Desalniettemin

Categorie: levenstekens

31 Mei '05 - 19:13

de vieze man

Ik sta met mijn fiets te wachten voor het stoplicht. Een rij met auto's wacht om te kunnen rijden. Vooraan staat een soort politie touringcar voor gedetineerden of zo. Ik kijk naar de agenten voorin met hun zonnebrillen op. Vaag kan ik de geblindeerde raampjes aan de zijkant van de bus zien. "Wie zouden daar nou in zitten", vraag ik me af. "Ach, dat kan ik toch niet zien door die donkere raampjes". Maar als de Politie Langhoutbus langs rijdt, verbaas ik me erover dat ik de gedetineerden toch kan zien zitten. Vlak voor m'n neus staat de bus stil om links af te slaan. Nieuwsgierig kijk ik naar boven door het raampje en kijk recht in de ogen van een man. Een oudere man. Een man met een bril. Een hele normale man, denk ik een flits. Totdat ik door heb dat de man met zijn tong wel erg rare bewegingen aan het maken is. Befbewegingen. En ik heb het een beetje laat door, want de man lacht. Hij denkt dat hij succes heeft. En dat heeft hij ook want ik ben in shock. Snel kijk ik weg, maar ik voel me al vies. Een man die zulke bewegingen maakt naar onschuldige meisjes mag van mij voorgoed achter de tralies. Want ik heb nu wel een levenslang trauma. Ik kijk nooit meer bij een politie touringcar naar binnen.

Categorie: levenstekens

31 Mei '05 - 07:38

Verslaving

Ik heb een verslaving. Wellicht voor u een bekende; ik ben namelijk verslaafd aan loggen. "Ja", denkt u nu misschien. "Dat hebben we toch allemaal?" Maar heeft u ook dat u elke dag wilt schrijven. Desnoods iets heel beroerds als er maar elke dag gelogd is. Nee? Nou ik dus wel. Ik wil gewoon streepjes onder elke dag van mijn kalender. Belachelijk gewoon.
Gisteravond kwam ik thuis. Vriend S was hier geweest om een nieuwe usb kaart voor mijn iPod te installeren. Ik nestelde me achter m'n pc. Kon ik toch verdomme niet inloggen in Pivot. Paniekerig belde ik S. "S, heb jij verder wat op m'n pc gezet?" Hij maande me tot kalmte. Allerlei icoontjes en dingen in het control panel moesten uitgezet worden. "Nu moet het lukken". Vol verwachting voerde ik m'n password in. Krijg ik een melding dat ik na tien pogingen twaalf uur lang niet meer mag inloggen vanuit dit IP adres. Twaalf uur dames en heren. U hoort het goed. Twaalf uur!
Ik heb de hele avond trillend op de bank gezeten. Cold turkey. Ben maar heel veel wijn gaan drinken, met vriendinnen gaan bellen, veel te veel gerookt en computerspellen gaan spelen. Stiekem probeerde ik het later op de avond nog even. Maar Pivot was onverbiddelijk, ik mocht er niet in. Echt niet. Uit pure verveling ging ik veel eerder dan normaal slapen.
En vanmorgen? Vanmorgen kon ik er gewoon weer in. Gelukkig. Ik sta namelijk niet voor mezelf in als het nog een dag langer had geduurd.

Categorie: levenstekens

29 Mei '05 - 23:12

de galajurk missie

Vandaag voelde ik me even Julia Roberts in Pretty Woman die ging winkelen. Niet dat ik als een hoer uit zag hoor, totaal niet zelfs. Ik was keurig gekleed. Kek wit linnen jasje, lichtblauwe loafertjes en m'n louis vuitton tas. Dan zou je toch zeggen dat winkelpersoneel voor je rent. Helaas niet in Amsterdam. In Amsterdam zijn ze veel drukker met zichzelf bezig. Beetje in de spiegel kijken, beetje kletsen aan de telefoon, beetje kletsen met elkaar, beetje gokken op dat te ordinaire Russische wijf die uiteindelijk niks uit geeft. En op mij hadden ze juist moeten gokken. Want ik kwam met een dikgevulde portemonnee binnen!
Mijn nichtje trouwt volgende maand in LA. Het wordt echt een groot huwelijk op het strand van Malibu. En mijn nichtje is mode ontwerpster en trouwt met een jongen uit een confectie keten familie. Dus ik kan niet in zo maar een niemendalletje aan komen waaien. Dat had mijn vader ook begrepen. En mijn vader wilt natuurlijk dat zijn dochter er altijd tip top uit ziet en daarom mag ik op zijn kosten een jurk uitzoeken. Maar een galajurk in mei kopen doe je niet zo maar in Nederland. In dit kikkerlandje is het feestklerenseizoen in december en daarbuiten verkopen ze bijna geen feestelijke kleding. Vol moed toog ik vandaag naar de PC. Maar na een paar winkels zat de moed al in m'n schoenen. Nog een paar winkels verder zat het niet eens meer onder m'n voetzool. Sommige winkels hadden wel feestkleding, maar die verkoopsters waren echt niet behulpzaam en daar word ik een beetje neurotisch van. Tegen mijn winkelmaatje zei ik op een gegeven moment: "Nog een winkel en dan geef ik het op". Met lood in mijn schoenen liep ik bij Armani naar binnen. Het meisje wat daar werkte was heel vriendelijk. Meteen kwam ze met een paar jurken aanlopen. En ze begreep het. Want toen ik het halve zomerjurkje een afkeurende blik gaf, riep ze: "Wacht, we hebben nog een paar jurken. Feestelijker, dat bedoel je toch?" Ik liep de paskamer in. "Willen jullie wat drinken", vroeg ze. En ze kwam met muiltjes aan zetten. "Dat staat wat eleganter met passen. Dan heb je een totaal beeld". De jurk was eigenlijk te duur maar zat prachtig. Helemaal Sarah Jessica Parker en dus helemaal me. "Ik denk er even over na", zei ik tegen haar. "Prima, dat begrijp ik", antwoordde ze. Op straat belde ik mijn ouders. "Weet je wat? Ik kom donderdag wel langs, kunnen we er samen naar kijken", zei m'n moeder. Ik liep terug de winkel in om het de verkoopster te vertellen. De jurk wordt nu achtergehouden. Tot donderdag. Waarschijnlijk koop ik hem en de muiltjes ook, want die waren een perfect match. Oh wat heb ik een zin om donderdag met m'n Armani tas bij die andere winkels naar binnen te lopen. Wat een goede verkoopster al niet voor elkaar kan krijgen.

Categorie: levenstekens

28 Mei '05 - 10:41

de taxichauffeur, Theo en Amsterdam

Na overdag met A-F in het Vondelpark gezeten te hebben, ging ik 's avonds eten met Saskia en Victoria. Het was een dag met veel wijn en heerlijke gesprekken. Over het leven, over werk en natuurlijk over web loggers. Vooral over web loggers die niet sporen, want daar zijn er behoorlijk wat van. Maar na zo'n dag met zo veel zon en wijn word je behoorlijk moe. En dus belde ik bij Sas thuis een taxi. Sas woont aan de andere kant van Amsterdam en met dat warme weer peins ik er niet over te gaan fietsen.
Mijn taxi chauffeur was een geweldig leuke man. Echt zo'n Amsterdammer. Hij vertelde dat hij net verhuisd was uit Oost naar de rand van de stad. Ik vroeg of hij dat gedaan had vanwege de ruimte, maar hij vertelde dat zijn kinderen niet meer buiten konden spelen. Zijn jongste was al een keer van zijn fiets beroofd en de oudste was een tijdje terug zonder schoenen thuis gekomen. Voor de rasechte Amsterdammer was de maat vol en met pijn in zijn hart verkocht hij het huis wat al meer dan honderd jaar in zijn familie was geweest. We reden langs het Oosterpark. "Als klein jongetje heb hier zo heerlijk gespeeld", zuchtte hij. Nou moet je weten, ik heb een beetje botte humor. En met te veel wijntjes in mijn mik, zeg ik wel eens dingen te snel. En in het kader van de misplaatste humor zei ik: "Tja, nu worden hier mensen doodgeschoten". Even was het stil. 'Ai', dacht ik al. 'Ik heb iets verkeerd gezegd', want de stilte was nog al pijnlijk. "Theo was mijn gabber", zei hij opeens. "Mijn drankmaatje. En ik reed hem altijd". "Sorry", riep ik geschrokken. "Geeft helemaal niet hoor", zei hij lachend. "De opmerking die je net maakte, had hij juist ook kunnen maken". Hij begon te vertellen over Theo. Over de leuke dingen die hij met hem had meegemaakt, over dat Theo zo'n geweldig mens was en juist heel goed was voor allochtonen. "Ik mis hem nog elke dag", vertelde hij. "Dat kan ik me voorstellen. Hij was echt een bijzonder mens", zei ik. Toen we bij mijn huis waren, vroeg ik om zijn kaartje. Hij gaf het: "Je kan me altijd bellen hoor, dan haal ik je op, want je bent een leuk grietje". Braaf bleef hij wachten tot ik binnen was en zwaaide nog even toen ik de deur open deed.
Thuis schonk ik nog een wijntje in. Halfdronken proostte ik op de taxi chauffeur en Theo. En op Amsterdam, de stad waar kinderen niet meer kunnen buitenspelen.

