Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 April '05 - 10:22

het verstandig zijn met Koninginnenacht

Vroeger wilde ik niks missen. Vroeger? Vroeger? Ik klink of ik bejaard ben, ik weet het.
Had ik bijvoorbeeld griep terwijl er een schoolfeest was. Dan jengelde ik net zo lang aan mijn moeders kop, dat ik toch een uurtje mocht gaan. En dan stortte ik in op dat feest, maar ik was erbij geweest. En daar ging het om.
Of er was een reünie in Groningen. Maar ik was aan het herstellen van een virus. Toch maar afgereisd naar het hoge noorden om daar vervolgens de hele avond in bed te liggen.
Als ik iets miste, dan belde ik de volgende ochtend al vroeg mijn vriendinnen. "Heb ik wat gemist, heb ik wat gemist", vroeg ik dan. "Kaat, ik wil uitslapen. Rot op!" Zat ik vervolgens bij de telefoon te wachten tot de bewuste vriendin in geuren en kleuren ging vertellen wat ik allemaal was misgelopen.
Gisteravond maakte ik bewust geen plannen. Zoals iedereen inmiddels wel weet wordt het vandaag zo'n graad of dertig en ik wil daar optimaal van genieten. Woensdag en donderdag hing ik ook al in de kroeg en ik was behoorlijk moe.
Om half elf logde ik in op MSN. En daar was Sas. Sas vroeg: "Kaat, ga je vanavond nog wat doen". Ik vertelde dat ik moe was en dat ik thuis bleef. "Jawel, je gaat gewoon met ons mee. Ik zie je zo in de Jordaan", msn'de Sas terug. "Ik bel je zo". Voordat ik wat kon terugmsn'en logde Sas uit. En toen zat ik dus toch weer te twijfelen. Ik zat al in mijn slobbertrui op de bank. De make up was er al af. De tanden nog net niet gepoetst. En ik twijfelde. Want ik wist dat het zowiezo gezellig zou worden. En er vast weer allemaal leuke mensen zouden zijn. En dat ik best vanochtend wat later kon aanschuiven bij m'n vrienden. Maar opeens bedacht ik me ook dat het deze week een hele drukke week ging worden. Van maandag tot woensdag werk ik nog bij m'n oude werk, vrijdag begin ik bij m'n nieuwe werkgever. En om nou half overmoeid op m'n nieuwe werk te verschijnen? Dus toen Sas belde, vertelde ik dat ik echt niet mee ging. Tijdens het gesprekje twijfelde ik nog zo'n keer of acht, maar ik deed het niet.
En zo lag ik om half twaalf in bed, met mijn telefoon uitgeschakeld. Vervolgens kon ik niet slapen. Te veel feestgedruis in de buurt. Ben ik een keer verstandig, zijn mijn buren het niet.

Categorie: levenstekens

29 April '05 - 20:03

de hond van P

Ik ben een beetje raar. Ik weet het zeker.
Mijn ex schoonzus zat bij de politie. Ooit vertelde ze dat ze naar iemand toe moest die zichzelf had opgehangen. Hij had z'n hond voor een paar dagen eten gegeven, maar de hond was heel hard gaan blaffen. Daardoor hadden de buren de politie gebeld. Niemand wilde de hond. Ik vond het zo extreem zielig voor hem. Moest hij naar het asiel terwijl hij ook al z'n baasje kwijt was.
Nu met P heb ik hetzelfde. Ook P had een hond. Een hond waar hij helemaal dol op was. Mijn vriendinnetje vertelde dat het kindje van iemand die zij kende had gevraagd of de hond moest huilen om P. Dat vond ik zo ontroerend. Ik maak me ook oprecht zorgen om hem. Natuurlijk is het verschrikkelijk voor zijn ouders en broers. Maar die hond. Daaar heb ik toch zo'n medelijden mee. Die hond begrijpt er vast niks van en die kan ook niet praten. En die zit nu elke dag op z'n baasje te wachten, maar z'n baasje komt dus nooit meer thuis.
En van dat idee krijg ik dus al tranen in m'n ogen. En in films huil ik ook harder om dode dieren dan om dode mensen. En om dieren die hun baasje kwijt zijn. Ik zei toch dat ik raar was.

Categorie: levenstekens

29 April '05 - 11:40

flirten

Toen ik gisteravond de kroeg binnenkwam, was hij er weer. De leuke jongen die altijd oogcontact zoekt. Je weet dat je ergens te vaak komt als mensen je begroeten. Ik kom te vaak in die kroeg en de leuke jongen begroette me. Met een stralende glimlach en glunderende ogen. 'Wat een fijne man is het toch. Waarschijnlijk veel jonger dan ik, maar het is een fijne man', dacht ik terwijl ik me bij mijn vrienden voegde. En ja hoor, hij zocht weer oogcontact. Ik voel het altijd als iemand naar me kijkt en een paar keer ving ik zijn blik. 'Was dat nou een knipoog? Ja dat was er een'. Pfioew, werd er zo waar een beetje ongemakkelijk van. Toen ik naar de wc ging blokkeerde hij mijn pad. "Ga je al weg", vroeg hij. "Nee hoor. Ga alleen maar even naar het toilet". "Gelukkig", antwoordde hij. Werd ik nou rood. Ja fuck ik bloosde een beetje. Op de wc sprak ik mezelf toe. "K, je bent weer single. Flirten mag. En hij is wel veel jonger dan jij bent, maar flirten is fijn en aandacht ook". (Ik ben een beetje gek moet je weten, ik praat mezelf altijd moed in). Toen ik terug naar m'n vrienden liep, moest ik weer langs de leuke jongen met z'n vrienden. Terwijl ze een gangpad voor me creëerden, raakte hij even m'n rug aan. Ik plofte neer op m'n barkruk en mengde me weer in de discussies. En toen, toen kwam er een blond sloerig meisje binnen. Ze liep recht op de leuke jongen af en zoende hem vol op z'n mond. En hij? Hij zoende gewoon terug. Waar ik naast zat. En zo stonden ze naast me te bekken. Ik keek er naar. 'What the fuck. Eerst met mij flirten en vervolgens naast me gaan staan zoenen. Wat is dit nou weer', dacht ik. Ik geloof dat ik het niet meer zo begrijp. Wat is er gebeurd met de hele avond in een meisje investeren om daarna te proberen haar mee naar huis te slepen. Hapte ik niet snel genoeg toe en was ik niet makkelijk genoeg of zo? Ik weet het echt niet. Misschien ken ik de moderne flirtcodes helemaal niet en doe ik van alles fout of zo. Ben er ten slotte een tijdje uit geweest.
En ik hoefde hem ook helemaal niet, maar dit accepteer ik niet. Een blonde sloerie verkiezen boven mij. Tssss.

Categorie: levenstekens

28 April '05 - 17:28

Afwassen

Ik moet afwassen. Wederom. Op m'n vrije dag. Zielig hè? Het is ook nog mooi weer buiten zeg. Maar ja, er staat een mega afwas op me te wachten. Gelukkig ga ik vanavond weer de kroeg in. Heb ik nog iets om naar uit te kijken. Waarom ik in godsnaam een logje over afwassen schrijf? Nou dat ga ik je vertellen. Ik heb nog een hele leuke afwasfoto.
Deze:

Categorie: levenstekens

28 April '05 - 15:05

Bing en de dierenarts

Bing en ik gingen net naar de dierenarts. Met de tram. Bij de tramhalte zit een middelbare school. Een voor een liepen de kinderen langs en keken in het 'kooitje'. "Ah lief", zei een klein jongetje. "Wat ga je met hem doen?" "Hij moet naar de dierenarts". "Is hij ziek?" "Nee hoor. Hij moet een spuitje". Verschrikt keek het jongetje me aan. "Maar als je hem een spuitje gaat geven, geef hem dan maar aan mij". "Oh nee hoor. Niet zo'n spuitje. Hij krijgt gewoon een spuitje tegen ziektes en zo". "Oh gelukkig".
Dat was de tweede keer dat ik me versprak vandaag. Bij mij thuis heette een injectie altijd een spuitje. Ook stom.
Maar goed. Bing vond de dierenarts hardstikke interessant. Vooral het black light om te testen of hij schimmels had, vond hij waanzinnig. De etterbak weegt wel al meer dan een kilo. Hij wil dan ook de hele dag eten, dus dan wil dat groeien wel lukken. De ironie is wel dat ik hem nam, omdat ik hoopte dat Bojangles dan minder geobsedeerd door eten zou zijn. Nu zit ik met twee van die jankende krengen. Janken om eten. Zou dat besmettelijk zijn?
Maar verder zijn ze hardstikke lief hoor. Vooral met elkaar. Ik kan er geen genoeg van krijgen. En ik krijg nog steeds heel veel verzoekjes om foto's, dus er zijn meer mensen die het leuk vinden. En nu heb ik een geldig excuus om er een te plaatsen. Je gaat ten slotte niet elke week naar de dierenarts.

Categorie: levenstekens

28 April '05 - 11:26

de zon die gaat schijnen met koninginnedag

Ik wil even een afspraak met iedereen maken. Het heeft te maken met koninginnedag en de weersverwachting. Het is me namelijk opgevallen dat veel mensen zich daar mee bezig houden. En dat is niet goed. Ik weet niet wat iedereen gehoord heeft, maar hier in Amsterdam schijnt de zon hoor. En het is minstens 25 graden. Dat heb ik niet gehoord maar dat weet ik gewoon. "Nee hoor", riep mijn collega gisteren nog. "Het gaat ook regenen". "Echt niet", zei ik. "Het gaat de hele dag niet regenen, geen druppel". "Maar de voorspellingen..". Ze kon haar zin niet afmaken, want ik stak mijn hand omhoog. En als ik mijn hand omhoog steek dan weet iedereen dat ik iets heel belangrijks ga zeggen. "De zon gaat schijnen. Punt uit". "Amen", zeiden mijn andere collega's.
Want weet je wat het is? Als iedereen maar gaat roepen dat het gaat regenen, dan keur je dat sort of goed. En die lousy weermannetjes hebben toch nooit gelijk. Vooral die achterlijke Fries niet. Nooit. We moeten het weer positief beïnvloeden met z'n allen. Dus niks geen periodes van zon met af en toe een buitje. We gaan gewoon met z'n allen zeggen dat de zon gaat schijnen. Die zon heeft namelijk behoorlijk podiumvrees hier in Nederland en zo steken we hem een hart onder de riem. Afgesproken?

