier jaar weg wil zijn. En als je doordeweeks een avond flink los wilt gaan, ben je vaak een van de weinigen in een kroeg".
Studeren, studeren, studeren, dat is waar het nu om gaat. En dat vind ik jammer. Heel jammer zelfs. Want mijn huisgenoten en ik kwamen toch wel tot de conclusie dat meer dan vijftig procent van wat we tijdens onze studies hebben geleerd, niet uit de boeken kwam. Nevenactiviteiten zijn net zo belangrijk. Ik heb mijn studie uiteindelijk niet afgemaakt, maar heb toch echt het meest gehad aan het jaar dat ik het congres voor mijn faculteit organiseerde. Om nog niet eens te spreken over alle mensen die ik heb leren kennen tijdens de stapavonden en waar ik nu in mijn werkende leven nog vaak wat aan heb.
Vanochtend kwam ik om zes uur naar buiten. Het was al helemaal licht. Het taxibusje reed ons naar het centrum. Een meisje in het busje vertelde dat ze de hele avond spa rood had gedronken omdat ze vandaag toch echt nog even wilde studeren voor haar herren in augustus. De Martinitoren lachtte me tegemoet en het viel me op dat het zo rustig was op straat. Ik had best wat van de ruggegraat van het meisje willen hebben. Dan had ik mijn studie misschien wel afgemaakt, maar ik had het meisje ook graag wat van mij willen geven. Dat ze gewoon van dit soort feesten moet genieten en ze maximaal moet beleven. Het volgende lustrum is pas over vijf jaar.

Categorie: levenstekens

16 Juli '05 - 14:27

van ons

B en ik zijn uit elkaar. Zeven maanden al weer. In die zeven maanden is er veel gebeurd. Te veel eigenlijk. We wilden elkaar zien, we wilden elkaar nooit meer zien. We hielden van elkaar, we haatten elkaar. Emoties wisselden elkaar af. Pas sinds een anderhalve maand, hebben we eigenlijk weer een stabiele relatie. Dat wil zeggen; we hebben geen relatie en we weten waar de grenzen liggen. Een echte relatie zal het nooit meer worden, maar zonder elkaar kunnen we ook niet. We houden immens veel van elkaar, ik ken hem door en door en hij mij ook en we hebben het gezellig. Maar als we weer wat zouden beginnen dan weten we ook dat dat toch niet werkt.
We bespreken onze toekomst en wat we van toekomstige partners willen. En als er wat is gebeurd dan bel ik hem als eerste en hij mij ook.
En toch weet ik dat alles ooit anders wordt. Want nu we allebei nog single zijn, is het makkelijk om vrienden te blijven. Maar als er straks een nieuw vriendinnetje en/of vriendje is, zal het echt niet meer gaan. Daarvoor zijn er toch nog te veel gevoelens.
En toch zijn en blijven er dingen die echt 'van ons' zijn. Dingen waarvan ik me niet kan voorstellen ze ooit met een ander te ondernemen. Sopranos kijken bijvoorbeeld. Anderhalf jaar geleden gaf ik B met kerst de eerste box. Binnen twee dagen hadden we alle afleveringen gezien en kochten we meteen seizoen 2. Ook seizoen 2 keken we in een razend tempo en 3 en 4 ook. Toen was het wachten op 5. Maar toen die uitkwam waren we er als de kippen bij.
Seizoen 6 liet even op zich wachten. Totdat B vorige week tussen neus en lippen zei dat hij de DVD's donderdag kon ophalen. Ik keek hem aan en vroeg: "Ga je die alleen kijken". Het antwoord was nee. The Sopranos is van ons en we zouden samen kijken. En dus zat ik gisteren om 8 uur bij B op de bank, met een fles wijn binnen handbereik, klaar voor het nieuwe seizoen. Er zat nog al een gat tussen 5 en 6, maar binnen tien minuten zaten we er al helemaal in. Alle namen wisten we weer. Wie er vermoord was en door wie. De rare zakelijke- en liefdesverhoudingen. Tot half twee keken we non stop. Want de maffia familie uit New Jersey werkt echt verslavend. Om half twee kon ik alleen echt m'n ogen niet meer openhouden. En zo staat er nog 5 uur op stapel voor volgende week. En dan hoop ik maar dat seizoen 7 heel snel uitkomt en dat ze daarna stoppen. Dat seizoen 7 eindigt met een grote klapper en niet zo zwak als Friends of SATC. En dan is het mooi geweest. Want ik denk echt niet dat mijn eventuele partner het leuk gaat vinden dat ik hele nachten DVD's ga kijken met m'n ex. Maar ja, dan is hier in ieder geval een oplossing voor. Maar wat ga ik in godsnaam met die andere honderd dingen doen die van ons zijn?