Categorie: levenstekens

27 Mei '05 - 09:49

taart in het Vondelpark

Vandaag hebben Anne-Floor en ik een afspaak. Met elkaar en met het Vondelpark. We gaan namelijk de hele dag hangen daar. Beetje wijn drinken, beetje mensen kijken, beetje roddelen. Heerlijk! Het Vondelpark is heel gastvrij. Op zomerse dagen zoals vandaag zitten er hordes mensen, dus ik hoop dat het park nog een mooi plekje voor ons heeft bewaard. Maar als je dan een plekje hebt, is het ook echt de moeite waard.
Vorig jaar vierde vriendin V haar verjaardag in het Vondelpark. Ze had legio happen en veel drank meegenomen. En een enorme taart. Maar we waren maar met z'n zessen en kregen bij lange na die taart niet op. "Dooreten meisjes", riep vriendin V. Wij keken naar de taart. Hij was heerlijk, maar het pastte echt niet meer. En het was tijd voor wijn en hartig. "Ik kan niet meer", riepen we om de beurt. "Het moet, want de taart bederft", zei V. Dat was wel zo, maar ons kon ze die taart echt niet meer slijten. Dus stond V op en liep naar onze buren. "Willen jullie een stuk taart?" Dat wilden ze wel. En de mensen er achter ook wel. Gelukkig, nu was meer dan de helft al weg. Wij schonken wijn in en proostten. Opeens stond er een jongen naast ons. "Mag ik wat vragen?" Zes vrouwen keken hem aan en riepen in koor: "Ja hoor". "Mag ik ook een stukje taart? Hij schijnt heel lekker te zijn". Dat mocht. De jongen ging weg en wij borrelden door. Vijf minuten later stonden er een jongen en een meisje naast ons picknickkleed. Ook zij wilden graag een stuk taart. En ook dat mocht. Dit voorval herhaalde zich nog een keer of vier en toen was de taart op. Maar nog steeds kwamen er mensen aanwaaien. Wij grapten dat V maar profesioneel taartenbakster moest worden en wimpelden de mensen af. Vriendin V vroeg zich serieus af of ze niet even naar de Appie moest fietsen om nog een taart te kopen en wij lachtten daarom. V die op dat moment de enige vrijgezel was vond dat niet terecht. "Ik heb nog nooit zo veel leuke mannen aangetrokken". Op het moment dat ze het zei, stond er een hele fijne man naast ons: "Hebben jullie nog taart?" "Nee", riep M. "Maar we hebben wel een wijntje en haar telefoonnummer. Wil je dat?" Een week later had V een date. Het is niks geworden, maar toch. Vergeet honden als leuke mannen magneet, taart moet het wezen. Ik denk dat A-F en ik zo ook maar eens langs de taartenwinkel moeten.

Categorie: levenstekens

26 Mei '05 - 23:40

Katja reclame

Elke keer krijg ik een naar gevoel als ik lang het billboard fiets waarop Katja Schuurman de Gouden Gids promoot. Vooral die ene dat ze met haar arm omhoog staat. Steeds vroeg ik me af waarom. Was het het geel? Of het oerlelijke pak wat ze aan heeft? Was het Katja zelf? Ik ben niet zo'n fan van Katja. Maar nee, dat was het niet. Ik ben er namelijk sinds een half uur achter wat het is. Ik heb namelijk een Katja in commercials trauma. En elke keer ben ik bang dat ze dat billboard uitstapt en gaat zingen: "En nu heb ik er een. Die precies doet wat ik wil..." Man, man, man wat was dat erg zeg die commercial. Permanente schade heb ik daaraan overgehouden. Ik ben er bijna overheen en nu, en nu gebruiken ze haar gewoon weer. En het allerergste is nog dat ik dat liedje weer in mijn hoofd heb. Inclusief de valszingende stem van Katja. Ik hoef nooit meer een gouden gids. Hoe dom kan je als adverteerder zijn om haar nog als je boegbeeld te gebruiken?

Categorie: levenstekens

25 Mei '05 - 20:45

rare ontmoetingen 2

Zwaaiend komt ze op me aflopen, het meisje in het roze sportpakje. Ik kijk naast me maar ze zwaait echt naar mij. Ik knik maar terug. Mijn crosstrainer geeft nog 8 minuten aan en ik puf en zweet me nu al ongans. Mijn lijf wil opgeven, maar m'n hoofd zegt dat ik moet doorgaan. Het meisje duikt de kleedkamer in. Als de crosstrainer nog 6 minuten aangeeft komt ze er uit en loopt ze op me af. "Heeeee Christine", zegt ze enthousiast. Weer kijk ik naast me. Misschien loenst ze wel? Maar de eventuele Christines naast me geven geen kick. "Heb je het tegen mij", vraag ik. "Jaaaaaaa natuurlijk. Hoe gaat het?" "Eh, ik wil niet onaardig zijn, maar ik ken jou niet en ik heet geen Christine". Ze kijkt me raar aan en is even stil. Dan begint ze te lachen. "Hahahaha, had je me bijna tuk! Hoe is het met Rogier?" Nu begin ik haar een beetje raar te vinden. Ik kijk haar doordringend aan en dat is nog al lastig als je ondertussen aan het bewegen bent. "Ik ben Christine niet en de Rogier die ik ken spreek ik niet dagelijks dus die zal je vast niet bedoelen". Ze kijkt heel ernstig. "Maar jij bent toch Christine uit Alkmaar en jij bent toch de vriendin van Rogier?" "Nee dat ben ik niet, echt niet. Misschien lijk ik op iemand?" "Ik zou toch zweren dat je het wel bent", antwoordt ze nu een beetje bozig. Ik wil bijna met haar naar de kleedkamer om haar mijn pasjes in m'n portemonnee te laten zien, maar ik moet nog een paar minuten. "Maar ik ben het niet". Ik denk dat ik nu wel van haar af ben, maar ze maakt geen anstalten om weg te lopen. "Dus jij kent mij ook niet?" "Nee, ik heb je nog nooit gezien". "Maar waar kan ik je dan wel van kennen?" "Ik ken je echt niet", schreeuw ik nu bijna. "Ben je beroemd of zo?" "Nee ook niet". Ik begin een hekel aan haar te krijgen. En ik heb er genoeg van. Dus druk ik op de stopknop van mijn apparaat en stap er af. "Luister, ik heet K en ik ken je echt niet. En ik kom niet uit Alkmaar en ik ben ook niet beroemd en ik ga me nu omkleden. Goed?" Ik kijk haar nu heel ernstig aan. "Ja, goed hoor. Maar toch vind ik het raar. Ik zou zweren dat je het was". Ik knik haar gedag en loop met grote passen naar de kleedkamer. Als ik de kleedkamer uit kom, hoor ik haar tegen een jongen zeggen dat ik het ben die zo op Christine lijkt. De jongen kijkt me aan en zegt: "Ja inderdaad, maar Christine is wel wat dikker". Ik kijk naar mezelf in de spiegel als ik de trap afloop en bedenk me dat ik de afgelopen maanden tien kilo ben afgevallen. De volgende keer vraag ik of ze een foto meenemen. Van Christine. Want die Christine wil ik nou ook wel eens zien.

Categorie: grappig

24 Mei '05 - 18:56

rare ontmoetingen

We schrijven het jaar 2002. Ik ben op vakantie in Los Angeles en ben met mijn neven naar de Sky Bar geweest. De Sky Bar bevindt zich in het Mondrian Hotel en is op het moment van mijn verblijf ongeveer het hipste waar je in LA naar toe kunt. We hebben net de auto terug van de valet parking jongen en staan in een soort filetje te wachten. Ik zit voorin en rook een sigaret. Het is behoorlijk laat en ik ben moe. Er wordt op het raampje getikt. Ik kijk uit het raam en schrik me een rolberoerte. Een enorme Afro Amerikaanse man kijkt me aan. Hij zit onder de tattoos en heeft gouden tanden. Bovendien is hij ontzettend groot en ziet er een beetje eng uit. Verschrikt kijk ik mijn neef aan. "Open je raampje maar", zegt hij. Ik vraag me af of hij gek is. Het is midden in de nacht en in Los Angeles lopen nou eenmaal best wel wat ongure types rond. Ik doe het raampje open en zeg wat verlegen: "Hi". "Hi gal. How are you", zegt de man. Hij ziet er nu wat vriendelijker uit. "I'm fine how are you", anwoord ik maar. "I would be better if I can bum a cig". Ik buig naar mijn tas en haal er een pakje uit. Hij ziet er wel aardiger uit, maar ik vind hem nog steeds eng. Het liefst geef ik hem het hele pakje, als hij maar weg gaat. Hij haalt er een sigaret uit en buigt met z'n hoofd door mijn raampje naar binnen ten teken dat hij ook een vuurtje wilt. Ik geef hem een vuurtje, maar doordat ik toch wel wat zenuwachtig ben, krijg ik m'n vlammetje bijna niet aan. "Thanks gal, you made my day", zegt hij. "You're welcome". "You have a funny accent. Where you from?" "Amsterdam". "Ah Amsterdam", er verschijnt een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. "The most beautiful city of the world, with the most beautiful girls. They all look like you". Ik glimlach terug. Ik begin hem opeens heel aardig te vinden. "Thanks for the cig. See ya", roept hij terwijl hij de nacht in loopt. Meteen druk ik op het knopje om het raampje te sluiten. Ik kijk m'n neef aan. "What the fuck", zeg ik. Ik weet dat jullie hier allemaal heel vriendelijk zijn, maar mij m'n raam laten openen voor zo'n gast! Ben je gek geworden?" Mijn neven lachen. Eerst een beetje en dan heel erg. Ze schateren zelfs. "Wat", roep ik. Mijn neef hapt naar adem om te kunnen antwoorden. Door zijn tranen heen zegt hij: "K, je hebt net een van de sterspelers van LA Lakers ontmoet".

