Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 Maart '05 - 22:17

Mijn Zusje

Mijn zusje is vandaag plotsklaps opgenomen in het ziekenhuis. Ze moest onder narcose voor een kijkoperatie. Mijn zusje kan niet praten en haar pijngrens is verhoogd. Dit hadden mijn ouders dus niet kunnen zien aankomen. Het is al vaker gebeurd, dat ze acuut iets had. Maar ik kan er maar niet aan wennen. Ik hou zo veel van haar en dit soort dingen laten me me zo machteloos voelen.
Laatst vertelde ik al dat ik mijn gedichtenschriftje van vroeger had teruggevonden. Toen ik er door heen bladerde vond ik een gedichtje dat ik op mijn dertiende over haar schreef. Hoewel ik geen groot dichttalent had, kan ik me nog steeds in deze woorden vinden.

12 november 1987

Mijn Zusje

Mijn zusje huilt
Ik droog haar tranen af
M'n zusje lacht
want ik deed maf

M'n zusje is boos
Ik bedaar haar
Mijn zusje is weer tevree
want ik deed raar

Er zijn mensen die haar raar aankijken
dan weet ik me geen raad
Er zijn mensen die haar ontwijken
en dan word ik kwaad

Er zijn mensen die haar iets vragen
Ik weet niet wat ik tegen ze zeggen moet
Maar als ze omdat ze niet reageert beginnen te plagen
Is dat iets wat mij vreselijke pijn doet

Ik spring dan uit mijn vel
Ga dwars voor ze staan
Roep: "Wat denken jullie wel!"
en ga bijna slaan

Wat zijn de mensen toch dom
Ik weet, ik ben dan ook fout
Maar de mensen zijn zo stom
en ik wil haar daar tegen beschermen, omdat ik ontzettend veel van haar houd

Update: Het gaat beter met haar. Ze is al weer thuis. En vandaag of morgen, horen we wat het nou allemaal is of was. Het enige waar ik me echt zorgen over maak is; wat gaat er allemaal nog gebeuren? Geestelijk gehandicapten hebben nou eenmaal meer kwalen dan 'gewone' mensen en is dit het begin van het einde? Ik ga er maar van uit dat alles goed komt. Zoals altijd.

Categorie: levenstekens

30 Maart '05 - 12:51

het lelijke jongetje

Het jongetje keek me boos aan.
"Ik wilde op het knopje drukken! En nu deed zij het. Maham, dat is niet eerlijk".
Met zij, bedoelde hij mij en ik keek glimlachend terug. Ik hou niet van zeikende kinderen. Daar word ik een beetje neurotisch van.
"Lieverd, jij mag zo op het knopje van de deur drukken", antwoordde zijn moeder terwijl ze hem zenuwachtig op zijn rug klopte.
"Echt?"
"Ja, echt. Beloofd is beloofd".
"Anders doe ik straks niet lief tegen de hond van oma hoor".
Wat een vervelend kutkind. Kinderen die niet van dieren houden zijn in mijn ogen psychopaten. Ik smeedde in mijn hoofd dan ook snode plannen om zo snel mogelijk op het knopje te drukken. Ik ging zitten omdat er een plek vrij kwam.
"Als je straks niet lief tegen de hond van oma doet, krijg je geen paaseitjes", antwoordde de moeder.
Het kutkind begon al bijna te janken. Jezus wat een sissi, moet dat straks de wereld in?
Zijn moeder stopte hem snel een eitje toe. Schrokkend at hij het op. Chocola zat rond zijn mond. Hij leek zelf wel een hondje.
Moeder een jongetje stonden op om naar de uitgang te lopen. Ik hoefde er niet uit, dus vond ik het de moeite niet om ook op te staan om eerder op het knopje te willen drukken. Dat was wel heel erg kinderachtig geweest.
De tram maakte aanstalten om te stoppen. De moeder tilde het jongetje op en nog voordat hij kon drukken, gingen de deuren open. Vanaf buiten had er iemand de tram geopend. Ik zag dat het lipje van jongetje ging trillen, zijn oogjes kneep hij samen en hij werd rood. En opeens begon hij hartverscheurend te janken. Met grote stappen beende de moeder het trappetje van de tram af, het jongetje nog onder haar arm. Ik moest er een beetje om lachen.

Heel gek, ik hou enorm van kinderen. Ik ben echt een mega kinder vriend. Kids vinden mij super leuk. Maar dit kind vond ik echt afschuwelijk. Maar het was dan ook een heel lelijk kind. Ik hou niet van lelijke kinderen.

Categorie: levenstekens

29 Maart '05 - 20:48

I'm on top of the world

Kent iemand dat nummer van de Carpenters? On top of the world? Of whatever? Het doet er eigenlijk niet toe. Dat nummer. Behalve dat het de hele dag in mijn hoofd zit. "Top of the world mmmmm, enz. enz." Ik ken het liedje eigenlijk niet zo goed. Maar het melodietje wel. En dat is niet meer uit m'n hoofd te krijgen. Vooral omdat ik on top of the world zit momenteel. Woehoe! Kijk eens naar boven. Ja dat ben ik op die wolk. Ik zwaai. Zie je het?
Laat me maar. Ik ben een beetje hyper. Ik heb namelijk vandaag een nieuwe baan aangeboden gekregen. Maar waarschijnlijk kan ik kiezen, want er is een ander bedrijf wat me ook zo snel mogelijk wil zien en al kent. Woehoe! Jeehee! Ja dat was ik weer, vanaf die wolk. On top of the world ja. En het uitzicht is fantastisch joh.

Categorie: levenstekens

28 Maart '05 - 19:51

niet - alleen - zijn - kunnend - meisje

Als kind had ik het al. Dan was ik bijvoorbeeld op ponykamp geweest, (ja op ponykamp ja, ik was een treurig paardenmeisje) en dan kwam ik weer thuis en dan miste ik de gezelligheid van de hele dag vriendjes en vriendinnetjes om me heen. En dan ging ik chagrijnig doen tegen m'n ouders. Want die telden natuurlijk niet mee als gezellige mensen. Ging ik een beetje blaffen en zo. Vervelend - niet - alleen - zijn - kunnend - kind als ik was.
Toen ik in Groningen in een huis met meer dan tien mensen ging wonen, was ik intens gelukkig. Altijd een vriendje of een vriendinnetje thuis. Altijd met iemand kunnen ouwehoeren, tv kijken, drinken. Altijd mensen beschikbaar. Gezellig joh.
Samenwonen vond ik dan ook heerlijk. Uren kon ik boven achter de pc zitten, maar ik wist dat hij beneden was. Als ik gezelligheid wilde dan liep ik gewoon de trap af. Uren konden wij niks tegen elkaar zeggen, allebij lekker in een boek weggedoken, of autistisch met onze eigen dingen bezig, maar als ik wilde kletsen dan was hij er wel.
En nu ben ik dus alleen. Nou niet helemaal alleen, het dikke zwarte monster woont hier natuurlijk ook. En dat is al gezellig. Als ik thuis kom, staat hij voor de deur en als ik wil kletsen, dan lul ik gewoon tegen de kat.
Maar na dit weekend vol met gezelschap, vrienden, drank en vrolijkheid, voel ik me toch weer een beetje als dat meisje van twintig jaar geleden. Dat meisje dat terug van ponykamp komt en haar vriendjes en vriendinnetjes mist. Dat meisje dat daar verdrietig en chagrijnig van werd. Dat meisje dat een after - gezelligheids - en - veel - gezelschap - om - haar - heen - dip heeft.
Bleehk, niks leuk, dat niet - alleen - zijn - kunnend - meisje te zijn.

Categorie: levenstekens

28 Maart '05 - 14:41

B en de starende blikken

Mijn ex B is een mooie jongen. Toen mijn vader B ontmoette, zei hij zelfs: "Wat een mooie jongen zeg. Alleen zo'n jongen heb je nooit voor jezelf alleen. Daar zit iedereen naar te kijken". Dat klopte.
Als we over straat liepen, dan zag ik meisjes vaak hun hoofd naar hem omdraaien. Regelmatig zag ik in kroegen gezelschappen van vrouwen mijn liefde bewonderen en meestal maakte me dat wel trots. Zo van: "Mijn man, haha, ik ga er straks mee naar huis". Maar af en toe, gingen die meisjes over de scheef en moest ik mezelf bedwingen niet de jaloerse vriendin uit te gaan hangen.
B is niet alleen aantrekkelijk voor meisjes, maar ook voor mannen. Homosexuele mannen welteverstaan. Daar kon ik echt alleen maar om lachen. B is zo hetero als de pest. Een echte macho man met metro trekjes.
Inmiddels is B natuurlijk mijn ex en zijn we goede vrienden. En als ik heel eerlijk ben, vind ik die starende meisjes nu echt verschrikkelijk. Alleen omdat ik weet, dat ooit een van die zwijmelende meisje potentieel relatiemateriaal zal zijn. En daar ben ik duidelijk nog niet klaar voor. B andersom ook niet, dus dat scheelt. En die meisjes kunnen natuurlijk helemaal niet weten dat hij nog in een verwerkingsproces zit. Want hé, ik ben natuurlijk niet iemand waar hij binnen mum van tijd over heen kan zijn. Ik ben ook heus wel een leuk en spontaan meisje, die niet zo makkelijk uit zijn hoofd te zetten is. Hij heeft ook nog wel even tijd nodig.
Gisteren liepen we over het Rembrandtplein. Een groepje travestieten liep ons tegemoet. De grootste van het groepje kreeg B in haar/zijn vizier. Ze begon te joelen. Haar collega's begonnen mee te joelen. Ze stonden stil en observeerden al joelend en fluitend B. Het was druk op het Rembrandtplein en op een gegeven moment zag ik dat iedereen naar B en de joelende travo's stond te kijken. Ik keek naar B. Hij lachtte als een boer met kiespijn. Ik had met hem te doen. Kijk, aandacht is leuk. Aandacht is fijn. Maar om nou in het middelpunt van de aandacht te staan en als een soort sex object gezien te worden, dat is het andere uiterste. Vooral als je er zelf niet voor gekozen hebt.
Een paar uur later zaten we in mijn buurtkroeg. We hadden afgesproken met vrienden om een hapje te gaan eten. B en ik waren wat eerder en zaten aan een tafeltje. Ik voelde dat er iemand zat te kijken en ik draaide me om. Een meisje staarde naar B. Een mooi meisje zelfs. B had niks in de gaten. Die praatte gewoon door. Opeens vond ik het wel aandoenlijk. Ik wilde hem er bijna op attent maken. Maar ik deed het niet. Zo ver ben ik nog niet. Misschien over een aantal maanden. Maar nu nog niet. Nu ben ik blij dat hij die starende blikken niet beantwoordt. En dat ik nog een beetje op nummer 1 sta. Dat hij naar mijn verhalen luistert en om mijn grapjes lacht. En dat hij, als ik met iemand anders spreek, mijn blik vangt en me lachend toe knikt. Laat dat nog maar even duren.

Categorie: levenstekens

27 Maart '05 - 13:50

Spelletjes

Vroeger deden B en ik altijd quizjes samen. Dan stonden we in de file en dan zei hij: "Jack Nicholson". Enthousiast riep ik dan: "Acht!" Waarop hij zij: "Negen". En als we dan tot vijftien gebluft hadden, zei ik: "Jij mag hem doen". En dan moest hij vijftien films met Jack Nicholson opnoemen. Als hij er vijftien op wist te noemen, verdiende hij een punt. En als het niet lukte, dan kreeg ik zijn punt. De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat hij aan het eind van onze relatie zo'n honderd punten voor stond. Maar dat is B hè, altijd moeten winnen. Zo ook gisteravond. We gingen op bezoek bij Luna om haar mentaal te ondersteunen tijdens de marathon. Op het moment dat we binnenkwamen, riep Luna ons meteen toe: "Ik ben met een spelletje bezig. Een heeeeeel leuk spelletje. Suffie is er heel goed in". Dat liet B zich geen twee keer zeggen. Het spelletje werd aan hem uitgelegd en meteen kwam er geen woord meer uit zijn mond. Teruggetrokken zat hij in zijn stoel weggedoken en binnen een minuut riep hij: "Ja, ik weet er een!" Wij moesten lachen, maar hij wist er wel een. Maar daar kwam Suffie weer. Over de MSN plopte er weer een briljante binnen. Een ware titanenstrijd volgde. En wij wilden natuurlijk niet onder doen. Wij wilden er ook wel een verzinnen. Helaas pindakaas. Het lukte niet. Ons brein werkte niet op die manier. Op een gegeven moment zat iedereen elk woord in z'n hoofd te vertalen. Het deed bijna pijn, dat denken. We gaven het maar op. En lieten B maar zijn gang gaan. Maar het erge is, dat ik er toch nog mee in mijn hoofd zit. Ik wil en moet er nog een verzinnen. Mijn hersenen kraken nog en ik weet zeker dat de rest dat ook heeft.