Categorie: gezien

14 Juli '05 - 18:53

Beautiful Day

Soms heb je gewoon van die dagen. Van die dagen dat je beseft dat je een enorme mazzelaar bent. En dan vergeet je al die dagen dat je denkt dat je voor het ongeluk ter wereld bent gekomen, want niks kan je humeur meer bederven. Niks of niemand.
Gisteren had ik zo'n dag. Door zakenpartners was ik uitgenodigd mee te gaan naar het concert van U2 in de Arena. Naar U2! Mijn favoriete band! Joehoe! Dat wilde ik wel.
En zo stond ik gisteren rond een uur of half vijf met een biertje in mijn hand te borrelen met werknemers en andere klanten van het bedrijf wat me had getrakteerd. Het leven is zowiezo al mooi als de zon schijnt, maar als je dan ook nog eerst uitgebreid aan grote tafels gaat eten en daarna met z'n allen naar de Arena wandelt om je favoriete band te gaan bekijken, dan is het wel heel mooi.
Ik ginnegapte met mijn collega's, oud-collega's en volslagen vreemden. Favoriete U2 nummers werden tegen elkaar afgewogen en concertervaringen werden verteld.
Toen U2 er aan dreigde te komen, kreeg ik kippevel. Wat mooi is het toch om met duizenden enthousiaste mensen om je heen te staan genieten. U2 speelde de sterren van de hemel. Wow, wat een artiesten zijn het toch. En artiesten met een groot hart en sociaal bewustzijn. Ik kreeg een brok in mijn keel toen Bono met een soort Bandana met daarop een halve maan, een kruis en een davidster op gedrukt verscheen. En toen even later de universele rechten van de mens door het immens grote beeld heen scrollden, stonden de tranen in mijn ogen. Wat een mooi moment en wat is het toch prachtig als een band met zo'n grote schare fans achter zich de mensen hier subtiel op attent maakt. Vooral in roerige tijden zoals nu.
Mijn vader zei ooit dat bepaalde artiesten de godsdienstige leiders van onze tijd zijn. En dat is waar. Ik ga niet meer naar de kerk (op de hoge feestdagen na), maar op zo'n moment sta ik toch wel stil bij wat me net weer verteld wordt. Bijbels, korans en thorarollen kunnen me gestolen worden. Mensen zouden de universele verklaring van de rechten van de mens naast zich op hun nachtkastje moeten leggen. Dat moet onze godsdienst worden en de enige ook. En ik weet zeker dat al die duizenden mensen die daar met mij in de Arena van een van de grootste bands ter wereld het daar mee eens zijn.
En wat ben ik een gelukkig mens dat ik tot dit besef ben gekomen. Nu de rest van de wereld nog.

Art. 1.
Alle menselijke wezens worden vrij en gelijk in waardigheid en in rechten geboren. Zij zijn begaafd met rede en geweten en moeten elkaar bejegenen in een geest van broederlijkheid.

Art. 2.
Een ieder mag zich beroepen op al de rechten en al de vrijheden die in deze Verklaring worden afgekondigd, zonder enig onderscheid, met name van ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of elke ander opinie, nationale of sociale afkomst, fortuin, geboorte of elk andere toestand. Bovendien zal geen onderscheid gemaakt worden dat berust op het politiek, administratief of internationaal statuut van het land of van het gebied waarvan een persoon onderhorige is, hetzij dit land of gebied onafhankelijk ofwel onder trustschap, niet-zelfbesturend of aan enige beperking van soevereiniteit onderworpen is.

Art. 3.
Elk individu heeft recht op het leven, de vrijheid en de veiligheid van zijn persoon.