Categorie: levenstekens

22 Mei '05 - 10:32

Sportbilly

De kans dat ik hem in de sportschool tegenkom is 100 procent. Sportbilly. Ik ben maar drie keer in de sportschool geweest hoor, maar elke keer was hij er.
Sportbilly is een jongen met een lichaam in de vorm van een driehoek. Boven breed en dan loopt het steeds smaller af naar beneden. Echt zo'n type die in het sportcentrum woont.
En ik vind hem super intrigerend. Niet omdat ik hem aantrekkelijk vind, no way. Maar omdat hij zo ontzettend fanatiek met z'n lichaam bezig is. Gisteren was ik aan het steunen en het kreunen met m'n tien kilo gewichtjes. Na vijftien keer was ik uitgeput. Sportbilly stond naast me. Hij hing aan een soort apparaat en trok zich op. 50 kilo leek hij moeiteloos aan te kunnen.
Na het fitness gedoe, moet ik van de trainer die mijn programma opstelde nog een half uur op een cardio apparaat. Ik koos de loopband uit. Sportbilly kwam een paar minuten later en ging op de crosstrainer. De trainer waar hij op ging bevindt zich naast de spiegelwand. Mooi, zo kon ik hem goed zien. En hij zichzelf ook. Want dat deed hij voortdurend, in de spiegel kijken. Hij rende op de trainer, streek ondertussen over zijn armen, keek voldaan naar zijn armen in de spiegel en trainde door. En ik keek dus naar hem. Hij ving m'n blik. Snel keek ik weg en deed ik of ik heel erg met het programma op mijn loopband bezig was. Toch kon ik het niet laten en paar tellen later zat ik al weer te staren. Nu voelde hij aan z'n kont. Zat hij nou aan z'n kont? Ja hij zat aan zijn billen ja. Hij glimlachte terwijl hij zijn kontspieren in de spiegel observeerde. Getsiedekkie zeg. Weer zag hij dat ik naar hem keek. Nu draaide hij zich om en lachtte naar me. Ik lachtte een beetje betrapt terug en liep stug verder. "Niet meer kijken K, niet doen", vertelde ik mezelf. Helaas had ik mijn ogen niet onder controle. Weer keek ik even en hij keek indringend terug. En toen draaide hij zich om en gaf me een vette knipoog. Dat was de limit. Ik stapte van de band af en ging op een fietsje zitten met m'n rug naar hem toe. Daar hing ook wel een spiegel, maar wel een waardoor ik minder goed kon kijken.
Ik maakte mijn half uur af en haalde mijn spullen uit de kleedkamer. De sportschool is vlakbij mijn huis. Ik ben langer bezig met mijn fiets van het slot afhalen dan dat ik daadwerkelijk moet fietsen, dus ik ging thuis wel douchen. Toen ik de deur van de kleedkamer opendeed, stond hij ervoor. Ik knikte naar hem. "Hoi, ga je al naar huis?" "Ja", antwoordde ik. "Ik ga thuis douchen". Geen idee waarom ik dat vertelde, maar ik heb wel vaker dingen niet onder controle. "Geen drankje aan de bar meer?" Oh nee! Hij dacht dat ik hem leuk vond. "Eh nee. Ik heb een afspraak", stotterde ik. "Dan doen we dat de volgende keer. Goed?" "Eh ja. Doei", riep ik terwijl ik langs hem liep.
En nu zit ik dus met een probleem. Ik wil geen drankje met Billy. Ik wil gewoon ongestoord naar die sportschool kunnen. En hij is er dus altijd. Helaas ken ik mezelf, ik vind altijd wel een excuus om niet te hoeven sporten. Maar ik wil nu echt sporten. Gelukkig ga ik morgen weer met een vriendin.

Categorie: levenstekens

21 Mei '05 - 11:12

spontane avond

Hi lieve Ka,

ik vlieg over een paar uurtjes weer naar adam,
moet alleen nog even een paspoort regelen/vinden/tekenen...
net verloren godver.. En ik ben je tel nummer kwijt, stuur even een sms naar 00xxxxxxxx. Ik ga vannavond naar M en morgen met S iets drinken, en zaterdag heb ik een familie feest! Zondag vlieg ik pas laat naar X terug dus als je tijd hebt kunnen we morgen avond of zondag middag iets drinken, bel je zodra je nummer binnen is, ik moet nu als een gek een paspoort gaan regelen, kusje J

Dit mailtje kreeg ik afgelopen donderdag van oud huisgenoot J (je weet wel, die van de voorafwas). Toevallig hadden we met een paar oud huisgenoten afgesproken vrijdagavond wat te gaan eten. Maar omdat J opeens ook aanwezig was, haakten andere oude vrienden en huisgenoten ook in. Zo stond ik gisteren opeens te borrelen met twintig mannen. En een paar uur later zaten we met z'n tienen aan tafel. Gelukkig was ik inmiddels versterkt door oud huisgenote N. Na het eten doken we een club in en dansten we de nacht in. Het was weer fijn. Soms is het leven leuk. En heel even vergat ik dat ik eigenlijk ongelukkig was.

Categorie: levenstekens

20 Mei '05 - 18:43

mijn scooterobsessie

Scooters zijn in de mode. Aangezien ik een fashion victim ben, wil ik ook een scooter. Lijkt me leuk. Zo'n mooie Italiaanse zwarte met een bruin zadel. Koop ik er een leuke helm bij die precies bij de scooter past. Of ik schaf er juist een aan waar je geen helm bij op hoeft, nog beter.
Ik wil al een tijdje een scooter. Ik heb een heuse scooterobsessie. Elke keer als ik er weer een zie dan denk: "Ach gos. Ik zou zo leuk op zo'n scooter passen. En het zo me echt goed staan".
Vandaag ben ik bijna drie keer overhoop gereden door een scooter. Die dingen komen zo maar van links en rechts en mensen op scooters denken dat ze de koningen in het verkeer zijn. Dat ze alles mogen. Helemaal niet fijn dus als jij rustig op je fiets op het fietspad rijdt. Maar hierdoor werd mijn scooterobsessie niet minder hoor. Nu moet en zal ik er juist een. Ik wil ook de koningin van het verkeer zijn. Lekker mensen van hun sokken rijden en ondertussen toeteren naar fijne mannen op de fiets. Hardstikke fashionable en zo practisch. Je kan hem gewoon op de stoep parkeren.
Mijn banksaldo laat helaas geen scooter toe. Ja, als mijn negatieve saldo positief was geweest had ik er best een paar kunnen kopen. En zelfs zo'n leuke swarovski helm erbij. Kan allemaal. Maar mijn negatieve saldo is helaas echt negatief. En de bank vergist zich nooit. Dat zou me nou zo leuk lijken. Dat de bank denkt: "Shit, we hebben ons vergist. Die min had een plus moeten zijn". En dat ik opeens heel veel geld heb en dat ze daar dan nooooooit achterkomen. Maar dat gaat toch niet gebeuren. Ondertussen spaar ik stug door.
En bestudeer ik mijn bankafschrift. Waarschijnlijk zijn scooters tegen de tijd dat ik er het geld voor heb allang uit de mode. Is dan fietsen heel erg in. Dus eigenlijk ben ik heel erg voor. Want ik heb een fiets. Ach laat die scooter maar zitten. Fietsen wordt het helemaal, ik zeg het je!