Categorie: levenstekens

27 April '05 - 14:32

Small Stuff deel 2

Jeeeeh, ik doe het al heel goed, dat niet ergeren en me druk maken en zo. Tenminste, dat vind ik zelf, dat ik het goed doe.
Vanmorgen zocht ik naar een plaatsje in de trein. 'Jippie', dacht ik. 'Daar is nog een plekje'. Ik liep er naar toe en het was inderdaad vrij. Behalve dan dat er een parapluutje lag. Een heel nat parapluutje. Een net gebruikt parapluutje. Ik keek het meisje aan die ik ervan verdacht het pluutje daar te hebben neergelegd. Ze zat er namelijk naast. "Ehm, mag ik hier zitten", vroeg ik. Vernietigend keek ze op van haar boek. Tergend langzaam en niets antwoordend haalde ze haar plu weg. Ik ging zitten. Getsiedekkie, meteen een natte kont. En omdat mevrouw niet de moeite nam om haar tas weg te halen, zat er een gespje in mijn dijbeen te prikken. Mijn bloed begon al weer een beetje te koken. 'Niet boos worden, niet boos worden', suste ik mezelf. 'Het meisje doet het vast niet expres. Ze heeft het gewoon niet door'. "Ehm, zou je je tas hier weg kunnen halen? Ik zit niet zo lekker", vroeg ik op een heel lief toontje. Weer keek ze me moordlustig aan en antwoordde heel kalm: "Nee". Nu wilde ik toch wel het liefst de tas oppakken en uit het raam gooien, maar ik deed het niet hoor. Ik had immers een afspraak met mezelf en dit was toch echt wel small stuff. Geen levensbedreigende situatie of zo. Dus ik haalde een paar keer heel diep adem. Ik werd er alleen niet rustig van. 'K, dit is niet heel erg. Je zit even kut, maar dat is het. Echt, dit is een klein issuetje', praatte ik weer op mezelf in. 'Kijk, zij heeft een probleem. Niet jij. Zij is zielig. Waarschijnlijk is er wat aan de hand of zo'. Het werkte, een beetje. Maar helemaal genezen ben ik nog niet. Want toen ze opstond om uit te stappen, zei ik met een grote glimlach op een zalvend toontje: "Nou, een hele fijne dag hè. Geniet ervan". Op zich lijkt dit natuurlijk heel aardig. Maar ik meende het niet.

Categorie: levenstekens

26 April '05 - 21:57

Don't Sweat The Small Stuff

De zelfmoord van P heeft me aan het denken gezet.
Ooit gaf m'n vader me een boekje. 'Don't sweat the small stuf and it's all small stuff'. Een beetje smalend naar het boekje kijkend gaf ik het terug. "Wat moet ik hier nou mee", vroeg ik. "Nou lezen", zei mijn papa. "Pap, jij zweverd. Zo ben ik toch helemaal niet". "Doe nou maar". Ik bladerde door het boekje. Het ging over kleine dingen waar we ons druk over maken, maar die er echt niet toe doen. Ik las het boekje niet. Weken lag het op mijn nachtkastje en uiteindelijk gaf ik het terug.
Maar nu. Nu ik nadenk over mijn leven en de dingen waar ik over pieker en die echt nutteloos piekermateriaal zijn, denk ik dat ik het toch maar eens ga lezen. Baat het niet, het schaadt zeker niet. En ik maak me veel te vaak druk over small stuff. Stuff die het echt niet waard is om me druk over te maken. Ik moet meer genieten. Me meer inleven in anderen. En ik moet het leven nemen zoals het komt. De slechte maar zeker ook de goede dingen. Er is zo veel om van te genieten en wat ik helemaal niet zie. En als ik dan over een tijdje bedenk, dat ik het goed doe. Dat genieten en me niet ergeren en zo. Dan bedank ik P. Want dan heeft zijn dood toch nog iets goeds te weeg gebracht.

Categorie: levenstekens

26 April '05 - 14:29

dag P

Ik kreeg net nieuws. Heel slecht nieuws. Een jeugdvriendje van mij pleegde gisteren zelfmoord. Ik belde met mijn beste vriendin van vroeger. Zij vertelde me dat hij na de middelbare school alleen maar tegenslagen had gehad en het leven niet meer zag zitten. Hij was niet meer vrolijk en had niet het gevoel dat het ooit nog beter zou gaan.
Ik had geen contact meer met hem. Vorig jaar kwam ik hem nog een keer tegen en toen was het erg gezellig. Maar dat was het.
P was op de middelbare school hardstikke populair. Goed in hockey. Veel vrienden en aanbeden door meisjes. Tig meisjes.
Ik begrijp het niet. Hoe kan alles zo mislopen? Hoe kan alles opeens zo anders gaan? Waarom gebeurt dit?
Vrienden van P openden een condoleanceregister op Internet. Ik kijk naar zijn foto. P, waarom? Je was zo'n leuke jongen. En wat sta je er toch schattig op. Een mooie jongen met een gevoelige blik. Ik lees de reacties en tranen biggelen over mijn wangen. Niemand begrijpt het.
En het raarste is, ik voel me min of meer schuldig. Na school verhuisde ik naar Groningen en oude vrienden verloor ik uit het oog. Ik zag ze nog maximaal eens per jaar, maar verder niet. Ik was niet de enige die verhuisde. Bijna iedereen ging weg. Bijna iedereen verloor contact. Terwijl we vroeger dachten dat we altijd vrienden zouden blijven. Want we waren zo'n ontzettende hechte groep. Ik heb nooit geweten dat P zo verdrietig was. Als ik het had geweten, had ik nog wel eens gebeld. Contact gezocht. Hem mee op sleeptouw genomen. Leuke dingen georganiseerd. Maar ja, dat is allemaal achteraf gelul. En je krijgt hem er niet mee terug. Maar pijn doet het wel. Heel veel pijn.
Iedereen gaat in zijn leven door vervelende fases heen. Ook ik. Maar zo vervelend dat ik geen uitweg meer zag, dat heb ik nog niet mee gemaakt.
Ik zie ons nog zitten in het park. Dollend in het gras in de zomer. Biertjes erbij. Een joint die rond ging. Muziek mee. Lachend. Onbezorgd met grote toekomstplannen. We zouden de wereld wel even gaan veroveren met z'n allen. Het is P niet gelukt.
Met heel mijn hart hoop ik dat het er hierboven zo uit ziet als het park in mijn herinnering. Dat het altijd mooi weer is. Dat hij daar zit met z'n vrienden in het gras. Dat ik hem bijna kan horen lachen. En dat hij weer zo onbezorgd is als ik hem ken.
Dag P, het ga je goed.

Categorie: levenstekens

26 April '05 - 11:00

de 2 eurocent

Vanmorgen miste ik de trein. Dan kan je natuurlijk gaan sikkeneuren op het perron, of je kan jezelf erbij neerleggen en de winkeltjes op het station bezoeken. Ik deed het laatste. Ik snuffelde wat rond bij de boekwinkel, keek naar de verse bloemen en bedacht me opeens dat ik nog wat van de drogist nodig had. Kon dat nog wel? Ik had nog zeven minuten, dus dat moest wel lukken. Ik pakte wat ik moest hebben uit het schap en liep naar de kassa. Daar stond een vrouw haar spulletjes af te rekenen. 8 euro 98 stond er in het display van de kassa. "Negen euro", zei het meisje achter de toonbank. "Nee", zei de vrouw. "8 euro 98". "Wij ronden onze bedragen af mevrouw", antwoordde het meisje terwijl ze naar een sticker op de kassa wees waar het toch echt duidelijk werd aangegeven. De vrouw was het er duidelijk niet mee eens. Ze overhandigde het meisje een biljet van tien euro. Het meisje gaf haar één euro terug. "Neehee. Ik krijg nog twee cent". Ik begon me nu toch wel een beetje op te winden. Het kassameisje ook. "Wij ronden onze bedragen af mevrouw", herhaalde ze nu op minder vriendelijke toon. "Ik ben het er niet mee eens. Ik krijg nog twee cent van je". Ik keek op mijn horloge. Mijn trein zou nu over een minuut of drie vertrekken. Wat een trut zeg. Zeiken om twee eurocent. "Mevrouw", zei ik, terwijl ik in mijn portemonnee friemelde. "Hier hebt u twee eurocent. Mag ik nu mijn spullen afrekenen?" "Nee", zei de vrouw vastbesloten. "Het gaat me om het principe". Ze wendde zich weer tot het kassameisje die nu wel redelijk desperaat begon te kijken. "Ik heb haast mevrouw. Ik moet m'n trein halen. Zeik niet zo". De vrouw liep rood aan. Maar ik was nog veel bozer. Ze was minstens twee koppen groter dan ik, maar ik keek haar waarschijnlijk zo dreigend aan dat ze weg liep. Ik rekende mijn spulletjes af. "Bedankt hè", zei het kassameisje. "Sommige mensen kunnen zo zeuren". "Ik weet het", antwoordde ik. "Maar zeuren om twee eurocent is geen zeuren meer. Dat is je verlagen. Verlagen tot een dieptepunt".

Categorie: levenstekens

25 April '05 - 20:09

mijn schoonnicht, de koppelaarster

Tijdens het diner voor mijn opa en oma zat ik naast mijn schoonnicht aan tafel. Mijn schoonnicht is een soort Yentl uit 'Fiddler on the Roof'. Yentl de koppelaarster. Echt waar, daar heeft ze haar missie van gemaakt. Toen ik bijna een half jaar geleden vertelde dat het uit was met B, zag ik al een fanatieke blik in haar ogen. Ik hield de boot een beetje af. Ik weet zeker dat ik echt wel zelf een man kan vinden, maar afgelopen vrijdag was ik toch wel benieuwd wie ze nou voor mij in gedachten had. Ze begon helemaal fout. "Appie. Ja Appie, die is wat voor jou", riep ze, weer met die fanatische blik. "Nee man", gilde ik uit. "Appie zat ik ooit naast met een huwelijk. Die heeft me sort of gestalkt. Daar wil ik echt nooit meer wat mee te maken hebben". "Neehee, Appie is gewoon heel trouw. Dat heb je verkeerd begrepen". Neef D keek naar z'n vriendin. "Liefde", hij noemt haar altijd liefde. "Appie is niks voor K. En Appie is niet trouw. Appie is bezeten. Punt uit". Wij zeggen altijd graag punt uit tegen elkaar. Tien minuten later keek de liefde van mijn neef me weer wat manisch aan. "K. Ik weet iemand. Rik. Rik is knap. Rik is grappig. Rik is lief. Oh ja, Rik is het helemaal voor jou. Ik weet het zeker". "Waar, waar, waar", antwoordde ik. Behalve dan dat hij voor mij is. Rik is veel jonger joh. En Rik heeft z'n grote liefde al gehad. Dat weet je toch?" "Ja maar er kan toch een nieuwe grote liefde komen", zanikte ze. Ik keek mijn neef aan. Mijn neef legde z'n hand op zijn liefdes arm. "Liefde. Rik rouwt al drie jaar om z'n ex. Kom op liefde. Dan is er echt wat mis met iemand". Ik knikte tevreden naar mijn neef. Mijn neef begrijpt mij. Tijdens het diner riep mijn schoonnicht nog zeker tien mannennamen. Aan het eind van de avond had ik niet eens meer zin om naar haar te luisteren. Zachtjes zei ze: "Nu weet ik echt iemand. Maar je zal het wel weer niks vinden". "Wie dan", vroeg ik een beetje ongeduldig. "Nou ik denk dat jij echt heel goed bij S zou passen. Ja dat denk ik echt. Maar ik zeg niks meer. Je zoekt het maar uit". "Ja, S", riep mijn neef. "Kijk dat is nou een match. K en S, ja die zie ik wel in sjoel staan met z'n tweeën". Tevreden keken zijn liefde en hij naar mij. "Ja S ja. Die is wel leuk", zei ik ongemakkelijk. Mijn schoonnicht werd weer fanatiek. "Moet ik een date regelen", riep ze. "Nee dat hoeft niet joh. Die woont vlak bij mij. Die kom ik wel een keer tegen", antwoordde ik terwijl ik het een beetje warm kreeg. Ik liet maar achterwege dat ik S vorige week een sms stuurde. En dat hij terug sms'te. Dat vertel ik ze wel als ik echt een date met hem achter de rug heb en het allemaal goed voelde. Ik regel dat soort dingen toch liever zelf.

