Desalniettemin

Categorie: levenstekens

23 Juni '05 - 18:35

bagagepakcursus

"Wat neem je eigenlijk allemaal mee op vakantie", vroeg mijn vader gisteravond aan de telefoon.
"Heel weinig", antwoordde ik stellig.
"Echt", vroeg mijn vader terwijl er weinig vertrouwen uit dat echt klonk.
"Jaaaahaaa. Ik ga toch een koffer kopen in de VS. Dat is veel goedkoper daar en dan moet m'n tas daar ook nog in mee terug. Dus ik kan niet eens veel meenemen!"
"Goed zo. Dat is wel eens anders geweest".

Dat het wel eens anders is geweest weet ik ook wel. Een bomvolle koffer voor mij alleen, terwijl mijn ouders een koffer deelden. Ik die stiekem nog kleren in de tas van mijn zus propte. Ik die alleen reisde en als handbagage nog een volle weekendtas meenam. Ik vervolgens een trein, vliegtuig en weer een trein moest halen en die laatste trein bijna miste omdat ik me kapot liep te slepen. Ik die mijn koffer zo vol had gepropt dat hij midden op de luchthaven opbenbarstte. Ik die mijn koffer zo zwaar had gemaakt dat er na drie meter al een wiel van mijn koffer af brak.

Nu zou ik het anders doen. Voorzichtig woog ik af wat ik echt nodig zou hebben. Tijdens het pakken ging het al mis. "Ach ik ga toch niet op wintersport. Zomerkleren nemen veel minder ruimte in", bedacht ik me. En dus propte ik nog wat topjes in m'n tas. "Wat als het toch koud wordt?" Hoppa, drie truien mee voor de zekerheid. Toen mijn tas gepakt was, keek ik er eens naar. Hij zat weer vol. Terwijl dat echt de bedoeling niet was. Ik liet hem maar even staan. En net heb ik een lijstje gemaakt. Vier paar slippers en vijf bikini's heb ik echt niet nodig. En drie handtassen is ook lichtelijk overdreven. Dat paar laarzen kan best thuisblijven en die vijf rokjes en zes jurkjes ga ik echt niet allemaal aan doen. Al die dingen die per stuk zo weinig ruimte innemen, zorgen met z'n allen toch weer voor een volle tas.

Help. Ik wil op bagagepakcursus!

Dit is echt mijn laatste logje vanuit Nederland. Misschien log ik vanuit LA nog wel. Misschien ook niet. In ieder geval tot de 10e juli! Doehoei!

Categorie: levenstekens

22 Juni '05 - 18:49

LA is my lady

The music she moves to is music that makes me a danser
I brought her my wildest of dreams and she came up with the answer
I leave behind a part of myself whenever I leave her
But Oh when I'm back in her arms
she smiles and then
I am home again

Cause
LA is my lady
She's always there for me
LA is my lady
she knows how to care for me
No lady's sweeter
You know it the moment you meet her

Frank Sinatra was een slettebak. Ik weet het zeker. En dan heb ik het nog niet eens over z'n vrouwen. Ik heb het over z'n steden. Hij zong over New York, New York, hij zong over Chicago en over een meisje uit Ipanema. Allemaal leuk en aardig, maar de teksten kloppen niet. Je kan niet de liefde verklaren aan verschillende steden. En dus heb ik bedacht dat de enige stad die hij oprecht toegezongen heeft LA is. Waarom? Nou wat hij over LA zingt, klopt voor mij ook. Los Angeles in mijn warme bad. Elke keer als ik er ben voelt het goed. En als ik wegga, ben ik altijd verdrietig en heb ik het gevoel dat ik een stukje achterlaat. Ik dans in LA. Ja met zo veel Perzen en Arabieren wordt er altijd wel ergens mijn muziek gedraaid.
En dan heb ik het nog niet eens over de glamour en de zon. Want oef die glamour en de zon, dat is toch heerlijk. En dan heb ik het nog niet eens over al die mensen die altijd tegen je aan praten. Mensen die je nooit gezien hebt en waarschijnlijk ook nooit meer gaat zien. Maar toch. Dat is toch geweldig? Ik heb het nog niet eens over het eten. Echt je kan er heerlijk eten. Ook het strand heb ik nog niet besproken. Dat heerlijke strand met z'n Santa Monica pier. De dolfijnen bij Malibu. De rare mensen op Venice Beach en het chillen op het Hermosa strand.

Ik ga lekker twee weken naar LA. Even ultiem ontspannen. Familie opzoeken. Stappen. Shoppen. En in de zon liggen. Niet piekeren over werk, liefde en vrienden. Gewoon genieten.
LA gaat me toelachen en omarmen. Want Frank Sinatra had helemaal gelijk. Behalve dan dat ik niet op meisjes val en LA niet my lady maar my gentleman is.

Categorie: levenstekens

21 Juni '05 - 22:18

maandagavond

"Jullie moeten echt een goede koptelefoon op je iPod. Voor zestig euro heb je er een. Ik stuur morgen wel een linkje....".
"Neehee", antwoorden Luna en ik in koor. "Die koptelefoon is prima".
Vriend S is al weken aan het zeuren dat de kwaliteit van onze iPod koptelefoontjes te wensen over laat, maar wij willen het niet horen.
"Hij is niet alleen prima, hij is ook nog eens cool", vullen we elkaar aan. "Ja heel cool. Die witte oordopjes zijn echt tha bomb". "En weet je wat het allerleukste is S?" S kijkt ons verwachtingsvol aan.... "Je herkent andere iPod mensen er aan". "Ja, dat is zo". "En dan groet je elkaar, net alsof je motorrijder bent". S knikt een beetje. Volgens mij gelooft hij ons ook nog. Of hij is z'n volgende pleidooi in z'n hoofd aan het voorbereiden. Het geeft niet. Wij hebben een mooi verhaal gefabriceerd.
Het is een fijne maandagavond in de zon op het terras. Een avond met zeven flessen wijn die door ons vieren worden opgezopen. Het is een avond waarin we jaren tachtig hits ophalen. "Weet je nog T'Pau of Taylor Dane". "En de Petshop Boys". "Jaaaa, de Petshopboys rulen deeptime". Het is een avond vol Abfab en eerlijke gesprekken. Wat kan een spontane avond met dit mooie weer toch heerlijk zijn....Was het altijd maar dertig graden.