Categorie: levenstekens

19 Mei '05 - 18:33

Muizenmoordenaars

Eergisteren fietste ik naar huis. Met een tas zware boodschappen aan mijn stuur en een doos met kattenbakspul bungelend in mijn hand. Iemand probeerde me in te halen, ik wijkte naar rechts, de doos bungelde nu wel heel erg en ik brak op onverklaarbare manier mijn nagel. En dat is als - veel - te - ijdel - zijnd - meisje heel erg, je nagel breken. "Fuckzooi", vloekte ik in mezelf. "Dit is wel het allerergste van katten hebben, zeulen met dozen kattenbakspul".
Thuisgekomen wist ik dat het niet zo was; dat het ergste van het hebben van katten het zeulen met kattenbakspul is. Er lag namelijk een ontveld muizenhoofdje pontificaal midden in de kamer. En Bing gaf er nog trots een tikje tegenaan. Bibberend pakte ik gewapend met wel dertig vellen keukenpapier het hoofdje op en gooide het in de vuilnisbak. Een beetje beteuterd keken mijn kattenvriendjes me aan. Gooide ik hun leukste speeltje nou gewoon weg?
Ja dat deed ik. En het ergste is nog dat Bojangles afgelopen zaterdag ook al trots met een nog levende muis de zitkamer in kwam lopen. Ik houd niet van muizen, maar ik vind het toch maar wat irritant dat katten muizen doden. En ik wil dan ook bij deze alle muizen van Amsterdam waarschuwen. Kom niet naar mijn huis! Ik heb twee heuse muizenmoordenaars hier. Hele gewiekste ook nog. Ga maar naar de bovenburen. Die zijn toch niet aardig.

Bojangles 11 weken

Bing 11 weken

Categorie: levenstekens

18 Mei '05 - 23:25

niet gelukkig

Ik besefte net dat ik niet gelukkig ben.
Heel vervelend vind ik dat.
Spontaan ging ik uit eten met S en zijn vrienden Y en F. Y en F zijn fijne mensen en S natuurlijk ook. Warme fijne mensen. We bespraken onze complottheorieën, de Europese Grondwet en gekke vrouwen. En heel even vergat ik de ellende.
Toen ik terug naar huis fietste, kwam ik ex vriendinnetje J tegen. Met haar man. Ze zagen er verliefd uit en ik kon haar wel wurgen. Ik was jaloers. Terwijl ik haar absoluut het geluk niet misgun. Maar jaloezie komt alleen maar voort uit het feit dat je zelf niet gelukkig bent. En dat weet ik. Ik ben dus niet gelukkig momenteel. Heel begrijpelijk gezien de omstandigheden, maar toch. Ik heb fijne vrienden, een leuke baan, een dak boven m'n hoofd, een constant salaris, lieve katten. Ik moet niet zo zeiken. Geluk heb je zelf in de hand. Vanaf morgen ben ik gewoon weer gelukkig. Ik ga het in ieder geval proberen. Zo moeilijk moet dat toch niet zijn. Gelukkig worden?

Categorie: andermans veren

17 Mei '05 - 23:17

Dit was het dan - de Poema's

En ik denk dus nu alleen maar aan de Poema's:

Dat was het dan
Alles geprobeerd
Weer alleen, even wennen
't ging verkeerd

Dat was het dan
Alles weer voorbij
Groot leeg huis, groot leeg hart
Groot leeg mij

Voelt niet eens zo gek
't is gewoon een nieuwe stap
Even twee jaar snel vergeten
Das een hele lange grap

Dit was 'm dan
Dit was het dan
Dit was alles wat ik had
Dat was het dan
Dat was het dan
Dat was alles wat ik had

Dus ik ga me nu even over die grap heen zetten, maar alles komt goed. Altijd.

Categorie: levenstekens

17 Mei '05 - 22:45

een paar uur tijd

Ik heb net een zin van Bree van de Kamp uit Desperate Housewives 'geleend'.
B sms'te mij dat hij heel veel van me gehouden had en dat altijd zou blijven doen. Ik sms'te terug: "Fijn om te horen. Dan moet het nog meer pijn doen te weten dat ik je haat". En ik kon er nog om lachen ook. Want haat is een makkelijkere emotie dan verdriet.
Twee weken geleden twijfelde ik nog of we niet terug bij elkaar moesten komen. Maar nu trok ik een paar kastdeuren open en vielen er lijken uit. Hele vieze stinkende en rottende lijken.
Aan het begin van de avond had ik hem nog aan de telefoon. Na een lijk kon ik hem nog wel vergeven. We hadden een naar ik dacht oprecht gesprek en hij vertelde dat hij het toch niet zo fijn vond dat ik nog vrienden ben met zijn beste vriend. Nu begrijp ik waarom niet. Na lijk 2 en 3. In een paar uur is de hele situatie explodeerd en hoef ik hem nooit maar dan ook nooit meer te zien. En het erge is dat ik er niet eens over wil schrijven, want ik schaam me en ik weet dat andere mensen zich ook schamen. Maar ik en die anderen hoeven zich niet te schamen. Wij hebben niks gedaan.
Ik had S net aan de telefoon. "Shit K, we zitten midden in een B-film en ik wil er uit", zei hij. "Ik ook S. Ik hoop dat we hier over tien jaar om kunnen lachen".
Morgen gaan we een drankje doen. Aan het begin van de avond vroeg B me of ik afstand van S wilde nemen. Maar het gekke is dat we nu juist dichter naar elkaar toe worden gedreven. Het leven kan in een paar uur tijd rare wendingen nemen.

Categorie: levenstekens

17 Mei '05 - 18:50

het marine meisje

Een jongen en een meisje zitten samen in de trein. Het meisje zit tegenover mij in het vierzitje, de jongen in het zitje naast ons. Terwijl er overal nog genoeg plekken zijn en ze best bij elkaar kunnen zitten. Het meisje zit met een leerboek op schoot. Ze klaagt dat de stof zo moeilijk is en dat ze het niet kan onthouden. Ze heeft een dopje van een MP3 speler in haar oor. Ik hoor de muziek keihard schalmen. Ondertussen praat ze na elke zin die ze gelezen heeft met de jongen. Veel te hard, want ze moet natuurlijk ook nog naar haar muziek luisteren. Het verbaast me niks dat ze de stof niet kan onthouden. Ik kan door haar herrie mijn boek niet eens lezen. Het boek stop ik maar terug in mijn tas. Het meisje heeft hetzelfde accent als Anky van Grunsven en ik begrijp uit hun gesprek dat ze de opleiding van de Koninklijke Marine in Den Helder doen. Binnenkort gaat het meisje stage lopen aan boord.
"Ik vrees dat", zegt ze in dat gekke accent. "Maar een verkeerde move en dan heb je een stempel op je rug voor de rest van je leven".
"Das waar", antwoordt de jongen.
"Een vriendin van mij ging na twee maanden met een jongen en die was meteen de hoer".
"Maar sommige meisjes zijn ook heel erg".
"Ja maar weet je wat het is? Je kan het nooit goed doen. Als je met jongens gaat niet en als je niet met ze gaat ook niet. Want dan zijn ze beledigd en gaan ze vuile praatjes over je vertellen".
"Ach", zegt de jongen. "Gewoon over je heen laten komen".
Ik kan een schaterlach niet onderdrukken.

Categorie: levenstekens

16 Mei '05 - 10:56

het voormalige soapsterretje

W en ik spraken gisteren af op een hip terras. Ik keek om me heen. Er zat een leuke mengeling van mensen. Van alto tot corpsbal, maar wel de modebewuste alto's en corpsballen. En een voormalig soapsterretje. Die ik kende. Zij was een vriendin van mijn ex J. Ik mocht haar niet. In die tijd speelde zij nog in een dagelijkse soap, ze stond in bladen, werd voor elke première uitgenodigd en zat in elk dom spelletjesprogramma als panel. Maar elke keer als ik haar zag, moest ik me weer voorstellen. Terwijl ik haar echt om de week zag. Op een gegeven moment had ik er genoeg van. Ze stak haar hand uit om weer eens kennis te maken en ik vertelde haar dat ik haar nu ongeveer honderdeneenentwintig keer gezien had, dus dat ze me nu wel eens mocht herkennen. "Weet je", antwoordde ze. "Ik ontmoet echt zo veel mensen, het is voor mij heel lastig om iedereen te onthouden". Dat was voor mij de druppel. De keren daarna was ik haar voor. Elke keer stelde ik me weer voor en zij keek telkens een beetje beduusd. Want iedereen moest haar toch kennen?
Ik observeerde haar van een afstandje. Ze zag er nog steeds uit als een diva, maar ze was het niet meer. Een enkeling zou haar nog maar herkennen. Hoewel ze verwoede pogingen had gedaan nog in de publiciteit te blijven, ze wordt nooit meer voor een opening of een programma gevraagd. Het leek zelfs of ze een beetje onzeker was. Ze gedroeg zich een beetje zenuwachtig op het terras waar ze niet meer opviel maar gewoon in de massa opging.
W en ik spraken verder. We hadden elkaar zo veel te vertellen. Ik was het soapsterretje al weer een beetje vergeten. Totdat er op mijn schouder werd getikt. Ze stond voor me. Ik schrok er een beetje van. "Kaaaaaaaat, hoe is het met jou. Ik heb je al eeuwen niet gezien zeg". Enthousiast begon ze me te zoenen. Ze overrompelde me en ik zoende maar terug. "Nou goed hoor en met jou", antwoordde ik. Honderduit begon ze te vertellen. Over dat ze genoeg had van de publiciteit, dat ze lekker met haar vriend samenwoonde en ga zo maar door.
Toen ze weer doorliep, vroeg W argwanend: "Ken je haar?" "Nou kennen is een groot woord hoor". "Gelukkig", zei W resoluut. "Ik vind haar zo'n muts". Ik vertelde W dat ik haar van J kende, maar dat ik me elke keer moest voorstellen en wat ik tegen haar gezegd had. W lachtte. "K, je bent echt niks veranderd". "Maar weet je wat nou zo gek is. Nooit herkende ze me en nu hoeft ze me niet meer te kennen en komt ze enthousiast naar me toe". "K, ze is niet voor niets actrice. Ik ken dit soort types. Als ze niet genoeg aandacht krijgen dan dwingen ze aandacht af. En dan faken ze gewoon vrienden zodat mensen denken dat ze toch nog in the picture staan".
Ik kon het alleen maar beamen. Maar toen de soapster wegging en haar vriend nog even aan me kwam voorstellen, ging me dat toch te ver. "C dit is K, een vriendin van vroeger". Hij gaf me een hand en ik noemde m'n naam. Ze gingen er vandoor, maar vlak voordat ze op haar scooter wilde stappen, riep ze: "K, ik bel je binnenkort dan gaan we een hapje eten". Ze zette haar helm op en weg was ze. W keek me gniffelend aan. "Ze heeft m'n nummer helemaal niet. Nooit gehad ook", riep ik. "Ach, the show must go on", antwoordde W.