Categorie: levenstekens

24 April '05 - 12:49

vandalisme

Op de prullenbak in de trein staat met dikke stift geschreven:

ilegaalen turken marrocaanen hierin stoppen

Ik pak mijn pen en doe iets wat ik nog nooit heb gedaan en eigenlijk ook niet wil doen, maar ik kan het niet bedwingen. Ik schrijf erbij:

+ Nederlanders die de lagere school niet hebben afgemaakt

Nah ja, de NS moest het prullenbakje toch al schoonmaken, toch?

Categorie: levenstekens

24 April '05 - 00:17

mijn trucje voor de tram

Toen ik gisteren op de tram zat te wachten, vond ik dat het behoorlijk lang duurde voordat het hij kwam. Maar ja, dat kon er ook nog wel bij. En het openbaar vervoer is wel het laatste orgaan wat mee werkt in stress situaties dus lag het ook wel in de lijn der verwachtingen. Op een gegeven moment waren er al drie trams 3 voorbij gekomen, maar de 12 was in de verste verte nog niet te bekennen. Het werd dus tijd voor mijn trucje. Een oudere vrouw die naast me op het bankje zat zei: "Dit duurt wel heel erg lang zeg. Ik denk dat ik de 3 maar pak, die brengt me in ieder geval een eindje in de goed richting". "Wacht maar", zei ik tegen haar. "Ik steek nu een sigaret op en ik verzeker u, dat de tram er dan binnen een minuut is". De vrouw geloofde niet in mijn trucje en nam toch de 3. Dat had ze beter niet kunnen doen. Want ik had nog geen drie halen van mijn peuk genomen, of de 12 kwam de bocht om.
Vandaag arriveerde ik om half twaalf op CS. Ik was doodmoe en wilde dolgraag naar mijn poezenkinderen. De 24 had er allang moeten zijn. En ik had absoluut geen zin om lang te gaan staan wachten. Dus ik stak maar weer een sigaret op. En ja hoor, de 24 kwam bijna meteen de hoek om rijden.
En dit is dus precies de reden waarom ik niet meer rook als ik op de tram sta te wachten. Op het moment dat ik een sigaret opsteek, arriveert de tram. Tenzij ik echt graag wil dat hij komt. Dan maakt me de weggegooide sigaret niet zo veel uit. Dus voor de mensen die vaak lang op de tram staan te wachten. Probeer het ook eens. Ik kan je verzekeren dat het werkt. En mocht je nou niet roken. Koop toch maar eens een pakje. Echt veel hijsen zal je niet moeten nemen. De tram reageert namelijk op rooksignalen.

Categorie: andermans veren

22 April '05 - 15:29

ziek 'kind'

De ironie wil, dat mijn eigen 'kind' nu weer ziek is. En ik daar toch echt over wil schrijven.
Het grote zwarte monster zit weer verstopt, heeft pijn en is zielig. En hij is kritiek. Hij heeft nu weer nieuw voer en nieuwe medicijnen en als dit niet aan slaat wordt hij geopereerd.
Hoewel dit soort dingen nooit uitkomen, komt het nu helemaal niet uit. Ik sta namelijk op het punt om naar thuis thuis te gaan, omdat mijn grootouders een diner geven ter gelegenheid van hun 85e en 90e verjaardag. En morgen is het Pesach (Joods Pasen). En dus zou ik pas zondag terugkomen. Nu reis ik morgen maar weer op en neer.
Gelukkig is de ex zo lief om vanavond en vannacht een oogje in het zeil te houden. Maar het liefst was ik natuurlijk gewoon thuis gebleven. Ik hoop dat ik vanavond een beetje gezellig kan zijn, want ik ben super ongerust. Zo'n kat wordt toch een beetje je kind hè?

Voor de kattenhaters onder ons: Nu even niet. Ik ben niet zo in de stemming.

Categorie: levenstekens

22 April '05 - 10:06

mijn vriendinnen en de baby's

Gistermiddag gaven collega C en ik een afscheidsborrel. Zelfs collega vriendin E die niet zo lang geleden bevallen is, was erbij. Ik reed met haar mee terug. In de auto vertelde ze: "Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar de baby was echt heel erg lelijk toen ze net geboren was. Nu trekt ze wel een beetje bij, maar het was echt een heel lelijk babietje". L en ik moesten er om lachen. "Oh ja. En laat je niks wijsmaken", vulde ze aan. "Sommige mensen vinden het heerlijk zwanger zijn. Ik vond het echt afschuwelijk".
Gisteravond belde jeugdvriendin J. Ook zij heeft een baby. Ik vertelde haar wat E gezegd had en zij zei: "Dat had ik ook hoor. M was echt oerlelijk. Ik was zelfs bang dat er wat mis was".
Eergisteren was vriendin A hier. Zij beviel in januari. "Hardstikke leuk hoor zo'n kind", vertelde ze. "Maar het heeft ook zeker zijn nadelen".
Maandag at vriendin L bij mij. Zij is zwanger. Ik mailde haar vantevoren of ze iets niet at. "Ik ben niet zo'n muts hoor K. Ik eet gewoon bijna alles". Ook vertelde ze dat ze niet begreep waar al die zwangere vrouwen het over hadden. Die roze wolk daar klopte helemaal niks van. Ze was moe, futloos, en het viel haar behoorlijk tegen, dat zwanger zijn.

Ik ben zo blij met mijn nuchtere vriendinnen. Stuk voor stuk zijn ze dolblij met hun baby's en zwangerschappen. Maar ze blijven nuchter. En dat vind ik echt een verademing. Ik word echt schijtziek van die mensen die alleen nog maar over hun zwangerschap of baby kunnen praten. Die doen of het echt het aller-, aller-, allermooiste is wat je ooit gaat overkomen. Die allemaal vertellen dat hun kind, het mooiste wezentje op aarde is. Want kom op zeg. Dat is echt niet zo. Mijn goede vriendinnen zijn reëel. En als ik ooit de luxe heb, dat ik er ook eentje krijg. Dan weet ik wat me te wachten staat. En dat is wel zo fijn.

Categorie: levenstekens

21 April '05 - 20:03

de sms die ik terug kreeg

Hij heeft gereageerd.

'Zit nog ruim een week in het buitenland. We bellen wel een keer als ik terug ben. x'

We bellen wel een keer?
Wat moet ik daar nou weer mee?
Zie je nou wel. Ik ben hier niet goed in.

Categorie: levenstekens

21 April '05 - 11:15

de sms die ik verstuurde

Gisteren stuurde ik voor het eerst een sms naar een jongen. Nee wacht, ik vertel het verkeerd. Ik heb heus wel eens een sms gestuurd. Maar nooit nam ik de eerste stap om een man te vragen of hij wat met me wilde drinken. Hij had wel signalen afgegeven hoor. Dat hij er voor in was. Maar ik nam dus de eerste stap. En dat is voor mij heel heftig. Ik ben een prooi, geen jager. Dat je het maar weet.
Maar goed, ik stuurde dus een sms. En vlak na dat ik de sms had gestuurd belde degene die ik op een missie had gestuurd om het telefoonnummer te ontfutselen, en die ik doorgaans mama noem, me op.
"K, heb je de sms al gestuurd?"
"Eh, ja".
"Hoor net dat hij in het buitenland zit en daar waarschijnlijk geen bereik heeft".
"Sjit".
"Ja sjit ja".
Heb ik weer. Stuur ik een keer een spannende sms. Heeft hij hem waarschijnlijk niet ontvangen. Of de sms zweeft ergens in de lucht en vergaat. Plop, daar ging 'ie. En ik ga er dus mooi niet weer eentje sturen. Want misschien heeft hij hem wel gekregen en reageert hij gewoon niet.
Maar ja, het zou natuurlijk kunnen gebeuren dat hij wel gaat reageren en dan zit ik me nu voor niets druk te maken.
Ik haat de jaagrol. De volgende keer ben ik gewoon weer het passieve prooi. Daar ben ik veel beter in, prooi zijn.

Categorie: levenstekens

20 April '05 - 17:32

op speciaal verzoek

Categorie: levenstekens

20 April '05 - 13:12

de ruzieënde buren

"Ben je weer ziek", vroeg mijn buurjongetje.
Ik moest lachen.
"Nee joh, ik werk vandaag thuis".
"Oh, wat doe je dan?"
"Ik schrijf een document".
"Wat is dat een dopumen?"
"Daar staan allemaal dingen in".
"Mijn papa maakt tafels en stoelen. Maar nu maakt hij weer ruzie met mama".
"Vervelend".
"Altijd als ik jou zie, hebben mijn papa en mama ruzie".
"Ik zal er toch niks mee te maken hebben?"
"Papa zei laatst wel dat jij lief was en toen werd mama boos".
Ik kijk verbaasd. Volgens mij wil ik dit soort dingen niet weten.
"Oh".
"Maar dat kwam omdat jij ons toen krentebollen had gegeven. En dat vond papa lief, maar mama vond dat niet goed".
"Okay".
"Mama wordt ook boos als papa te lang met oma belt. En als hij te lang in bed ligt".

Voordat ik nog meer informatie te horen zou krijgen, die ik niet wilde horen, zei ik mijn buurjongetje gedag en ging naar binnen.
Ik heb maar niet tegen hem gezegd dat ik me heel goed kon voorstellen dat papa en mama altijd ruzie hadden. Met zo'n mama zou ik namelijk ook ruzie maken.

Categorie: levenstekens

20 April '05 - 12:57

Sodemieter op!

De controlerende collega is er weer.
Ik werk vandaag thuis en blijkbaar denkt ze dat ik weer wat interessants te vertellen heb.
Ben er goed klaar mee.
Sodemieter op uit mijn privé leven. Of heb in ieder geval het lef om te vertellen dat je er in snuffelt.