Categorie: levenstekens

12 Juli '05 - 19:29

zelfhulpboekje

Ik ben een soort zelfhulpboekje aan het lezen. Het heet Don't sweat the small stuff and it's all small stuff. Het boekje moet me leren dat ik me niet druk moet maken om kleine dingen, want als je je daar niet druk over maakt dan vermeerdert de kwaliteit van je leven. Heel Amerikaans hoor en heel erg Oprah/Dr. Phil, maar het klopt wel. Als je het kunt ten minste.
Het leert je bijvoorbeeld dat je medelijden moet hebben met degene die je bruut afsnijdt in een bocht. Omdat hij of zij misschien wel onderweg is naar een zieke vriend en ook niks aan dit gedrag kan doen. En dan heeft het natuurlijk geen zin om boos te worden.
Ik ben er al flink mee aan het oefenen. En zo vergaf ik de man op de brommer die recht op me af kwam rijden omdat hij waarschijnlijk dacht dat het fietspad een richting was. Dat is niet zo hoor. Het fietspad is tijdelijk tweerichtingsverkeer omdat het fietspad aan de andere kant van de weg tijdelijk is opgeheven. Maar ja, dat kon die domme sukkel met zijn walgelijke helm ook niet weten. En hij was ook nog lelijk, dus daar zal hij ook wel een complex aan hebben overgehouden. Al met al was het gewoon een hele zielige man.
En de assistente van de dierenarts kon natuurlijk ook niet weten dat ik alleen maar diëetvoer voor mijn kat kwam halen. Dat ik geen beest bij me had en dus geen plaats hoefde te nemen in de wachtkamer die erg vol zat met wachtende mensen. Misschien is ze ook nog wel een beetje doof, want ik had het toch al drie keer proberen te zeggen. Al met al was het gewoon een erg domme assistente.
Mijn excollega die nu weer mijn collega is en de hele tijd grappen maakt ten koste van mij, is ook erg zielig. De leukste humor is grappen maken ten koste van jezelf, dan wordt er ten minste gelachen door je publiek. Ze weet gewoon dat ze dommer en minder populair is en is daar erg onzeker over. Bovendien weet ze zich niet te kleden en heeft ze haar middelbare school niet afgemaakt en daar over gelogen op haar cv. Al met al is ze gewoon een erg onzeker en stom meisje.
Zie je, het lukt al aardig. Behalve dan net, bij de Albert Heijn. Toen viel ik bijna uit m'n nieuwe - attitude - verander - oefen - gedrag. De cassière was namelijk erg onaardig. Ze keek ook heel erg boos. En ze praatte niet terug toen ik aardig was. "Heb je je dag niet", vroeg ik vriendelijk. De jongen die zijn boodschappen aan het inpakken was, lachtte naar me en knipoogde. Het bleef stil. 'Misschien spreekt ze geen Nederlands', dacht ik nog. Ze had namelijk een behoorlijk heftig hoofddoekje om. 'Laat maar. Het is gewoon heel zielig als mensen hun dag niet hebben K', siste ik mezelf toe. Maar toen begon ze mijn flessen wijn echt over de band heen te gooien. Ik zweer het je. Verbaasd keek ik er naar, een beetje bang zijnde dat de flessen zouden barsten. "Doe je een beetje voorzichtig", riep ik. "Glas kan kapot". "Wijn is slecht", zei ze lomp. 'Ze spreekt dus wel Nederlands. Potjandrie zeg. Dit ga je toch niet menen. Ik ga naar de manager', ging er door mijn hoofd. Ik was helemaal verbouwereerd en vergat het boekje totaal. Toen ik had afgerekend keek ik rond of ik de bedrijfsleider zag. Plotseling kwam mijn zelfhulpboekje weer ergens in mijn hoofd te voorschijn. En toen wist ik het. Ze was het zusje van Mohammed B, of zijn liefje. En ze was dus heel verdrietig dat hij levenslang de gevangenis in ging. Alles leek er op te wijzen. Ik mocht geen wijn drinken. Zie je nou wel, ze was een moslim extremist. En de davidster om mijn nek had natuurlijk ook niet meegewerkt haar humeur op te vrolijken. Al met al was ze gewoon een erg verdrietig meisje en zij kan er toch niks aan doen dat ze Mohammed B kende!
Op de fiets lachtte ik om mijn eigen ridicule theorie. Maar het werkte dus wel. Ik maakte me niet druk om de kleine dingen, maar wist de kleine dingen om te zetten in iets heel grappigs! Haha, ik ben echt de koningin van het zelfhulpboekje. En ooit, ooit over een jaar of twintig, weet ik zeker dat ik me nergens meer druk om maak.