B en Suffie's geniale bevindingen zijn terug te lezen op Weblogqueens. Wie de strijd gewonnen heeft, zullen we een dezer dagen horen. En als iemand er nog eentje weet, kan diegene me die dan influisteren? Over de mail graag, ik wil namelijk heel graag een keer beter zijn in spelletjes dan B. Ik wil ook wel eens tromgeroffel en een laurierkransje op mijn hoofd. En daar wil ik zelfs voor valsspelen.

Categorie: levenstekens

26 Maart '05 - 10:42

de man en het musicalverbod

Gisteravond ging ik naar Hair. Met mijn ouders zat ik in een rijtje van drie. Het eerste liedje begon en mijn achterbuurman begon hard mee te zingen. Ik dacht eerst nog: "Hé, hoort die erbij?" Soms komen ze namelijk uit de zaal tevoorschijn. Maar toen ik achterom keek en de man met snor, Mickey Mouse das en flessegroen colbertje zag, wist ik dat hij er niet bij hoorde. Zijn zangkwaliteiten waren trouwens ook niet dusdanig. Goed. Het tweede liedje ging van start. Nu werd de man wel heel enthousiast. Want behalve zingen, bewoog nu ook zijn voet mee op de maat. Niks mis mee hoor, behalve dat hij dat niet tegen mijn stoel aan had moeten doen. Maar ik dacht: "Ik laat hem wel even. Misschien gaat het zo over". Nee dus. Het werd alleen maar erger. Op een gegeven moment was hij zo hard met de maat mee aan het schoppen dat ik dacht dat ik elk moment met stoel en al door de zaal gelanceerd ging worden en op het podium terecht zou komen. En dat zag ik niet zo zitten. Ik wierp de man een blik toe. Ik keek hem doordringend aan totdat hij mijn blik ving en toen hij die ving, keek ik even naar beneden, naar zijn voet en glimlachtte naar hem. "Mooi, die heeft de hint nu wel begrepen", dacht ik. Niet dus. Een nummer ging het goed en toen begon hij weer. Nu begon ik me er toch wel een beetje over op te winden. Vooral omdat hij ook nog steeds mee zong. En dat kwam de voorstelling niet ten goede. Kijk, als hij nou prachtig had gezongen, maar dat deed hij dus niet. Mijn vader begon zich er ook aan te storen. "Wat een imbeciel zeg", zei hij. En ook hij begon blikken achterom te werpen. En ondertussen ging het schoppen tegen mijn stoel ook nog gewoon door. Bovendien lachtte de man op momenten die helemaal niet zo grappig waren. Ook dat begon te storen. Na wederom een lachsalvo op een moment dat er niet toe deed, gelanceerd te hebben, boog mijn collega die voor ons zat, zich naar me toe. "Wat een irritante man K". Ik knikte haar toe. Ik probeerde de man te negeren en van de show te genieten, helaas lukte dat bijna niet meer. Tegen de tijd dat de pauze begon, wilde ik hem het liefst wurgen met zijn Mickey Mouse das. Maar ik deed het niet. De lichten gingen aan en ik draaide me achterom. "Ehm, meneer. Zou u misschien de tweede helft niet meer tegen mijn stoel kunnen tikken. Ik vind dat niet zo prettig". "En niet meer zo hard mee kunnen zingen", voegde collega J toe. "Doe dat nou niet J", dacht ik nog. De man keek een beetje beledigd. Hij knikte een beetje. Maar ik had niet het gevoel dat hij het echt begrepen had. Toen de tweede helft begon, werd dat vermoeden bevestigd. Het zingen en tikken leek nu twee keer zo erg. En ik merkte op dat er steeds meer mensen boze blikken naar achteren begonnen te werpen. "En dan wordt er nog niet eens tegen jullie stoel geschopt", dacht ik nog. Halverwege de tweede helft wilde ik opstaan en de man toeschreeuwen. En toen het einde naderde, kreeg ik gewelddadige plannen om hem van de trap af te duwen en zo. Toen de show eindelijk over was, had ik niet eens meer het geduld om te blijven staan voor de staande ovatie. Mijn ouders en ik sneekte de zaal uit. "Het was erg leuk K. Bedankt dat je ons hebt meegenomen. Maar die man achter ons, die man moet een musical verbod krijgen. Wat een verschrikkelijke man".
Vannacht droomde ik dat ik de man uitschold en schopte. Dat ik hem aan zijn Mickey Mouse das de zaal uit trok. Soms is het maar goed dat we onze behoeftes in het dagelijks leven kunnen beheersen.

Categorie: levenstekens

25 Maart '05 - 10:57

telefoonterreur

Rond een uur of half tien gingen M, S en ik weer naar de kroeg. Ik had hem al behoorlijk hangen, getuige mijn geweldig hoogstaand literair werkje van gisteravond, maar dat mocht de pret niet drukken. In de buurtkroeg aangekomen, trof ik wederom mijn ex J met dezelfde vrienden en vriendin. Enthousiast zwaaiden ze dat ik er bij moest komen staan. Ik besprak met J, dat ik mijn baan had opgezegd en hoe het er voor stond met de banenjacht. J luisterde aandachtig naar mijn verhaal, maar zijn vriendin kon dat geloof ik niet zo waarderen. Een paar keer werd ond ons gesprek onderbroken, omdat zij om zijn nek kwam hangen of hem begon te zoenen. "Die is haar territorium aan het afbakenen K", fluisterde S in mijn oor. We moesten er om lachen. Ik vind het wel vleiend dat ze mij als bedreiging ziet.
Gelukkig kwam er een plekje vrij aan de bar, waar wij ons konden nestelen. Heftige gesprekken volgden. Over liefdes, het verschil tussen mannen en vrouwen, wat we niet en wel wilden in een relatie, over mannelijke ego's. Kortom, de standaard dronkemanspraat.
's Middags had ik van al van M gehoord dat ze vandaag met z'n allen bij B gingen eten en logeren. Ik gaf toe aan S en M, dat me dat stak. Vroeger organiseerden B en ik dat soort avondjes samen en nu hoor ik er niet meer bij. Tenminste, de ene keer wel en de andere keer niet. Zij begrepen mijn gevoel, maar probeerden ook uit te leggen waarom B me waarschijnlijk niet gevraagd had. "Dan is hij gewoon bang, dat jij denkt dat hij je terug wilt". "Maar dat slaat nergens op", concludeerde ik. "True", zei S. "Maar dat is gewoon de manier waarop mannen denken". "En toch slaat het nergens op".
En met m'n dronken hoofd, besloot ik dat ook maar meteen aan B te vertellen. Via de sms. Stom, stom, stom. Tig smsjes volgden. Want ik ging natuurlijk weer eerst cryptische zinnen sturen. Nooit in een keer duidelijk zijn, daar ben ik vrouw voor. Hij begreep de cryptische smsjes niet, daar is hij man voor. Dus na ongeveer 10 smsjes had ik pas duidelijk gemaakt wat ik nou bedoelde. Hij sms'te terug: "Maar je mag wel komen hoor". "Ik kan helemaal niet", sms'te ik terug. "Ik heb al een afspraak". Waarom doe ik dat toch? Wil ik eerst m'n gelijk? Om er vervolgens helemaal geen gebruik van te maken. Is dat typisch vrouwelijk? Ik hoor vriendinnen er ook wel eens over.
Maar goed, rond een uur of half twee was ik, zoals S dat altijd mooi zegt, afgetobt. Ik besloot naar huis te gaan. En tijdens mijn wandeling naar huis, belde ik B nog even. Stom, stom, stom. Want met te veel alcohol op, ga ik altijd rare dingen zeggen. "Ik ben over je heen B, maar ook weer niet". "Dat weet ik K", antwoordde B die ook in een kroeg stond en ook niet meer al te helder klonk. Vervolgens wierp ik nog een paar loze beschuldigingen naar z'n hoofd, waar ik een minuut later al weer spijt van had. Gelukkig was ik nog wel genoeg bij rede om me daar voor te verontschuldigen en hingen we 'goed' op. "Neem morgen na Hair gewoon de nachtbus K. Ik wil je er heus wel bij hebben en je bent altijd welkom. Dan gaat iemand anders maar op de grond slapen". Dat wilde ik horen.
Toen ik in bed lag, stuurde ik B nog een verontschuldigend smsje.
En hoewel alles voor m'n gevoel nu okay is, ga ik vanavond toch niet. Ten eerste wil ik Bojangles nog geen nacht alleen laten en moet die 's ochtends ook antibiotica. Ten tweede omdat ik gewoon niet meer wil. Ik ben over B heen, maar als er alcohol in het spel is, blijkbaar toch stiekem niet helemaal. Dat weet ik nu in ieder geval. Wat ik ook weet, is dat als ik de volgende keer ga drinken, ik mijn telefoon thuis laat. Dan bewaar ik wat ik te zeggen heb wel voor de volgende dag. Als ik nuchter ben. Niet dat de drank meer kapot maakt dan je lief is, maar het kan je lief wel beschadigen.

Categorie: levenstekens

24 Maart '05 - 21:12

dom stukje

Wat krijg je na 5 uur alcoholische versnaperingen met S en M? Na een afhaalmaaltijd Thaise viskoekjes en Massaman Curry? Na een leftover portie Sushi? Na een uitzending Luna bij Dolf Jansen? Na eindelijk een RSS reader geïnstalleerd te hebben? Nou? Nou niks eigenlijk. Alleen maar plannen om zo weer de kroeg in te duiken, omdat we morgen toch een vrije dag hebben. En een heel dom stukje. En daar moeten jullie het maar mee doen. Sorry!

Categorie: grappig

23 Maart '05 - 20:56

Bassie

Over Bassie gesproken. Mijn ex schoonzusje A is een erg grappig meisje. Nu zal je misschien denken? Wat heeft jouw ex schoonzusje in godsnaam met Bassie te maken? Dat ga ik je nu vertellen.
A heeft een collega. Die collega had lang blond haar, maar besliste in een opwelling dat ze kort zwart haar wilde. Dus op naar de kapper. De kapper verfde haar haar zwart en knipte het af. Thuisgekomen reageerde vrienden en familie niet op de manier dat de collega dat graag gewild had. Ze werd er diep ongelukkig van. Dus toog ze opnieuw naar de kapper. Of het haar weer blond kon? Dat kon, maar dat zou wel in etappes moeten. Het haar werd gebleekt en toen het uit het folie tevoorschijn kwam, schrok A's collega zich rot. Het haar was nu oranje.
De volgende dag ging ze, zich nog dieper ongelukkig voelend, naar haar werk. A zag haar en vroeg: "Weer naar de kapper geweest?"
"Ja", antwoordde ze bedeesd. "Had je een plaatje van Bassie meegenomen als voorbeeld?"
Gelukkig kon ze er om lachen. Inmiddels is ze gelukkig weer blond en haar haar is weer lang. Eind goed, al goed.

Categorie: levenstekens

23 Maart '05 - 14:33

ons geweten

Ik sta in mijn vriendenkring bekend om het feit dat ik zo lekker ongenuanceerd kan zeiken. Ik ben keihard in m'n oordeel over mensen en als ik ooit geoordeeld heb, dan kan dat ook bijna niet meer veranderd worden. Ik loop met je weg, of ik minacht je. Dat is Kaat, ten voeten uit. Vriendin M is ook een zeikerd, maar vriendin D is ons geweten. Ken je dat? Zo'n geweten? Zo'n vriendin die je weer tot de orde roept? Dan zeg ik bijvoorbeeld: "Tjonge jonge, wat is die X een domme gans". Daar gaat M dan op in: "Oh dat is zo'n koe. Die heeft echt maar een hersencel". Maar D reageert dan met: "Nou, nou, nou, meisjes toch. Ze is wel cum laude afgestudeerd hoor. Dus zo dom is ze ook weer niet". Of dan zegt M: "Jezus, zag je Y. Wat had die nou weer aan? Had ze de garderobe van Bassie geplunderd?" En dan zeg ik: "Ja erg hè? Ik dacht dat ruitjesbroeken niet toegestaan waren buiten de golfbaan". En dan antwoordt D: "Ach joh. Ze is toch heel lief? Dat is toch ook belangrijk?"
Vandaag belde ik met D. Ze vertelde dat ze bekende Z was tegengekomen. "Wat is dat toch een walgelijke trut K". Ik verslikte me bijna in m'n koffie. "Wat zeg je nou D?" "Oh, ik krijg echt kotsneigingen van dat wijf. En die vriend, en die vriend die moet helemaal verbannen worden van deze aardbol. Dat is echt een varken". Ik wist niet wat ik hoorde. "D? Gaat het wel goed? Je bent hmm, hoe moet ik het zeggen? Je doet zo anders?" "Ik heb het gewoon gehad. Met van alles. Met X, met Y, met Z". Er volgde een relaas. En toen ze klaar was met haar relaas, zat ik met m'n oren te flapperen. "D! Zo ben jij helemaal niet. Jij bent lief, jij bent aardig. Jij hebt geen oordeel over mensen". "En laat ik het daar nou net mee gehad hebben. Ik ben sick en tired of being nice K. Ik wil ook wel eens vals kunnen lachen om mensen. Ik wil dat leren. Kunnen jullie mij dat leren zondag?" "Ik zal er over nadenken".
Toen ik had opgehangen belde ik M. "M, we hebben een noodgeval. Ons geweten geeft er de brui aan". M wist meteen waar ik het over had. "Ik weet het. D wil een cursus Vals van ons". "Ik ga haar dat niet geven hoor M. Dan heb ik helemaal geen geweten meer". "Nee, ik ben het er ook niet mee eens. Iemand moet ons toch kunnen nuanceren".
Conclusie: "D, je krijgt geen cursus Vals. Want als wij jou een cursus Vals geven, dan worden wij echt slechte mensen. En dat willen we niet. We willen ook heus wel eens lief zijn. Net zoals jij. Begrepen?"