Categorie: jeugd

19 April '05 - 19:13

J en de voorafwas

Er staat een afwas in mijn keuken. Een heleboel vuile vaat. En die roept me. Die vertelt me dat ik moet gaan afwassen. Maar ik wil niet. Ik heb geen zin. Het regent buiten moet je weten. En er reden geen treinen tussen Hilversum en Naarden Bussum. En er is een nieuwe paus. Een Duitser nog wel. Maar door die afwas moest ik net wel even lachen. Omdat ik herrinnerd werd aan mijn studentenhuis. In mijn studentenhuis kon je kiezen. Je deed boodschappen of je kookte. Of je deed de voorafwas. De voorafwas bestond uit de ontbijtbordjes, lunchbenodigdheden, de koffiemokken en vuile glazen van de dag. Als je geen voorafwas gedaan had, boodschappen gekocht had of had gekookt, dan moest je meedobbelen voor de afwas. Maar niemand wilde de afwas doen, dus zorgde je er voor, dat je al iets anders had gedaan. Vooral de voorafwas was erg aantrekkelijk. Met name in een tentamenperiode. Want dan waren er weinig mensen thuis en dat betekende weinig voorafwas. Een van mijn huisgenoten studeerde weinig tot helemaal niet. Hij was namelijk een beetje heel erg lui. Ik was ook wel lui, maar vaak ging ik gewoon mee naar de UB voor de gezelligheid. J niet, J lag gewoon de hele dag in zijn nest of was aan het fluimen. En J was gewiekst, heel gewiekst. 9 van de 10 keer kwamen wij namelijk thuis en dan zei J met een grote grijns: "Ik hoef niks meer te doen. Ik heb de voorafwas al gedaan". Dat vonden wij wel vreemd. J die iets uit zichzelf had gedaan, maar het klopte wel. Er stonden een paar bordjes, glazen en kopjes in het afwasrekje. Toen J uit Groningen wegging vroeg een huisgenoot: "Maar J, hoe moet dat dan met de voorafwas?" Ik zal het nooit vergeten. J kreeg een gemene glimlach rond zijn lippen en antwoordde: "Nu kan ik het wel zeggen". Wat bleek, de smiegd had 98% van de keren dat hij zei de voorafwas gedaan te hebben, helemaal niks uitgevoerd. Hij zette de vuile vaat gewoon in een kastje waar niemand ooit keek en de volgende dag zette hij het gewoon op het aanrecht zodat iemand anders het de volgende dag kon doen. "Maar waarom stonden er dan wel altijd bordjes en zo in het afwasrekje", gilde ik. "Simpel. Die haalde ik schoon uit de kast, hield ze even onder de kraan en zette ze in het rekje. Is het jullie dan nooit opgevallen dat ik nooit twee dagen achter elkaar de voorafwas deed?" Nee dat was ons nooit opgevallen. We konden er ook alleen maar om lachen. Zo gewiekst waren wij niet. "Jezus J", zei m'n huisgenoot. "Jij gaat nog ver komen in het bedrijfsleven. Ook al studeer je van je leven niet af".
J is nooit afgestudeerd. Maar hij bekleedt wel een hoge functie. En hij woont in een wereldstad en rijdt in een hele mooie auto. En stiekem, ben ik best trots op hem.

Categorie: grappig

19 April '05 - 14:39

Vergadering

Collega E: "Nee dat kunnen we niet beloven. Dan maken we ze blij met een dooie hond. Oh nee, dooie vis".

Collega T: "Dat lijkt me geen goede oplossing, dan vallen ze echt veel te veel met hun neus in de vis. En ik wil best een beetje boter bij de wijn doen, maar niet té veel".

Het moge duidelijk zijn, mijn collega's zijn heel goed in hun werk, maar spreekwoorden daar moeten ze niet aan beginnen.

Categorie: levenstekens

18 April '05 - 17:50

poezenlog alert

Dankzij dit lieve, kleine wezentje, zag ik er gisteren in m'n galajurk wel uit of ik net in de struiken was gevallen. Helemaal onder de krassen. Maar dat geeft niet. Inmiddels heeft hij het hart van Bojangles ook wel veroverd, want toen ik vanmorgen thuis kwam, was Bojangles Bing aan het likken. Af en toe speelt hij nog wat te ruw met de kleine, maar als die dan piept laat hij wel meteen los. Gelukkig maar. Ik was namelijk best een beetje bang, dat ik vanmorgen, thuis zou komen en er alleen een staartje zou liggen.

Categorie: levenstekens

18 April '05 - 12:50

de choepa

Het is vier uur. Ik sta klaar in mijn strapless galajurk met een shawl over mijn schouders, want de echte inzegining van het huwelijk moet nog gebeuren. En dan mag je als vrouw niet té bloot zijn. Mijn moeder en ik vergeten even dat bij orthodoxe Joden de mannen en vrouwen apart zitten tijdens de dienst. Nietsvermoedend lopen we achter mijn vader het mannengedeelte in. Er wordt een beetje gek naar ons gekeken en op het moment dat we onze blunder door hebben, druipen we meteen af naar de vrouwen.
Het bruidspaar komt binnen. Hij, tussen zijn ouders in, zij tussen de hare. Ze gaan onder het baldakijn staan. Die is gemaakt door zijn oom, is prachtig versierd met bloemen en heeft uitzicht op zee.

Er is muziek en de bruid (kallah) loopt zeven rondjes om haar bruidegom. Wat een mooi moment. Haar vader zingt een prachtig lied voor het bruidspaar. En dan wordt het glas op de grond gelegd. De bruidegom trapt het kapot en iedereen roept "mazzaltof". Het feest is begonnen.
De hora wordt gedanst. De mannen links, de vrouwen rechts. Later wordt het wel gemixed. De vrouwen in het midden de mannen er om heen. De bruid en bruidegom worden op een stoel gezet. Ze houden allebei een puntje van een zakdoek vast en iedereen danst er omheen. Traditie kan soms zo mooi zijn.

De door mij gevreesde tafelheer blijkt O te zijn. O is mijn maatje. We zijn samen opgegroeid, gingen samen naar Joodse les, vierden met onze ouders elk jaar de Joodse en algemene feestdagen en we gingen zelfs wel eens met z'n tweeën op vakantie. Heel relaxed dus zo'n tafelpartner. Niks geen enge stiltes, of geforceerde gesprekken. Heerlijk.
Tussen de gangen door wordt gedanst. De hele avond. Traditioneel en 'modern'. Tegen het einde van de avond wordt er gebensjt (dankgebed na de maaltijd). Ik leg de niet Joodse mensen aan tafel de tradities uit. Ze zijn zwaar onder de indruk. Na het bensjen is het tijd voor een andere traditie. Een vriend van het bruidspaar gaat met een glas wijn langs zeven vrienden, die elk een gebed zingen. Tussen door wordt er gezongen door de rest van de mensen. In het Hebreeuws. Iedereen doet mee en klapt in zijn of haar handen of slaat ritmisch mee op tafel. Het laatste gebed en de laatste slok wijn is voor de rabijn. Hoe je het wendt of keert, ik voel me thuis. Dit zijn mijn wortels, mijn gebruiken en mijn mensen. Ik kan wel stoer doen, dat ik er niet zo veel met heb, maar stiekem wil ik dit ook. Ik wil ook onder het baldakijn. Ik wil ook zeven rondjes om mijn man lopen. Ik wil ook dansen met een zakdoek ertussen. En ik wil ook Joods trouwen. Hoewel ik de huwelijken van mijn niet Joodse vrienden geweldig vind, voel ik me op een Joods huwelijk op m'n gemak. Dat is het plaatje in mijn hoofd en zo wil ik het. Nu nog een man. Een Joodse man.

Categorie: levenstekens

17 April '05 - 11:52

de ruggegraat die ik niet heb

Ik had me nog zo voorgenomen een beetje te matigen met de drank, niet al te lang blijven hangen en thuisgekomen minstens drie glazen water en twee vitaminepillen te slikken. Helaas ben ik niet zo goed met voornemens. Vooral niet als het zo gezellig als gisteravond. Bachelor vriendin L heeft nou eenmaal hele leuke vriendinnen en als ik een ding niet wilde, was het naar huis gaan. Eigenlijk had ik afgesproken om tegelijkertijd met vriendin A weg te gaan. Zij voedt haar babytje nog en dan konden we samen met de taxi. Maar toen A aanstalten maakte om te gaan, zat ik nog midden in een leuk gesprek. Een paar uur later werden we letterlijk het restaurant uitgeschopt. Maar dat was niet erg, leuke kroegen genoeg. Voor mij was het natuurlijk een ideaal moment om weg te gaan. Iedereen stond op straat te overleggen waar we naar toe moesten. Maar ja, vriendin C, herstellende van een burn out, ging ook nog mee, en ik hield mezelf maar voor dat ik haar niet alleen kon laten. En zo zat ik een paar uur later achter m'n tigste mojito mezelf toe te spreken. "K, je zou het bij bier of wijn houden. Waarom doe je dat niet? Waarom schakel je als het gezellig is altijd over op sterk, terwijl je weet dat je morgen weer fris en fruitig op een huwelijk moet verschijnen. En wordt het trouwens geen tijd om naar huis te gaan?" Ik keek op mijn horloge. Het was al laat en die mojito's hakten er al behoorlijk in, maar....het was zo gezellig. Waarom kon ik nou niet een keer een ruggegraat hebben? "Oké", legde ik mezelf voor. "Nog een drankje en dan als de donder naar huis". Gelukkig zei vriendin N na dat drankje: "K, C en ik gaan naar huis. Ga je mee, dan kan je achterop?" Ik dank N echt op m'n blote knieën dat ze dat voorstelde. Anders had ik het wel weer geweten. Dan had ik het licht weer uitgedaan en dan was het licht bij mij ook uitgegaan.
Thuis dronk ik twee glazen water, slikte ik een vitaminepil en ik moet zeggen. De schade valt wel mee. Gelukkig kan ik over een paar uur al aan de wijn. Zo'n hersteldrankje helpt altijd fantastisch tegen een lichte kater.

Categorie: levenstekens

16 April '05 - 16:22

het excuus

Met een excuus zei ik vorige week het synagogegedeelte van het huwelijk af. Ik had immers een vrijgezellenfeest vandaag en ik ben morgen wel op het feest. Het daggedeelte van de vrijgezellen zei ik alleen ook af. Omdat ik afgepeigerd was en ik nog zo veel kleine dingen moest doen. Dus deed ik vandaag de kleine dingen. In een winkelstraat in Amsterdam. Maar de synagoge is ook vlak bij die winkelstraat. En terwijl ik over straat liep in mijn oude kloffie, all stars aan, oude capuchontrui, zag ik een groep wel heel net geklede mensen aan komen lopen. Je raadt het al. Het gezelschap van het huwelijk. Gelukkig regende het en kon ik m'n paraplu een beetje voor me houden. Snel stak ik over naar de andere kant van de straat. Pfieuw daar was ik goed mee weggekomen. De rest van het loopje naar huis keek ik argwanend om me heen. Je weet het natuurlijk maar nooit. Achter elke hoek had het groepje dames van het vrijgezellenfeestje tevoorschijn kunnen komen.