Categorie: levenstekens

11 Juli '05 - 18:54

post vakantie depressie

Aaaaargh, ik heb een post vakantie depressie.
Het afgelopen weekend zat ik nog een beetje in de ontkenningsfase. Plande mijn weekend vol met leuke dingen en mensen. En de jet lag, die liet ik links liggen. Maar nu? Nu zit ik er midden in.
M'n eerste werkdag zit er op. Mijn koffer moet nog uitgepakt worden. De vuile was in de machine gestopt. Mijn huis is een rotzooi en nog vies ook. Bojangles is boos op me, want die is de afgelopen twee weken heerlijk naar buiten geweest en dat kan nu niet meer. Ik moet mijn post doornemen. Mensen bellen. Kortom, ik moet mijn gewone leven weer oppakken. En laat ik daar nou net geen zin in hebben. Daar komt nog eens bij dat het totaal van negen uur slaap vanaf vrijdagochtend ook niet lekker mee werkt.
Ik mis mijn familie. De Perzische kitsch huizen, vol met familie, de tafel vol met heerlijk eten. Mijn kleine nichtjes en neefjes. De diepe gesprekken. Het vertrouwde gevoel. Ik mis dit:

En ik mis de zee en het strand van Mexico. De muziek, de hitte op mijn huid. De mensen om me heen die Engels, Spaans, Portugees of iets wat ik niet herken spreken.
Ik weet het. Over een paar weken is het al weer anders. Nu zit ik nog van: "Vorige week deed ik vandaag, dit". Of: "Afgelopen maandag at ik bij die en die". Maar over een paar weken zit ik weer in het ritme en dan leek de vakantie heel ver weg. En dat wil ik juist niet. Ik wil het gevoel koesteren en bij me houden. Ik wil niet het gezeik van alle dag. Mijn ranzige huis en de verplichtingen. Ik wil mijn koffer niet uitpakken. Want ik wil alleen maar weer weg.
Hier naar toe bijvoorbeeld:

Categorie: levenstekens

11 Juli '05 - 00:21

cadeautje

Heeft u van het mooie weer genoten het afgelopen weekend? Ja? Nou dan mag u me wel bedanken. Hoezo, vraagt u zich nu ongetwijfeld af. Nouhou, ik heb de zon meegenomen. Neehee, ik ben niet arrogant. Het is gewoon echt zo. Cupido mag me dan de afgelopen tijd misschien niet zo achtervolgen, de zon doet dat wel.
Toen ik in LA aankwam, werd het daar opeens heel warm. Het was de afgelopen tijd namelijk behoorlijk koud geweest voor Los Angeles-begrippen. Vanuit Amerika ging ik nog vijf dagen naar Mexico. En ook daar ging de zon schijnen op de dag dat ik arriveerde. Terwijl het daar de dagen ervoor behoorlijk geregend had. De laatste dag op het strand begon het een beetje te waaien. Ik nam de lift naar m'n hotelkamer en toen ik bovenkwam, zag ik vanuit mijn raam dat het noodweer was. Twee uur later stond het vliegveld blank en ik nam afscheid van een druilerig Cancun.
Terug in LA ging de zon weer schijnen. Die had de afgelopen dagen namelijk weer niet geschenen. En nu terug in Nederland, vroeg ik aan vrienden: "Blijft het morgen nog steeds mooi?" "Van blijven is geen sprake hoor Kaat. Het is de afgelopen week behoorlijk rot weer geweest hier", werd er geantwoord.
Ik zeg het je. Die zon die mag mij wel. En dus geef ik hem u de komende week nog even cadeau. Zie het als een vakantie presentje. Enne, veel plezier er mee!

Categorie: levenstekens

07 Juli '05 - 02:52

complimentjes

Amerikanen zijn raar. Althans, Amerikanen in Los Angeles. En eigenlijk zijn ze niet raar, wij zijn raar. Want als nuchter - in - Nederland - opgegroeid - meisje raak ik er maar niet aan gewend dat mensen gewoon tegen me praten. Zonder bijbedoelingen. Dat je in de rij van een hippe nachtclub staat te wachten en dat er opeens een meisje zegt: "Oooooh, I love your shoes". Of dat je bij Victoria Secret's naar slipjes staat te kijken en er gewoon een jongen vraagt hoe het met je gaat en waar je vandaan komt. Dat je bij het stoplicht staat te wachten en een oudere vrouw plotseling zegt dat je mooie ogen hebt. Uit het niets!
En als doodgewoon - nuchter - in - Nederland - opgegroeid - meisje word ik daar toch altijd een beetje ongemakkelijk van. Ik bloos wat, kijk naar m'n schoenen en mompel 'thanks'. Terwijl het heel leuk is dat mensen dat doen. Want met een zo'n simpel zinnetje, kan je iemands dag leuk maken. Je kan iemands humeur opvrolijken. En daarom wil ik de complimentjes gaan importeren naar Nederland. Het kost niets dus het zou kunnen werken. Probeer het maar eens. Ik zeg het je, het werkt. Degene die je het complimentje geeft, voelt zich beter, maar jij ook. In het begin zal het een beetje moeilijk zijn, omdat in Nederland mensen waarschijnlijk denken dat je wat van hun wilt. Daarom moet je het ook heel snel doen. Zo van: "Leuke rok". En dan loop je meteen door.
Dussss...zegt het voort. A compliment a day keeps the doctor away.

