Desalniettemin

Categorie: levenstekens

28 Februari '05 - 21:22

Erg zielig

Tijdens mijn zoektocht naar een vriendje voor de muizenmoordenaar kwam ik deze advertentie op Marktplaats tegen.
Gisteren msn'de ik met Carrie en stuurde ik hem al aan haar door. Omdat ik er heel verdrietig van werd. Vooral als je de foto van die arme kat ziet.
Ik kan het maar niet begrijpen en het blijft me bezig houden. Ik vind de tekst van deze adverteerder zo cru dat ik bijna denk dat het een grap is. Maar als het geen grap is? Wat voor een mens is het dan? Ik begrijp dat er mensen zijn die niet van dieren en/of van katten houden. Maar een beest in huis nemen en er dan na een tijdje genoeg van hebben? Dat begrijp ik niet. En dat zal ik ook nooit gaan begrijpen.

Update: Heb net de dierenbescherming gesproken. Deze advertentie viel nog mee. Er zijn ook advertenties waarin mensen dreigen hun kat te wurgen als er niet binnen 5 dagen wordt gereageerd. Hier kunnen ze ook niks aan doen omdat er geen sprake is van lichamelijke mishandeling. Alleen maar hopen dat Vlekkie wordt opgehaald door een lief baasje. Overigens waren ze blij dat ik belde. Ze hebben liever dat ze te vaak gebeld worden dan te weinig.

Categorie: levenstekens

28 Februari '05 - 11:03

het monument van de straat

Het oude vrouwtje loopt zeker drie keer per dag door de straat. Met haar bontmantel aan, haar hoedje op, laat ze haar poedeltje uit. Ik heb haar in de zes jaar dat ik hier woon, steeds ouder zien worden. Liep ze eerst nog parmantig, nu loopt ze met een rekje. Ik praat wel eens met haar. Bij de sigarenboer of de bakker. Altijd hetzelfde verhaal. Ze woont haar hele leven al in deze buurt. In vijftig jaar tijd heeft ze het hier zien veranderen. Eerst woonden er allemaal Amsterdammers, maar die verhuisden op een gegeven moment naar de slaapsteden buiten de stad. Toen kwamen daar allochtonen voor in de plaats en nu, na de stadsvernieuwing, is het een yuppenbuurt geworden. Allemaal jonge werkende mensen. "Maar ik ga niet weg hoor", zegt ze altijd. "Ik voel me hier thuis en die yuppen zijn hardstikke aardig voor me". Ik luister, al heb ik het verhaal al minstens tien keer gehoord. "Eigenlijk willen m'n kinderen dat ik naar een bejaardentehuis ga", vervolgt ze. "Maar dat wil ik niet. Dan kan Juliana niet mee", zegt ze terwijl ze droef naar haar hondje staart. "Dus blijf ik hier. Maar ik ben hier ook geboren, dus vind ik het niet erg om hier ook dood te gaan". "Maar u gaat toch nog niet", antwoord ik. "U bent nog hardstikke fief". "Nee natuurlijk niet, wie moet er anders voor Juliana zorgen? Mijn kinderen willen haar niet".
Als ik door de straat loop, kijk ik altijd even naar boven, naar haar raam. Haar huis is makkelijk te herkennen, want het is het enige huis in de straat met van die siergordijntjes. Vaak zit ze voor het raam. Als ze mijn blik vangt dan zwaait ze enthousiast. Ik zwaai terug.
Alles en iedereen houdt ze in de gaten.
De bakker noemt haar het monumentje van de straat en dat is ze ook. Vandaag schuifelde ze langs mijn huis. Ik keek naar haar. Ze zag er fragiel uit. Voorzichtig manoeuvreerde ze zich over de nog met sneeuw en ijs bedekte stoep. En opeens had ik zo met haar te doen. Het is leuk om oud te worden, maar niet om oud te zijn.