Categorie: levenstekens

22 Maart '05 - 19:07

de zoete wraak

Afgelopen zondag kwam mijn leuke onderbuurmeisje bij me op de koffie. We roddelden over mijn bovenburen. Gezamelijk delen we de hekel aan de bovenbuurjongen.
"Is het jou opgevallen dat het trappenhuis niet meer gezogen wordt", vroeg M aan mij.
Wij betalen elke maand een hoger bedrag aan de Vereniging van Eigenaren zodat de werkster van de bovenburen de gemeenschappelijke ruimte kan zuigen.
"Ja, nu je het zegt ja. De laatste keer dat dat gebeurd is, was ik nog met B en dat is in december uitgegaan", antwoordde ik. "Dus het trappenhuis is al meer dan drie maanden niet meer gezogen", gilde M. "Weet je hoe dat komt K", vroeg M op samenzweerderige toon. "Neeeeeeee?" "Ze hebben geen werkster meer. Hahaha, waarschijnlijk geen geld meer voor een werkster". Ik moest lachen. "Tjezus, weet je nog hoe blasé zij toen deed over haar werkster". "Jaha, dat weet ik". M imiteerde het bovenbuurmeisje: "Ik zou nooooooooit meer zonder kunnen". "Ach, ze heeft nu natuurlijk een werkloze huisman. Die kan best stofzuigen". "Wil jij het hun vragen. Ik durf niet", gaf M toe. "Ja, lekker ben jij. Ik wil niet". "Ik ook niet". We bakkeleiden nog even over wie de confrontatie aan zou gaan. En besloten toen, dat we het zouden aankaarten als het geschikte moment zich voor zou doen. En laat dat perfercte moment nou net vandaag aangediend hebben!
Ik kwam P tegen op de gang Hij begon weer te zeuren over iets wat er niet toe doet en nooit zal doen. En bam! Ik gooide het zo op zijn bord. Hij gaf natuurlijk niet toe, ook niet dat er geen werkster meer was. Maar vanmiddag hoorde ik hem het trappenhuis zuigen. Ik schoof een briefje onder M's deur door met daarop geschreven: 'ik heb het gezegd en hij heeft gezogen'. Maar M en ik hadden nog een plan B. Namelijk zeuren over dat het niet goed gebeurd zou zijn. En dat was het ook niet. 20 minuten geleden hoorde ik M's bekende getik op mijn voordeur. Ik deed open en een proestende M schoot naar binnen. "Hahahaha, ik heb het gezegd hoor. Dat ik had gezien dat het gebeurd was, maar dat nog overal troepjes lagen. Je had z'n kop moeten zien!" "Hahahaha", lachtte ik. "Maar het erge is nog, dat het nog waar is ook. Het is niet goed gebeurd". "Precies! Maar hij waardeerde het niet hoor. Hij werd echt pissig". "Top M. Echt top". "We moeten maar snel aan een nieuw wraakplan zitten K. Want dit voelt goehoed. En dan hebben we elke keer als hij wat te zeuren heeft, meteen wat paraat". Ik was het er mee eens. We gaan snel een plan C bedenken. Want die P denkt dat hij kan zeuren, maar dan heeft hij nog niet goed kennis gemaakt met zijn uiterst inventieve onderbuurmeisjes. Onze wraak is zoet en onze plannen zijn eindeloos. De oorlog is begonnen.

Categorie: levenstekens

22 Maart '05 - 11:50

zieke Bojangles

Bojangles is ziek. Waarschijnlijk heeft hij blaasgruis. Gisteren kreeg hij klachten en pieste mijn hele huis onder. Ik belde B en samen zaten we 's avonds bij de Eerste Hulp voor dieren. Mr Bojangles is en blijft toch een beetje ons kind en samen waren we bezorgd.
Voordat B ons op haalde, jankte ik hysterisch. Ik vond het echt verschrikkelijk om te zien dat mijn zwarte monster zo'n pijn had en kon bijna niet naar zijn gejank en gepiep luisteren. Geknield zat ik naast hem op de grond, probeerde hem te aaien en praatte zachtjes.
Bij de spoedkliniek kreeg de kat een nood antibiotica injectie en een pijnstiller. Vandaag bracht ik het opgevangen plasje naar de gewone dierenarts om te onderzoeken hoe erg het is. De dierenarts vertelde me, dat ik vandaag wel thuis moest blijven om hem in de gaten te houden. Dit is namelijk iets, waar ze acuut aan kunnen overlijden. Het gevolg is, dat ik een dagje 'zorgverlof' heb opgenomen. Ik verlies hem geen seconde uit het oog. Als hij naar de keuken strompelt, ren ik achter hem aan. En als hij mauwt, sta ik binnen een seconde voor zijn neus om hem te kroelen.
Conclusie: Ik ben echt een verschrikkelijk overbezorgde poezenmoeder. En als ik dat al zo erg met de kat heb.... Als dat me al zo'n verschrikkelijke pijn doet? Hoe moet dat dan straks met eventuele echte kinderen? Dan word ik helemaal vreselijk. Als die straks pijn hebben, moet dat helemaal verschrikkelijk zijn. Shit zeg.
Nu zal je misschien denken: 'Tjonge, jonge, jonge. Het is maar een kat hoor!'
Ja dat weet ik. Maar het is wel mijn kat. En dat dikke zwarte olifantje, is wel een van mijn beste vriendjes. Ik zou niet weten, wat ik zonder hem moest.

Categorie: levenstekens

21 Maart '05 - 18:57

stilstaan op de roltrap

Als ik uit de trein stap, zie ik de tram al aan komen rijden. Ik ren de trap van het perron af richting de roltrap die naar het perron van de tram leidt. Ik heb haast, heel erge haast, want de volgende tram komt pas over tien minuten. Maar wat doen de mensen op de roltrap? Juist ja. Stilstaan. En zo onstrategisch dat ik er met geen mogelijkheid langs kan. Ik begrijp dat niet. Wat is dat toch met mensen? Je kan toch ook gewoon doorlopen op de roltrap? Je bent toch benieuwd of jouw tram of metro al klaar staat? Je wilt toch naar huis? Maar nee. Iedereen staat stil. Zo van; hè hè eindelijk rust, ik sta op de roltrap. Waarom?! Het is toch geen Efteling attractie of loungetrap? Het is een trap die beweegt. Punt.
En het ergste vind ik nog wel dat mensen geërgerd reageren als ik probeer links in te halen. Ik roep altijd: "Sorry, meneer. Sorry mevrouw. Ik moet er langs, want m'n tram staat er al". En dan toch die dodelijke blik. Ik wurm me door de meute heen, alsof ik een stormbaan aan het doen ben, en sta vervolgens na te hijgen in de tram. En de allergrootste grap is dan, dat die treuzelaar van de roltrap, toch nog de tram wil halen. Nou, ik doe lekker niet open. Dan had je maar door moeten lopen.

Categorie: levenstekens

20 Maart '05 - 23:15

Word Wakker!

Toen ik vandaag in de buurtkroeg zat, zag ik haar binnenkomen. Marit, de vriendin van Harm, een goede vriend van mijn ex J. Ze zag mij niet, dus zei ik haar geen gedag. Ik had geen zin in een gesprek dus het kwam goed uit.
Toevallig had ik het afgelopen week nog met J over hen gehad. Ik vroeg of ze nog bij elkaar waren en J vertelde me dat dat zo was. "Maar de enige reden dat dat zo is, is volgens mij, omdat Harm bang is om alleen te zijn. Dus totdat hij wat beters heeft, blijft hij bij haar". We haalden herrinneringen op. Aan het boottochtje over de Amstel.
J en ik woonden officieus samen. We hadden allebei nog een huis. Maar dat was prima, want we waren toch niet zeker van elkaar. Marit en Harm zaten in dezelfde situatie. Allebei nog een huis, maar altijd bij elkaar.
We gingen gezellig varen met een aantal stellen. Aan het eind van het boottochtje wilde ik Marit het liefst overboord duwen. Het hele boottochtje liep ze aan ons kop te zeuren dat Harm niet wilde samenwonen. Ik werd er gek van. 'Begrijp je het dan niet', dacht ik. 'Hij is niet zeker van je!' Marit begreep het niet.
Vandeweek vertelde J dat ze inmiddels wel samenwoonden. Maar dat Marit nu een nieuwe missie had. Namelijk Harm overtuigen van het gezamelijk kopen van een huis. Ze is er al een jaar mee bezig. Maar Harm wil niet.
Al hun vrienden wonen inmiddels samen, kochten huizen, trouwen of krijgen kinderen. Harm en Marit niet. Die modderen rustig door. En Marit zet geen enkel vraagteken.
Toen ik op het toilet wachtte, stond ik vlakbij het tafeltje van Marit en haar vriendin. Ik hoorde haar praten. "Ja, en ik werk dus nu bij een bank. Dus de hypotheek is gunstig. Maar hij vertikt het. Hij zegt dat we prima wonen".
Nog steeds hetzelfde liedje, maar nu vier jaar later. Goed, ze wonen samen, maar daar blijft het bij. Ik wilde naar haar toe lopen en haar toegillen: "Muts, word wakker. Hij wil niet. Hij wil niet met jou. Hij is alleen maar bij je omdat hij niks beters kan vinden!" Maar ik deed het niet. Ik stond daar te wachten en luisterde naar haar klaagzang. En naar de trut van een vriendin die haar adviseerde dat hij misschien tijd nodig had.
Toen ik uit het toilet kwam, stond Marit achter de deur. "Hoi", zei ze. "Hoi", zei ik. "Ik hoorde dat het al weer uit is met je nieuwe vriend. Vervelend voor je. Lijkt me vreselijk". "Valt wel mee hoor", antwoordde ik. "Ik ben er al aan gewend en we zijn nog hele goede vrienden. Ik ben nu hier met hem". "Het lijkt me toch naar. Alleen zijn".
'Je moest een weten meis', dacht ik. Maar ik liet het gaan.
Achter sommige dingen moet je zelf komen. Net zoals ik zelf steeds wijzer word. Door schade en schande weliswaar. Maar ik word wijzer. En ach. Ik ben liever een sterke single vrouw, dan dat ik met een man zit opgescheept, die alleen maar bij me is omdat hij bang is alleen te zijn.