Categorie: levenstekens

21 Juni '05 - 18:39

dode poes

Ooit reisde ik met mijn konijn naar thuis thuis. Het was vlak voor de kerst en ik kon mijn konijn toch niet twee weken achter laten op mijn studentenkamertje. Nog nooit zo veel flauwe grappen gehoord van mensen als op die dag. Er was alleen een probleem; het was constant dezelfde grap. En als je dan voor de tachtigste keer gehoord hebt: "Nou dat wordt smikkelen met kerst", dan word je echt een beetje agressief. Verbaal agressief dan, want met mijn 1 meter 58 ben ik lichamelijk echt niks hoor.
Gisteren fietste ik naar huis met een leeg poezenreismandje. Ik had wel een tas in het mandje gepropt maar er zat dus geen poes in. Ik wist niet helemaal hoe ik het mandje moest vasthouden en mijn balans is ook niet al te best dus zweefde het mandje van links naar rechts. Zette ik het dan weer op mijn stuur en een tel later op de bagagedrager. Een fietser kwam me tegemoet. Hij keek me boos aan. Ik vroeg me echt af wat ik misdaan had. Maar toen passerende fietser zeven en acht ook boos naar me keken begreep ik opeens waarom. Helemaal toen fietser negen tijdens het voorbijfietsen 'dierenbeul' snauwde. Nu moest ik er toch echt wel een beetje om lachen. Die mensen dachten echt dat ik liep te zwaaien met een bepoesde kattenreismand. Ik grinnikte een beetje in mezelf en zwaaide nog harder met het mandje. Toen ik bij het stoplicht stil stond wees een bemoeizuchtige vrouw naar m'n mandje en vroeg: "Hij is wel stil zeg. Gaat alles wel goed met hem?" "Nou nee", antwoordde ik. "Het gaat helemaal niet goed. Hij is dood. Ik breng hem naar de dierenarts om hem te cremeren". Verbaasd keek ze me aan. "Is hij allang dood?". "Ja, al een tijdje". "Dat is niet hygiënisch met dit warme weer hoor, dode beesten". "Nee hè". Ze haalde diep adem door haar neus en zei toen: "Volgens mij ruik ik het. Dode beesten ruiken heel penetrant". "Zou best kunnen", antwoordde ik.
Het stoplicht sprong op groen en ik fietste verder met het zwaaiende mandje. Ik had enorme lol met mezelf. En misschien komt het door het warme weer, dat ik zo baldadig werd. Maar sommige mensen zijn echt een beetje gek. Ik ga echt niet met een mandje lopen zwaaien waar een kat in zit. Ondertussen checkte ik wel even m'n oksels. Gelukkig. De penetrante geur kwam niet van mij. Die zal wel in de vrouw haar hoofd hebben gezeten.

Categorie: levenstekens

19 Juni '05 - 19:51

verspilde moeite

Het is veel te warm een logje te schrijven.
Het is zelfs te warm logjes te lezen.
Een plus een. Loggen vandaag is verspilde moeite. Voor mij en voor u ook.
Ik ga een raketje halen. En laat ik niet merken dat als ik terug kom hier mensen geweest zijn....

Categorie: levenstekens

18 Juni '05 - 13:06

ZONde

Mijn collega zei gisteren: "Ik ga vanavond niks doen, morgen wordt het mooi weer en daar wil ik van genieten".
"Jaaa", bromde een andere collega. "Dat zal allemaal wel. Maar misschien loop je vanavond dan een leuke avond mis en is het morgen rotweer. Die voorspellingen daar kunnen we toch niet van op aan?"
Ik kreeg déja vu's van vroege ochtenden opstaan om met vrienden naar het strand rijden. Omdat het dertig graden zou worden en ik wel een plekje wilde hebben. Op het strand aangekomen zat de lucht helemaal dicht. Een paar uur later gaven we de hoop op. We keerden terug naar Amsterdam. 9 van de 10 keer belde er dan iemand van het strand: "Waar zijn jullie nou, het is hier helemaal strakblauw en zonnig!" Ik kreeg déja vu's van leuke feesten. Feesten waar ik niet naar toe ging omdat ik de volgende dag lekker in het Vondelpark wilde lummelen. Om vervolgens wakker te worden en te zien dat het regende.
Je begrijpt, ik doe niet meer aan de voorspellingen. Vooral niet als ik een leuke vrijdagavond in het verschiet heb. Gisteravond was een hele leuke vrijdagavond. Gezellig borrelen met oud huisgenoten, vrienden van vrienden die aanschoven, dansen, midden in de nacht shoarma eten en veel te laat in m'n bed liggen. Heerlijk uitgeslapen en toen ik wakker werd zien dat het zonnetje vol aan het schijnen is. En dat vind ik dan toch weer zonde. Heb ik een halve dag weggegooid. Een dag met zon! En dat ik dat zonde vind, komt alleen maar omdat we in dit rare landje zo weinig zon hebben. Elke zonnestraal die schijnt daar wil ik van genieten. Want zon is echt zo fijn. Gelukkig zit ik volgende week in LA. De stad waar de zon permanent schijnt. De stad waar mensen juist genieten van regen en kou.
Ooit, ooit ga ik een warm land wonen. Een land waar je niet binnen maar buiten leeft. Een land waar je niet hoeft te piekeren of je je paraplu of regencape moet meenemen. Een land waar je zonder jas naar buiten kunt. En een land waarin ik wakker word en het nooit zonde hoef te vinden dat ik uitgeslapen heb, terwijl de zon scheen. Een zonnig land.

Categorie: levenstekens

17 Juni '05 - 18:28

Mont Blanc

Heeeeeeeeeeelp. Ik heb een pukkel. En niet zo maar een pukkel. Er zit een heuse Mont Blanc linksonder mijn neus. Wat vreselijk is dat zeg. Ben je je hele jeugd bespaard gebleven van het jeugdpuistjesgebeuren, sloeg je je nog gaaf door je studententijd heen. Krijg je op je 31e vlak voor het huwelijk van je nichtje op het strand van Malibu een enorme unit. Zo'n onderhuidse pijnlijke. Terwijl ik er toch volgende week echt piekfijn wil uit zien. Mijn nichtje is modeontwerpster. Haar vrienden zijn modellen, schrijvers, muzikanten, acteurs en filmmakers. Juist ja, van die mensen die er altijd goed uit zien. En ik wil de schijn wekken er ook altijd goed uit te zien. En daar gaat een litteken van een puist niet bij helpen. En met camouflage is dit onding ook echt niet weg te werken. Want dan zie je die bult toch nog steeds zitten? Ik zit in zak en as. Wat moet ik nou? Ik kan moeilijk morgen bij de eerste hulp naar binnen lopen dat ik m'n pukkel weg wil. En als ik er zelf aan ga prutsen wordt het alleen nog maar erger. Een Mont Blanc is leuk om op te wandelen, maar als hij zich onder je neus bevindt is het echt geen feestje. Ik ga maar eens kijken of ik een leuke bivakmuts kan vinden die bij m'n jurk past....