Categorie: levenstekens

16 April '05 - 11:01

meisje vs mevrouw K

Doordat ik maar 1.58 klein ben, word ik altijd jonger geschat. Vroeger vond ik dat vreselijk, maar nu begin ik het wel grappig te vinden.
Tal van annekdotes kan ik je vertellen.
Dat ik op mijn 25e mijn OV in een discotheek moest laten zien.
Of op mijn 27e, toen ik moest rennen voor de tram. De tramchauffeur de deur iets langer open hield, ik bij hem naar binnen sprong en hij zei: "Kom je toch nog op tijd op school".
Toen ik twee jaar geleden ging stemmen, zeiden ze bij het stembureau: "Volgens mij ben jij de jongste vandaag". Ik legde mijn paspoort triomfantelijk neer, wees naar mijn geboortedatum (14-01-1974) en zei: "Nou, ik denk het niet".
Bij mij in de buurt zijn een paar middelbare scholen. Tussen die scholen is een soort strijd. Een tijdje geleden liep ik gewoon over straat en toen begonnen een paar meisjes me te dissen. Ja echt. Eentje riep: "Hé, jij zit zeker op dat kutmontessori". Een ander meisje vulde aan: "Ja het is echt zo'n kakmeisje". Ik keek ze aan en zei: "Meisjes, ik ben 31. Wil je m'n paspoort zien?" Toch wel handig, zo'n paspoort op zak. Dat hoefde niet. Ze noemden me wel meteen mevrouw. Dat hoefde nou ook weer niet. Want ik voel me nog helemaal geen mevrouw. Ik wil gewoon een meisje blijven. En ik vind het helemaal niet erg meer, dat mensen denken dat ik jonger ben. Maar toen ik vanochtend mezelf eens goed in de spiegel bekeek, bedacht ik me opeens dat het niet zo lang gaat duren voordat mensen me permanent mevrouw noemen. Ik heb hele goede genen hoor. Mijn moeder, mijn oma's en mijn Perzische tantes zien er stuk voor stuk nog fantastisch uit. Maar de fijne lijntjes beginnen nu toch wel te komen. Ik heb er altijd fris en fruitig uitgezien na een avondje stappen. De volgende dag had ik gewoon weer blosjes op m'n wangen en leek er niks aan de hand. Nu zie ik er na een drukke werkweek al afgepeigerd uit. Die wallen krijg ik niet zo maar weg en ik begin toch echt foundation en blusher nodig te hebben. De aftakeling is ingetreden. Maar dat geeft niet. Die lachrimpeltjes hebben ook hun charme. Als het er maar niet té veel worden. Te veel rimpels is niet fijn. Zo'n hoofd als een leren tas hoef ik niet. Maar dat krijg ik ook niet. Dat weet ik zeker. Vanwege de genen. Jippie ai jee voor de genen. Soms zijn genen heel fijn. Vooral als ik bedenk dat er iemand een paar jaar geleden tegen m'n vader op vakantie zei: "Leuke dochters heeft u". Met dochters bedoelde hij mij en mijn moeder. Volgens mij hoef ik me geen zorgen te maken dat ik over een paar jaar Botox nodig heb.

Categorie: levenstekens

15 April '05 - 19:46

het aparte mens

Ik had vandaag een afspraak met een mens. Ik heb wel vaker afspraken met mensen, maar deze kende ik niet. Ik kwam de kamer binnen en daar zat ze. Paars kort geknipt haar, een vierkant brilletje, paarse lippenstift, gele oogschaduw en een geel truitje. Maar een heel doodgewoon gezicht. Ik had al meteen de pest aan haar. En toen had ik nog niet eens de rest van haar kleding gezien. Ze stond op om me een hand te geven. Per ongeluk bekeek ik haar net te duidelijk van top tot teen. Dat zal de obsessie wel geweest zijn. Ze droeg namelijk een soort patchwork rok en turquoise cowboylaarzen. Ik gaf haar een hand en noemde mijn naam. Zij stelde zich ook voor. Ze had echt een achterlijke naam. Ik zei nog: "Goh aparte naam". En toen antwoordde ze op zo'n zalvende toon: "Ja mooi hè, die naam heb ik mezelf cadeau gegeven". Ze brabbelde ook nog wat over haar naam en haar mantra en ik dacht alleen maar: 'Argh, argh, argh, hier moet ik nog minstens een half uur mee praten'. Tijdens het gesprek maakte ze grote gebaren, sleepte overal de woorden zen, karma, aura en mantra bij en ik kromde mijn tenen. Ik kreeg er bijna kramp van.
Ik hou van mensen die een beetje apart zijn. Mensen die dat lef hebben. Maar van haar hield ik niet. Zij wilde te graag. Ze deed er echt haar best voor. En ze keek me echt aan met een blik van 'kijk mij eens een apart zijn'. Waarschijnlijk was ze zo'n eigenlijk iemand uit een doodgewone rijtjeswoningenwijk in een provinciaal stadje en was ze ooit naar Amsterdam verhuisd met een missie. Apart zijn. Maar ze was het dus niet. Oh nee. Missie niet geslaagd. Het was alleen maar het hulsje wat apart was. Want echt apart zijn dat komt van binnen en dat kun je jezelf niet aanleren. Punt uit! En nu ga ik een voetenbadje nemen. Ik heb spierpijn in mijn tenen.

Categorie: levenstekens

14 April '05 - 21:04

huwelijksstress

Zondag heb ik een huwelijk. Een Joods huwelijk zelfs. Een vroom Joods huwelijk zelfs. Inclusief kosher eten, de hora en 'help K aan de man'. Toen ik 21 was, had ik een hele leuke choepa, want zo heet dat in het Joods. Het was een geweldig feest, ik zat aan een leuke tafel, ik had een hele leuke tafelheer en ik had een vriendje, thuis. Een paar jaar later had ik weer een choepa. Ik had er helemaal zin in. Hoopte dat ik de leuke tafelheer weer zou zien en een week voor het huwelijk brak ik mijn been. De leuke tafelheer was er niet en in plaats van een leuke man, zat er een gefrustreerde jongen naast me, die me na tien minuten al vroeg of ik een keer met hem uit eten wilde. Want als je op een Joods huwelijk vrijgezel bent en je zit naast een andere vrijgezel dan is dat een soort teken. Dan hebben andere mensen bedacht dat je misschien wel een match hebt. Een choepa is namelijk een soort verkapte single club. Vreselijk vind ik dat. Ik voelde totaal geen match met de gefrustreerde jongen en ik kon geen kant op. Iedereen maar dansen, het was namelijk echt een topfeest en ik maar zitten aan die tafel. Met een tafelheer die me geen seconde uit het oog verloor. Die gast had zich echt in me vastgebeten. Zelfs als ik naar het toilet strompelde op m'n krukken liep hij mee en wachtte hij bij de deur. Later heeft hij me nog zeker vijftig keer gebeld. Maar ik gaf geen sjoeche.
Een huwelijk later zat ik naast een Zwitserse bankier en een Zweed. De hele avond zat ik alle speeches in het Engels te vertalen en de Zwitserse bankier was zo saai, dat ik bijna in slaap viel bij zijn verhalen. Echt, de Nederlandse aandelenkoersen intereseren me al niet, laat staan de Zwitserse. En de Zweed? De Zweed was hardstikke leuk. Alleen jammer dat z'n vrouw aan de andere kant zat.
Ik vrees dus het ergste voor het huwelijk van aanstaande zondag. Vooral omdat vrome Joodse mensen heel vroeg trouwen en de achterblijvers meestal echt volslagen randdebielen zijn. Ik zit niet zo in dat Joodse wereldje dus dat maakt mij des te interessanter. Vers bloed, begrijp je? Maar goed. Ik koester hoop. Stille hoop weliswaar, maar ik koester het. Dat ik dit keer naast een tafelheer zit, die net zo is als ik. Die ook niet in dat wereldje zit, dat hij ergens in de dertig is en dat hij nu ook het ergste vreest. Dat hij bang is dat hij naast een zielig Joods meisje zit dat de boot al heel lang geleden heeft gemist. Dan kan ik natuurlijk alleen maar meevallen.
Ik koester hoop. Maar ik vrees het ergste. We zullen het zien.

Categorie: levenstekens

14 April '05 - 13:45

het niet katten logje (heus niet)

Oké, ik had het beloofd. Ik zou alleen gisteren over de kat(ten) schrijven. Dus vandaag houd ik m'n mond. Ik vertel er niks meer over. My lips are sealed. Ik schrijf dus ook niet over hoe Bing me de hele nacht uit m'n slaap heeft gehouden. Uit mijn mond zal je het niet horen. En bijvoorbeeld ook niet over zijn naarstige zoektocht naar melk die resulteerde in het zuigen aan mijn vingers en tenen. Ahum, nee hoor daar vertel ik niet over. Ik zal niet spreken over Bojangles, die duidelijk zijn eigen krachten niet kent, Bing aantikt en die dan vervolgens zes keer over de kop vliegt. Niets van dat alles. Dus ook niet dat Bing 's ochtends zoet door de kamer rent en dan geluidjes maakt. En als ik dan zeg: "Ik ben hier hoor", dat hij dan heel hard naar me toe komt rennen en op m'n schoot springt. Sorry, ik had het beloofd. En je weet hoe dat zit met beloftes hè? Die maken schuld. Of zoiets dergelijks. What ever. En daar houd ik me dan ook maar aan.

Pssst! Speciaal voor de liefhebbers: Luna heeft een filmpje (van Bing).

Categorie: levenstekens

13 April '05 - 22:11

het heeft een naam!

Oké, oké, ik beloof het. Dit wordt geen poezenlog. Behalve dan vandaag even. Ik ben nu namelijk nog erg vol van mijn nieuwe aanwinst. En het heeft een naam. De ex, vriend S, Luna en ik hebben namelijk de hele avond namen lopen schreeuwen. Die variëerden van Annie M.G. Schmidt (voor een kater) tot Geert Wilders. Dan was het weer Worstje. Dan werd het opeens gewoon Guus, maar uiteindelijk is het Bada Bing geworden. Roepnaam Bing.

En hier is 'ie, nog een keer:

Categorie: levenstekens

13 April '05 - 15:20

nieuwe huisgenoot

Vanmorgen kwamen vriend S en ik thuis met een doos. S zette de doos op de grond en er kwam een kitten uit tevoorschijn. "Bleehk", dacht Bojangles. "Een intruder. Wat doet die nou in mijn huis?" Bojangles denkt namelijk dat hij de baas van mijn huis is. Dat weet ik zeker. 's Ochtends maakt hij me wakker als hij wil eten en dan krijgt hij ook nog eten. Waarschijnlijk denkt hij dat ik zijn slaaf ben. Maar goed. Bojangles waardeert zijn vriendje dus nog niet echt. En hij is gepikeerd. Vooral naar mij en S toe. Als ik hem wil aaien, loopt hij weg, of gaat hij miemelen. Kutkat. Neem ik een kitten voor hem in huis, zodat hij een beetje gezelschap heeft. Gaat hij een beetje verwaand zitten doen. Zo van: "Mijn toko, mijn speelgoed, oprotten geblazen". Terwijl de kitten echt heel lief is. Ik wil hem het liefst de hele tijd knuffelen. Maar dat doe ik maar niet. Denk dat mijn meester dat niet op prijs stelt. Hoop wel dat Bojangles een beetje gaat bijtrekken. Want nu bederft hij de vreugde om onze nieuwe huisgenoot een beetje. Die trekt zich er overigens geen reet van aan. Loopt gewoon naar Bojangles toe en speelt met zijn speelgoed. En gelijk heeft hij.