Categorie: levenstekens

27 Februari '05 - 16:29

Zondagmiddagblues

En toen had ik opeens last van zondagmiddagblues. Er ligt sneeuw en het zonnetje schijnt. Het ideale weer om eens lekker te gaan wandelen door de stad. Of lekker in de kroeg te hangen met vrienden, biertjes en bitterballen. Maar ja. Ik heb al zes dagen last van die f*ckgriep, dus is het niet verstandig om de deur uit te gaan. Het Internet heb ik inmiddels ook wel uit. Mijn huis is schoon. In lezen heb ik geen zin meer. Een film kijken, vind ik niet leuk in mijn eentje. En elke vriend of vriendin die ik bel, heeft of zijn voicemail aan. Of is lekker aan het winkelen of loopt in Zandvoort op het strand. Of wil net de kroeg induiken en vraagt of ik ook kom.
Ik word er een beetje moedeloos van. Voel me een beetje of ik lepra heb en geïsoleerd ben van de buitenwereld. Nog even en het is zo erg dat ik weer een poezenlog ga posten. Want zelfs die heeft geen aandacht voor me. Die zit al dagen te turen naar de kier naast de ijskast.
Help! Ik vereenzaam. Wat ben ik blij dat zo'n griep maar tijdelijk is.

Categorie: levenstekens

27 Februari '05 - 11:56

Neil Diamond vs de Perzische Professor

Ik zit een beetje in een Neil Diamond fase. Ik weet het, Neil Diamond is corny. Maar voor mij is zijn muziek belangrijk. Toen mijn opa overleed, draaide ik 'Hello Again' grijs. En Neil Diamonds film The Jazz Singer speelde een cruciale rol in mijn leven. Ik zag deze film denk ik voor het eerst toen ik acht was. Tot die tijd had ik altijd gedacht dat het onmogelijk was, dat een Joods iemand met een niet-Jood zou eindigen. Dat klinkt misschien raar in deze tijd, maar in mijn familie is dat niet zo done. In The Jazz Singer speelt Neil Diamond de zoon van een voorzanger uit de synagoge. Hij wil het zelf gaan maken in de 'gewone' muziek, maar zijn vader vindt dat niet zo'n goed idee. En als hij dan ook nog een niet Joods meisje tegen komt, zijn de poppen aan het dansen. Uiteindelijk wint de liefde. En dat was voor mij echt een openbaring.
Als ik niet-Joods trouw en ik krijg kinderen, zijn die automatisch Joods. Jodendom gaat op de moeder over. Maar toch blijft het dan moeilijk om 'het' echt door te geven. En mijn opa en oma hebben natuurlijk niet voor niets de oorlog overleefd. Als wij (Joodse kinderen) en masse niet-Joods zouden trouwen, dan krijgt Hitler toch een beetje zijn zin.
Helaas is het vinden van een Joodse partner in Nederland, zoeken naar een speld in de hooiberg. Er zijn nog maar 30.000 Joden over in Nederland en daar moet dan maar net de juiste tussen zitten. Het zou wel veel makkelijker zijn. Bepaalde dingen hoef je niet uit te leggen. En hoe begripvol een niet-Joodse partner kan zijn, helemaal begrijpen zal hij/zij het nooit.
Een aantal jaren geleden ging ik met een goede Joodse vriend naar Praag. We maakten een excursie naar Theresienstadt met een Joodse organisatie. En in ons groepje zat een Iranees echtpaar van mijn ouders leeftijd. O dacht dat ze ook Joods waren, maar al snel kwamen we er achter dat ze Moslim waren. Goede Joodse vrienden hadden hun aangeraden Theresienstadt met een Joodse tour te doen, omdat je dan het beste inzicht krijgt. We raakten met ze aan de praat. Ook zij waren gevlucht voor Khomeini. Zij woonden nu in Australië en hadden veel Christelijke en Joodse vrienden. Het waren bijzondere mensen. Hij was professor aan de universiteit en zij was celliste. Onze gesprekken gingen dieper en dieper. Op een gegeven moment vroeg O hun of zij wilden dat hun kinderen met Moslims zouden trouwen. Zijn antwoord zal ik nooit vergeten. "Weet je, als je met iemand trouwt dan zijn er al heel veel verschillen. Want elk nest is verschillend. En al die verschillen zal je in een huwelijk moeten overwinnen. Maar als je een aantal essentiële verschillen kan beperken, kom je al een heel eind. Daarom denk ik dat een huwelijk meer kans van slagen heeft, als je dezelfde achtergrond hebt. En dat is niet alleen mijn gedachte. Elk onderzoek wat daar naar gedaan is, toont dat aan".
En sindsdien zit ik dus met een dillema. Ik heb nog geen partner, dus ik kan alle kanten op. Volg ik het advies van de Perzische professor of ga ik voor de romantiek van Neil Diamond? De tijd zal het leren.