Categorie: levenstekens

16 Juni '05 - 21:04

Cheb Khaled

Ik ben niet zo'n danser. In een discotheek zit ik het liefst aan de bar. Dansen is gewoon niet zo Kaat. Tenzij ik iets te veel gedronken heb, dan wil ik wel. Dat weten mijn vrienden ook. Als ik op de dansvloer te vinden ben, dan weten ze hoe laat het is. Kaat is aangeschoten. Gelukkig zijn mijn vrienden het dan meestal ook al, maar toch.
Als ik dansbare muziek hoor, dan beweegt mijn been wel mee met de maat, maar de rest van mijn lichaam doet niet echt lekker mee.
Er is echter een uitzondering. Muziek uit het midden en verre oosten. Als ik die muziek hoor, dan beweegt mijn hele lichaam en maak ik bewegingen die ik niet dacht te kunnen maken. Ik buikdans, ik zwaai met m'n armen en ik dans, ja ik dans.
De woorden versta ik niet, maar de muziek wel. Maar dit soort muziek is dan ook de muziek van mijn vader. En het gekke is dat ik ondanks ik hier ben opgegroeid me wel thuis voel in de klanken uit landen waar ik nooit ben geweest.
Ik hou van Nusrat Fateh Ali Khan, Oi va voi, Amr Diab, Ofra Haza en Cheb Khaled. En die laatste die ga ik aanstaande zaterdag zien. In Paradiso. En daar heb ik ontzettend veel zin. Ik heb de cd al op staan. Om er weer in te komen. Maar je zou me nu eens moeten zien zeg. Ik bler met de teksten mee, dans door de kamer, doe mijn ogen dicht en waan me een Perzische prinses. Als mijn vrienden me zaterdag tegenkomen denken ze waarschijnlijk dat ik straalbezopen ben. Weten zij veel?! Maar het enige waar ik zaterdag dronken van ga worden, is de muziek. En ik ga wel verdrinken. Dat weet ik zeker. In de glimlach en ogen van Khaled.

Khaled is overigens de enige man met snor die ik aantrekkelijk vind.

Categorie: levenstekens

15 Juni '05 - 19:26

Stempel

In de stad waar mijn ouderlijk huis staat, had ik een heel goed vriendje, Bas. Bas was een lekker ding. Niet alleen ik vond dat hij een knapperd was, dat vonden wel meer meisjes. Anneloes vond Bas bijvoorbeeld ook helemaal te gek. Als een hondje liep ze achter hem aan. Als wij uit gingen, zat Anneloes altijd aan de bar en verlieten wij de kroeg dan hobbelde ze achter ons aan naar de volgende bestemming. Doodziek werd ik van haar. Van haar klasgenoten hoorde ik dat ze het altijd over Bas had. Bas dit, Bas dat. Maar Bas had geen interesse. Tot op een zekere avond. Ik weet het nog goed. Het was de zomer dat we eindexamen deden. Ik was even naar het toilet en kwam terug. "Hé, waar is Bas", vroeg ik aan J toen ik terug kwam. "K, het is rampzalig. Bas is met Anneloes weg". "Gatverdamme", riep ik uit. "Waarom nou toch?" Een paar minuten was ik oprecht boos op hem, maar een half uur later was ik het eigenlijk al weer vergeten. Tot de volgende dag. Mijn moeder maakte me wakker: "K, J voor je aan de telefoon. Het is dringend". Meteen was ik wakker. Ik pakte de telefoon en hoorde J een soort van hyperventileren. "Wat is er met jou aan de hand", vroeg ik verbaasd. "Oh K, het is zo erg. Bas is vanochtend opgepakt". "Waaaaat, hoezo?" "Voor verkrachting van Anneloes". Even was ik stil. En toen kwam er een waterval van woorden uit mijn mond. Dat het belachelijk was. Dat dat helemaal niet kon. Dat Bas dat nooit zou doen. Dat ik al honderd keer met Bas in een bed had geslapen en er nooit wat gebeurd was. "Ja, dat weet ik allemaal wel', riep J. "Maar ik moet zo naar het politiebureau om een verklaring af te leggen".
Om een lang verhaal kort te maken; aan het eind van de middag was Bas al weer vrij. Anneloes bekende dat ze het verhaal had verzonnen. Wat was er nou gebeurd? Nou ze waren dus wel met elkaar naar bed gegaan. Daarna was Anneloes over een relatie begonnen en had Bas gezegd dat hij daar niet op zat te wachten. Mevrouw had haar kleren aangetrokken. Was linea recta naar het politiebureau gegaan (zonder zich te wassen), had zich onderweg nog een beetje verwond en had aangifte gedaan van verkrachting als wraak op Bas. Maar omdat de verklaringen haar nog al tegen spraken en ze zelf niet helemaal consistent in haar verhaal was, had ze uiteindelijk maar bekend dat het niet waar was.
Ze kreeg een paar maanden huisarrest en zat daarna in tranen aan mijn vriendinnen te vertellen dat het toch wel een beetje waar was geweest. Dat zij niet wilde, dat ze het nog nooit had gedaan, maar dat ze uiteindelijk toch voor hem gezwicht was. Mijn vriendinnen keken haar aan en vertelden haar dat ze gek was en op moest rotten. Dat deed ze ook. Anneloes ging studeren in een stad waar niemand van ons naar toe ging en ik heb nooit meer wat van haar gehoord.
En Bas? Bas was de eerste maanden een wrak. Hij besloot een jaar naar Londen te gaan, maar durfde geen meisje meer aan te raken. Toen hij na Londen ook in Groningen kwam studeren, had iedereen het over de verkrachter die aan was gekomen. Ik werd dan altijd woest. "Hij is geen verkrachter, dat was allemaal verzonnen door dat meisje". Ik kon heel hard roepen, sommige mensen luisterden toch niet. Hoewel hij zijn leven weer goed opgepikt had, fijne vrienden ontmoette, een lief vriendinnetje kreeg en met succes afstudeerde; Bas had een stempel gekregen wat hij de rest van z'n leven met zich mee zou dragen. Een paar jaar geleden verhuisde hij terug naar Londen. Met zijn meisje. Terug naar de stad waar zijn vermeende verkrachting hem nooit achtervolgd had.
Ik hoop dat Anneloes zich nog elke dag realiseert wat ze hem heeft aangedaan.