Categorie: levenstekens

20 Maart '05 - 10:52

familie M

Gisteren liep ik door de stad en dacht ik dat ik haar zag. Mevrouw M. Ik dook snel achter een tram en schoot een gracht op. Want met mevrouw M moeten praten, staat voor mij gelijk aan gemarteld worden.
Zoals ik ooit al vertelde, gaan wij elk jaar met de familie op wintersport. Elk jaar naar hetzelfde hotel met dezelfde mensen. Familie M ging ook jaren naar dit hotel. Totdat mijn ouders en familie de directeur onder druk zetten, dat als familie M zou komen, wij naar een ander hotel zouden gaan. Zo erg was het.
Familie M kwam jaren geleden voor het eerst. De vrouwen hadden donkerblauwe jurken aan, de mannen zwarte pakken. Familie M was streng gereformeerd. Hele fanatieke Christenen vinden Joden altijd waanzinnig interessant, waarschijnlijk in verband met dat uitverkoren volk gedoe en zo. Het resultaat was, dat familie M de hele vakantie aan ons vastgeplakt zat, terwijl wij familie M vreselijk vonden. Meneer M was een alternatief arts. Hij had een praktijk voor kankerpatiënten die opgegeven waren. Dat vonden we dan wel weer nobel, maar mijn vader geloofde het zaakje niet helemaal.
Terug in Nederland belde hij een goede vriend op die een gerenomeerd arts was in een ziekenhuis bij hun in de buurt. Die vriend viel bijna van z'n stoel. Hij was namelijk bezig meneer M aan te pakken, omdat hij een Israëlische vrouw naar Nederland hadden laten komen om haar te genezen. Die vrouw bleek hier niet meer te helpen zijn, maar had geen geld meer voor de terugreis. Maar dat kon meneer en mevrouw M niks schelen.
Het jaar daarna op wintersport zag familie M er al minder gereformeerd uit. Het donkerblauw en zwart maakte plaats voor gekleurde kleding en mevrouw M was regelmatig dronken. Een keer was ze zo dronken dat ze aan een vriendin van mijn ouders een verschrikkelijk verhaal vertelde over een kankerpatiënt die ze 'uitgekleed' hadden. Ze leek er wel trots op te zijn.
Terug van wintersport was meneer M een keer op tv. Een vriendin zag het toevallig. Snel nam ze het op. Meneer M vertelde dat zij geen vlees aten en geen alcohol dronken. Wij moesten hier hard om lachen, maar eigenlijk was het vreselijk.
De jaren daarna, werd familie M erger en erger. Ze droegen nu designerkleding, waren continu dronken en wij negeerden hen. Mijn vader leerde ons de tactiek, dat als je geen gesprek met iemand wil voeren, dat je dan zelf niks moet vragen. Het werkte.
Een paar jaar later bleek mijn tante uit Israël opeens kanker te hebben. Terminaal. Verschrikkelijk verdrietig waren we. Mijn ouders reisden af naar Israël. Daar liet mijn oom mijn ouders een folder zien, van een alternatieve therapie in Nederland. Je raadt het al, de arts was meneer M. Mijn ouders hebben enorm lopen wikken en wegen. Want aan de ene kant, wilde ze haar haar hoop niet ontnemen. Uiteindelijk hebben ze het toch maar verteld. Meneer M was een kwakzalver. De vriend van mijn vader had hem inmiddels voor het medisch tuchtcollege gekregen en hij mocht niet meer 'opereren' in Nederland. Helaas heeft meneer M nu een praktijk in Moskou en Jeruzalem.
Dit was voor ons de druppel. Meneer M was een oplichter maar daarbij was familie M ronduit irritant. Mijn vader belde de hoteldirecteur op en onze vrienden deden hetzelfde. Sindsdien gaat familie M niet meer naar 'ons' hotel, want elke keer als ze willen boeken, zit het toevallig vol.
Vorig jaar kwam mijn vader mevrouw M tegen bij de skilift. Hij was samen met mijn oom en mevrouw M zei tegen hun dat ze weer zo graag naar ons hotel zouden willen. Of mijn vader en oom hen niet konden helpen. Mijn vader is altijd de rust zelve, maar toen plofte hij. Hij vertelde haar dat hij hen niet eens zo helpen als ze terminaal kanker zouden hebben. Een beetje beteuterd had ze hem aangekeken. Dit jaar waren mijn ouders familie M weer tegen gekomen. Voor het eerst begonnen ze geen eindeloos gesprek. Eindelijk.
Soms moet je snoeihard zijn, om mensen wat duidelijk te maken.

Categorie: jeugd

19 Maart '05 - 14:09

gedichtenschriftje

Vorig weekend vond ik mijn ouderlijk huis mijn gedichtenschriftje van vroeger terug. Ik bladerde er door heen en moest lachen om mezelf. Ik was dertien-veertien jaar oud en ik dacht dat ik een dichttalent had. Hoewel ik van mijn leraar Nederlands altijd hoge cijfers kreeg voor mijn gedichten, had ik het toch echt mis. Ik kon er niets van en die leraar gaf me waarschijnlijk alleen maar waardering omdat ik de enige leerling was, die vrijwillig dichtte.
Ik las de gedichten met zinnen als:
Ik kan niet slapen
ik zit maar wat te gapen
Ik heb jou verlaten
want ik had je in de gaten
Oh man, spontaan had ik plaatsvervangende schaamte voor de dertienjarige ik! De cliché zinnen, het standaard rijmschema, de niet kloppende woordvolgorde. Hahahahaha! Maar het grappigst van alles, vind ik toch wel dat ik toen dacht dat ik heftige problemen had. Dat het niet erger kon dan dat. Terwijl de gedichten vaak over dingen gingen, waar ik nu niet eens meer van weet wie of wat ik bedoelde. Het is nu 17/18 jaar later en ik moet lachen om mezelf. Want die onoverkomelijke problemen, die heb ik toen allemaal overwonnen. Ik ben ze zelfs vergeten. Inmiddels zijn daar problemen voor in de plaats gekomen die echt moeilijk zijn. Tenminste, dat denk ik nu. Misschien dat ik over 20 jaar dit weblog terug lees en weer net zo hard om mezelf moet grinniken als nu.

Categorie: levenstekens

18 Maart '05 - 23:18

Bloemen

De dag dat ik mijn baan op zei, zette B een bos bloemen op mijn bureau.
Om me een hart onder de riem te steken. Heel erg lief. En ik moet ook eerlijk toegeven, dat ik die dag zo emotioneel was, dat dit gebaar me enorm aan het huilen maakte. Stiekem zat ik achter m'n pc te snotteren.
Vervolgens moest ik wel de hele dag uit leggen dat ik de bloemen van B had gekregen.
En dus niet van m'n collega's of pz ,omdat ze blij waren dat ik wegging. Vermoeiend toch? Al die mensen die denken dat ze een unieke grap maken, terwijl die opmerking al zeker dertig keer gemaakt is.

Categorie: levenstekens

18 Maart '05 - 16:54

een Schaap over de Dam

Mensen zijn kuddedieren. Dat weet iedereen.
Maar weet je wat nou het bijzondere is? Ik heb, wat ik dacht dat alleen mijn knoop was, doorgehakt. Ik besloot op te zeggen. Toen ik dat aan mijn collega's vertelde, dacht ik dat ze verbaasd zouden reageren. Niets van dat alles was waar. Bijna iedereen reageerde hetzelfde.
Joh wat stoer.
Ik zit daar ook over te denken.
Ik wil ook weg.
Wat dapper van jou.
Durfde ik die beslissing maar te nemen.
Ik ben benieuwd wie er gaat volgen en hoe lang dat nog duurt.

De sollicitaties die ik gehad heb, gingen trouwens prima. Ik maak me geen zorgen meer over de toekomst. Soms is je hart volgen de beste keuze.

Categorie: levenstekens

17 Maart '05 - 19:21

grote knoop

Opeens had ik het gehad. Ik was er helemaal klaar mee. Wederom deed zich een akkefietje voor. Wederom voelde ik me niet gewaardeerd. Elke dag loop ik met lood in mijn schoenen, mijn huis uit. Elke dag kom ik met hoofdpijn weer thuis. Vierenhalf jaar heb ik me met hart en ziel gegeven, maar opeens was de koek op.
Vandaag zat ik snikkend tegenover mijn leidinggevende.
Ik hakte een hele grote knoop door.
Ik heb mijn baan opgezegd.

Categorie: levenstekens

16 Maart '05 - 23:43

de Reservebruidegom

In oktober trouwde mijn reservebruidegom. Allemaal leuk en aardig, maar dan vooral omdat ik nog een reserve reservebruidegom in de aanbieding had. Jef mijn Joodse homovriendje. Die al tal van (Joodse) huwelijken mijn tafelheer was. Tijdens een van die huwelijken sliste Jef mij toe: "Kaat, ik ben single. Jij niet, maar als jij straks 35 bent en wel single, trouw je dan met mij?" Ik dacht er even over na en zei toen: "Mwoi, dat is okay". Jef is in ieder geval een mooie man waar ik erg mee kan lachen dus dat kwam wel goed. "Krijgen we in ieder geval leuke kinderen Kaat, want wij zijn een erg leuk stel". Hier kon ik me volledig in vinden. Jef en ik zouden erg leuke kinderen krijgen.
Vandaag zat er een crèmekleurige enveloppe bij de post. Vol verwachting opende ik hem. Het leek een huwelijksaankondiging en ik was wel weer in voor een feestje. Het was ook een huwelijksaankondiging. Van Jef en Rogier. Huh, hier wist ik niks van. En het was niet de afspraak. Ik besloot Jef te bellen.
"Met Jef".
"Hé Jef, met K. Er zat iets heel geks bij de post vandaag".
"Ja leuk hè. Rogier en ik gaan trouwen!"
"Helemaal niet leuk Jef. Hoe zit het dan met onze afspraak?"
* kuch * "Ja onze afspraak ja. Die kan nu niet doorgaan".
"Een afspraak is een afspraak Jef. Je moet nog even wachten tot ik 35 ben. En als je moet kiezen tussen de liefde van je leven en mij, dan moet die keuze toch niet zo moeilijk zijn? Dan kies je voor mij".
* gelach * "Ja K. Je hebt gelijk. Maar ik heb het Rogier nou ook al beloofd. Wat moet ik nu?"
"Dat is jouw probleem Jef, dubbele beloftesmaker. Je zoekt het maar uit. Als het maar positief voor mij uit pakt".
"En als ik nou scheid als jij 35 en nog single bent?"
"Mmmm, dat is okay. Beloofd?"
"Ja beloofd".
"Dan is het goed".
"Kom je eigenlijk wel op ons feestje?"
"Ja natuurlijk. Ik ga toch geen feestje over slaan. En dan weet ik in ieder geval hoe ik het niet wil met jou".
* gelach * "Beloofd?'
"Ja beloofd".

Zo dat was dan duidelijk. Ik een beetje gepasseerd worden voor iemand anders. Voor een man nog wel. Waar gaat het heen met deze wereld?

Categorie: levenstekens

16 Maart '05 - 12:59

Eten met de Ex

Vanavond ga ik eten met de Ex. De Ex belde opeens out of the blue om een afspraak te maken. Hij woont inmiddels samen en is gelukkig en zo, maar toch ben ik op m'n qui vive. Toen ik vertelde aan twee goede vriendinnen dat hij opeens belde, reageerden zij hetzelfde. "Oppassen hoor K. Het is geen mannen ding om gezellig af te spreken, dat is een vrouwen ding. En vooral geen J ding".
Toen ik vorige week wat ging drinken, kwam ik hem al toevallig tegen. Hij stond met een aantal vrienden in de kroeg en ik werd hartelijk verwelkomd. Er werd meteen een drankje voor me gehaald en de mannen stonden in een kringetje om me heen enthousiast te wezen. Op een gegeven moment kwam het vriendinnetje erbij staan. Ze keek me argwanend aan en samen met een vriendin van haar werd ik van top tot teen opgenomen. Ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Maar het werd pas echt vervelend toen haar vriendin pal voor me ging staan in het kringetje, met haar rug naar me toe en me de kring uit werkte. R, een vriend van J probeerde me nog terug het kringetje in te trekken, maar voor mij hoefde het niet zo en ik had een afspraak met andere mensen en die had ik nog niet eens hallo gezegd. Dus nam ik afscheid en liep richting mijn vrienden.
Ik had een echte shit relatie met J. Pas op het eind, besefte hij wat ik voor hem betekende. Daarvoor was het al tig keer uitgegaan, maar elke keer kwamen we weer bij elkaar terug. Toen ik verliefd op B werd, durfde ik eindelijk de knoop definitief door te hakken.
En dat is nu dus ook uit. Volgens vriendin A, is dat altijd blijven steken bij J. Dat hij door mij verlaten werd voor B. Elke keer als ik of anderen mensen hem spraken liet hij niks van B heel. B was niet goed genoeg, B was te glad en met B zou het toch niet blijvend zijn. Alleen het laatste was waar.
Maar goed, ik ga vanavond dus met hem eten. En ik heb er best veel zin in. J zal altijd een speciale plek in mijn hartje hebben, ik ben niet voor niets vier jaar met hem geweest. Maar ik zal nooit meer iets met hem beginnen. Want het belangrijkste wat ik van deze relatie heb geleerd, is weten hoe het niet moet.
Ik zit nu alleen wel de hele tijd na te denken wat ik aan doe. Ik wil hem niet, maar ik wil er wel aantrekkelijk uit zien. Hij moet natuurlijk goed beseffen wat hij niet meer heeft. Weet je? Ik ben een vals meisje. Een heel vals meisje. Maar vals zijn is meiselijk.