Categorie: levenstekens

26 Februari '05 - 17:56

Beroerde Schoonmaakster

Kijk!
Het huis is stofgezogen.
De kastjes en tafeltjes afgestoft.
De verse bloemen staan in hun vazen.
En ik? Ik voel me weer beroerd.
Schoonmaken is niet goed voor mijn gezondheid.

Categorie: levenstekens

26 Februari '05 - 12:03

Hockeyballen en Krentenbollen

"Weet je, mijn papa en mama hebben ruzie", zei mijn buurjongetje.
Ja dat wist ik allang. Een van de nadelen van een oud huis is dat je alle geluiden hoort. En als mijn buren ruzie hebben dan moeten de kinderen op straat spelen.
Ik keek naar de buurjongetjes. Ik schat ze ongeveer vier en zes. Schattige blonde jongetjes.
"Goh, dat is vervelend zeg. Maar dat doen papa's en mama's nou eenmaal". Maar ik wist dat ik een beetje jokte. Want deze papa en mama hebben wel heel erg veel ruzie.
"Hebben jouw papa en mama ook ruzie dan?"
"Soms wel ja".
"En gooit jouw mama dan ook hockeyballen naar jouw papa?"
Oh mijn god, hoe ging ik me hier nou weer uit redden.
"Nee, dat niet. Maar dat komt omdat wij geen hockeyballen in huis hebben hoor. Anders had ze ze vast wel gegooid".
Gelukkig, hij leek tevreden met m'n antwoord.
"Doe je met ons mee? We spelen lummel, maar we hebben geen lummel".
"Nou ik ben een beetje ziekig. Maar ik moet even naar het bakkertje".
"Ik heb ook honger. We zouden net gaan ontbijten en toen kregen papa en mama ruzie".
"Lusten jullie krentenbollen?"
De twee blonde jongetjes knikten.
"En mogen jullie die ook?"
"Ja hoor, we krijgen altijd een krentenbol mee naar school".
"Dan ben ik zo terug".
Ik liep naar de bakker, haalde een halfje bruin en vier krentenbollen. Toen ik terug was, gaf ik ze aan de buurjongetjes.
"Dank je wel buurvrouw. Ik hoop dat je snel beter bent".

Vanmorgen zat er een tekening bij de post. Voor de buuvauw, die van de kentebolle. Mijn dag kan niet meer stuk.

Categorie: levenstekens

25 Februari '05 - 11:34

Opportunisten

Mijn ouders en zusje zijn op vakantie. Elk jaar gaat mijn familie op wintersport. Elk jaar naar de zelfde plaats, naar hetzelfde hotel met dezelfde drie gezinnen. Met de vaders van twee van die gezinnen ging mijn moeder als kind ook al op vakantie. Onze grootouders waren al vrienden. En deze mensen voelen dan ook meer als familie dan als bekenden. Ik noem ze dan ook mijn neven en nichten, ooms en tantes en zij mij ook.
Dit jaar ben ik niet van de partij. Op het moment dat ik moest beslissen of ik er wel of niet bij zou zijn, was het net uit met B en mijn hoofd stond er niet naar. Bijna alle kinderen zijn getrouwd en hebben zelf kinderen. En er gingen sowieso dit jaar een paar mensen niet mee, dus ik besloot niet te gaan.
Maar nu gaan ze me dus de hele tijd bellen. Hoe erg ze me missen. En met flauwe grappen. Dan belt grote 'neef' A op m'n mobiel met de vraag: "K zullen we om 1 uur op de Weisshorn afspreken?" Of: "We gaan vanmiddag sleeën, maar we komen een slee tekort. Neem jij je eigen mee?" Maar het leukst zijn de telefoongesprekken met de kinderen van A. Zo kreeg ik een paar dagen geleden D van vijf aan de telefoon: "Het is uit met B hè? Daarom ben je niet mee". "Ja dat klopt, maar volgend jaar ben ik er wel weer hoor". "Hadden jullie ruzie?" "Nee we hadden geen ruzie hoor. We zijn nog steeds vrienden". "Ook stom, waarom is het dan uit?" Gisteren sprak ik hem weer. "Maar als het uit is met B, mag ik dan niet meer komen logeren?" "Je kan toch bij mij komen logeren?" "Ja maar jij kan mij niet op m'n kop houden". Oké, duidelijk. Vanmorgen belde z'n zusje van zeven, F. F is morgen jarig en ze maakte zich zorgen. "Dus je komt morgen ook niet op m'n verjaardag?" "Nee sorry F, volgend jaar wel". "Nou dat vind ik ook niet leuk, dat je er niet bent". "Ah, dat is wel lief van jou dat je mij er graag bij wilt hebben". "Ja, ik krijg van jou altijd de leukste cadeautjes".
Ik dacht altijd dat volwassenen erg waren, maar kinderen zijn pas echte opportunisten.