Categorie: levenstekens

14 Juni '05 - 19:48

Sorry meneer de Zwerver

dat ik net geen daklozenkrantje van u kocht. En u keek nog wel zo vriendelijk. Maar ik had een doos kattenbakspul in mijn ene hand en een volle boodschappentas in de andere en had even geen zin om te stoppen. En eigenlijk heb ik momenteel ook even geen geld voor uitspattingen als daklozenkrantjes. Ik weet, het lijkt niet zo. Met m'n Gucci zonnebril, m'n iPod, m'n Vuitton tas en m'n dure spijkerbroek. Maar toch is het zo. Ik heb namelijk de laatste tijd te veel voor andere mensen betaald. Ja, u hoort het goed. Te veel voor andere mensen betaald. Daar ben ik namelijk heel goed in, te veel betalen. Op een of andere onverklaarbare manier wil ik altijd royaal doen, terwijl mijn banksaldo nou niet het banksaldo van een enorm rijke vrouw is of zo. Vaak hoor ik mezelf toch roepen: "Laat maar, ik betaal wel!" En eigenlijk is dat altijd zo geweest. Vroeger met schoolreisjes bijvoorbeeld. Kreeg ik tien gulden mee om iets lekkers te kopen en dan moest ik ook wat over houden voor noodgevallen. Haalde mijn moeder me op aan het eind van de dag, kwam mijn vriendinnetje enthousiast op haar moeder afrennen met de mededeling: "Maham, ik heb al mijn centjes nog!' En dan voelde mijn moeder de bui al hangen en glimlachtte naar me als ik zei: "Maham, al mijn centjes zijn op".
Net hoorde ik het mezelf nog zeggen, door de telefoon: "Joh als jij vrijdag niet kunt omdat je krap zit dan schiet ik je eten toch voor?" Gelukkig vond vriendin N dat geen goed idee. Maar er zijn dus zat mensen die mij dan gewoon maar laten betalen en op het eind van de dag me zelfs niet bedanken voor alle rondjes en gekkigheid. Ook ken ik een boel mensen die op het moment dat van hun verwacht wordt een rondje te gaan geven, opstaan om naar huis te gaan. Ik heb het zo gehad met dat soort mensen. En u vast ook, want nu kan ik geen daklozenkrantje kopen. Maar ik beloof u verbetering. Ik ga vaker nee zeggen en bepaalde mensen vertellen dat ze er niet van uit kunnen gaan dat ik altijd maar alles voorschiet. Tenzij ik ze nadrukkelijk vertel dat het echt niet uit maakt. En zij mij op het hart kunnen drukken dat ze het echt ooit terug betalen. En als dat dan een beetje werkt dan koop ik altijd krantjes van u. Zo veel krantjes dat u er gek van wordt. Dat u dan echt denkt van: "Aargh daar is dat meisje weer, die heeft nu toch wel genoeg krantjes?"

Niet al mijn vrienden zijn parasieten. En sommige vrienden mogen altijd op mijn zak teren omdat ik het gezellig vind om iets met hen te doen en ze op dit moment dat echt even niet kunnen betalen. Ik ben niet een of andere vrek die op mijn geld zit. Was ik dat maar (een beetje).

Categorie: levenstekens

13 Juni '05 - 22:06

Regenkeepje

Anderhalve week geleden toen het zo hard regende buiten was ik stiekem een beetje blij. Ik had namelijk al weken een nieuw ongebruikt regenkeepje in m'n tas meegesleept, maar had het nog niet kunnen gebruiken. Ja, het had wel geregend. Ik woon ook in Nederland. Maar die regen was echt niet regencapewaardig. Voor de regencape moest het gieten, voor minder kwam de cape niet uit de hoes. En je staat trouwens ook behoorlijk voor lul als het een beetje spettert en jij in vol regentenue voorbij komt fietsen. Je staat met een regencape trouwens altijd voor lul, maar dit terzijde.
Goed, het goot dus. En ik trok mijn spiksplinternieuwe zwarte cape aan, trok de capuchon vast en sprong op mijn fiets. "Dit gaat lekker", dacht ik terwijl ik droog richting Amsterdam fietste. "Ik ben helemaal droog, geen druppel komt op m'n kleding, jeehee, goede aankoop!" Dat mijn laarzen doorweekt waren, gaf niet. Dat voelde ik toch niet. En voor de druppels in mijn gezicht had ik ook al een oplossing bedacht. Ik ging een hip regenhoedje kopen. Ja een hoedje maakte m'n regenoutfit helemaal af. En zo fietste ik verder. Mezelf gelukkig voelend met m'n cape. Opeens zag ik dat er een soort plasje tussen mijn armen en het stuur ontstond. Maar dat plasje kon mijn bui echt niet bederven. Verder was ik toch droog? Maar toen het plasje in een soort meertje transformeerde, werd het toch wel tijd voor een oplossing. En die had ik gevonden. Met een hand ging ik onder de cape door richting het meertje en klapte in een ferme beweging tegen m'n cape aan in een opwaartse beweging. Het water spatte naar boven. Ver naar boven. Het water spatte namelijk in mijn gezicht. Dat was even schrikken. En niet de bedoeling. Even was ik bang dat ik een van mijn lenzen zou verliezen en dus staakte ik mijn gefiets en stopte abrupt. Ik knipperde met mijn ogen en zag een jongen op me af fietsen. Schaterlachend. Naar mij wijzend. Ik lachtte schaapachtig terug. En volgde hem nog even, ik draaide mijn hoofd om om hem te volgen. Hij lachtte nog steeds. En hij keek ook nog even achterom. Naar mij. En hij zag het paaltje niet. En zo fietste hij keihard tegen het paaltje op. Nu moest ik lachen. Hij had zich toch niet bezeerd. Wat een rare situatie? Ik lachtte harder en harder. En de jongen inmiddels ook weer. En zo stond ik met een volslagen vreemde jongen keihard te lachen in de stromende regen. Het was natuurlijk helemaal mooi geweest als we toen nummers hadden uitgewisseld, waren gaan daten, ik nu hevig verliefd was en had aangekondigd dat ik me ging verloven. Maar ja, zo leuk was hij ook weer niet. En ik ook niet. In mijn keepje.