Categorie: levenstekens

15 Mei '05 - 11:58

lagere school vriendinnetje W

Vandaag heb ik afgesproken met W. W is mijn beste vriendinnetje van de lagere school. 6 jaar waren we onafscheidelijk, maar na die zes jaar kozen we beiden voor een andere school. Zij ging naar een middelbare school in Zuid, ik ging in Noord. En Zuid en Noord lag nog al ver uit elkaar. Na schooltijd konden we niet meer bij elkaar 'spelen' en onze vriendschap verwaterde.
Toen we in de stapleeftijd kwamen, zagen we elkaar in kroegen en clubs. We pakten de draad weer op waar we gebleven waren, maar nu gingen we samen op stap in plaats van dat we tikkertje speelden.
De tijd voor studie was aangebroken. Ik ging naar het hoge Noorden, W ging naar de hoofdstad. En weer verwaterde de vriendschap.
Ik hoorde nooit meer wat van of over W, totdat P zelfmoord pleegde. In het condoleanceregister zag ik haar naam en reactie staan. En het toeval wilde dat zij zich net die week op schoolbank.nl registreerde. Ik mailde haar en binnen een uur had ik een mail terug. "Kaat, dit is heel gek. Ik wilde jou ook net mailen. Ik zag je in het register van P en ik bedacht me dat het zo zonde was dat ik bijna geen contact meer heb met m'n dierbaren van vroeger". En dat was nou net de reden waarom ik haar gemaild had. "Waar woon je", mailde ik terug. "In de Pijp in Amsterdam en jij", antwoordde ze. "Aan de rand van de Pijp". We bleken maar een paar straten bij elkaar vandaan te wonen. Meteen maakten we een afspraak. En die afspraak is dus vandaag.
Het gekke is dat ik W jaren niet heb gezien, maar wel bijna elke dag aan haar denk. Dat komt omdat ik een bijna kaal plekje op mijn hoofd heb en dat komt door haar. We waren een jaar of zes/zeven en zaten in bad. We speelden indiaantje en W wilde van haar kauwgom een veer maken en op mijn hoofd zetten. Dat leek ons wel een goed idee. Totdat haar moeder binnenkwam en mij met kauwgom in m'n haar in bad zag zitten. Met wasbenzine probeerde ze het er uit te halen. Maar ik bleek allergisch voor wasbenzine en m'n haar viel uit. Dat haar is nooit meer goed teruggegroeid. Ik hoop dat onze vriendschap wel weer kan teruggroeien.

Categorie: grappig

14 Mei '05 - 10:52

Onderschat

De situatie met het AD doet me een beetje denken aan de situatie met mijn studentenhuis.
Dat was namelijk een prachtig huis moet je weten. Een monumentale vrijstaande villa aan het water. Echt belachelijk eigenlijk dat wij daar woonden maar dat was nou eenmaal zo. Ooit was het van een familie en die verhuisde. De zoon van het gezin ging net studeren en omdat de familie van plan was ooit terug te komen, mocht de zoon in de villa blijven wonen met een aantal vrienden. Maar ze kwamen niet terug en het gezin besloot dat het een studentenhuis werd. En daarom woonden wij in een huis met een enorme hal, elke kamer had glas in lood raampjes en een schouw. Delfstblauwe tegeltjes in de keuken, een prachtige badkamer met een antiek bad op pootjes en een enorme zolder. Een tuin en een dienstingang. Geweldig was dat. Totdat het huis verkocht werd aan obscure zakenman. Hij dacht dat hij die studentjes er binnen mum van tijd uit zou hebben. Helaas voor hem duurde het meer dan tien jaar.
De eerste rechtzitting werd de zakenman vertegenwoordigd door een locaal advocaatje. Maar de studenten die op dat moment in mijn huis woonden hadden inmiddels alarm geslagen bij hun oud huisgenoten. En onder die 'oudjes' waren best wel wat advocaten. De zakenman schrok zich een rolberoerte toen het huis binnen kwam en het vertegenwoordigd werd door de drie grootste advocatenkantoren van Nederland. Vanzelfsprekend verloor hij de eerste rechtzaak. Meteen stuurde hij zijn advocaat de laan uit en zette een 'zwaardere' op de zaak. Het mocht niet baten. Meer dan tien jaar procedeerde hij tegen het huis. Een van mijn oud huisgenoten maakte zich zelfs onstervelijk doordat er in deze zaak een arrest naar hem genoemd werd. Hij had dan ook een slim trucje uitgehaald. De zakenman zat met z'n handen in z'n haar en besloot ons een oprotpremie te betalen. Toen zijn advocaat met het eerste voorstel kwam, hebben we hem gewoon uitgelachen. Het bedrag wat hij uiteindelijk betaalde was tien keer hoger dan zijn eerste voorstel. Een half miljoen euro. De oud huisgenoten zorgden er voor dat er een stichting werd opgericht. Het geld werd ondergebracht in deze stichting waar we allemaal lid van zijn en er werd een nieuw huis gekocht. Een prachtig monumentaal pand midden in het centrum met grote kamers, een feestruimte, een grote keuken en een enorme gemeenschappelijke kamer. De studenten die nu in het huis wonen, mogen in hun handjes wrijven. Ze betalen keurig hypotheek, hebben een lage huur, het huis wordt altijd onderhouden en ze zullen er nooit uitgezet worden.
Dit is een goed voorbeeld van hoe mensen hun tegenstander kunnen onderschatten. En dat moet je nooit doen, je tegenstander onderschatten. Vooral niet als die tegenstander heel veel slimme vrienden heeft.

Categorie: levenstekens

13 Mei '05 - 11:44

correspondentie met journaliste AD

Dag Kaat,

Vanavond zag ik via onze redactionele ombudsman je reactie van vandaag (woensdag) naar aanleiding van mijn Weekboek Werk in het Algemeen Dagblad. Een eerder bericht van jou heb ik niet gezien, dus ik ken de preciese inhoud van je mogelijke klacht niet.

Ik heb je in mijn verhaal geciteerd omdat de informatie in je weblog op internet ook voor iedereen vrij toegankelijk en inzichtelijk is. Bovendien werd je in een artikel in Carp ook geciteerd. Om je niet herkenbaar te maken voor een mogelijke baas heb ik je in de krant anoniem opgevoerd.

Ik hoop dat ik je zo voldoende heb geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,

X

Mijn reactie:

Beste X,

Fijn dat je reageert want ik was hier behoorlijk beduusd over.
Ik vind het raar dat ik zo maar geciteerd ben, zonder vooraf toestemming te geven. Ik heb het nagevraagd, het mag ook niet. Er moet of toestemming gegeven zijn, of de bron moet vermeld worden.
Bovendien is het een beetje raar artikel. Sorry hoor, maar als ik het lees, denk ik dat je de hele essentie van loggen niet begrijpt.
Ik log bijvoorbeeld anoniem. Ik heb nooit gezegd waar ik werk, of in wat voor branche. Bovendien zou ik nooit bedrijfsgeheimen naar buiten te brengen. Nu komt je artikel heel betuttelend op me over en dat is jammer, want zoals je zelf al schrijft; loggen is 'upcoming business'. Daar had je meer van kunnen maken.

Groet,
Kaat

Waarschijnlijk dacht mevrouw de journaliste er hiermee van af te zijn, want ik kreeg geen reactie meer terug. Ik twijfelde nog. Omdat ik het toch behoorlijk brutaal vind en het bovendien een flutartikel is.

Maar het leuke is dat web logs door heeeeeel veel mensen gelezen worden. Ook mensen waar je verder nooit een reactie van krijgt, maar die je wel volgen. Vanochtend vond ik twee verassende mailtjes in mijn inbox. Een van een advocate die mij haar hulp aan bood. En een van een journalist van een grote krant, die er een leuk artikel in zag. Ik denk er nog over na. Maar ik houd jullie zeker op de hoogte. Ik heb namelijk best wel zin in een relletje!