Categorie: levenstekens

12 April '05 - 19:29

de sullige jongen

Elke dag zit ik rond dezelfde tijd in dezelfde tram. Heen en terug. Na een half jaar met die tram te reizen, herken ik de mensen. Dezelfde gezichten dag in dag uit. De sullige jongen, de deftige vrouw met te roze lippenstift, de man met de hoed, de scholier met de iPod, ga zo maar door. Sommige mensen beginnen voor mij net zo bij die tram te horen als de bankjes en de stempelautomaat. En er zijn er zelfs die ik begroet en dan groeten ze terug.
Gisteren moest ik rennen. Ik had bijna de tram niet gehaald. De sullige jongen zag me en hield de deur voor me open. "Bedankt zeg", zei ik al nahijgend. "Jij bent mijn held van vandaag". En DAT had ik dus niet moeten zeggen. Zijn glunderende blik voorspelde niet veel goeds.
Vanochtend had ik alle tijd van de wereld. Ik arriveerde te vroeg bij de tramhalte en vleidde me op een bankje. In de verte zag ik hem al aankomen lopen. De sullige jongen. Hij begon te zwaaien. Ik keek nog naar links of daar niemand aan het terugzwaaien was, maar het zwaaien was toch echt voor mij bedoeld. Ik zwaaide maar terug, want anders was het ook zo lullig. Dat was voor hem het startsein voor een gesprek. "Hoi, hoi. Heb je lekker geslapen". 'Hè getver', dacht ik. 'Dat vraag je toch niet aan een vreemde'. "Ja hoor prima", antwoordde ik. Mijn vaders stem dreunde in mijn achterhoofd. 'Geen vragen terug stellen, dan is het gesprek zo voorbij'. Nou dan kent mijn vader de sullige jongen nog niet. Die bleef maar doorvragen. "Ga je lekker werken?" "Waar werk je eigenlijk". En nog meer van dat soort dingen. En als klapper op de vuurpijl: "Ga je vanavond nog wat leuks doen". Ik wimpelde hem een beetje af en dacht dat hij de hint nu wel begrepen had moeten hebben. Maar nee. De jongen had het niet begrepen. Want toen ik vandaag de tram terug nam, kwam hij vanaf de andere kant enthousiast op me af lopen. Ik zag een blik in zijn ogen, die ik wantrouwde. "Hoi meisje. Lekkere dag gehad?" Hier had ik dus echt geen zin in. Ik moet nog een kleine maand met die fucking tram en elke dag dit soort toestanden, daar bedank ik voor. Ik moest echt wat verzinnen, want hij had echt een blik in z'n ogen alsof hij dacht dat we al een stelletje waren. Waarschijnlijk had hij de trouwlocatie al gereserveerd, z'n vrienden al uitgenodigd en z'n trouwpak inclusief giletje al gepast tussen de middag. Ik moest alleen nog 'ja' zeggen. En dat zag ik niet zo zitten, dat 'ja' zeggen. "Ging je vanavond nou nog wat leuks doen", vroeg hij weer. En toen, en toen, wist ik opeens het briljante antwoord: "Ja ik ga uit eten met m'n vriendje", uit m'n mond te persen. Hoe ik daar nou opeens op kwam? Het was gelogen dat wel, maar het werkte. Het gesprek stokte en hij keek een beetje naar z'n zwarte lompe schoenen met spekzolen. Ik begon het bijna zielig te vinden. Maar m'n medelijden verdween als sneeuw voor de zon toen hij antwoordde: "Oh leuk zeg. Ik ga ook met m'n vriendin naar de film". "Gezellig zeg", zei ik. Toch kon ik niet nalaten om te vragen: "Naar welke film ga je?" De stilte die volgde bevestigde mijn vermoeden. Ik weet het, ik ben een kutwijf.

Categorie: levenstekens

12 April '05 - 13:00

Psychopaat gezocht

In Amerika heeft een of andere psycho een konijn gekidnapt. Hij heeft een site op Internet en als er voor een bepaalde datum geen 50.000 dollar op zijn rekening is gestort, vilt hij het konijn en eet hij het op. Het is een heel lief en schattig konijntje. En ik vind de man dan ook een grote lul. Maar ik ga zeker geen geld storten. Want als je toegeeft aan dit gedrag, zal hij het blijven doen en misschien nog anderen op ideeën brengen ook.
Weet je wat me wel leuk lijkt? Als er nou een of andere psychopaat zou zijn die de man wil kidnappen. Dan mag de psychopaat foto's van de man op Internet zetten en dan mag het volk stemmen. Lijkt me geweldig. De wereld wordt toch steeds gekker en er loopt vast wel iemand rond die dit wil doen. Dus als je nog iemand weet? Vertel het door. Of als je zelf een psychopaat bent en het lijkt je wel wat. Ga je gang. Ik zal zeker stemmen.

Categorie: levenstekens

11 April '05 - 15:25

soms is loggen niet leuk

Weet je? Soms is loggen helemaal niet leuk.
Omdat ik dingen wil vertellen die ik helemaal niet kan vertellen. Leuke dingen en stomme dingen.
Over, over....ja daar ga ik al. Daar kan ik dus niet over schrijven.
Soms is loggen niet leuk, omdat je sommige dingen graag voor jezelf wilt houden, maar dan blijkt dat er toch weer een bekende haar neus voorbij heeft gepraat over het bestaan van je site.
Soms is loggen niet leuk, omdat er een collega stiekem mee leest. Elke keer dat ik de kamer uit loop googlet ze op Kaat en checkt ze m'n log. Ik weet wie ze is. Ze komt daarna namelijk doodleuk vragen hoe het gaat. "Dat heb je net toch uitgebreid kunnen lezen", denk ik dan.
Je mag best mee lezen. Maar zeg het even. Ga niet zonder dat ik het weet in mijn leven zitten wroeten.

Trouwens, soms is loggen best leuk. Vooral als ik zo op BBClone zie dat ze weer geweest is. Ik moet zo namelijk weer in bespreking en er is dus weer grote kans dat ze komt kijken. Dus bij deze zeg ik alvast: "Welkom D. Hoe vind je het hier eigenlijk?"

Hahahaha, ik heb alvast een binnenpret.

Categorie: levenstekens

10 April '05 - 10:32

het showmeisje

Ik ben een showmeisje. Ik sta graag in het middelpunt van de belangstelling. Ik vind op de foto gaan fijn. Ik vind het heerlijk om mezelf terug te zien. Ik ben een beetje exibitionistisch en mediageil. Twee jaar geleden stond ik in de Elle en stiekem vond ik dat geweldig. Ik deed er heel nonchalant over hoor. Zo van: 'Oh heb je het gezien, grappig'. Maar eigenlijk vond ik het heerlijk. Ik hou van glitter en glamour en vroeger wilde ik graag actrice worden. Mijn grootste droom was namelijk een bedankspeech houden tijdens de Oscaruitreiking. Ja dat zag ik wel zitten ja.
Vriendin Lies is een heel mooi meisje. Maar als ze ergens een hekel aan heeft dan is het belangstelling. Ze haat het om op de foto te gaan. Ze is een beetje introvert. En een paar maanden geleden stond ze op de voorpagina van een bekende krant en dat vond ze verschrikkelijk.
Gisteravond hadden we afgesproken. Ze vertelde over haar vriendje die ze al twee jaar heeft en waar ze mee samenwoont. Ze vertelde er over omdat ik er naar vroeg. Ze noemde alleen zijn voornaam en vertelde dat hij gemiddeld 6 maanden per jaar niet thuis was en wat hij deed. Maar zijn beroep zij ze een beetje tussen neus en lippen door. Alsof het er niet toe deed. Opeens ging er in mijn hoofd een belletje rinkelen. "Lies jij doet het toch niet met X hè?" Ze keek naar de asbak om haar peuk uit te drukken en toen zei ze: "Jawel. Erg hè". Ik vond het helemaal niet erg. Ik vond het erg cool. Wow, mijn vriendin doet het met iemand die ik alleen uit kranten en van televisie ken. "Nee man, lachen joh". Serieus keek ze me aan. Er volgde een relaas. Over wegduiken voor camera's. Over het afslaan van tig interviews. Over elke keer weer uitgenodigd te worden voor evenementen die over rode lopers beschikken. Over achtervolgd worden op vakantie door hordes Nederlanders. Over stiekem gefotografeerd worden en jezelf dan terug zien op de voorpagina van een krant terwijl je op je werk niet verteld hebt wat je vriendje doet. Over de groupies. Over de fanmail. Ze keek me serieus aan: "K, dat is toch te erg. Kun je je dat voorstellen". Ik moest een beetje grinniken en antwoordde: "Nee, dat kan ik me niet voorstellen Lies". Zij moest lachen. Maar ik kan het me wel voorstellen hoor. Toch lijkt het me leuk. Al is het alleen maar voor een paar maanden.

Categorie: grappig

09 April '05 - 16:53

de Kinderen voor Kinderen battle

Saskia postte er een logje over. Op mijn vorige log, heb ik er ooit uitgebreid over geschreven. Kinderen voor Kinderen. En hoe ik bijna al die liedjes tot ongeveer versie 13 wel uit m'n hoofd ken. Sas' log bracht me op een idee. Een heuse KvK battle! Ik begin met een zin, wie hem weet vult de volgende zin aan. En dan maar kijken hoe ver we komen. Als het lied af is, mag iemand anders de volgende posten.

Maar we starten met deze:

Zondagmiddag Spitter Spatter Spetter....

Let the battle begin.

Categorie: jeugd

09 April '05 - 13:06

studievrienden

Vanavond heb ik afgesproken met een oude vriendin van mijn studie. We hebben elkaar al twee jaar niet meer gezien, maar out of the blue was er opeens weer contact. Lies is 5 jaar jonger dan ik, maar we zaten altijd op dezelfde lijn. Tijdens mijn studie hadden we altijd een groepje van zeven. Twee jongens, vijf meisjes. Voor de rest van de klas waren wij echt vreselijk. Zo'n zeveneenheid. We konden rustig met z'n zevenen 's middags in een kroeg aan een opdracht gaan werken en dan niet terug komen naar school. Omdat we dan tijdens de opdracht besloten een biertje te doen. Maar daar bleef het dan natuurlijk niet bij. Zaten we om 11 uur 's avonds nog steeds met onze studieboeken op tafel aan het bier. Ook besloten we 's ochtends een keer spontaan dat we naar Antwerpen zouden gaan. Tien minuten later was het geregeld. En een half uur later zaten we in de Jeep van Lies als sardientjes opgepropt onderweg naar Antwerpen. Mooie tijden waren dat.
Toen we stage gingen lopen, spraken we op vrijdagavond vaak af. Ik had echt een coole stage. Ik draaide namelijk mee in een gallerie. En ik regelde dingen voor de kunstrai en zo. Lies zat op de klachtenafdeling van een supermarktketen. En terwijl ik mooie verhalen had over rare kunstenaars en potjes pindakaas (hier kom ik vast nog wel een keer op terug), had Lies mensen aan de telefoon die klaagden over 0,6 gram minder vla in een pak. Maar eigenlijk waren dat de meest lachwekkende annekdotes. We baalden dan ook hevig als Lies niet kon op vrijdagavond.
Na de studie verloor ons groepje contact. We hadden het elkaar nog plechtig beloofd. Elk jaar zouden we samen naar Antwerpen gaan. Maar het is er nooit meer van gekomen. Sporadisch kom ik nog wel eens iemand tegen, maar daar blijft het dan bij. Behalve dan met Lies. Want Lies en ik hebben elkaar nu ook nog wat te melden. Toen we vorige week belden, zaten we meteen een uur aan de telefoon.
Toch wil ik nog steeds een keer met z'n allen naar Antwerpen. Ik heb nog steeds de nummers van de 'anderen' in m'n telefoon staan. Ik weet niet of ze nog kloppen, maar het is de moeite van het proberen waard. En ik weet dat dingen nu niet meer zo spontaan gaan als vroeger. Iedereen heeft z'n verplichtingen en z'n dingen. Maar zou het niet mooi zijn als ik iedereen eens ga sms'en en dat er dan toch nog een of twee kunnen? Wie niet waagt, wie niet wint en niet geschoten is altijd mis. En misschien zit ik dan over een paar maanden wel in Antwerpen met m'n studievrienden. Zou toch geweldig zijn?