Categorie: levenstekens

15 Maart '05 - 19:03

het remsporenmeisje

Collega L, collega B en ik staan op het perron.
"Oh, er is me vandaag zoiets vreselijks overkomen", zegt L.
"Wat dan", vragen B en ik in spanning.
"Die wc's bij ons zijn toch zo smal? En als je binnenkomt en er staat iemand z'n handen te wassen dan moet je er toch zo moeilijk langs?"
Wij beamen het. De wc's zijn te klein.
"Nou, ik ga dus vandaag naar de wc. En er staat een meisje die bij mij op de etage zit, haar handen te wassen. Dus ik groet haar en zeg nog dat het zo irritant is dat de wc's zo smal zijn. Kom ik op het toilet, zit de klep dicht!"
"O, o", zegt B.
"Foute boel", zeg ik.
"Ja precies. De plee was echt té smerig. Helemaal onder de remsporen. En weet je wat het stomme is. Ik schaamde me er voor!"
"Getsiedekkie (of iets in die trant)", zeggen wij.
"En het is dus een heel leuk meisje. Maar nu heb ik echt geen respect meer voor haar. Die smeerpijp. Kwam haar net nog tegen. Zij deed of er niks aan de hand was, maar ik werd er helemaal ongemakkelijk van", raast L door.
"Wij hebben dat ook wel eens gehad. Ik weet ook wie het was. En ik zie haar nu ook niet meer los van die poepwc", vertel ik.
"Ik wil het dus wel tegen haar zeggen. Maar hoe doe ik dat?"
"Gewoon naar haar toe gaan", zegt B. "Confronteren".
Ik ben het er mee eens.
"Ja maar hoe", vraagt L.
"Je kan haar toch gewoon een mailtje sturen", oppert een man die achter ons staat te grinniken.
Wij knikken hem toe.
"Goed ik ga dus een mailtje sturen", zegt L in de trein. "Maar hoe begin ik?"
Het half uur dat volgt, bedenken we openingszinnen voor het remsporenmeisje.
L heeft ons beloofd dat ze ons blind cc't. Ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Categorie: levenstekens

15 Maart '05 - 12:20

Bommetje

Ik kan goed exploderen. Wat dat betreft ben ik net een bommetje. Ik krop van alles op en dan komt het er allemaal tegelijk uit. Pats, BOEM! Daar gaat het bommetje dan. En dan ga ik gillen. Of huilen. Dat gebeurt me ook nog wel eens.
Momenteel wordt mijn lontje steeds korter. Hij is al aangestoken en ik voel dat het een dezer momenten kan gebeuren. Ik ga exploderen. Ik moet alleen oppassen dat ik niet bij de verkeerde plof, want er zijn een aantal mensen die zo'n exploderende Kaat echt verdienen. Maar als de verkeerde net op het foute moment de gevoelige snaar raakt, dan kan ik niet garanderen dat ik rustig blijf. Maar ik heb me voorgenomen dat ik dan meteen even doorloop. Zodat de bewuste personen ook de volle lading over zich heen krijgen.
Er is geen houden meer aan. Ik ben op oorlogspad. Ik kan ook echt niet meer terug. Daarvoor zit de emmer te vol.
Een ding: als ik maar niet ga huilen. Ik moet eng lijken, niet zielig.

Categorie: levenstekens

14 Maart '05 - 19:03

het bellende pubermeisje in de tram

"Joho, is dat uit. Die gingen vet lang met elkaar. Dik lang. Twee maanden of zo".
"Ga jij vanavond nog sporten of zo?"
"Nee, ik ga vrijdag flink Samara dissen of zo. Heb zo'n zin om die op haar bek te slaan of zo".
"Zaterdag hebben we een vette party man. Met dertig mensen of zo".
"Ik ga dan drrrrrrrrrrooooooooonken worden of zo".
"Nee man, ik ga dat echt niet maken. Hij gaat maar met z'n kop tegen de muur slaan of zo".

Ik was blij dat ik de tram uit kon. Nog een keer 'of zo' en ik had een pubermeisje gewurgd.

Categorie: levenstekens

13 Maart '05 - 16:29

de after party dip

Het feest voor m'n vader was een groot succes. Zijn beste vrienden spraken mooie wooie woorden. Mijn speech deed de emoties hoog opwaaien. Het eten was lekker. De drank vloeide rijkelijk. De band speelde fantastisch. Er werd gedanst, er werd gelachen, er werd gepraat. Mijn ouders vrienden zijn fijne mensen. Met een aantal van hun kinderen ben ik goed bevriend. En het was erg prettig zo veel mensen die je dierbaar zijn bij elkaar te hebben.
Toen het feest bijna afgelopen was, we zaten al aan de koffie, keek ik om me heen. Mijn vader straalde. De gasten lachten en iedereen was tevreden. De band speelde nog een tango en ik wist dat het snel over zou zijn. Ik probeerde het moment nog even vast te houden. Van een afstandje keek ik er naar, alsof het een film was.
Een paar minuten later stonden de eerste gasten op om afscheid te nemen. Het was al 1 uur en opeens stond er een rij voor me om gedag te zeggen. 20 minuten later was bijna iedereen weg. Ik ging even zitten. Mijn ouders waren aan het afrekenen en ik keek naar de lege zaal. De obers haalden het servies van de tafels af. En de zaal die een half uur geleden nog gevuld was met gelach, muziek en vreugde, zag er nu erg triest uit. Opeens overviel me een gevoel van groot verdriet. Er liepen tranen over mijn wangen, zonder dat ik het zelf echt door had.
Vandaag stond ik chagrijnig op. En dat shitgevoel is nog steeds niet weg. Waarom gaat de tijd toch altijd zo snel als je het naar je zin hebt?

Categorie: levenstekens

11 Maart '05 - 15:11

het zwarte monster

Vandaag had ik haast. Erg veel haast. Ik liep de deur uit, maar besefte opeens dat ik iets vergeten was. Ik rende de trap weer op, opende deur van mijn appartement, rende naar binnen, griste het vergeten object van tafel en rende de trap weer af. Onderaan de trap dacht ik iets zwarts bij de voordeur te zien, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Met grote passen liep ik richting de tramhalte, waar ik de tram die ik moest halen net zag wegrijden. Even stond ik stil op straat, omdat het toch wel hard regende en ik twijfelde of ik weer terug zou lopen om een plu te halen. Terwijl ik stil stond, hoorde ik opeens een bekende klagende "miauw" achter me. Ik draaide me om en ja hoor. Wie stond daar op straat mij vragend aan te kijken. Mr. Bojangles. Die was natuurlijk de gang opgerend toen ik de deur van m'n huis open had laten staan om het vergeten goed te pakken. Dat was dat zwarte bij de voordeur! "Bojangles", riep ik. En ik probeerde hem op te pakken. Maar die etterbak vond het veels te leuk buiten. Op de regen na dan, want hij dook snel onder een auto. Hè verdomme. Waarom gebeurt mij dit nu weer? Op m'n hurken keek ik onder de auto. Twee reflecterende ogen staarden me aan. "Bojangles, kom dan", zei ik lief. Geen beweging. "Bojangles. Ik moet een paar dagen weg, maar S komt je eten geven. Maar als je nu niet komt dan zeg ik S af". Weer geen beweging. "Bojangles. Als je nu niet komt, dan laat ik je hier. Dan wordt je maar een zwerfkatje. Ik heb haast". Ik stond op en liep weg. Blijkbaar waren mijn woorden er ingehakt. Want toen ik stiekem achterom keek, liep het zwarte monster achter me aan. Toen ik de voordeur voor hem openhield, schoot hij naar binnen. Ik pakte de paraplu en deed nog wat brokjes in z'n bakje. Vanmiddag kwam ik weer thuis. Sindsdien is hij niet van m'n schoot weg te branden. En dat is bijzonder. Want hij komt bijna nooit op schoot zitten.
Ik denk dat als ik ooit kinderen krijg, ik een hele goede moeder wordt. Een beetje dreigen is zo slecht nog niet.

Categorie: levenstekens

11 Maart '05 - 10:12

papa en de speech

Mijn vader wordt morgen 60. Vorig jaar zei hij dat hij 'het' niet wilde vieren. Toen een van zijn beste vrienden dat hoorde, reageerde hij furieus. Hij vertelde mijn vader dat er genoeg dingen in je leven gebeuren, waar je om moet treuren. "Daarom", zei hij. "Moet je alle gelegenheden die je kunt vieren, ook daadwerkelijk vieren. Vier al je feestjes, want er is verdriet genoeg". Mijn vader was onder de indruk. En daarom gingen twee maanden geleden de uitnodigingen de deur uit. Het gebeuren wordt nu groots gevierd, met alle vrienden en familie. En er zijn zelfs delegaties uit Los Angeles en Israël over.
En ik moet natuurlijk speechen. Tien jaar geleden, toen mijn vader 50 werd, zong ik een liedje voor hem. Maar nu ben ik niet zo liedjeszingerig meer en moeten er dus woorden op papier. Al tig keer ben ik begonnen, maar het valt me zwaar. Wat zeg je in godsnaam tegen je vader op zo'n moment? Het moet natuurlijk geestig zijn en ook wel ontroerend. Want ik wil wel tranen zien. Ik ga niet voor niets in m'n mooie jurk met een microfoon in m'n hand staan.
Maar het feest is morgen en ik heb nog steeds geen openingszin. Alles wat ik wil zeggen, heb ik ooit al gezegd. En om nou in herhaling te gaan vallen?

Aargh. En toch is het raar. Op mijn log kan ik zo tien logjes over mijn vader schrijven. Maar nu ik hem 'echt' moet toespreken, krijg ik geen woord op papier.
Oh ja, het moet ook nog in het Engels.

Categorie: levenstekens

10 Maart '05 - 19:20

de vriend van mijn ex

Ik kwam hem tegen in de tram. Een halte voordat ik er uit moest. T, de voormalige huisgenoot van mijn ex J. Jaren deden we van alles met elkaar. We aten, dronken, huilden en lachten samen. Met z'n drieën. T was er altijd bij. En als J er niet was, ging ik gewoon met T op stap. Samen naar het strand, ik achterop de motor. Soms dachten mensen dat T en ik een stelletje waren. Toen het uit ging met J zag ik T ook niet meer. Zo gaat dat. T was J's beste vriendje, niet de mijne. Vorig jaar kwam ik hem nog een keer tegen. We hadden een reünie in Groningen en we hadden veel gedronken. Op een gegeven moment werd hij emotioneel. "K, ik mis je. Waarom hebben wij nooit contact gehouden?" "Omdat jij van J bent". "Ja maar dat slaat toch nergens op, wij waren toch ook vrienden?" Ik beaamde dat. We spraken af snel te bellen. Maar we deden het nooit.
In de twee minuten dat we vandaag samen in de tram zaten, probeerden we elkaar bij te praten, hoe het met ons ging. Toen mijn halte in zicht kwam, zei T: "K, heb je nog hetzelfde nummer, dan bel ik je binnenkort voor een afspraak?" Ik zei dat m'n nummer niet veranderd was, maar weet ook dat hij toch niet gaat bellen. Soms gaat dat gewoon zo met mensen.
Toen ik net inlogde op m'n pc, msn'de B's beste vriend S: "K, kom je zo nog naar kroeg X, dan vraag ik of Y ook komt". "Tuurlijk. Ik ben er rond negenen. Tot straks", msn'de ik terug.
Afgelopen zondag spraken we ook al af om wat te gaan drinken. Het was een fijne middag. S blijf ik zeker nog zien. Want S is ook mijn vriend geworden. Soms gaat dat gewoon zo met mensen.

Categorie: levenstekens

09 Maart '05 - 19:05

complottheorie

Elke avond als ik op station WTC aankom, staat hij daar verleidelijk te wezen. Op het hoekje naast de roltrap lonkt hij naar me. Af en toe bezwijk ik voor zijn verleiding, maar gelukkig weet ik hem vaak af te wijzen. Maar de Burger King is erg goed in het verleiden van meisjes die na een lange dag werken toch wel hongerig zijn. En geen zin hebben om te koken, laat staan boodschappen doen.
Als ik niet wil dat hij me verleidt, loop ik met grote passen richting de roltrap. Snel ga ik er op staan, om vervolgens naar rechts te kijken. Want links is de Burger King, maar wat je niet ziet is er niet. Helaas werkt de negeer tactiek niet. Want de slimmerikken hingen spiegels naast de roltrap, zodat ik goed kan zien, dat de rij voor de kassa heus wel mee valt. Maar toch doe ik het niet. Ik loop richting de tramhalte en wacht op de tram. Maar dan begint de ellende pas echt. Want de geuren van de Burger King stijgen naar boven, zo richting neuzen van de wachtende mensen. Aangezien de tram toch nooit op tijd komt, wordt de twijfel alleen maar groter. "Zal ik het doen. Zal ik het niet doen". Hij is wel erg lekker. De aankomsttijd van de tram verspringt maar weer eens. De tram zal helemaal niet arriveren om 18 uur 22, maar om 18 uur 34. "Shit, ik heb dus nog langer dan tien minuten. "Zal ik het doen. Zal ik het niet doen?" Ik deed het niet. In ieder geval deed ik het vandaag niet. Maar hij lonkt. Elke dag.
En nu vraag ik me af. Heeft de Burger King met het GVB een complot? Krijgt het GVB een gedeelte van de omzet als de trams niet op tijd rijden? Ik zag vandaag namelijk behoorlijk wat mensen weglopen bij de tramhalte. En toen ze terugkwamen droegen ze zo'n fijn bruin papieren zakje. Vervolgens rook de hele tram naar Woppers met Kaas.
Het zal me niks verbazen als er binnenkort bij elke tramhalte een Burger King geopend wordt.