Categorie: levenstekens

24 Februari '05 - 17:05

vals

Bij de bovenburen werd aangebeld. Hoewel ik de irritante bovenbuurjongen toch echt hoorde lopen, deed hij niet open. Een halve minuut later ging mijn bel. Ik liep naar de Intercom. "Hallo", vroeg ik. "Hallo", riep een enthousiaste mannenstem. "Er is een pakketje voor de bovenburen, maar ze zijn er niet. Zou u het kunnen aannemen?" "Ze zijn er wel hoor", antwoordde ik. "Heb het al een paar keer geprobeerd, maar ze doen echt niet open". Ja, dat wist ik eigenlijk ook wel. En dus liep ik naar beneden om het pakketje te accepteren. En dat is best een onderneming, als je koorts hebt. Twee trappen op en af. Het pakketje legde ik op de trap. Een half uur later, ik lag rustig te slapen op de bank, werd er hard op de deur gebonkt. Ja hoor, de bovenbuurjongen met het pakketje in z'n hand. "Zou je in het vervolg dingen die voor mij bezorgd worden in mijn postvak kunnen leggen?" Ik keek hem aan. Pfiew, wat kreeg ik toch meer en meer een hekel aan deze jongen. "Nou P, daar past het niet in. En je zou me ook even kunnen bedanken dat ik het voor je heb aangenomen. Ik heb namelijk griep en voel me knap beroerd en jij bent dus gewoon thuis". "Ik stond onder de douche", murmelde hij. 'Je liegt', dacht ik, maar in plaats van dat te zeggen, bleef ik beleefd. "Ik ga weer terug naar m'n bed. Tot ziens P", zei ik terwijl ik de deur sloot.
Ongeveer een uur later, hoorde ik weer de bel bij de bovenburen. P liep nog steeds rond in huis, maar deed weer niet open. Dezelfde procedure herhaalde zich. Vervolgens ging mijn bel. Weer liep ik naar de intercom. Weer zei ik: "Hallo". "Hallo", zei een vrouw met Surinaams accent. "Ik ben X van Z en ik wil u graag wat vertellen over de bijbel". "Daar heb ik niet zo'n behoefte aan mevrouw", antwoordde ik en opeens ontstond er een vals plan in mijn hoofd. "Maar weet u wie dat wel heel interessant zou vinden? Mijn bovenbuurman". "Ik heb daar al aangebeld, maar hij is niet thuis". "Oh jawel hoor, maar hij is nog al doof. Gewoon even blijven proberen", antwoordde ik terwijl ik mijn lach al bijna niet meer kon inhouden.
Weet je, soms voelt vals zijn heel goed. Vooral als het het gewenste effect heeft.

Categorie: levenstekens

24 Februari '05 - 10:23

de muis met pootjes

Vanmorgen werd mijn koortsdroom bruut verstoord door geluiden die Mr Bojangles produceerde. Ik riep nog: "Bojangles, hou op!" Maar dat had geen nut. Dus deed ik mijn ogen een beetje open en keek naar hem. 'Ach wat zit hij daar lief met z'n speelgoedmuis', dacht ik en ik sloot mijn ogen weer. 'Speelgoedmuis. Was dit wel een speelgoedmuis? Had deze geen pootjes?' Dus opende ik mijn ogen weer en ik was meteen wakker. En ja hoor, dit was een echte met pootjes. Trots gaf Mr Bojangles er nog maar een tik tegenaan. De muis schoot zo mijn schoen in. "Bojangles, stoppen nu. Een beetje respect voor de doden". Beteuterd keek hij me aan. Heb hem maar meteen eten gegeven en daarna een speelgoedmuis naar hem toegegooid. Waar hij vervolgens net zo enthousiast mee ging spelen als met de echte. De schoen stond al op de nominatielijst om weggegooid te worden, dus die ligt nu in de vuilnisbak inclusief muis.
En de moordenaar? Die ligt nu op z'n favoriete uitkijkpost de bank, uit het raam te staren. Op zoek naar een nieuwe prooi.