Categorie: levenstekens

12 Juni '05 - 18:39

de ex en het gasfornuis

"U heeft een gaslek", zei de Nuon meter vervanger.
"Een wat?"
"Een gaslek. Ergens ontsnapt gas".
"Oh, is dat gevaarlijk?"
"Ja, dat kan heel gevaarlijk zijn".
Hij pakte een of andere spuitbus en ging op zoek naar het lek. Ik liep achterdochtig achter hem aan en keek over zijn schouder mee naar zijn handelingen.
"O, o, hier was ik al bang voor", zei hij terwijl we naar de bubbeltjes bij de aansluiting van m'n fornuis keken. "Het is je gasfornuis".
"En nu", riep ik wanhopig.
"Ik moet je afsluiten".
"Neeeeeee. Hoe moet ik dan koken", riep ik nu redelijk desperaat met grote ogen.
Hij keek me vol medelijden aan. "Weet je wat? Mijn volgende afspraak gaat niet door. Ik fiks het wel even voor je".
"Ooooooh bedankt zeg. Ik zou niet weten wat ik zonder gasfornuis zou moeten", zei ik zonder blikken of blozen, want ik jokte een beetje. Ik kook echt nauwelijks alleen als hier mensen komen eten en vaak ben ik dan zelfs te lui en bestel ik eten.
De Nuon meter man sleutelde een paar minuten aan m'n gasfornuis en toen was het probleem al verholpen. "Degene die dit heeft aangesloten is echt een amateur. Je huis had wel kunnen ontploffen. Levensgevaarlijk".
"O, o", piepte ik en kreeg opeens visioenen van jaren geleden. De ex die mijn gasfornuis aansloot. Ik die er bij stond en zei: "Kun je dit echt?" "Jaha", snauwde hij me toe. En ik geloofde hem. Zoals ik wel vaker deed. Maar zelfs een fornuis kon hij dus niet goed aansluiten en ik werd ruim 7 jaar later weer even heel boos. Op de ex. Omdat het zo'n sukkel was. En hij mij in een levensgevaarlijke situatie had gebracht, al was het niet de eerste keer.
Toen de metervervanger weg was, mailde ik hem. "J, weet je wel zeker of je je gasfornuis goed hebt aangesloten?"
Hij mailde terug: "Ja dat weet ik. Hoezo wil je dat weten, heb je wat gedroomd?"
"Heb net te horen gekregen dat ik al zeven jaar een gaslek heb. En jij hebt m'n fornuis toen aangesloten, weet je nog?"
"Wat erg. Moet je ook nog een vermogen gekost hebben. Ik heb het door een mannetje laten aansluiten bij mij thuis. Binnenkort weer een drankje drinken of een hapje eten?"Ja, ja, hij had het voor zichzelf natuurlijk wel weer goed geregeld met z'n mannetje. Sukkel. Ik mailde terug: "Is goed. Zeg maar wanneer. Als je maar van m'n gasfornuis afblijft".
Van sommige mannen kun je maar blij zijn dat je er van af bent. Zeker als je er jaren na dato nog achter moet komen dat ze echt nergens goed voor waren.

Categorie: levenstekens

12 Juni '05 - 12:38

zieke Bojangles part 3

En toen zat ik vannacht opeens bij de spoedkliniek voor dieren. Een paar uur eerder zat ik tussen mensen in galakleding met gezellige collega loggers naar de uitreiking van de Bollywood Awards te kijken. Geweldige show, pracht en praal, gillende Indiërs, wat wil een mens nog meer. In ieder geval niet met een doodzieke kat in mijn oudste kleren in een groezelige wachtkamer van de dierenarts wachten. Maar het was gewoon niet anders. Toen ik thuis kwam was Bojangles weer doodziek en bij de spoedkliniek kon ik vrijwel meteen terecht. Tenminste ik kon er wachten, maar eerst moesten de dieren geholpen worden die nog veel spoedeisender waren (en terecht). De klok tikte door. Half drie, drie uur. Er kwam een lief klein Turks vrouwtje met haar kat in haar armen uit de behandelkamer. Bezorgd keek ze me aan. Ze wees naar de kermende Bojangles in zijn reismandje. "Jouw kat ook ziek?" Ik knikte. "Wat heeft ze?" "Hij kan niet meer plassen en geeft over". "Zielig hè, mijn kat plast bloed". Ik keek naar haar kat, ze zag er inderdaad ook heel zielig uit. "Sterkte", zei ik tegen de vrouw. Ze moest afrekenen, 120 euro. Toen ze betaald had, wendde ze zich tot mij. "Zo veel geld. Nu kan ik geen nieuwe oven kopen. Maar ja, als je van je beest houdt heb je alles over voor je beest". Ik kon het alleen maar beamen. Na twee noodinjecties zat ik met Bojangles in de taxi terug. Vandaag zou ik gaan varen met de logbabes. Maar ik zou me er niet zo prettig bij voelen dat hij doodziek thuis is en ik gezellig op een bootje zit te pimpelen. Heel erg jammer, maar ja, als je van je beest houdt heb je er alles voor over.

Categorie: levenstekens

11 Juni '05 - 14:40

D's vieze overbuurjongen

Donderdagavond dronk ik een wijntje op het balkon van vriendin D. Het zonnetje scheen en D heeft een prachtig balkon. Aangezien D op stand woont is het volgende huizenblok mijlenver. Dus niet zoals bij mij dat je kunt zien wat de overburen voor eten aan het bereiden zijn. Of dat ze last van fruitvliegjes hebben. Ik noem maar een voorbeeld.
D's overbuurjongen kon ik wel in zijn raam zien staan. En dat zijn bovenlijf ontbloot was, dat stond vast. D's telefoon ging en ze liep naar binnen om hem op te nemen. Ik gluurde naar de overbuurjongen en hij keek terug, veronderstelde ik. Opeens stond hij op en begon rare bewegingen te maken met z'n arm voor zich. Eerst langzaam, toen steeds sneller. "Was hij nou met zich zelf aan het spelen", vroeg ik me af. Het leek er wel op. Zenuwachtig keek ik naar binnen. Was D al klaar met bellen? Wat duurde dat lang zeg, dat telefoongesprek. En ik moest dit voorval toch echt met haar bekijken en delen. Ik draaide mijn hoofd terug naar de jongen, "gelukkig hij was nog bezig". Na een minuut of wat kwam D naar buiten. "Dat was E...." Ze kon niet verder praten want ik onderbrak haar. "D je overbuurjongen zit zich af te trekken, kijk maar", riep ik neurotisch. D kneep haar ogen samen en tuurde naar de overkant. "Ja, ik zie het. Doet hij wel vaker hoor. Daar zijn wij helemaal aan gewend", vertelde ze doodkalm. "Getsiedekkie zeg, wat ranzig". "Oh kijk nu pakt hij een handdoekje". "Inderdaad". "Maar volgens mij is hij homo hoor. Hij zit altijd met een kerel. Zal ik gaan koken?"