Categorie: levenstekens

05 Juli '05 - 07:08

verhuizen naar LA

Okay, okay, het is leuk om te fantaseren om hier te gaan wonen. Maar daadwerkelijk die stap te nemen? Dat gaat niet zo 1, 2, 3.
Een paar jaar geleden informeerde ik al naar verblijfsvergunningen, working permits, verzekeringen e.d. En ik kan je vertellen.... dat gaat niet zo makkelijk. Ja, ik kan hier gaan wonen. Voor drie maanden. En na drie maanden moet ik dan een week het land uit. Over werken hoef ik niet eens na te denken. Als je geen uitzonderlijk talent hebt of niet door een Nederlands bedrijf in Amerika bent aangenomen kun je het vergeten. Je zou illegaal kunnen gaan werken, maar dan ben je niet verzekerd.
De enige oplossing om me hier makkelijk permanent te vestigen is trouwen. Met een Amerikaan dan, anders heeft het niet zo veel zin. En laat dat nou net niet zo voorhanden liggen, dat trouwen. Om de simpele reden dat je in twee weken tijd nou eenmaal heeeeeeeeeeeeel wat geluk moet hebben net Mr. Perfect tegen te komen. Ik heb nog viereneenhalve dag. Zal je net zien dat Cupido op dit moment erg actief is op een wolk boven Nederland....

Categorie: levenstekens

01 Juli '05 - 02:16

wedding list at Barney's

Mijn nichtje had haar huwelijkslijst bij Barney's liggen. Barney's moet je weten, is een soort Bijenkorf/Bonnetrie maar dan keer duizend. Alles wat ze verkopen is duur, mooi en onbetaalbaar.
Ik vergaapte me aan de Vera Wang galajurken, kreeg bijna een hartverzakking van de prijs van het prachtige Chloe topje en durfde bijna niet door het gangpad met servies aan weerskanten te lopen omdat ik bang was iets om te stoten.
En daar stonden we dus. Te wachten totdat het meisje die over de lijst van de cadeaus ging ons ging helpen. Het duurde lang. Erg lang. Want ze hielp een stelletje wat ging trouwen. Hij wist allang wat voor servies hij wilde. Zij twijfelde nog. Ze wees wat aan. Ik zag de verveelde blik in z'n ogen. "Nee", siste hij. Het meisje was ook wel een beetje sloom. Maar ja, als die gast overal nee tegen ging zeggen, zouden we daar nog wel een eeuwigheid staan. Na nog vijf keer 'nee' of 'mwoi' gezegd te hebben, wees ze nu wat aan wat hem wel enigszins kon bekoren. Ik wilde bijna schreeuwen: "Yes, neem het, neem het. Het is afschuwelijk maar doe het gewoon". We stonden er immers al bijna een kwartier. De jongen twijfelde en toen zei hij het. "Okay, we nemen dit. Voor ons Beverly Hills huis is het misschien wat te schreeuwerig, maar voor het Vegas huis is het prima". Het meisje glunderde. Gelukkig was de verkoper van Barney's erg slim. Ze hielp ons eerst zodat het stel nog even kon rondneuzelen voor het servies wat het Beverly Hills huis zou gaan opleuken.
Wij werden geholpen en zochten een cadeau voor mijn nichtje en aanstaande uit. En ondertussen vroeg ik me wel tig keer af waarom mijn ouders in godsnaam besloten hadden om zich in Nederland te vestigen. Ik wil ook een jet set leven in LA. Ik ben als een travestiet. Ik woon niet in het verkeerde lichaam maar in het verkeerde land. Is daar ook een naam voor?