Categorie: levenstekens

09 Maart '05 - 13:48

cadeau van de poes

Hoe maak ik, zonder hem te kwetsen, de poes duidelijk dat ik dode muizen niet zulke leuke cadeautjes vind?
En dat ik het al helemaal niet prettig vind, dat hij ze onthoofd en dan naast me op mijn dekbed ligt?
En dat hij het dan niet gek moet vinden dat ik ga gillen en de muis van m'n dekbad af gooi?
Terwijl hij naast mijn bed hoopvol en trots naar me zit te kijken?

Damn, wat ben ik verrot wakker geworden vanmorgen.

Categorie: levenstekens

08 Maart '05 - 19:49

de Joodse Moffenhoer

Het was een zware dag op het werk. Dus toen ik in de trein stapte, zocht ik expres niet het gezelschap van mijn collega's op, maar vond een plekje ver bij hun vandaan. Een plekje waar ik lekker apathisch uit het raam kon staren. Een plekje waar ik me niet schuldig hoefde te voelen dat ik niet mee wilde meedoen aan het gesprek. Zo gezegd zo gedaan. Ik staarde apathisch uit het raam en dat de Duitse jongen tegen me aan begon te lullen, kon ik niet waarderen. Maar de Duitse jongen was erg leuk en erg volhardend. Dus op een gegeven moment had hij me om en zat ik in mijn beste Duits een gesprek met hem te voeren. Toen we bij WTC aankwamen, namen we afscheid en ik wachtte op het balkon totdat de treindeuren me zouden bevrijden van deze ellendige dag. Ik had allang de boze blikken van het oudere echtpaar gezien. Die zag ik al tijdens het gesprek met de leuke Duitse jongen. Maar ik had me er niks van aangetrokken.
De trein stond eindelijk stil en ik drukte op het knopje. De deuren gingen langzaam open en ik stapte naar buiten. Alleen de oudere vrouw wilde tegelijk met mij naar buiten en dat ging niet. Daar was de doorgang te smal voor. En ik wilde snel naar buiten dus wurmde ik mezelf door de ingang. Ik had toch verdomme op het knopje gedrukt?! "Moffenhoer", siste ze me toe. Verbaasd keek ik achterom. Ik ben voor veel dingen uitgescholden tijdens mijn leven, maar nooit voor moffenhoer, dus dit kon nog interessant worden. "Wat zei u", vroeg ik. "Gewoon doorlopen", sneerde de man naar zijn vrouw. "Nee, niets gewoon doorlopen", zei ik terwijl ik mijn stem iets verhefde. "Wat zei u". Boos keek ze me aan. Ik zag dat er mensen naar ons keken. 'Mooi, wat publiek erbij', dacht ik. 'Dan ben ik op mijn best'. "En wat heeft u in de oorlog gedaan dan, dat u mij moffenhoer noemt. Alleen omdat ik met een Duitse jongen sprak die niets met die rotoorlog te maken heeft". Nu keek ze een beetje verdwaasd. "Doorlopen Miep", zei de man. Maar Miep had blijkbaar door dat ik echt op een antwoord zat te wachten en me als een pitbull in ze vast zou bijten totdat er een antwoord kwam. "Meid, je weet niet waar je het over hebt". "Heeft u in het verzet gezeten tijdens de oorlog? Als dat zo is, dan houd ik mijn mond. Heeft u misschien een Yad Vashem onderscheiding? Dan heb ik niks gezegd". Ik was nu echt op dreef. Haar zwijgen sprak boekdelen. "Nou", vervolgde ik. "Is dat zo?" "Nee", antwoordde de vrouw. "Wij zijn van na de oorlog". "Die jongen toch ook, mens", siste ik haar toe. "En trouwens. Ik ben Joods. Dus als ik een moffenhoer was geweest, dan was ik wel een hele bijzondere. Dag meneer, dag mevrouw".
Met een glimlach op mijn lippen liep ik van ze weg. Zo, mijn dag was weer goed. Had ik mijn frustratie toch mooi afgereageerd op een bekrompen ouder echtpaar.

Categorie: grappig

07 Maart '05 - 19:27

de huilende baby

"Hoi K, met mij. Alles goed?"
"Ja hoor. Kom net uit m'n werk. Alles goed met jou en met de baby?"
"Prima hoor. Alleen Emmetje huilt zo".
"Dat is vervelend".
"Maar weet je nog die Sex & the City aflevering, dat de baby van Miranda zo huilde en dat de buurvrouw haar zo'n vibrerend stoeltje gaf".
"Luister D, ik kan zo ongeveer afstuderen op SATC, dus dat weet ik nog. Heb je ook zo'n stoeltje gekocht?".
"Ik heb stad en land afgezocht naar zo'n stoeltje. Blijkbaar verkopen ze dat hier niet. Maar weet je ook nog Samantha's oplossing toen het stoeltje kapot ging?"
"Tuurlijk weet ik dat nog, dat was hilarisch. Ze legde een vibrator op het stoeltje".
"Precies. En nu dacht ik......laat ik het proberen met de electische tandenborstel op z'n wipstoeltje".
"En, werkte dat?"
"Voor geen meter. Dat trilt niet hard genoeg. Dus toen ik vandaag langs een sexshop liep, ben ik naar binnen gelopen om een vibrator te kopen".
"Echt? Lachen".
"Dus ik met Emmetje naar binnen. Ze keken me al een beetje raar aan. En toen vroeg ik dus naar een vibrator".
"Hahahahaha".
"En toen kwam die man met van die enorme vieze grote neplullen. Maar die wilde ik natuurlijk niet. Dus toen vroeg ik of hij niet iets lievers, pastellerigers had, omdat het voor de baby was".
"Hahahahahahahahahahahahaha".
"Die man keek me dus echt heel raar aan hè. Maar ik heb het even uitgelegd. En nu heb ik een Hello Kitty vibrator".

Mijn vriendinnen zijn echt gek. Maar ik gelukkig ook.

Categorie: levenstekens

07 Maart '05 - 07:14

Onzinnige vraagstukken 2

's Nachts wakker liggen en je afvragen waar de boterberg gebleven is, is een beetje raar.
Ja, dat is raar.
Maarre, waar is die boterberg eigenlijk?

Categorie: jeugd

06 Maart '05 - 11:38

de wijde wereld

Toen mijn moeder zwanger was van mijn zusje, zat ik bij haar op bed. Ik voelde aan haar buik en zij vroeg: "Wat wil je dat het wordt?"
Ik was ongeveer drie jaar oud en dit is een van mijn eerste herinneringen. "Ik wil dat het een jongetje wordt", zei ik. Mijn moeder las me altijd voor uit Guus Kuijer en Madelief speelde altijd zo leuk met Jan Willem. Bovendien waren mijn twee beste vriendjes jongens en vond ik jongens nou eenmaal leuker. Toen al. "Ja, ik wil een broertje. Daar kan ik veel wilder mee spelen".
Een tijdje later werd ze geboren, mijn zusje. Ik zal het nooit vergeten. Mijn vader kwam bij me met een groot cadeau. Dat cadeau had mijn zusje voor me meegenomen uit de buik. Het was een soort tent in de vorm van een huisje. Hoewel ik de tent erg cool vond, hadden ze zich toch niet aan de afspraak gehouden. Ik had helemaal geen zusje besteld, maar een broertje. En dat vond ik stom, heel stom. Vraag het me dan niet?! Als er toch geen rekening wordt gehouden met mijn antwoord.
Behalve de teleurstelling dat mijn zusje geen piemeltje had, bleek er ook wat mis te zijn met haar. De artsen hadden geen idee wat er aan de hand was. En mijn ouders waren erg verdrietig. Van alles werd er getest, maar niks matchte. Het bezoek werd even uitgesteld en toen het bezoek eindelijk kwam, kreeg ik geen aandacht. Ik weet het nog goed. Het was mooi weer en ze zaten op het terras buiten. Ik keek er naar en vond het niet fijn. En dus besloot ik er vandoor te gaan. Drieëneenhalf was ik. Ik pakte mijn beertje en vouwde die in een zakdoek. Ik zocht ook nog een stok, maar die kon ik niet vinden. Dat had ik wel eens in boekjes gezien. Dat zo'n zakdoek aan het eind van een stok bungelde.
En zo trok ik de wijde wereld in. De wijde wereld was het volgende pleintje. Ik mocht eigenlijk niet van 'ons' pleintje af, dus dat was al heel wat. Op het volgende pleintje kwam ik een meisje tegen en die vroeg of ik bij haar thuis kwam spelen. Dus dat deed ik maar.
Niet veel later, werd ik thuis vermist. Mijn vader zocht me overal, maar kon me niet vinden. Dus mijn vader en het bezoek trokken de buurt in. Maar geen spoor van mij. Toen werd de wijkagent ingeschakeld. De wijkagent woonde bij ons op het pleintje en kende mij dus erg goed. Overal vroegen ze naar me. Totdat er een mevrouw zei: "Volgens mij zit ze bij ons binnen en is ze bij mijn dochter aan het spelen". En zo was ik weer terecht.
Weer thuisgekomen werd ik ontvangen alsof ik het langverloren kind was, dat jaren niet meer thuis was geweest. Terwijl ik misschien anderhalf uur was weggeweest. Ik moest beloven dat ik nooit meer zou weglopen. En dat deed ik.
Ik heb nog wel een paar rotte acties uitgehaald met mijn zusje. Maar die anecdotes bewaar ik voor later. Je moet nooit al je kruit in een keer verschieten.
Enne, ik vind mijn zusje nu heel lief hoor. Ik kan dan nog steeds niet met haar 'spelen', ik heb wel heel veel van haar geleerd. En zij van mij hoop ik. En daar zijn zusjes toch voor?

Categorie: levenstekens

05 Maart '05 - 18:40

F5

Mocht je hier komen en niks 'anders' zien, dan wil ik je even vragen op F5 te drukken.

Gedaan?

Voilà, mijn nieuwe lay out.

Mooi hè?

Ben er erg trots op.

Maar ik moet wel heel eerlijk zeggen dat ik er zelf niet echt heel veel aan gedaan heb. Behalve morele steun, kopjes koffie, broodjes, kopjes thee en stroopwafels, heb ik niet zo veel toegevoegd.
Alle eer gaat naar Anne-Floor en Elisabeth. En de header, die is gemaakt door Carrie.
Dus dames, bedankt!

Update: Ik vind het trouwens vooral erg cool dat als je op de header klikt je weer terug komt op de voorpagina. * trots *
Dat wilde ik nog even kwijt.

Categorie: levenstekens

05 Maart '05 - 00:01

Logvriendinnen 2

Vanavond zou vriendin E een dvd bij me komen kijken. Om vijf uur belde ze. "Kaaaaaaaa, ik heb ook griep. Je hebt me aangestoken". Daar ging mijn gezelschap. En daar baalde ik behoorlijk van. Voor haar natuurlijk het vervelendst, maar ik had wel behoefte aan een vriendinnetje op bezoek. Maar dat feest ging dus mooi niet door.
Ik plofte op de bank voor een tv avondje. RTL Boulevard, Half Acht Nieuws, GTST, Grijpstra en de Gier en Pulse. Halverwege Pulse hield ik het voor gezien. Dinand had me vreselijk aan het huilen gemaakt.
Ik vond Guusje Nederhorst echt helemaal geweldig. Ooit zat ik naast haar omdat het hip and happening restaurant bomvol zat en wij bij haar en haar gezelschap aan tafel moesten gaan zitten. Guusje was echt hardstikke leuk. Ze was oprecht in me geïnteresseerd en stelde me allerlei vragen. Heel wat anders dan Fabienne die ook aan tafel zat maar ons geen blik waardig gunde. Guusje praatte honderduit en was gewoon een hardstikke leuk mens. Bij het afscheid gaf ze me drie zoenen en zei: "Nou ik hoop je nog eens tegen te komen". Het heeft niet zo mogen zijn. Guusje stierf veels te jong. En toen ik vandaag al die beelden zag en hoe mooi Dinand over haar sprak, kon ik het even niet meer aan.
Ik ging achter m'n PC zitten. Gelukkig, Car was online. En even later logde ook Anne-Floor en Amiek in. En zo werd het toch nog gezellig. We maakten grappen en binnen mum van tijd lag ik echt onder de stoel van het lachen. De tranen die nu over mijn wangen stroomden waren veroorzaakt door de nonsens gesprekken die we voerden.
Gelukkig heb ik een aantal hele leuke IRL vrienden. Maar ik moet zeggen, dat deze mensen (en ook Aderyn), in een hele korte tijd, ook hele dierbare vriendinnen van me zijn geworden. We kunnen hele serieuze zaken met elkaar bespreken, maar vooral ook heel erg goed en veel lachen. Dus wil ik bij deze even een driewerf Hoera voor mijn logvriendinnen. Ik ben blij dat ik jullie heb leren kennen. Want van vrienden, kun je er nooit genoeg hebben....