Categorie: levenstekens

10 Juni '05 - 13:47

Condooms

Jaren geleden had ik een nieuw vriendje. Ik verwachtte een spannende nacht en wilde goed voorbereid zijn en het niet van hem laten af hangen of er condooms in huis waren of niet. Er was alleen een klein probleem. Ik was te laf om condooms te gaan kopen. Tijdens de thee besprak ik het met m'n huisgenoten. "Gewoon kopen", zei L. "Wat is daar nou moeilijk aan?" "Ja maar", stotterde ik. "Ik ben een keurig meisje en keurige meisjes kunnen toch geen condooms kopen". "Onzin. Gewoon kopen". C kon zich wel in me vinden. "Ik doe dat ook niet hoor. Afschuwelijk lijkt me dat". "Weet je wat", zei J. "Ik heb er vast nog wel een paar". Dat bleek niet zo te zijn en omdat J toch wel medelijden met me had stelde hij voor mee te gaan naar de drogist.
We kwamen de drogist binnen. "Waar liggen die dingen", vroeg ik aan J. "Gewoon bij de kassa. Je moet er naar vragen". Angstig keek ik J aan. "We gaan. Ik doe het echt niet". "Dan doe ik het wel", lachtte J. Mutserig bleef ik bij het schap met shampoos staan. J liep naar de kassa. En toen hij aan de beurt was, hoorde ik hem keihard zeggen: "Een pakje condooms graag. Voor m'n huisgenootje daar, maar die durft het niet zelf te kopen". De man achter de kassa en J lachtten mijn kant op. Woest keek ik terug. Ik wilde het liefst ter plekke dood gaan. De man boog naar J en vroeg hem iets. Hoewel ik dacht dat het niet erger kon worden, deed J er nog een schepje boven op. "Hé K, hoe groot denk je dat M's piemel ongeveer is. Zal toch niet al te groot zijn, wat denk jij?" Even hapte ik naar adem en toen riep ik keihard terug. "In ieder geval wel groter dan die van jou, kleiner worden ze echt niet gemaakt. Wat denk jij?" J lachtte. Thuis aangekomen werd het verhaal in geuren en kleuren verteld. Maanden werd ik met het voorval gepest. En het stomme is dat ik die dingen nog steeds niet durf te kopen. Niet dat er wat op stapel staat, maar je weet maar nooit. Gelukkig werden er gisteren op het werk een hele lading Boomerang cards gebracht. En XS4All heeft een geweldige kaart met een condoom erop geplakt. Mede vrijgezellige collega L en ik scheurden snel de condooms van de kaarten af en propten onze tassen vol. Onze collega's lachtten ons toe. Maar ik lach het hardst want ik heb een mooi voorraadje opgebouwd. Gratis. Zonder vernederingen. Ik ben en blijf een keurig meisje. En ook een keurige meid moet op alles zijn voorbereid.

Categorie: grappig

09 Juni '05 - 18:47

(h)eerlijk

Vriend M is al een paar jaar een alleenstaande vader. Helaas ging de relatie met zijn vriendin echt niet meer en besloten ze uit elkaar te gaan. In de weekenden heeft hij nu de kleine en doordeweeks is hij bij zijn ex.
Een tijdje geleden vertelde hij dat hij weer een vriendin had. Ik was blij voor hem, maar al snel kreeg ik vanuit andere vrienden te horen dat de nieuwe vriendin echt vreselijk was. "Kaat, het is een heks. Ik zweer het je", vertelde G. Dat beloofde niet veel goeds.
Gelukkig besefte M het na een tijdje ook. En afgelopen weekend besloot hij met haar te praten. De koter lag boven in bed want die wilde hij er natuurlijk niet bij betrekken. M's vriendin begreep hem en samen besloten ze een punt achter de relatie te zetten. De volgende ochtend kwam ze nog even langs om wat spullen te halen. M had zijn zoontje nog niks verteld. Maar toen ze weg ging zei P tegen de inmiddels ex vriendin: "Zie ik jou nou nooit meer?" Serieus keek hij haar aan. "Nee ik denk het niet", zei de ex, verrast door zoveel interesse opeens. "Gelukkig", antwoordde P. "Ik vond jou altijd een trut".
En zo droop de heks af. Wat mijn volwassen vrienden niet durfden te zeggen, werd in een zin samengevat door een vierjarig jongetje. Kinderen zijn soms zo heerlijk eerlijk.

Categorie: jeugd

08 Juni '05 - 18:39

de Dam - tot - Damloop en de president van Portugal

De Dam - tot - Damloop stelde Dantzig voor. In mezelf moest ik heel hard lachen. Vroeger deed ik aan Military en mijn instructeur liet me regelmatig door mul zand rennen met m'n paardrijlaarzen aan, maar mijn conditie liet altijd te wensen over. Op de middelbare school gingen we vaak joggen door het bos met gym. Ik sjokte altijd ergens achteraan op minstens tien meter afstand van de andere langzaamste van de klas. Ooit vroeg de gymlerares aan me: "K, rook jij?". Ik was diep beledigd. Op dat moment was ik een jaar of veertien en was ik nog een hevige anti roker.
Een keer kan ik me herinneren dat ik wel heel hard gerend heb met gym. We waren weer aan het joggen en opeens kwam er een hele stoet diplomaten- en regeringsauto's onder politiebegeleiding voorbij. Midden in het bos is een heel chique hotel en ik en mijn vriendjes voelde haarfijn aan dat de auto's daar naar op weg waren. We begonnen kei hard te rennen. De gymjuf riep ons wat toe, maar we hoorden het niet meer. En zo stonden we met de halve klas bij de ingang van het hotel naar de belangrijke mensen te zwaaien. "Wat is hier aan de hand", vroeg vriendin B aan een politie agent. "De president van Portugal heeft een bespreking met de minister president", vertelde hij. Slinks keken B en ik elkaar aan. Wij wisten de dienstingang, omdat we beiden als kamermeisje in het hotel werkten. En zo sneekte B, J en ik via de personeelsingang naar binnen. In onze sportkleren. We liepen door het gangetje en kwamen uit bij de hal van de wc's. Daar stond een gedistingeerde oudere man te wachten. De bodygard, dachten wij. "Hoi", zei B. "Hi", zei de man. "We're looking for the president of Portugal", zei ik. Hij lachtte. "I am the president of Portugal. Who are you", vroeg hij. We stelden ons voor en dat was het. Terug op school vertelden we wilde verhalen. Dat we uren met de man hadden gesproken. Dat we gratis op vakantie mochten naar Portugal en ga zo maar door. Onzin natuurlijk en dat wist iedereen, maar wij hadden wel mooi de man ontmoet! Ik zou niet meer weten hoe hij heette. Maar ik weet wel dat ik nooit meer zo hard gelopen heb. Je bent publiciteitsgeil of je bent het niet.
Dussss....Laat die Dam - tot - Damloop maar zitten. Niet aan mij besteed. Lukt me nooit om die uit te lopen. Tenzij..... er een hele horde presidenten of andere celebs aan de finish staan natuurlijk.