Categorie: levenstekens

23 Februari '05 - 17:45

Modieus

Dacht ik altijd een innovator te zijn.
Of op z'n minst een early adopter.
Blijk ik het niet altijd te zijn.
Met de griep ben ik namelijk early majority.
Ze verwachten pas volgende week de echte invasie (late majority).
Ach, ben ik in ieder geval nog een beetje modieus.

Categorie: levenstekens

23 Februari '05 - 11:43

Exen

Vriendin E kwam gisteravond boodschappen brengen. Druiven, kiwi's, crackers, brood, bouillon, biscuitjes en ga zo maar door. Een griepoverlevingspakket. Erg lief van vriendin E. Maar we zijn natuurlkijk niet voor niets al meer dan 10 jaar vriendinnen. We kunnen altijd op elkaar rekenen als er wat is. E was mijn studiegenootje in Groningen en samen zaten we in een congrescommissie. Ik kwam haar überhaupt erg vaak tegen, want ze was ook nog een hele goede vriendin van mijn huisgenoot en onze toenmalige vriendjes woonden bij elkaar in huis. En over die vriendjes hadden we het gisteravond. Zij spreekt haar ex T namelijk nog regelmatig. Zo ook gisteren en toen had hij wat stoms gezegd. Ik antwoordde: "Ach, jij spreekt T nog wel eens. Ik spreek J echt nooit meer, geen idee hoe het met hem gaat". Op dat moment begon mijn mobiel te rinkelen. Je raadt het al, het was J. Beiden staarden we naar de display. Ik was zo geschrokken dat ik niet eens aanstalten maakte om mijn telefoon op te nemen. Dus pakte E de telefoon en nam hem op. "Hey, we hadden het net over je. Waarom bel je? Heb je gehoord dat K ziek is, of dat het uit is met B?" Toen ik hem aan de telefoon kreeg, zei ik: "J dit is echt raar hoor. We hadden het net over je en de telefoon ging". "Ja dat is telepathie K. Wij komen toch nooit helemaal los van elkaar?"
Toen ik ophing, dacht ik er over na. Over dat los van elkaar komen. Ik heb helemaal niet zo'n leuke relatie met J gehad. Maar toch zit hij in mijn systeem. Net zoals al die andere exen. Soms zie ik iets en dan denk ik aan een ex. Of ik ruik een aftershave die een van die exen droeg. Of een uitdrukking die een van hun altijd gebruikte. Ik denk zelfs nog regelmatig aan mijn vriendje van de middelbare school. En ik vind het altijd leuk om een ex tegen te komen.
Want hoe ik het wend of keer, zo iemand waar ik een tijdje van mijn leven mee door bracht, daar deel ik toch wat mee. En zonder dat ik het door had, sloop zo iemand in mijn systeem en liet een indruk achter. De ene meer de ander minder. En hoewel ik nu volledig mijn eigen leven leef, zonder die mannen, duiken ze op de meest rare momenten op. Letterlijk en figuurlijk.