Categorie: levenstekens

04 Maart '05 - 14:22

nieuwe kans?

En net toen ik het even helemaal niet meer zag zitten, ging mijn telefoon.
Ik had net vanmorgen een gesprek met iemand van werk gehad. Er was een klacht over me geweest en het liet me niet los. Ik had er zelfs een beetje om moeten huilen. Ik speel altijd open kaart en zou nooit naar iemands leidinggevende lopen als ik problemen met een persoon heb, los ik het met degene zelf op. Eerlijk gezegd, heb ik wel met de gedachte lopen spelen, maar ik heb het niet gedaan. Ik wil niet dat kinderachtige meisje zijn, dat gaat lopen klagen bij de meester. Ik weet dat mijn tone of voice soms best hard kan zijn, maar ik sta zelf altijd open voor kritiek. En dit voorval maakte me zo machteloos. Woest en verdrietig, werd ik ervan.
En toen ging dus mijn telefoon. Een onbekend nummer. Ik nam op. Het was mijn leuke oud-collega.
"Hoe kom je aan mijn nummer", vroeg ik verbaasd.
"Ik heb zo mijn kanalen".
Ik was helemaal perplex.
"Ik wil binnenkort even met je praten. Heb iets leuks voor je".
"Is dat zo?"
"Ja dat is zo. Wanneer komt het uit? En wil je praten?"
"Dat wil ik wel hoor. En het liefst een keer 's avonds of in het weekend dan".
"Dat is prima".
We maakten een afspraak.
"Wat verdien je nu eigenlijk?"
Ik noemde het bedrag.
"Mooi, daar kan best wat bovenop", was het antwoord.

Sommige mensen komen van de regen in de drup. Voor mij komt er na regen zonneschijn.

Categorie: levenstekens

04 Maart '05 - 11:52

Telefoongesprek

"Soms zou ik willen dat ik wat minder eerlijk was", zuchtte vriendin F door de telefoon.
"Ik weet precies wat je bedoelt, maar wat is er gebeurd dan?"
"Nou ik moest een sollicitatiegesprek afnemen en toen vroeg ik wat dat meisje hiervoor had gedaan".
"En? Wat had ze gedaan".
"Allemaal hele leuke dingen. En toen heb ik dus gezegd dat ik dat allemaal zo leuk vond klinken. En dat ik dat ook wel zou willen. En dat ze dus zeker niet bij ons moest komen werken".
"Echt? En hoe reageerde ze?"
"Ze zei dat ze toch al haar twijfels had gehad over de vacature. Maar dat ze nu zeker wist dat ze het niet wilde".
"Oeps".
"Ja maar het ergste komt nog".
"Wat dan?"
"Mijn leidinggevende zat erbij".
"Oh".
"En die vroeg na het gesprek, of ik het zelf nog wel leuk vind hier".
"En wat heb je gezegd?"
"Dat ik me eerlijk gezegd dood verveelde hier".
"En toen?"
"Ze praat al de hele ochtend niet meer tegen me, maar ze heeft net wel wat uitgeprinte vacatures op mijn bureau gelegd".
"En zat er wat bij?"
"Nee, duikinstructeur op Aruba lijkt me nou helemaal niks".
* grinnik *
"K, zeg me dat dit jou ook had kunnen overkomen".
"Dit had mij ook kunnen overkomen".
"Ja precies, dat dacht ik al. K is net zo dom als ik. Die praat ook altijd voordat ze denkt".

Categorie: jeugd

03 Maart '05 - 22:35

Greetje

Ik heb net met grote verbazing naar Zembla's White Power in Uden gekeken. Wat is het toch vreselijk op sommige scholen in Nederland gesteld. Aan het eind van de uitzending werd een zwarte jongen geïnterviewd, die zo erg gepest was dat hij een week thuis was gebleven omdat hij de druk niet meer aan kon. Hij snapte ook niet waarom hij gepest werd en op een gegeven moment kon hij z'n tranen niet meer bedwingen. Ik huilde met hem mee.
Ook Robin schreef laatst een heel mooi logje over een meisje dat gepest werd op haar school. Ook daar werd ik door ontroerd.
Ik ben nooit echt gepest op school en pestte ook zelf niet. Ik was vrij populair en mijn beste vriendinnetje J en ik ontfermden ons juist over de mensen die getreiterd werden. Behalve één meisje, Greetje, die heb ik wel gepest. J en ik waren heel aardig tegen haar, maar zij deed altijd bits terug. Op een gegeven moment hadden we het daar wel mee gehad. Wij vonden het echt belachelijk dat zij niet vriendelijk was, terwijl wij dat wel waren. Wat we toen niet begrepen, was dat Greetje heel erg gepest was op een andere school. En dat ze nu iedereen wantrouwde die aardig tegen haar deed. Maar als puber merk je dat soort dingen nog niet op. We waren best vals tegen Greetje. Maar we vonden dan ook dat ze dat verdiende.
Jaren later kwam ik haar tegen in Groningen, waar zij ook bleek te studeren. Ik groette haar heel aardig, maar zij keek me schichtig aan en liep snel door. Toen pas begreep ik wat ik haar had aangedaan. Ik werd er helemaal verdrietig van en belde mijn vader. Ik vertelde hem het verhaal. "Je excuses aanbieden, als je haar weer tegenkomt. Dat is het enige wat helpt tegen je schuldgevoel". "Maar ik weet niet of ik haar weer tegenkom", opperde ik. "Vast wel", antwoordde mijn vader.
En ja hoor. Ik kwam haar weer tegen. En het lot wilde, dat J toen net bij mij op bezoek was. Ik had het voorval ook al met J besproken en zij voelde zich er ook rot over. We zaten te lunchen in het Feithhuis en opeens kwam ze binnenwandelen. "Greetje", riepen J en ik in koor. Bangig keek ze onze kant op en toen draaide ze zich om. Maar dat konden wij natuurlijk niet laten gebeuren. Wij hadden een missie. Dus liep J achter haar aan en vroeg of ze even bij ons wilde komen zitten. Tot mijn grote verbazing, deed ze dat. Ze nestelde zich op een stoel en keek ons wantrouwend aan. Ik vertelde haar wat ik wilde vertellen en J vulde me aan. Dat het ons speet, waarom we haar hadden gepest en dat we er nu heel erg spijt van hadden. En toen kwam haar verhaal. Over al die jaren getreiter, op verschillende scholen en hoe dat haar geschaad had. Dat ze al heel onzeker was door de scheiding van haar ouders en dat ze nooit vriendinnen had gehad. En dat wij nog meevielen, andere mensen waren veel erger geweest. Dat haar schoolperiode de ergste tijd van haar leven was geweest, maar dat ze nu heel gelukkig was. Ze was naar Groningen gegaan, had daar schoon schip gemaakt en had heel veel vriendinnen. Wij waren blij om dat te horen. Met een voldaan gevoel namen we afscheid van elkaar.
J en ik hebben het er nog vaak over. Want het allerergste vonden we nog wel, dat Greetje dingen die wij gedaaan of gezegd hadden vertelde, die wij ons niet eens meer konden herinneren. Het had ons maar een paar tellen gekost om wat vervelends te zeggen of te doen, maar Greetje droeg die dingen al haar hele leven met haar mee.
Ik ben heel blij dat ik schoon schip met haar heb gemaakt. Ook ben ik heel blij dat ik niet een echte pester was, dat ik naast Greetje verder geen slachtoffers gemaakt heb. Want op een gegeven moment kom je jezelf tegen. Als je oog in oog met jouw Greetjes staat.

Categorie: levenstekens

03 Maart '05 - 16:46

het Zuurstokmeisje

Het meisje droeg een roze minirokje en een zwarte netpanty. Daaronder had ze kanariegele pumps, waar het erg moeilijk op lopen was getuige de halsbrekende toeren die ze uit haalde op de besneeuwde stoep. Haar lichtgevendgroene jas deed pijn aan mijn ogen. En haar haar zat raar. Helemaal door de war, maar dan echt door de war en niet hip messy. Net iets te lang staarde ik naar haar. Ze leek wel een zuurstok dus ik kon niet anders. Bits sneerde ze in plat Amsterdams: "Heb ik iets van je aan of zo!" "Nee, gelukkig niet", antwoordde ik terwijl ik op mijn lelijke - maar - o - zo - comfortabele Timberlands mijn pas versnelde.

Categorie: levenstekens

03 Maart '05 - 10:26

Kabbalah

Ik schreef ooit al over hem, mijn vrome neef N. Maar door die rare man waar Anne-Floor zich momenteel in aan het verdiepen is, moest ik opeens weer aan hem en zijn spirituele belevenissen denken. Mijn familie is nog al spiritueel, maar N spant de kroon. Voor iemand die niks van spiritualiteit begrijpt, moeten de verhalen heel raar klinken. Maar toch is het gebeurd. Al zijn bepaalde dingen niet goed te verklaren. Tenminste niet, als je niks van kabbalah af weet.
Toen N's eerste zoontje werd geboren, was er iets niet goed met hem. De baby had een rare bloedziekte en de artsen konden niet zeggen of hij het zou overleven. N en zijn vrouw waren erg verdrietig en zochten naar een oplossing. N besloot de baby mee te nemen naar een bekende orthodoxe rabbijn. Die zat in een zaal en honderden mensen stonden voor hem in de rij. Als ze bij de rabbi aankwamen, bleven ze even staan, zodat de hij hun kon zegenen. Een paar seconden maar en dan moesten ze weer doorlopen. Toen ze weer buiten stonden glimlachte mijn neef van oor tot oor. Zijn vrouw vroeg hem: "Wat is er met jou aan de hand, waarom ben je zo vrolijk?" "De rabbijn heeft toch net gezegd dat alles goed kwam", antwoordde hij bits. Zijn vrouw keek hem raar aan. "N, de rabbijn kan helemaal niet meer praten na zijn herseninfarct en we hebben daar drie seconden gestaan, dus waar heb je het over?" Nu keek N weer raar naar zijn vrouw. "We hebben daar minstens een half uur gestaan. Ik heb uitgebreid met hem gesproken. Onze tekst in de mezoeza klopt niet, vandaar dat de baby ziek is". Thuisgekomen kocht hij meteen een nieuwe mezoeza en inderdaad, de oude klopte niet.
Dezelfde week gingen ze weer voor controle naar het ziekenhuis. De arts, een Joodse man, keek hun verschrikt aan toen hij terug kwam met de nieuwe bloedtest. "Sorry, we hebben een vergissing gemaakt. Dit is niet de bloedtest van uw zoon. Deze is helemaal schoon. Het moet opnieuw". Mijn neef lachte. "Dit is wel de goede hoor. Maar als u de bloedtest opnieuw wil doen, ga uw gang". En dus deden ze de bloedtest over. En weer was het bloed schoon. "Dit hebben we nog nooit meegemaakt", stamelde de arts. "Hoe kan dit?" "Heeft u wel eens van kabbalah gehoord", vroeg mijn neef. "Dit heeft allemaal met kabbalah te maken".
Een paar maanden later kwamen ze weer voor controle in het ziekenhuis. "Waar is onze oude arts", vroeg mijn neef aan de nieuwe arts die zich voorstelde. "Oh dokter R. Die heeft een paar maanden sabbatical. Die zit in een jeshiwe en is de kabbalah aan het bestuderen".