Categorie: levenstekens

08 April '05 - 18:33

het Akkefiet

Ik heb een akkefiet met iets. Ja een akkefiet ja, want akkefietje zou de lading niet dekken. Heel graag zou ik alle ins en outs met jullie delen. Alle vunzige, ranzige, schokkende en dramatische details. Maar helaas dat kan niet. Want je weet maar nooit. Misschien leest het akkefiet over mijn schouder mee en wordt straks alles wat ik hier schrijf tegen me gebruikt. Zou kunnen. Ik zie het akkefiet er namelijk toe in staat. Het is namelijk een heel achterbaks, onbeleefd en vervelend akkefiet. Maar weet je, dat akkefiet weet volgens mij nog niet, dat ik nog veeeeeeel vervelender kan zijn. Dat ik geen katje ben wat je zonder handschoenen kan aanpakken. Grrrrr! Pas maar op akkefiet. Want dit weekend ga ik eens goed bedenken wat ik hier nou mee wil. En dan moet het zich schrap zetten. Het Akkefiet is in big trouble. Haha. En als het niet nu is, dan komt het akkefiet die problemen in de toekomst wel tegen. Ik geloof namelijk heel erg in slecht karma. En mijn akkefiet heeft echt in een wolk met slecht karma om zich heen. Kutakkefiet!

Categorie: grappig

08 April '05 - 16:29

het Woordenboekenspel III de Ontknoping

Oké, oké, ik heb het even spannend gehouden. Maar de juiste betekenis van quisquiliën is prullen, beuzelarijen, vodderijen.
Anne-Floor had het dus bij het juiste eind. Het was haar op een of andere gekke manier ook wel ingefluisterd, maar toen ik haar vroeg wat ze dacht dat het was, antwoordde ze al rotzooi. Dus A-F heeft toch mooi 2 punten verdiend.
Henriëtte en Nove hadden het ook goed, dus die krijgen ieder een punt.
Het was een ware titanenstrijd en het was me een genoegen.
Tot het volgende woordenboekenspel!

Categorie: grappig

07 April '05 - 19:13

het Woordenboekenspel II

En dan gaan we nu naar het spannendste element van het Woordenboekspel. Namelijk het raden van het juiste anwoord. Nu kunnen er punten verdiend worden!
Voor de zekerheid zet ik de antwoorden even op een rijtje:

Saar: wie-is-wieën

Saskia: Kissebissen, mierenneuken

Mieke: het wecken van kweeperen en granaatappelen op de wijze zoals dat vroeger door mijn oma nog werd gedaan. Zij had er alleen een ander woord voor dat mogelijkerwijs een soort verbastering is van het quisquiliën zoals jij bedoelt namelijk het kiekielen van het fruit. In Azie gebruikt men hetzelfde proces ook vaak om de mangistan in te maken.

Anne-Floor: rotzooi

nove: 1. de handelingen die samenhangen met het bereiden van verschillende smaken ‘quiche’.
Wat doe je ? Ik ben aan het quisquilien, schat!
2. De tafelindeling bij sjieke diners. De quisquilien zijn de kaartjes met namen op de servetten.

KatYo: het zo goed mogelijk meedoen aan een quiz.

Mo: Iemand die van quiche maken zijn beroep heeft gemaakt.

Ellen : iets dat met een quiz te maken heeft.

Maaike : Raadsel, wie is het ruimtewezen.

Laat het raden beginnen. * startschot *

Categorie: grappig

07 April '05 - 14:34

het Woordenboekenspel

Ik heb vannacht migraine gehad. En als ik migraine gehad heb, ben ik de volgende dag meestal een watje. Letterlijk en figuurlijk.
Van de koningin (de koningin weet zelf wel dat ik haar bedoel), leerde ik dat het heel erg leuk is om spelletjes te spelen. En omdat ik dus vandaag een watje ben, gaan we een spelletje doen. En wel het woordenboekenspel.
Als woord heb ik 'quisquiliën' uitgezocht. Ik had zelf namelijk geen idee, wat dat betekende. En nou niet stiekem gaan opzoeken hè? Gewoon bij de reacties opschrijven wat je denkt dat het betekent. Ik zal zelf onder een pseudoniem de goede betekenis tussen de reacties plempen en de volgende ronde mag iedereen raden, welke de goede is. En daar kun je dan punten mee verdien. Als je zelf ook een leuk woord weet, go your gang. Misschien kunnen we die ook nog gebruiken. Er valt overigens niks te winnen. Behalve de eer dan. Moge de beste winnen!

ps Ik kan natuurlijk ook iemand vragen, de goede betekenis er tussen te zetten?! Hint, hint.

Nou zeg; ik heb dit logje al minstens een half uur geleden gepost. En nog steeds geen een reactie? Dat valt me een beetje tegen. Schroom vooral niet, om te reageren. Hoe stommer de betekenis die u verzint, hoe beter.

Categorie: levenstekens

06 April '05 - 19:17

Live Jiskefet

Om tien voor half zeven nam ik de tram. Op het WTC. Zoals altijd.
Een leuke jongen met donkere krullen, een mooi pak en rond brilletje kwam aanwandelen. Hij keek wat schuchter het tramhokje in, wat stampvol stond vanwege de regen. "Dag Bram", zei hij. Bram, een oudere man met grijs haar, antwoordde lullig: "Goedemiddag Freek". De jongen begon zich meteen te verdedigen. "Ik heb gisteren tot acht uur gezeten. En ik ben vandaag om half acht begonnen", stamelde hij. Ik had zin om me met Bram, die me deed denken aan de man van de zeekoe, en Freek te gaan bemoeien. Ik had al niet zo'n beste dag gehad en het leek me ergens wel prettig om me even op iemand te gaan afreageren. Ik zocht naar zinnen als: "Je staat hier dus zelf ook al hoor lul" en "Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken". Maar ik deed het niet, want nadat Bram had geantwoord: "Nou dan heb je wel een middagje vrij verdiend", riep een andere jongen vanuit het tramhokje: "Leuk man. Live Jiskefet hier. Fantastisch". En toen er daarna een waar lachsalvo uitbarstte, had ik het idee dat de man zijn lesje wel had geleerd. Misschien dat hij vanavond wel even heel hard moet gaan werken. Aan zijn sociale vaardigheden welteverstaan.

Categorie: levenstekens

05 April '05 - 21:50

Spellfauten

Vanmiddach deet ik een rontje weplogs. Ik weet dat ik soms ook wel een spellfauten maak. Spellfauten zijn mensulik. Maar na zoon tagtig logs bekeeken te hebbun, denk ik dat het wel mee vald met de fauten die ik maak. De taal van de gemmidelde Nederlander is echt bedroevund. Iedereen maar zeurun over die buitenlanders die er volguns de gemmidelde Nederlander geen snars van begreipen. Maar wat ze er zelv van brauwen is ech bedroefund. Ik werd ur gewon een betje verdrietug van. Zoon log kan ik ook nied lesen. Ik klik ut zo snel mogeluk uid. Oef wat is dat errug zech. Ik wil dan ook graach aan de mensen vraagen of ze alsjublief eerst goet naar hen eigun taalgebruk willun kaiken voordad ze zigzelf een meening toeijgenen over anderun. Het vald niet mee hoor, schreiven.

Categorie: levenstekens

05 April '05 - 14:33

de man van de zeekoe en Cilly

Mijn eerste kamergenootje en ik konden het privé heel goed met elkaar vinden. Zakelijk konden we absoluut niet door een deur en regelmatig ontstak een van ons in woede. Ooit gooide zij een gum naar mijn hoofd en ik beantwoordde de gum met een rekenmachine. De rekenmachine eindigde tegen haar white board aan en tot op de dag van vandaag moet ik grinniken als ik dat bord met deuk zie. Want nadat ik een deuk in haar white board had gegooid, keken we elkaar aan en begonnen te giegelen. Dat giegelen transformeerde in lachen en op een gegeven moment zaten we allebei gehurkt op de grond omdat we het bijna in ons broek deden. Collega's die kwamen aanrennen omdat ze ons eerst hoorden gillen en daarna een doffe plof waarnamen, troffen ons zo op de grond aan. Ze dachten dat we gek waren geworden. En zo moet het er ook wel uit hebben gezien.
Samen hadden we een hekel aan een van onze interne relaties. Een verschrikkelijke, dominante man die grossierde in schuine moppen. Een man die zichzelf geweldig vond en dacht dat wij wel voor hem zouden buigen. Dat deden we dus niet. Onze collega die op de kamer naast ons zat lachtte altijd heel hard om zijn grappen en als hij iets vroeg, rende ze meteen van haar plek om het gevraagde ook daadwerkelijk te gaan doen. Hij was dan ook dol op haar. Als hij bij haar stond, maakten wij altijd braakgebaren naar elkaar. Op een gegeven moment werd onze buurvrouw bij ons op de kamer geplaatst. Verschrikkelijk, nu konden we niet meer naar elkaar kotsen als zij ging slijmen bij de verschrikkelijke man. Dus verzonnen we geheime namen voor hun. We hadden bedacht dat de vreselijke man vast getrouwd zou moeten zijn met een zeekoe. En dus noemden we hem 'de man van de zeekoe'. Onze collega noemden we Cilly. Ze heette helemaal geen Cilly en het leek er niet eens op, maar zo zou ze in ieder geval niet doorhebben dat we het over haar hadden. Want dat deden we dus. De hele dag. Waar ze bij zat. En ze had niks door. Ha, ha. En de man van de zeekoe ook niet.
Mijn collega is al jaren weg van kantoor. Het laatste jaar zaten we zowiezo niet meer bij elkaar en ons contact werd steeds minder. Over twee weken ga ik ook weg. Cilly en de man van de zeekoe zijn er nog. Maar Cilly's plek is ingenomen door een nieuwe favoriet. De man van de zeekoe staat nooit meer bij Cilly.
Een paar weken geleden zaten we met een aantal collega's te lunchen. De man van de zeekoe zat ook aan tafel en vertelde een schuine mop. Iedereen lachtte een beetje uit beleefdheid. De grap was namelijk niet geestig. Opeens bedacht ik me dat hij deze mop al een keer verteld had. Ik herrinnerde me het hoofd van mijn oud collega en begon te gniffelen. Mijn gniffelen zette zich om in grinniken, het grinniken in giegelen en het giegelen in lachen. Iedereen zat me een beetje verdwaasd aan te kijken. Behalve de man van de zeekoe. Die dacht dat ik om zijn grap moest lachen. Maar dat deed ik dus niet. Ik had een binnenpret. En ik stikte bijna in mijn binnenpret. Ik kreeg tranen in mijn ogen en schijn gevaarlijk rood te zijn geworden. Gelukkig overleefde ik het op het nippertje.
De man van de zeekoe is nu heel aardig tegen me. Hij probeerde laatst zelfs een schuine mop aan me te slijten. Na vier woorden onderbrak ik hem en zei dat ik erg druk was, dus dat ik nu even geen tijd had. Ik ga dan wel weg, maar ik wil niet riskeren dat ik de laatste weken nog een nieuwe Cilly word. Ik kijk wel uit.