Categorie: levenstekens

22 Februari '05 - 17:24

Dusty

Gisteren liep ik langs de dierenwinkel. Ik had me in mijn hoofd gehaald dat ik een vriendje voor Mr Bojangles ging kopen. En als ik iets in mijn hoofd haal, dan moet het altijd meteen. Katjes uit de dierenwinkel, ik ben het er niet zo mee eens. Maar het was de makkelijkste optie en zo'n katje kan natuurlijk beter door mij gekocht worden dan door een of andere randdebiel. Helaas, er waren geen katjes meer in de winkel. Allemaal uitverkocht. En dus sms'te ik Luna, waar zij haar katje vandaan had. Een mailwisseling volgde. Zij gaf me allerlei tips waar ik moest kijken. Maar de eindconclusie was toch wel, dat ik nog even moest wachten, omdat het kittenseizoen volgende maand pas begint. Zelf had ik ook het Internet afgestruind, maar asielsites zijn echt niks voor mij. Ik vind het zielig. En als ik die katten dan zo schichtig zie kijken, dan wil ik ze allemaal. Zelfs die van 13, die waarschijnlijk nog maar een paar weken te leven heeft. Dat had ik vroeger al. Ik had altijd medelijden met het zwakste en het zieligste. Luna stuurde me ook nog een foto van zo'n zielige asielkat. Dusty. Een geschoren pers. "Ieuw", mailde ik. "Die wil ik niet hoor. Die kijkt zo chagrijnig dat ik niet weet of Mr Bojangles dat overleeft als ik even de deur uit ben". "Hij kijkt niet chagrijnig. Hij kijkt zielig omdat hij geschoren is", mailde zij terug. En nu zit ik dus de hele tijd aan die kat te denken. Die kat, die zo lelijk is dat hij echt niet opgehaald gaat worden. Die kat die daar zielig zit te wezen. Misschien is het wel een hele lieve? En hij gaat toch binnenblijven bij mij. Dus hij gaat niet uitgelachen worden door de buurtkatten. En hij is zo lelijk dat hij bijna cult wordt.
Maar ik doe het toch maar niet. Want ik wil liever een kitten. Maar misschien voelt iemand van jullie zich geroepen hem te redden?
Hier is 'ie:

Te bezichtigen en op te halen bij de Poezenboot.

Categorie: levenstekens

22 Februari '05 - 09:39

Schuldgevoel

Ik heb koorts.
Mijn hoofd zit vol.
Mijn ogen branden.
De ene keer heb ik het ijskoud en dan weer bloedheet.
Ik heb de energie van een Amoebe met Pfeiffer.
Ik snotter.
Ik kuch.
Ik proest.
Ik wil alleen maar slapen of op de bank liggen.

En toch voel ik me schuldig, omdat ik me heb ziek gemeld.
Dat is een ziekte die bij mij nooit over gaat.

Categorie: levenstekens

21 Februari '05 - 21:27

Griepepidemie

Zei ik gisteren nog heel stoer, dat de griep mij had overgeslagen. Nu zit ik met twee truien aan en een kop thee in m'n hand geklemd achter m'n PC. Mijn hoofd lijkt vol watten te zitten en mijn ogen branden. En ik wil meteen iedereen even waarschuwen die nog geen griep heeft. Ga deze dagen niet naar de Etos. Ik meen het, niet gaan. Ook niet naar het Kruidvat of de DA trouwens, of welke drogist dan ook. Geen stap naar binnen.
Ik stond vandaag bij de Etos in de rij en iedereen om me heen stond te kuchen, te proesten, te snotteren en te hoesten. De meisjes achter de kassa werden belaagd met vragen over pijnstillers, hoestdranken en stoomkruiden. Het was voor die meisjes echt niet te doen. Ze waren nog niet klaar met de ene of de volgende kwam al weer. En ik dacht nog: 'Ik heb het niet, na, na, na, na". En kijk nu. Maar ja, ik heb dan ook in bacillenbolwerk gestaan en die krengen doen bij mij altijd verdomd snel hun werk. Mmm, dat wordt een vroeg avondje onder de wol met Dan Brown.