Categorie: levenstekens

02 Maart '05 - 18:41

sneeuwballen gooien

Vandaag ging ik naar buiten. Goed ingepakt en gewapend met jas met bontvoering, shawl, muts en handschoenen. En m'n oude Timberlands. Want ik wilde natuurlijk niet uitglijden in de sneeuw.
Ik liep naar het Museumplein en genoot van de sneeuw. Ik ben dit jaar niet op wintersport geweest, maar gelukkig kwam de sneeuw deze kant op. Zo kan ik er toch nog een beetje van meepikken. Ik zag de sneeuwpoppen. Bewonderde het Rijksmuseum en het Concertgebouw en keek even naar de sneeuwpret op het Ezelsoor boven de Albert Hein. Kinderen sleeden van de helling af en onderaan de helling, half voor de Appie stonden oudere kinderen sneeuwballen te gooien. Ik keek er naar. Ik hou niet van sneeuwballen. Bij mij komen die altijd in mijn nek terecht en glijden dan over mijn rug m'n kleren in en daar zit ik niet op te wachten. Maar ik zag dat de kinderen ook voorbijgangers bekogelden en ik moest er toch langs. Ik zette mijn zieligste gezicht op en trok de capuchon van mijn jas over m'n hoofd. Zo mijn nek is veilig, dacht ik nog en ik liep door. Een heel stoer meisje met Uggs zag ik buigen om een sneeuwbal te maken. En wat ik vreeste, gebeurde ook. De sneeuwbal werd richting mijn hoofd gegooid. Maar ach die Uggs. Die zijn dan wel met bont gevoerd, echt sneeuwbestendig zijn ze niet. En het meisje landde dan ook languit in de grijze sneeuwpap. Haar lichte spijkerbroek zat helemaal onder en ik haar vrienden en vriendinnen begonnen haar heel hard uit te lachen. Ik bleef even stilstaan om te kijken of ze zich niet serieus bezeerd had en terwijl ik daar stond, bedacht ik me geen moment dat ik nu wel een heel makkelijk doelwit was. Ik zag de sneeuwbal die mijn kant op kwam dan ook veel te laat en pets. Hij belandde vol in mijn gezicht. Even dacht ik dat ik ging ontploffen, maar ik wist mezelf bijeen te rapen. In de Albert Heyn kwam ik kennis C tegen. Zijn normaal perfect gestylde kapsel zat nu vol met sneeuw. "Mijn hemel, wat is er met jou gebeurd", vroeg ik hem. "Ja die kutkinderen voor de Appie. Ik dacht ik gooi een sneeuwbal terug, maar toen kwamen er meteen tien op me af". Ik moest grinniken. "Maar ach, ik ben ook jong geweest, toen heb ik dat zelf ook wel gedaan". "Precies", antwoordde ik. "Maar ik moet er zo wel weer langs", vervolgde C. "Ja ik ook". "Samen lopen", zei C. "Dan gaan we heel hard gillen als we weer bekogeld worden". "Goed plan". C wachtte op mij bij de sigarettenbalie en samen liepen we de Albert Heyn uit. We keken waar de kinderen waren, maar er was geen kind meer te zien. "Shit geen kutpubers meer", zei C. "Net nu ik het leuk begon te vinden". Een man die onze teleurstelling opmerkte begon tegen ons te praten. "Die kinderen zijn net weggestuurd door de politie. Een ervan had van een sneeuwbal een ijsbal gemaakt en nu is er iemand gewond geraakt". C keek naar mij. "Da's geen kinderspel. Dat deed ik vroeger nooit". "Ik ook niet", antwoordde ik. "Die kinderen van tegenwoordig. Als ik later groot ben, ga ik op het platteland wonen". We namen m'n afscheid en ik liep naar huis. Maar dat wandelingetje van vijf minuten leek wel een guerilla oorlog. Overal lagen kinderen op de loer. Elke schichtige beweging wantrouwde ik. En dat wantrouwen werd bevestigd, want een aantal keren kwam er een regen van sneeuwballen op me neer. Ik was erg blij toen ik de sleutel in het slot van mijn huis stak. Sneeuw is ook heel leuk van achter het raam. En kinderen ook trouwens.

Categorie: jeugd

02 Maart '05 - 11:27

mijn eerste vriendje

Mijn eerste vriendje heet Jaap. Jaap woonde bij mij in de straat en ik vond hem vooral erg interessant omdat hij een Shetlander had. En een hele bijzondere ook nog. Want die Shetlander liet zichzelf uit.
Ik ben in een bosrijke omgeving opgegroeid en ik en mijn vriendjes speelden dan ook veel in de natuur. Warme herinneringen heb ik aan die middagen op de hei. Picknicken, in bomen klimmen, verstoppertje. En altijd met de Shetlander die los rond liep erbij.
Maar goed, ik werd ouder, ik zat al in de eerste van de middelbare school, en het werd tijd voor een vriendje. Vriendinnen van mij hadden ook al vriendjes en ik moest er toch maar eens gaan geloven. Dus toen Jaap mij vroeg of ik verkering wilde, kon ik dat aanbod natuurlijk niet afslaan. Totdat er gekust moest worden. Want dat vond ik niet zo'n fijn idee. Maar op een gegeven moment kon ik er echt niet meer onderuit. Jaap en ik zaten samen op zijn kamer en hij boog zich naar me toe. Ik deed mijn ogen dicht en zijn tong schoot meteen mijn mond in. Als een soort wasmachine draaide de tong rondjes in mijn mond en ik vond er geen bal aan. Bovendien vond ik het smerig. Na de eerste kus, zei ik: "Ik moet gaan" en als een dolle fietste ik naar huis, waar ik meteen mijn mond uitspoelde. Een paar dagen later belde Jaap. Blozend liep ik naar de telefoon. Toen ik had opgehangen, vroeg mijn moeder: "Zeg K, is Jaap jouw vriendje of zo? Hij belt wel erg vaak". Stotterend antwoordde ik dat hij inderdaad mijn vriendje was. "Echt niet", bromde mijn vader vanuit de keuken. "Dat kan niet". Verbaasd keken mijn moeder en ik hem aan. "Nou M", zei mijn moeder. "K mag best wel een vriendje". "Niet deze", zei mijn vader. "Jaap is homo". "Echt niet", riep ik. "Echt wel", zei mijn vader. "Ik ken er genoeg om dat te weten en L zegt het ook". (L werkt al 25 jaar voor mijn vader en is homo). "Dan hoeft het nog niet zo te zijn", riep ik boos, terwijl ik stampvoetend naar boven liep.
Een paar dagen later maakte ik het toch maar uit met Jaap. Niet omdat ik mijn vader geloofde, maar meer omdat ik niet meer met hem wilde zoenen. Jaap bleef wel een goede vriend. De hele middelbare school doorliepen we samen en Jaap was altijd wel het vriendje van een van mijn vriendinnen. Ik was er dan ook van overtuigd dat mijn vader helemaal mis zat met z'n homo conclusie. Totdat ik een paar jaar geleden naar de kapper ging in mijn hometown. Ik was Jaap inmiddels uit het oog verloren en had geen idee hoe het met hem ging en wat hij nu deed. Ik zat op de kappersstoel en Rogier een knappe - homo - kapper knipte me. We kletsten honderduit en Rogier die pas in mijn hometown woonde vroeg me van alles.
"Waar ging jij hier altijd uit dan", vroeg hij.
"Nou ik ging altijd naar café X".
"Oh wat grappig, daar ga ik nu ook altijd naar toe".
"Dan ken je vast N wel. Dat is een goede vriend van mij en die komt daar nog steeds".
"Ja die ken ik. Ken je dan ook Jaap, die knappe vriend van hem".
"Ja natuurlijk ken ik Jaap. Jaap en N woonden bij mij in de straat, dat waren mijn jeugdvriendjes. Enne Jaap was trouwens mijn eerste vriendje. Dat is de eerste jongen waar ik ooit mee zoende".
"Dat is grappig", zei Rogier. "Jaap is ook de eerste jongen waar ik ooit mee gezoend heb".
Vanaf toen wist ik het zeker. Mijn vader heeft altijd gelijk.

Categorie: grappig

02 Maart '05 - 00:21

a Wonderful World

Neef N uit Los Angeles benadert me via MSN: "K, what does Kaat mean?"
Ik: "LOL"
Hij: "?"
Ik: "Oh sorry, both probably Dutch. Kaat is my nickname".
Hij: "Okay that makes sense".

Als we het gesprek beëindigen herrinner ik me opeens wat. Jaren geleden liep ik met hetzelfde - toen - nog - neefje - want - hij - was - acht door de stad. We liepen langs een billboard van Heineken. Hij wees er naar en vroeg: "K, does Heineken mean a wonderful world? Ik barste in lachen uit. "Eh no, that's just Heineken's slogan".

Vandaag zag ik dat N inlogte via MSN.
Ik: "Hi N. What does Heineken mean?"
Hij: "LOL. Uh.... a wonderful world?"

Gelukkig. Hij weet het nog. Allebei. Neef N is tof. En Heineken betekent ook gewoon a wonderful world. Dat je het maar even weet.

Categorie: levenstekens

01 Maart '05 - 11:31

de Gangstervriendin

Op de manege waar mijn paard vroeger stond, stond ook een beruchte locale crimineel. Hij had een prachtig paard wat hij goed verzorgde en waar hij heel trots op was. Op zijn hond was hij minder zuinig, die vervoerde hij in de kofferbak van zijn auto.
Zijn dochter, laat ik haar Priscilla noemen, reed ook bij ons. Mijn ouders hadden me gewaarschuwd. "K, je mag best met haar praten en spelen, maar geen goede vriendinnen worden. Want we willen geen gangsters over de vloer". Dat klinkt misschien hard, maar ik mocht tenminste met haar omgaan. Mijn andere manegevriendinnen mochten dat niet van hun ouders en wisselden alleen de noodzakelijke woorden met haar uit.
Eigenlijk was Priscilla een beetje dommig meisje. Maar ze was wel lief en ik vond het reuze spannend, zo'n vriendin. Bovendien had ik medelijden met haar. Er werd altijd over haar en haar vader gepraat en de wildste verhalen deden de ronde. Haar moeder was een voormalig prostituee (wat trouwens waar was) en haar vader was volgens mijn manegevrienden een soort beul. Nou zag hij er zo ook wel uit, maar de misdaden waar mijn vriendinnen hem mee opzadelden, geloofde ik niet. En dus kletste ik gewoon met Priscilla en keken mijn manegevriendinnen van een afstand toe. Toen ik een keer een buitenrit met haar ging maken, zei een vriendin: "Maar straks wordt je vermoord in het bos". Ik kon hier alleen maar om lachen. Wat dachten ze nou? Dat ik zo maar vermoord zou worden? Om niets?
Jaren later, ik studeerde al in Groningen, ging ik met een vriend R uit in mijn hometown. We zaten aan een tafeltje in een café. Opeens stond de barman voor ons met een fles witte wijn. "Van haar", zei hij. "Om je te bedanken". Hij wees naar een hoogblond meisje aan de bar. Ze kwam me vaag bekend voor, maar ik had geen idee waarvan. Ik liep naar haar toe. "Jij herkent mij niet meer hè?" "Nou, ik herken je wel, maar ik weet even niet meer waarvan". "Ik ben Priscilla, van de manege. En die wijn krijg je, omdat je de enige was die altijd normaal tegen me deed". We hebben uren zitten kletsen aan die bar. Het was erg gezellig.
Toen ik met R naar de taxi standplaats liep, zei hij: "Wat een leuk meisje die Priscilla. Maar ik heb haar achternaam niet goed verstaan, hoe heet ze nou?" "Priscilla X", antwoordde ik. Zijn ogen werden groot. "Van dé X?" Ik knikte. "En daar ga jij mee om?"

Desalniettemin

Kaats Kijk

Vroeger:

Categorie: levenstekens

31 Maart '05 - 16:35

I told You so

Categorie: levenstekens

30 Maart '05 - 22:17

Mijn Zusje

Categorie: levenstekens

30 Maart '05 - 12:51

het lelijke jongetje

Categorie: levenstekens

29 Maart '05 - 20:48

I'm on top of the world

Categorie: levenstekens

28 Maart '05 - 19:51

niet - alleen - zijn - kunnend - meisje

Categorie: levenstekens

28 Maart '05 - 14:41

B en de starende blikken

Categorie: levenstekens

27 Maart '05 - 13:50

Spelletjes

Categorie: levenstekens

26 Maart '05 - 10:42

de man en het musicalverbod

Categorie: levenstekens

25 Maart '05 - 10:57

telefoonterreur

Categorie: levenstekens

24 Maart '05 - 21:12

dom stukje

Categorie: grappig

23 Maart '05 - 20:56

Bassie

Categorie: levenstekens

23 Maart '05 - 14:33

ons geweten

Categorie: levenstekens

22 Maart '05 - 19:07

de zoete wraak

Categorie: levenstekens

22 Maart '05 - 11:50

zieke Bojangles

Categorie: levenstekens

21 Maart '05 - 18:57

stilstaan op de roltrap

Categorie: levenstekens

20 Maart '05 - 23:15

Word Wakker!

Categorie: levenstekens

20 Maart '05 - 10:52

familie M

Categorie: jeugd

19 Maart '05 - 14:09

gedichtenschriftje

Categorie: levenstekens

18 Maart '05 - 23:18

Bloemen

Categorie: levenstekens

18 Maart '05 - 16:54

een Schaap over de Dam

Categorie: levenstekens

17 Maart '05 - 19:21

grote knoop

Categorie: levenstekens

16 Maart '05 - 23:43

de Reservebruidegom

Categorie: levenstekens

16 Maart '05 - 12:59

Eten met de Ex

Categorie: levenstekens

15 Maart '05 - 19:03

het remsporenmeisje

Categorie: levenstekens

15 Maart '05 - 12:20

Bommetje

Categorie: levenstekens

14 Maart '05 - 19:03