Categorie: levenstekens

07 Juni '05 - 18:27

sport smoezen

Het is weer zo ver. Ik zit smoezen voor mezelf te bedenken om niet te gaan sporten. Een kleine maand geleden ging ik een keertje met een vriendin mee kijken hoe het was op de sportschool. D had heel gewiekst een afspraak voor me gemaakt en voor dat ik er erg in had zat ik naar een uiterst enthousiaste instructeur te luisteren die me een rondleiding gaf. En hij deed zijn werk goed want elke seconde die ik langer in de sportschool was, werd ik zelf steeds opgewondender. De sportschool was schoon, er liepen leuke mensen rond en is dicht bij m'n huis. En ik wil natuurlijk mijn blubberbuikje en m'n zwaai - vet - bovenarmpjes er af. En meer energie natuurlijk. Meer energie is altijd mooi meegenomen. Dus toen hij vroeg of ik een abonnement wilde, hoefde ik geen seconde na te denken en griste naar de pen om m'n handtekening te zetten. Het was tijd voor een nieuwe, strakke, gezonde Kaat.
De eerste keren was ik supergemotiveerd. Kwam ik thuis van werk, griste ik m'n sporttas en zat al op de fiets naar de sportschool. Maar je zou me nu eens moeten zien. Overdag begint het al. "Kaat, vanavond sporten", vertel ik mezelf. "Moet het echt, kan ik niet morgen?" "Neehee, dat zei je gisteren ook al. Vandaag ga je. Echt". "Okay, okay, als ik thuis kom geef ik de poezen eten en ga ik meteen". En dan kom ik dus thuis en dan ziet de bank er heerlijk uit. En ik moet die en die nog bellen, en ik moet nog rekeningen overmaken, nog afwassen, nog een was in de machine doen en nog wat mailtjes sturen. En omdat ik dat dus allemaal nog moet doen, hoef ik niet van mezelf. Maar al die klusjes die doe ik dan toch niet. Omdat ik vind dat ik op het werk al genoeg gedaan heb en ik aanstaande vrijdag toch een ATV dag heb.
Vandaag ga ik echt. Hoewel ik al sort of gesport heb. Ik heb toch net bijna een half uur wind tegen een heuvel op gefietst! En ik moet toch nog steeds afwassen, bellen, mailen, rekeningen overmaken, wassen en inmiddels ook nog stofzuigen.... Ik ga echt. Echt. Nog even een rondje logs en dan ga ik. Zo.

Categorie: levenstekens

05 Juni '05 - 19:13

Non, je ne regrette rien

Luisterend naar Edith Piaf probeer ik m'n kater te verwerken. Gisteravond een topavond gehad. Eerst uit eten met Saskia en vrienden van haar. Naar een fantastisch concert van Nitin Sawhney gegaan in Paradiso. En daarna met nog vrienden van mij erbij naar de Pijp voor nog meer gezelligheid. Gelachen, leuke gesprekken gevoerd en gedronken. Veel gedronken. Vroeger probeerde ik altijd om elke twee drankjes een glas spa rood te drinken. De laatste tijd vergeet ik dat nog wel eens. Zo ook gisteren.
Dus daar zit ik nu. Met trillende handjes achter de pc. Een constant steekje in m'n hoofd. Een dikke trui aan en moe, doodmoe. De after kater Mac heb ik al op. Ik heb zeker twee liter water gedronken en vier aspirines naar binnen gewerkt. Maar dit is blijkbaar een volhouder, deze kater. Hoewel ik altijd zo optimaal mogelijk van m'n weekend wil genieten, mag deze dag van mij voorbij. Heel snel ook.
Waarom drink ik altijd te veel als het gezellig is? En waarom moet ik daarbij ook nog eens veel te veel roken? Spijt, spijt, spijt. Niet van de gezellige avond, wel van overmatig drank- en sigarettengebruik.
Ik hoor Edith zingen "Non, je ne regrette rien". Ja, dat zal allemaal wel best mevrouw Piaf, maar dan heeft u nog nooit een goede kater gehad.

Categorie: levenstekens

04 Juni '05 - 18:20

vriendin D

Toen een van mijn beste vriendinnetjes jaren geleden jarig was, kreeg ik haar telefonisch niet te pakken. 's Nachts droomde ik dat ze op een boot zat met haar vriend. Hij ging door z'n knieën en ze zei 'ja'. De volgende dag belde ze me op: "Kaat, zal ik morgen naar Amsterdam komen, gaan we een hap eten". "Prima hoor", antwoordde ik. "Ik heb trouwens vannacht over je gedroomd". "Wat dan", vroeg ze verbaasd. "Dat C je ten huwelijk vroeg en dat je ja zei". Even was het stil. "Kaat dat is ook zo, ik wilde het je morgen vertellen, maar ik doe het nu maar".
Een half jaar later was ik jarig. D is echt vreselijk met verjaardagen, ik ook maar dit ter zijde, maar ze belde wel. "Wat leuk dat je belt, heb je het eindelijk onthouden", riep ik. "Wat?" "Dat ik jarig ben!" "Eh nee, ik moest vandaag gewoon heel erg aan je denken, maar gefeliciteerd".
Een tijdje hadden we geen contact. D had een kindje gekregen en was daar erg druk mee en we wonen ook behoorlijk ver uit elkaar. Op een ochtend voelde ik dat ik D moest bellen. Ze nam op. "Kaat, het is zo erg. Heb je het al gehoord?" "Nee, wat is er", vroeg ik verbaasd. "C's vader is net overleden".
Toen het net uit was met B belde D. "Gaat alles wel goed?" "Nou nee, eigenlijk niet". "Dat dacht ik al. Ik droomde vannacht dat jij en B uit elkaar waren".
Vanmorgen werd ik wakker. Even D bellen, dacht ik. "Kaatje", riep ze uit. "Hé meis. Hoe gaat het?" "Nou eigenlijk mag ik het nog niemand vertellen, maar ik heb net een zwangerschapstest gedaan en ik ben zwanger", riep ze.
Het is heel raar met D en mij. Maanden kunnen we elkaar niet spreken. Dat vinden we allebei niet erg. We weten dat we hele goede vriendinnen zijn en blijven. En op de een of andere rare manier bellen we elkaar toch altijd op de juiste momenten.