Categorie: levenstekens

21 Februari '05 - 12:48

steek onder de gordel

Mijn bovenbuurjongen zit werkloos thuis. Niks mis mee hoor, kan gebeuren, maar hij is zo'n type dat zijn frustraties graag op anderen botviert.
Mijn onderbuurmeisje zit op het conservatorium en laatst stond ze happend naar adem voor mijn deur. "P heeft me verboden nog thuis te oefenen", zei ze snikkend. "Hij heeft last van me, zegt hij. Heb jij last van mij?" "Nee, natuurlijk niet. Je speelt prachtig viool, ik geniet juist van je. Bovendien hoor ik je zachtjes en ik zit nog tussen jullie in, dus waar maakt hij zich druk om. Gewoon thuis blijven oefenen hoor". Opgelucht liep ze de trap af. Eergisteren vertelde ze me, dat P tegen de bouwvakkers, die aan het huis achter ons bezig zijn, had lopen schreeuwen. Dat ze geen radio meer mochten luisteren. Want daar had meneer last van. De bouwvakkers hadden hem uitgelachen, maar ze hebben geen radio meer aan staan.
P is zo iemand die mij negeert op straat, tenzij hij wat te zeiken heeft. Zo begon hij ooit in de bomvolle buurtwinkel tegen me, over de lege flessen op mijn balkon. Hij woont notabene boven me. Hij ziet de flessen niet eens, maar hij irriteerde zich er wel aan. Ik slikte het maar en zei dat ik ze snel weg zou brengen. Maar toen hij net in de overvolle bakker keihard tegen me zei: "Zo, aan het spijbelen van je werk?", was de maat vol. "Nee, ik heb een ATV dag", antwoordde ik. "Dat krijg je als je werkt. Dan bouw je vrije dagen op".

Categorie: andermans veren

21 Februari '05 - 11:12

Citaten

De mooiste dingen zijn vaak al door anderen gezegd. En ik ben er gek op, citaten. Vooral als ze me aan het denken zetten. Of dat ik denk: 'Ja, zo is dat bij mij ook'. Of ik het er juist helemaal niet mee eens ben. Maar dat ik wel er door ga nadenken.
Iedereen zegt wel eens wat moois. Mijn vader zei ooit: "Van mijn vrouw houd ik met mijn hart, van mijn kinderen houd ik met mijn ziel". Een bekende psychologe vond dit zo'n mooie uitspraak, dat ze hem citeerde in haar boek. Mijn vaders woorden zijn opgetekend en ik ben trots. Ik leende zijn woorden een beetje in mijn stukje over Iran. Omdat ik elke dag aan deze woorden denk. Net zoals Anne Franks citaat wat ik hier plaatste. Ik ga door met citaten plaatsen. Vooral omdat ik het zelf zo leuk vind. Elke dag een nieuw citaat. Want als een van die uitspraken, die ik hier plaats, maar een iemands gedrag positief beïnvloedt dan ben ik een tevreden mens.

'Je moet over voldoende fantasie beschikken om de waarheid aan te kunnen'.

Johann Wolfgang von Goethe

Categorie: grappig

20 Februari '05 - 18:23

beetje dom

'Shit, ik ben aan een nieuw beeldscherm toe', dacht ik vanmorgen. 'Deze trilt'.
En ik liep naar de wasbak om mijn mond te spoelen na het tandenpoetsen.
Ik liep terug en zag dat mijn monitor weer normaal beeld gaf.

Ehm... Misschien is electrisch tandenpoetsen en mijn mail checken niet zo'n goede combinatie.

Categorie: levenstekens

20 Februari '05 - 12:31

het stomme meisje

"Heb jij dat ook", vroeg ik aan vriendin E. "Dat je iemand ziet en denkt, oef, jou mag ik niet?" "Ja, heb ik ook", zei E. "Aan haar bijvoorbeeld". 'Haar' was precies het meisje waar ik op doelde. We zaten te eten in een restaurant met mijn ex B, onze inmiddels gezamelijke vriend S en vriendin E. Het restaurant is een eetcafé en omdat wij nog al laat aan tafel gingen stonden er al behoorlijk wat mensen aan de bar. Het meisje stond er met een vriendin. Ze maakte drukke gebaren en praatte veel. Ondertussen stond ze elke jongen die om haar heen stond in zich op te nemen. Maar aandacht kreeg ze niet. "Ik heb het vaak hoor", zei E. "Dan geef ik iemand een hand en dan denk ik, wegblijven bij jou". "Ik ook", zei ik. "En vaak heb ik ook nog gelijk". "Ik ook", zei E. "Waar hebben jullie het over", vroeg B. Ik vatte ons gesprek kort samen. Maar terwijl ik dat deed, wist ik al dat hij het toch niet zou begrijpen.
Na het restaurant doken we een kroeg in. En daar stond ze weer met haar vriendin. Het meisje wat E en ik niet zouden mogen. Ze stond wild te dansen, terwijl ze als enige op de dansvloer stond. Wij nestelden ons aan een tafeltje vlakbij de meisjes. Toen ik sigaretten ging halen, stonden ze in de rij bij de wc. "Ik moet echt neuken X", zei ze. "Ik heb al een week niet meer geneukt". "Er zijn veel leuke mannen", zei de vriendin. "Dus kies er maar een uit". "Ja en de wijven zijn allemaal lelijk hier", zei het meisje. "Dus dat wordt makkelijk". Ik moest moeite doen om niet in lachen uit de barsten. Zij was met stip het lelijkste kipje in de hele zaak. Maar ik deed het niet. Toen ik terug was, fluisterde ik in E's oor: "We hebben gelijk, het is echt een pokkewijf. Zullen we ergens anders heen gaan?"