Categorie: jeugd

04 April '05 - 15:32

mijn snoepwinkel

Vroeger toen ik een jaar of acht was, had ik een snoepwinkeltje aan huis. Er zaten geen snoepwinkeltjes bij ons in de buurt en ik zag een gat in de markt.
Naast onze voordeur zat een glazen wand, die halverwege onderbroken werd door de brievenbus. Achter dit glas, stal ik op schoteltjes mijn snoep uit. En de brievenbus was gewoon een soort loket.
Als ik met mijn moeder booschappen deed, kocht ik een paar verschillende zakken snoep. Die trok ik open en verkocht de inhoud voor woekerprijzen door. Op de verschillende pleintjes in de buurt hing ik op het mededelingenbord een soort reclameposter voor mijn winkel 'Smarties' op. Op woensdag- en zaterdagmiddag was ik open. Alle kinderen speelden dan op de pleintjes en dankzij mijn overtuigende campagne en natuurlijk de mond-op-mondreclame, kwamen zij vaak hun spaarcentjes bij mij besteden.
Mijn beste klanten waren de overbuurkinderen. Hun vader was tandarts en zij mochten thuis niet snoepen. Ik maakte daar dankbaar gebruik van, door ze af en toe ook buiten mijn reguliere openingstijden om, wat snoep te verkopen.
Na een paar weken hing ik mijn snoepwinkel aan de wilgen. Het was zeker een winstgevende onderneming, maar ik wilde natuurlijk ook gewoon liever buiten spelen met de buurtkinderen. Mijn overbuurkinderen zaten in zak en as.
Nu konden ze helemaal niet meer aan snoep komen. Ik besloot dat ik af en toe nog wel wat aan ze zou doorverkopen. Dan pakte ik gewoon wat toffees uit de snoeptrommel thuis en verkocht die dan door. Op een gegeven moment kwam de overbuurman hierover klagen bij mijn ouders. Ik zie hem nog de oprit oplopen. Mijn moeder was woedend. En mijn vader...mijn vader was trots. "Je bent echt een kind van mij", zei hij. Ik heb dan ook geen straf gehad. De trots won het van de pedagogie. En dat is maar goed ook. Vind ik dan.

Categorie: levenstekens

03 April '05 - 19:54

Zelfmedelijden

Gisteren was ik depressief. Ja heus, ik was het. Het was mooi weer en ik had wilde plannen. Helaas werkten mijn vrienden niet mee aan die plannen. Ik deed een belrondje en ik kreeg steeds weer nul op request. “Nee, ik kan niet. Ik ga met vriend naar de schoonouders”. Of; “Sorry, ik wil de baby niet meenemen”. Of: “Ik ben bezig met de huwelijksvoorbereidingen”. Ik trok mijn conclusie: Ik ben 31, ik ben single en ik ben zielig. Heel zielig zelfs. En wie kon ik daar op dat moment het beste de schuld van geven? Juist ja. De ex. De ex werd dus gebeld en verteld dat hij stom was. Omdat ik verdrietig was en hij dat niet had gesignaleerd. De ex had dit weekend al weer twee dagen voor me uitgetrokken, dus dat was volkomen onterecht, maar daar wilde ik niks van weten. Als ik zielig ben, dan draait het omniversum om mij. Om mij alleen. En dan moet iedereen zich maar aan mijn zieligheid aanpassen. Ik moest immers zelfs huilen.
Maar ach, de ex liet zich niet uit het veld slaan. “Iedereen zit wel eens alleen op de bank K”, zei hij. “Je bent niet de enige die zielig is”. Dat was ook wel weer zo. Ik besloot me er bij neer te leggen en CSI te gaan kijken. Na vijf minuten CSI liep er een scroller door het beeld. ‘Wegens het overlijden van de paus, onderbreken we CSI om 22 uur 14’. Toen had ik het echt gehad. Godverdomme, ik was al zielig. Ik had eindelijk afleiding gevonden en nu moest ook net onder CSI de paus het begeven. Het leven is soms niet eerlijk. Helemaal niet eerlijk zelfs.
Vandaag gaat het overigens al weer veel beter. Ik ben vanmiddag naar de tentoonstelling van Dali geweest en heb daarna biertjes gedronken op het terras van de stamkroeg. Ik ga zo op de bank ploffen voor Rozengeur en Wodkalime. Ik ben niet meer zielig. Ik heb een fijne dag gehad. Als de paus nou maar niet besluit op te staan of zo. Midden onder Rozengeur....

Categorie: levenstekens

03 April '05 - 00:21

Dag Paus

Ik kan genoeg redenen opnoemen waarom ik het niet erg vind dat de paus niet meer is. Maar ik doe het niet. Iedereen is intelligent genoeg om te bedenken waarom dat niet erg is.
Ik hoop alleen maar voor hem dat er toch een plekje in de hemel voor hem gereserveerd is. Want bijna iedereen verdient vergiffenis. Maar ik vrees het ergste. En het zou wel heel bijzonder zijn. De eerste paus in de hemel.

Categorie: levenstekens

02 April '05 - 12:01

De pestende Ketel

De ketel en ik hebben ruzie.
Gisteravond ging ik douchen. Ik had haast omdat ik een feestje had. En ik had natuurlijk weer te lang achter Internet gezeten, dus moest me haasten.
Ik stond onder de douche en had net m’n haar ingezeept. En toen, en toen, toen pestte de ketel mij door het water koud te laten worden. “Fuck de bovenbuurjongen”, riep ik eerst. De bovenbuurjongen kan onmogelijk wat te maken hebben gehad met het niet functioneren van mijn douche, maar ik vind het momenteel gewoon lekker hem overal de schuld van te geven (mijn Carp had hij overigens wel weggegooid). Na het vloeken werd het water echt niet warmer en moest ik dus met ingezeepte haren de keuken in. Ik schakelde de noodknop in en ging weer terug naar de douche. Gelukkig, hij werd weer warm. Twee minuten later, ik had net m’n oksels onder het scheerschuim, haalde de ketel dezelfde grap met me uit. Dus hop, ik weer terug naar de keuken. Ik praatte tegen de ketel. “Ja, erg grappig ketel. Goede 1 april grap. Maar nu is het leuk geweest. Okay?” De ketel reageerde niet, maar ja, wie zwijgt stemt toe, toch? Ik weer terug naar de douche en tot vier keer toe haalde de ketel hetzelfde geintje met me uit. En elke keer had ik net m’n benen of bikinilijn ingeschuimd, m’n lichaam onder het zeep of m’n haar vol met conditioner. Ondertussen begon het loopje naar mijn keuken er uit te zien als een beekje en lag er in mijn keuken voor de ketel een heus zwembad. De laatste minuut heb ik gespeeddoucht en de ketel nogmaals vervloekt. Die kutketel, die denkt dat hij grappig is. Nou staat hij straks mooi te kijken, als hij grappig blijft zijn en ik de ketelvervanger bel. Wat zal die ketel lachen zeg, straks bij het grofvuil.

Categorie: levenstekens

01 April '05 - 14:12

knokken in de Mac

Gisteravond sprak ik af met Saskia. Om half negen zouden we treffen. Normaal kom ik rond zevenen thuis en heb ik berehonger. Maar gisteren had ik dat niet. Denk dat ik een beetje hyper van het banengebeuren en de toestand met mijn zusje en de leegloop van mijn afdeling was. En dus besloot ik om voor onze date maar snel een cheeseburger bij de Mac naar binnen te werken. Ik stond in de rij en gaf mijn bestelling door. De cheeseburgers waren niet voorradig en ik moest dus even wachten. Een allochtone jongen en wat leek op zijn vriendin stonden naast me. Opeens kwam er nog een allochtone jongen binnen met een woeste blik in zijn ogen. Hij rende naar de jongen naast me en vloog hem letterlijk naar zijn strot. Oef, dat was schrikken. Ik deed een pas opzij, zodat ik buiten het raakveld stond. Jaren geleden kwam ik 's nachts op de eerste hulp in Groningen terecht met een fikse jaap in mijn wenkbrauw omdat een vechtende jongen mij mee trok in zijn val en ik dus in het glas belandde. Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer gebeuren. Ik stelde me dus verdekt op zodat ik het schouwspel wel kon volgen. Ja, je bent een sensatiebelust meisje of je bent het niet. Het gevecht verplaatste zich naar het restaurantgebeuren. Er vielen tafeltjes en stoelen om en mensen stonden op om hun hachje te redden. Het meisje wat leek op de vriendin gilde. In het Arabisch. De jongens gilden. Ook in het Arabisch. Na een minuut of vijf mengde de manager van de Mac zich in het gevecht en trok ze uit elkaar. De politie was blijkbaar al gebeld. Ze stopten met vechten en drie minuten later zaten de jongen en vriendin aan een tafeltje te eten alsof er niks aan de hand was. De aanvaller was gevlogen en de politie kwam voor niks binnen.
Maar nu zit ik dus al een dag hele fantasieverhalen op het gevecht los te laten. Waarom vochtten ze? Was het meisje de ex van de ander? Was de jongen geld schuldig? Was de aanvaller de broer van het meisje en was het een soort eerwraak? Liep de jongen gewoon langs en had hij zin om met een volslagen vreemde te vechten? Had de jongen jaren geleden tijdens een knikkerbattle zijn mooiste Bonk gewonnen en kon hij dat niet uitstaan?
Ik weet het nog steeds niet. En ik heb dus een verzoek. Kunnen mensen in het vervolg als ze gaan vechten dat in het Nederlands doen? Zodat ik ook meteen weet wat er aan de hand is? Zou ik erg prettig vinden. Bedankt alvast.