Categorie: levenstekens

13 Mei '05 - 10:43

het werk dat ik heb afgesloten

Gisteravond kregen C en ik ons afscheidsetentje van de afdeling. Hoewel ik de laatste tijd helemaal niet meer gelukkig was op het werk, er niet naar me geluisterd werd en ik me totaal niet gewaardeerd voelde. Gisteravond hebben ze het weer goed gemaakt. Bijna de hele afdeling kwam opdagen, terwijl het voor de meesten een eind uit de richting was. En zelfs de manager en de directeur waren er. Mooie woorden werden over ons gesproken en ik kreeg een boek waar bijna het hele bedrijf lieve en leuke teksten in had geschreven en foto's in had geplakt. Het was een fijne avond en ze hebben me heel goed duidelijk gemaakt dat ze me wel degelijk missen. Dat ik niet zo makkelijk te vervangen ben. Gelukkig heb ik het zo kunnen afsluiten, want ik heb wel degelijk bijna vier jaar met veel plezier bij het bedrijf gewerkt.
Om half twee was ik thuis. In bed las ik het boek door. Voldaan viel ik in slaap. Mijn leuke oud-collega's wandelden door mijn dromen.
Ik heb heel leuk nieuw werk, maar ik vind het heel fijn dat ik ook leuk oud werk heb. Over een paar weken heb ik afgesproken met een grote groep oud-collega's. Dan gaan we weer eens flink stappen, want de laatste tijd gebeurde dat helemaal niet meer.
En als ik nu op alles terug kijk, dan bedenk ik me dat alles goed is zo. Ik heb super veel geleerd, ik heb fijne mensen leren kennen en ik ga nu weer heel veel leren en leuke mensen ontmoeten. Alles heeft een reden, niks is toeval. Laat de toekomst maar komen. Ik ben er klaar voor.

Categorie: levenstekens

11 Mei '05 - 21:58

Oh ja

Voor ik het vergeet. Het tweede mailtje aan het AD is verstuurd. Dit maal aan de hoofdredactie. Kijken of die de beleefdheid hebben om te reageren want vooralsnog heb ik niks gehoord. Prutkrant dat AD.
Aangezien ik nu nog veel bozer ben, wil ik jullie nog even laten meegenieten van het bijzonder goed geschreven artikel. Uiteraard heb ik m'n bron al vermeld. Maar hier komt 'ie nog een keer. Het artikel staat in het Algemeen Dagblad.

update 22:58 Ik heb een reactie! Van de journaliste zelf. Meer hier over volgt.... (more)

Categorie: levenstekens

11 Mei '05 - 20:41

jongensmeisje

Weet je wat nou zo fijn is aan mijn nieuwe baan? Ik werk weer met mannen. Ik ben beter met mannen. Niet voor niets word ik een jongensmeisje genoemd. Niet dat ik niet vrouwelijk ben hoor. Ik ben juist supervrouwelijk. Vraag me wat over producten van de Douglas of de laatste mode. Ik vertel het je. Maar een jongensmeisje dat ben ik. Ik ben direct, ik hou niet van dat gekonkel en ik praat niet makkelijk over m'n gevoelens. Ja, hier wel. Maar in het dagelijks leven niet.
Mannen vinden mij ook vaak leuker dan vrouwen me vinden. Vrouwen denken dat ik arrogant ben, maar dat ben ik helemaal niet. Vroeger was dat al zo. Ik klom in bomen, bouwde hutten en speelde oorlogje. En ik mocht het geweer dragen. Ik kwam net in de buurt wonen en de meisjes die er al jaren om smeekten om het geweer maar een heel klein beetje vast te mogen houden, mochten dat niet. Maar ik wel. Want ik was stoer. En dat ben ik nog steeds, als zeg ik het zelf.
Het grootste gevaar voor jongensmeisjes zijn meisjesmeisjes. Die houden normaliter niet zo van jongensmeisjes omdat die beter zijn in de omgang met mannen zijn dan zij zelf. Als er te veel meisjesmeisjes in je omgeving zijn, dan is het als jongensmeisje oppassen geblazen.
Gelukkig zijn de meisjes op m'n nieuwe werk ook jongensmeisjes. Dat merkte ik meteen. Biertje bij de borrel. Grappen over wijven en recht door zee. Het jongensmeisje zijn schept een band. En dat is fijn. Heel fijn. Ik voel me thuis tussen mannen en jongensmeisjes. En ik geloof dat ik m'n thuis nu gevonden heb.

Categorie: levenstekens

10 Mei '05 - 18:44

open brief aan journaliste Algemeen Dagblad

Beste mevrouw van het Algemeen Dagblad (ik weet uw naam wel, maar zal hem uit privacy overwegingen niet noemen),

Vanmorgen schrok ik me rot toen ik Internet opende. Victoria was zo aardig me attent te maken op het feit dat u een log van mij heeft gebruikt voor uw artikel. Heel bijzonder vond ik dat. Ten eerste omdat u mij geen toestemming gevraagd heeft. Ten tweede omdat u geen bron vermeld. Ja, ik heb laatst in de Carp gestaan. In een artikel wat over loggen op de werkvloer ging. Daar ben ik keurig voor benaderd. Ik heb de tekst nog mogen lezen voordat het geplaatst werd en alles is geverifiëerd. Prima vond ik dat. Maar u besloot mijn zinnen gewoon maar over te nemen. Zo, pats boem. En dat mag helemaal niet. Het artikel ging over loggen op het werk. Als u alles even bij mij had nagevraagd dan had u er achter kunnen komen dat ik niet voor niets anoniem log. En weet u veel, of ik logjes plaats in de baas zijn tijd. Nee, dat wist u niet. U trok maar een conclusie die nergens op gebaseerd was. Misschien heb ik zelfs wel van alles uit mijn duim gezogen. Is ook een optie.
Ik stuurde u meteen een mailtje. Helaas nog geen reactie gehad. Misschien bent u te druk met afstruinen van andere logs. Doet u daar wat inspiratie op. Of bent u weer schaamteloos woorden aan het overnemen. Scheelt u in ieder geval heel veel tijd!
Ik heb het een en ander vandaag even nagevraagd. Wat u gedaan heeft is tegen de wet. Een vriendin van mij is Internet juriste en zij ziet er wel een mooie zaak in. Ik denk er nog over na of ik haar haar gang laat gaan. Vind het eigenlijk wel een mooie case. Dus als ik niet heel snel van u hoor, hoort u zeker nog van mij.
We houden contact!

Groet,
Kaat

Categorie: levenstekens

09 Mei '05 - 18:51

de onvoorwaardelijke vriendschap

De bruid die afgelopen zaterdag trouwde is een van mijn betere vriendinnen. Zij kent al mijn geheimen en ik ben als een van de enigen totaal op de hoogte van de hare. We zien elkaar niet wekelijks, maar als we elkaar zien dan is het altijd een feestje. Ook van C is een van de beste vriendinnen van L . Een half uur nadat het bruidspaar binnen kwam op het feest, kregen we eindelijk de gelegenheid om haar te feliciteren. Zoals het een bruid betaamt, stond ze met een manische glimlach te pronken. Helemaal in extase. C en ik omhelsden en zoenden haar. Totdat X aan kwam lopen en L op haar schouder tikte. X is helemaal geen goede vriendin van de bruid. X is slechts aanhang. Een van L's kersverse mans vrienden is haar man (volg je het nog). Maar L reageerde totaal hyper op X. "Iiiiiiiiiiiiks, wat leuk dat je er bent". Ze vielen elkaar in de armen en begonnen een uitgebreid gesprek en heel even leek het of L ons totaal niet meer zag. Een beetje beteuterd zei C tegen mij: "Hé wat is dit nou? X is heel geen vriendin van L maar ze begroet haar of ze is blijer is X te zien dan ons!" "Ik weet het", antwoordde ik. "Maar ja, vandaag is ze de bruid en dan mag het. Als ze er de rest van het jaar maar voor ons is". "Klopt", zei C. "Maar toch is het raar". Ik dacht er over na. En na een paar seconden wist ik het. "Weet je wat het is C?" "Nou?". "Voor X moet L haar best doen. Maar wij zijn onvoorwaardelijk. Onvoorwaardelijke vriendinnen, wat er ook gebeurt". "Jaaaaaa, dat klopt", antwoordde C. "En wat heb je dat mooi omschreven". Ik was er stiekem ook best een beetje trots op, dat ik dit binnen een paar tellen had bedacht. "Goed. L mag ons vandaag een beetje vergeten. Maar als jij dat straks op je huwelijk doet, dan sla ik je voor je bek. Laat dit een leermoment zijn", zei C opeens resoluut. "Dat is prima hoor C. En als jij mij straks negeert op je trouwfeest dan laat ik je struikelen als je weggaat rond een uur of een". We lachtten.
Gelukkig maakte L alles goed toen zij haar feest verlaatte. Het boeket - vang - moment was aangebroken en L maakte een soort rangschikking. Vriendinnen voor en nepvriendinnen achteraan. C en ik stonden vooraan. We vingen de bloemen niet, maar dat maakte ons niet uit. Wij zijn echte vriendinnen.