Categorie: levenstekens

03 Juni '05 - 18:26

Blij

Vandaag had ik cursus. De hele dag in een klaslokaaltje aantekeningen maken kan heel leuk zijn, maar op zo'n broeierige dag als vandaag is het vooral erg vermoeiend. Na de lunch kreeg ik een inkakmoment. Mijn hoofd probeerde wel te luisteren, maar het lukte niet meer. Ik begon al te dromen terwijl ik er wel bewust van was dat bepaalde vrienden van mij die in mijn droom voor kwamen echt niet in dat klaslokaal konden zitten. Ik schrok wakker. Nonchalant keek ik om me heen. "K, opletten, je moet het onthouden", siste ik mezelf toe. Even ging het goed, totdat ik weer wakker schrok. Ditmaal omdat mijn hoofd abrupt naar beneden plofte. Weer keek ik om me heen. Gelukkig, M naast me had zijn ogen zelfs dicht. Als ik maar heel hard met m'n voet wiebel dan blijf ik wel wakker. Door mijn gewiebel werd M ook wakker. Geschrokken keek hij me aan.
Gelukkig werd de materie weer wat interessanter. En om vier uur zei de docent: "Pfioew, het wordt wel heel donker. En ik ben op de fiets. We stoppen voor vandaag hoor, ik wil droog thuiskomen".
Ik liep terug naar m'n werkplek. In mijn hoofd zaten rampscenario's van nog heel hard moeten werken op de vrijdagmiddag. Iets waar ik absoluut geen zin in had. Dus toen ik binnen kwam en mijn collega's mij verwachtingsvol aankeken, zakte de moed me al in de schoenen. "Gelukkig je bent er. We hebben op je gewacht. Geen zin meer. Ga je mee borrelen", vroeg L. Ik kon alleen meer amen zeggen. En bedenken dat ik heel blij ben met m'n nieuwe werk en collega's. Helemaal nadat ik vandeweek een contract heb gekregen.

Categorie: levenstekens

02 Juni '05 - 21:47

Savanna

Heel erg boos ben ik. Woedend zelfs. En verdrietig, heel verdrietig. Ik probeer er niet over na te denken, maar elke keer gaan mijn gedachten weer naar dat kleine meisje. Savanna. Hoe kunnen dit soort dingen gebeuren? Ik begrijp het niet en ik wil het niet begrijpen. Want als ik het zou begrijpen dan kan het nog een keer gebeuren.
Kijk die moeder van Savanna, die is natuurlijk een van de ergste wanwezens waar onze wereld mee vervuild wordt. Voorgoed achter de tralies. En het liefst met een washandje in haar mond en zo weinig mogelijk eten. Over een slechte jeugd en dat soort toestanden wil ik niks horen. Ik heb psychologie gestudeerd en weet hoe het werkt. Maar als iedereen die een slechte jeugd heeft gehad dit soort barbaars gedrag mag laten zien, zou de wereld er nog slechter uit zien. Die moeder is gewoon gek en dit soort gekken wil ik niet op straat. Nooit meer.
Maar dat gezinsvoogd. Wat doen we daarmee? Gaat die vrij uit? Die heeft toch ook een misdaad gepleegd? Als er bij die gestoorde gek van een moeder al twee kinderen zijn weggehaald, waarom is dit onmens dan niet alert geweest? Waarom zijn er niet triljoenen alarmbellen gaan rinkelen? Waarom, waarom, waarom? Gezinsvoogden hebben het gigantisch druk, dat weet ik. Maar het is wel een beroep. En iedereen moet zijn beroep goed uitvoeren. Ik word ook op eventuele fouten die ik op de werkvloer maak afgerekend. Maar als ik een fout maak dan gaat er hoogstens wat geld verloren, geen mensenleven. Voor mij mag het gezinsvoogd ook opgepakt worden. En een tijdje achter de tralies, misschien zelfs inclusief washandje. Dan heb ik het nog niet eens over de artsen gehad. De artsen die de signalen van de mishandeling niet doorgaven. Terwijl ze daar wel toe verplicht zijn. Stel nou eens een voorbeeld en breng ze voor het medisch tuchtcollege.
Ik wil dat er nooit maar dan ook nooit meer een Savanna in Nederland bij komt. Kinderen moeten gewoon spelen en vrolijk kunnen zijn. Een onbezorgde jeugd hebben. En volwassenen moeten voor kinderen zorgen. Zelfs als het hun kinderen niet zijn. En zeker als het hun beroep is. En als ze hun beroep niet kunnen uitoefenen moeten ze weg. Ik wil alleen nog capabele mensen op dit soort functies, zodat er nooit meer een klein kind in een kofferbak eindigt om in een bos begraven te worden.

Categorie: levenstekens

01 Juni '05 - 19:15

de stemmende kleuter

Ik sta in de rij bij het stemkantoor. Ja in de rij ja. Een jongetje van een jaar of vijf staat voor me met zijn moeder. Hij draait zich om en kijkt naar mij: "Wat ga jij stemmen?" Ik lach. De moeder draait zich om en zegt: "Floris, dat mag je niet vragen, dat is onbeleefd". "Geeft niet hoor", zeg ik en kijk naar het jongetje. "Ik weet het nog steeds niet. Wat ga jij stemmen dan". Verbaasd kijkt hij me aan. "Ik hoef niet", antwoordt hij. "Daar mag je blij mee zijn, want het is heel moeilijk hoor", zeg ik. "Ik mag wel drukken", zegt hij met glunderende oogjes. "Joh, stoer". De moeder aait trots over z'n bol. Inmiddels zijn we al bijna bij de biljettenverzamelaars. De moeder en Floris verdwijnen een hokje in en ik vlak daarna. "Nee Floris, dat rondje, niet deze", hoor ik uit het hokje naast me. Ik sta tussen de schotjes en weet het nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat ik het raar vind dat ik in 2005 nog moet kleuren. Met een rood potloodje. Met het digitale tijdperk is Amsterdam Zuid blijkbaar nog niet mee gegaan. Een paar tellen sta ik daar en dan kleur ik snel het vakje van mijn eerste gevoel in. Ik heb nooit goed binnen de lijntjes kunnen kleuren, maar ik probeer het zo netjes mogelijk te doen. "Floris, je moet een beetje opschieten hoor", zegt de moeder naast me. "Maar het moet toch binnen de lijntjes", zegt Floris verontwaardigd. Ik heb een binnenpret, blijkbaar heeft hij het er net zo moeilijk mee als ik.
Ongeveer tegelijk komen we onze hokjes uit. Floris kijkt een beetje beteuterd naar me. "Ik mocht helemaal niet drukken, ik moest kleuren". "Het is echt belachelijk", antwoord ik glimlachend.
Onderweg naar huis bedenk ik me dat het niet alleen voor mij een hele opgave was dat stemmen. Zelfs een kleuter heeft het er moeilijk mee en ziet het als een enorme opgave. Ooit deden ze een onderzoek met apen die moesten stemmen. De apen stemden ongeveer hetzelfde als de 'echte' mensenstemmers. Dit referendum hadden ze wat mij betreft alle kleuters van Nederland mogen laten stemmen. Waarschijnlijk hadden we dan dezelfde uitslag gehad.