Categorie: levenstekens

07 Mei '05 - 09:26

vriend S

Mijn ex B heeft een beste vriend. Hij kent hem nu zo'n jaar of 15 en onvoorwaardelijk zijn ze er voor elkaar. Geweldig natuurlijk zo'n vriendschap, maar ik werd er een beetje gek van. Altijd maar die vriend die mee ging. Altijd maar onverwacht koken voor drie. Terwijl ik enorm gastvrij ben hoor. Maar de vriend haalde soms het bloed onder mijn nagels vandaan. Hij is namelijk nog al een luie donder. En toen we op een gegeven moment met een ander stel plus vriend op vakantie gingen, explodeerde er wat bij mij. Compleet onterecht ging ik tegen de vriend te keer. Na de vakantie spraken we met z'n tweeën af om er over te praten. Hij was toch de beste vriend van mijn geliefde en ik moest met hem verder. Hoe ik het wende of keerde. Tijdens dat gesprek waren we volkomen eerlijk. We vertelden elkaar waar we ons aan ergerden en bespraken hoe het beter kon. En we maakten de afspraak dat we dingen meteen tegen elkaar zouden gaan zeggen. Het niet laten sudderen, maar meteen boem met je neus op de feiten. Het werkte. Het werkte zelfs heel goed.
Toen het uit ging stuurde S me een heel lief en warm mailtje, terwijl de mensen waar ik het juist van verwacht had niks van zich lieten horen, of heel kortaf waren.
We spraken af een toe af om een drankje te drinken. Maar af en toe werd regelmatig en nu zie ik S zo'n twee a drie keer per week. Als ik niks te doen heb, vraagt hij mij met zijn vrienden mee en ik doe dat andersom ook. We bespreken van alles en ik zie S nu als een hele goede en dierbare vriend. Een gewone vriend, want wij zullen nooit maar dan ook nooit op of voor elkaar vallen. B vindt het wel een beetje gek, maar begrijpt het. En ergens vindt hij het ook wel weer mooi.
Gisteravond kwam Sas een wijntje bij me drinken. Voordat ze kwam, sprak ik S. "Ga je nog wat doen vanavond", vroeg ik. "Ik ga misschien met B de stad in". "Jij?" "Sas komt bij me borrelen". Toen Sas tien minuten binnen was, ging m'n telefoon. "Ik kom ook langs, goed?" "Tuurlijk", antwoordde ik.
Rond eenen ging S weg en Sas volgde een half uur later. "Ik heb jou nu vier keer gezien en S was daar drie keer bij". Het klopte. Maar het geeft niet, want S is fijn gezelschap.
B en ik zijn uit elkaar. Maar S heb ik gehouden. En dat is maar goed ook.

Categorie: levenstekens

06 Mei '05 - 17:44

eerste werkdag

Vandaag had ik mijn eerste werkdag.
Inspannend joh zo'n eerste dag. Alle woorden, begrippen en namen duizelen in mijn hoofd. Ik kan niet eens meer normaal typen.
Maar ik heb weer wat geleerd vandaag en dat voelt fijijijijn! Ik ga me weer ontplooien. Ik sla nieuwe wegen in, leer nieuwe mensen kennen en heb straks meer ervaring.
En dat ik nu moe ben, dat maakt niet zo veel uit. Want ik ben vooral blij. Heel blij.
Moe maar voldaan noemen ze dat.

Categorie: levenstekens

05 Mei '05 - 11:07

het brutale meisje en het biertje

Op het werk krijg ik een sms van vriendin Y. "K, mag ik vanavond met jou en S mee naar de dodenherdenking". Ik sms terug: "Ja natuurlijk. Fijn juist". Omdat die dodenherdenking voor mij best een heftig iets is, vind ik het alleen maar prettig om met vrienden te zijn.
Het is mijn laatste werkdag en omdat ik in die viereneenhalf jaar nog al wat spulletjes heb verzameld, brengt ex B me naar huis met de auto. "Ga je ook mee", vraag ik aan hem. Dat wil hij wel.
Dus daar staan we met z'n vieren. Tussen de honderden mensen. Het is ijzig stil om acht uur. En dat is mooi.
Na de herdenking zegt S: "Zullen we die kant oplopen?" We lopen achter hem aan. Y en ik lopen achter. "Je begrijpt dat we nu richting de stamkroeg lopen hè Y?" Y moet lachen. Ze haat de stamkroeg, maar ze kent vriend S. Die stamkroeg is haast z'n huis, dus ze legt zich er bij neer.
We komen binnen. Het is afgeladen vol. We staan rond een tafeltje en bestellen een drankje. Als onze drankjes bijna op zijn, komt de barman met een biertje aan lopen. Voor B, van het meisje bij het raam. We lachen, maar ik lach als een boer met kiespijn. Wat is dit nou weer? Er gaat zelfs even een golf van woede door me heen dat dit zijn zoenproject is, maar dat is niet zo. Hij kent haar niet en heeft haar nooit gezien. "Moet ik nou naar haar toe", vraagt hij aan ons. "Nee", roep ik. "Ja", zegt S. Hij loopt op haar af en is een halve minuut later al weer terug. "Ik ken haar niet", zegt hij vastbesloten.
Ik ben boos. Wat denkt ze wel? En mijn biertje is op dus ik pak het biertje van het meisje en neem er een slok uit. B lacht er om. Y vraagt aan me of dit soort dingen me jaloers maken. Ik denk er even over na. "Weet je wat het is? Ik zou ook boos zijn als ik met S was en dit zou gebeuren. Zij kan toch niet weten dat wij niet zijn partner zijn", antwoord ik. Y is het er mee eens. Haar man is thuis gebleven om voetbal te kijken. "Als dit met mij en F zou gebeuren zou ik het biertje pakken en over haar heen gooien". "Dat had ik ook gedaan als ik nog met B was geweest". We lachen om onze eigen jaloezie.
Even later komt het meisje bij ons staan. "Was het biertje lekker", vraagt ze aan B. Y en ik kijken elkaar aan. Waar haalt ze de brutaliteit vandaan om ook nog bij ons te komen staan. B stelt ons voor. Als hij bij mij is, zegt hij: "Dit is K. Mijn vriendin". Dat is wel lief van hem. Maar het meisje hoort het niet. Ze zit zich een beetje ongemakkelijk uit deze situatie te lullen. "Ik dacht dat ik je kende. Je bent toch makelaar". Dat is hij dus niet en dat wist ze allang.
Sommige brutale mensen hebben de halve wereld. Maar zij niet. Zij kon natuurlijk ook niet weten dat ik z'n ex was en dat het gevoelig lag. Maar ik was net zo beledigd geweest als ik met een gewone vriend was. Waar gaat het heen met deze wereld? In mijn wereld jagen de mannen en zijn de vrouwen gewoon prooi. Ik weet het. Ik ben ontzettend ouderwets. Maar ik weet ook zeker dat mannen het fijner vinden om te jagen. Ze willen geen prooi zijn. Dat vinden ze niet prettig. En jagen als er twee vrouwen bij staan is zowiezo not done. Dan heb je als meisje wel heel snel al je kruit verschoten.

Categorie: levenstekens

04 Mei '05 - 13:46

IM Hans en Sylvie

Hans was de broer van mijn opa. Nou moet je weten, mijn opa heeft heel veel humor, je kan enorm met hem lachen, maar Hans schijnt nog meer humor gehad te hebben. Gehad ja. Want Hans is vermoord in de oorlog. Als mijn opa over Hans spreekt, krijgt hij twinkellichtjes in zijn ogen. Hij is nog steeds dol op zijn oudere broer. Op mijn opa's verjaardag sprak hij weer over hem. Over hoe verliefd Hans was op zijn vrouw Sylvie. Over z'n humor. Over z'n naastenliefde en waarom Hans en Sylvie de oorlog niet overleefd hebben.
Mijn opa en oma zaten al in Zwitserland. Hans en Sylvie zouden daar ook naar toe komen. Gelukkig was er een man die hun wilde helpen, schreef Hans. De man wilde er alleen wel geld voor hebben. Heel veel geld. Hans zorgde er voor dat hij al dat geld bij elkaar sprokkelde en gaf het aan de man. Hij vertelde Hans en Sylvie dat ze naar Antwerpen moesten gaan en daar op een bepaald punt moesten wachten. Dan zou er vanzelf iemand komen die hen naar Zwitserland zou begeleiden. Ze gingen naar Antwerpen. Ze wachtten op de bewuste plek, maar de hulp kwam nooit. De man had hen opgelicht.
En daar stonden ze zonder geld. Angstig, verdrietig en boos. Hans en Sylvie liepen terug naar Amsterdam vanuit Antwerpen. Dat moest wel. Ze hadden immers geen geld meer. Terug in Amsterdam schreef Hans mijn opa een brief. Dat hij zo moedeloos was geworden en dat hij niks meer kon doen.
"Hij heeft zichzelf en Sylvie gewoon laten ophalen", vertelde mijn opa. "Hij kon het niet meer opbrengen nog een keer te vluchten".

Hans overleed in 1943 in Warszawa (Polen) tijdens een dodenmars. Hij was 35 jaar oud.
Sylvie overleed in 1943 in Auschwitz (Polen). Ze was 27 jaar oud en ruim een half jaar zwanger.
Hun lichamen zijn nooit gevonden.

Categorie: levenstekens

03 Mei '05 - 22:04

de dodenherdenking

Morgen is het 4 mei. Om acht uur is het de bedoeling dat heel Nederland even stil is. Dat we even stilstaan bij de mensen die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. Dat we herdenken en dat we beseffen dat zoiets nooit meer mag gebeuren.
In mijn familie zijn mensen omgekomen. 4 mei is dan ook een belangrijke dag voor mij. Een dag dat ik even stilsta bij de mensen die ik nooit gekend heb, maar die voortleven in de verhalen van mijn grootouders.
Gisteren belde een vriendin. Ze vroeg of ik morgen mee ging naar een feest. Ik antwoordde dat ik het niet gepast zou vinden, dat ik zou gaan dansen op 4 mei. Dat begreep ze. Op mijn werk hadden we het er vandaag ook over. Een aantal collega's vertelden dat ze niks met 4 mei hadden. Dat het irritant was dat er niks op tv was en dat ze zelfs om acht uur niet even 2 minuten stil waren. Het was toch allemaal al zo lang geleden. Ze kenden toch niemand die het zo had meegemaakt. Ik werd er verdrietig van. De dodenherdenking leeft niet meer. Terwijl het in het hoofd van mijn opa en oma en heel veel kennissen nog elke dag leeft.
Morgen ga ik met vriend S naar de Hollandsche schouwburg. De plek waar Joodse mensen verzameld werden om op transport te gaan. Daarna gaan we een biertje drinken. Niet omdat we daarna lacherig in de kroeg willen zitten. Maar omdat het juist na herdenken goed is om een borrel te doen. Om het er nog eens over te hebben. We hebben het heel vaak over de oorlog, vorige week nog. Maar je kan het er niet vaak genoeg over hebben. Want over de oorlog moet altijd gesproken blijven worden. Maar om acht uur ben ik stil. Doodstil.

Categorie: levenstekens

02 Mei '05 - 19:32

Babyboom

Vandaag kondigde jaarclubgenoot nummer 6 aan zwanger te zijn en in het najaar te bevallen. Nummer zes! Van de 12. 50 procent is dus zwanger. En nu was mijn jaarclub al nooit erg van de heftige feestavonden, maar af en toe een hapje en een drankje daar was iedereen wel voor in. De laatste tijd kwamen hapjes en drankjes ook al niet meer voor. Er moest ge-high tead worden, elke keer weer. En als ik een ding tuttig vind, is het high teaen. Zo ook clubgenoot D. Regelmatig klaagden we tegen elkaar. Dan ging er weer een mail rond over de op handen staande high tea en dan mailden we elkaar. "Bleehk, niks geen zin in". "Neehee ik ook niet, maar ja, iedereen moet vroeg thuis zijn!"
De laatste high tea ging D niet mee. Ze was ziek. Aan de ene kant van de tafel zaten de bezwangerden, aan de andere kant zaten wij, de flierefluiters. Ten minste, in de ogen van de knocked up dan. We mochten niet eens meer op de foto. Want er moesten statie portretten van de dikke buiken gemaakt worden. In de gesprekken mengden we ons maar niet. De aanschaf van de buggaboo, de lijst met ingrediënten die niet meer gegeten mag worden, de Prenatal, het verschil in kwaliteit van babyfoons, kon ons maar bar weinig interesseren. Gelukkig had ik nog een afspraak en moest ik zelf vroeg weg.
De volgende dag belde D: "En hoe was het?" "Shit", antwoordde ik. "Alleen G vroeg naar m'n nieuwe baan, voor de rest ging het alleen maar over zwangerschapsperikelen. "En is er nog wat afgesproken?" "Ik geloof het niet. Maar zo'n high tea dat hoeft voor mij ook echt niet meer". "Voor mij ook niet. Getsiedekkie zeg".
Ik vind het hardstikke leuk hoor voor de zwangeren. Maar het irriteert me mateloos dat op het moment dat zo'n staafje blauw is geworden, sommige mensen het alleen nog maar over baby's kunnen hebben. Heb het er al vaker over gehad, maar ik kan er gewoon niet over uit.
En toen kwam vandaag dus dat mailtje. "Jezus nummer zes", dacht ik. Meteen stopte ik het bericht ergens achter in m'n geheugen weg. "Ik mail morgen wel terug. Nu even niet".
Ik was het ook al bijna vergeten. Totdat D net belde. "K, dit gaat de verkeerde kant op. Dat wordt alleen nog maar high teaen of op kraamvisite". "Ja fuck zeg. En iedereen verhuist naar een dorp". "Wij niet hoor K. Wij blijven nog wel even in Amsterdam hè?" "Ik wel. Ik heb geen plannen". "Goed, donderdag een drankje doen". "Ja gezellig", riep ik. Wat is het toch fijn dat ik toch nog soortgenoten heb. Al sterven ze langzaam uit. Ze zijn er nog wel. En toch is het gek. Ik had nooit gedacht dat ik ooit bij een bedreigde soort zou horen.

Categorie: grappig

02 Mei '05 - 16:53

Fokke en Sukke

Heb het er al vaker over gehad. Fokke en Sukke schoppen kont. Maar deze tekening doet me wel heel erg aan mijn eigen logje van laatst denken. Zouden ze m'n log lezen?

Categorie: levenstekens

02 Mei '05 - 11:39

het afscheid

"Bla, bla, bla", zei de manager toen ik haar vertelde een uitloop te verwachten.
Ik keek haar aan en zei maar niks meer.
"Kaat, wij hebben heus wel zicht op de afdeling", voegde ze er aan toe.

Dit zijn mijn laatste drie werkdagen. De manager is op vakantie. De andere leidinggevende ook. Afgelopen vrijdag hebben er weer twee collega's opgezegd. In een maand tijd gaan er vijf mensen weg op een afdeling van 20. Een andere collega heeft met koninginnedag haar arm gebroken en is wel een tijdje uit de roulatie. Het is waanzinnig druk.

Woensdag trek ik de deur achter me dicht met een grote glimlach. Wat ga ik van dat moment genieten zeg.

Categorie: levenstekens

01 Mei '05 - 11:05

Koninginnedag 2005 - een lach en een traan

Gistermiddag toen we naar de Jordaan liepen, vertelde B me tussen neus en lippen door dat hij gezoend had. Geen leuk nieuws, maar het trof me minder dan ik gedacht had, dacht ik.
De Jordaan was als vanouds gezellig maar druk. Veel te druk. Dus om een uur of half zeven, begon ik te jengelen. "Ik wil naar de stamkroeg". Gelukkig wilden de vrienden dat ook.
Heerlijk rustig zaten we op het terras en toen het afkoelde, nestelden we ons aan de bar.
En het was fijn, heel fijn. We lachten, we dronken, veel te veel. En het voelde goed. Zo met die oude vrienden. Zo met B. Vriend S zei: "Jongens dit is zo vertrouwd". En zelfs B zei op een gegeven moment: "K, op momenten als nu heb ik helemaal niet het idee dat we uit elkaar zijn". "Ik ook niet", antwoordde ik. Maar in me achterhoofd begon dat zoengebeuren toch steeds meer op te borrelen.
Op een gegeven moment zonderden we ons een beetje af. Ik biechtte op dat ik ook iemand een sms had gestuurd en dat raakte B nog al. Ook omdat S en M het wel wisten en hij niet. "Dat zoenen stelde niet zo veel voor K, maar zo'n sms dat is wel heftig. Je weet dat dit soort dingen erbij horen, maar toch voelt het kut". Dat kon ik alleen maar beamen. Maar ja, die alcohol hè. Die deed z'n werk even goed averechts. Want in plaats van vrolijk, werden we nu beiden emotioneel. En zo vielen we een half jaar na onze breuk, huilend in elkaars armen. Ik dacht dat ik alles goed verwerkt had, maar door deze ontwikkelingen, en de alcohol (fuckalcohol), bleek dat toch niet helemaal het geval.
Rond een uur of half twee besloten we naar huis te gaan. En liep ik naar huis. Alleen. En ik huilde. Ik huilde verschrikkelijk. Terwijl ik langs de bezemwagens wandelde, huilde ik. De bezemmannen riepen me dingen als "Hé kanjer" en "Schatje waar ga je heen" toe, maar ik huilde. Ik passeerde dronken mensen die om een vuurtje vroegen. Grote tranen drupten op de grond. Overdag was Amsterdam prachtig geweest. Alles oranje, iedereen vrolijk. Maar nu 's nachts kwam de bagger naar boven. Amsterdam was opeens heel lelijk en vies.
Toen ik thuis kwam, plofte ik op bed. Jankend sms'te ik B. "Waarom doet dit nu toch weer zo'n pijn?" Hij sms'te terug: "Omdat dat wat wij hadden heel bijzonder was". Ik heb de hele nacht gehuild.