Categorie: levenstekens

19 Februari '05 - 14:27

Teleurstelling

Ik luisterde naar Roby Lakatos' versie van de Waltz van Miklós Rósza's Madame Bovary en sloot mijn ogen. Even fantaseerde ik dat ik een balzaal stond. Ik had een baljurk aan en stond aan de zijlijn mooi te zijn. Een man in rok liep op me af en vroeg me ten dans. En samen dansten we door de zaal. Ik ging op in de muziek en het plaatje zag er uit als een scene uit een film. Ik danste de sterren van de hemel met die man en toen... toen ging de telefoon. Het was mijn opa die zei dat hij mij helemaal niet moest hebben. Tsss teleurstelling.

Categorie: levenstekens

19 Februari '05 - 11:26

Klaas

In het dagverblijf waar mijn zusje naar toe ging, kreeg zij een vriendje. Dat is heel bijzonder voor een autist, een vriendje. Mijn zusje wilde ook eigenlijk geen vriendje, maar Klaas pakte haar hand en sleepte haar overal mee naar toe. Dus ze moest wel. Toen mijn moeder S een keer kwam ophalen, zei Klaas tegen haar: "Dag mevrouw, ik ben Klaas. En ik ben het vriendje van S. Zal ik binnenkort een keer bij jullie komen spelen?" Klaas had wel het syndroom van Down, maar zijn taalgebruik verraadde dat niet. Hij sprak heel keurig. Dus Klaas kwam bij ons spelen. En ik moest van mijn moeder broodjes met hem gaan halen bij de bakker. "Wil je ook een puddingbroodje Klaas", vroeg ik aan hem. "Nee, dat is aan mij niet besteed, ik prefereer een krentenbol". De mensen die bij de bakker stonden te wachten, begonnen allemaal te grinniken. Het was ook wel bijzonder, zo'n gehandicapt jongetje met een keurige woordkeuze.
Een paar maanden later kwam Klaas weer bij mijn zusje spelen. L een goede vriend van mij kwam langs. "Bent u tandarts", vroeg Klaas aan L. "Nee hoezo?" "U lijkt mij echt een tandartstype", was zijn logische antwoord. L was eigenlijk een beetje bang voor gehandicapten. Zelfs voor mijn zusje, maar omdat hij daar eerlijk over was, vond ik het niet zo erg. Hij was wel altijd lief tegen haar. Na het gesprek met Klaas, zei L: "Wat een leuk Mongooltje. Je denkt altijd dat je niet met die mensen kan praten, maar ze kunnen dus best grappig zijn". En dat is ook zo.
Ooit werd Klaas door de politie thuis gebracht. Hij fietste met zijn driewieler over de vluchtstrook van de snelweg en dat was natuurlijk niet zo'n goede actie. Zijn moeder zei geschokt: "Klaas, dat mag toch niet. Je mag toch niet onze wijk uit". Hij antwoordde: "Maar ik was op weg naar oma, die is toch ziek?" "Ja, maar je mag niet met je fiets op de snelweg, daar mag je alleen met auto's rijden". "Goed, dan neem ik de volgende keer jouw auto mee".
Ook werd Klaas een keer op straat uitgescholden door oudere jongens. Zijn zus was erbij en wilde voor hem opkomen. "Laat maar", zei hij. "Dat zijn gewoon hele domme mensen". En ook dat was waar.
Klaas komt niet meer bij ons langs. Klaas kreeg serieuze hartproblemen en is nu aan huis gebonden. Dat is een probleem waar veel mensen met het syndroom van Down mee kampen, een zwak hart. Nog een keer is mijn moeder met S bij hem langs geweest. Maar Klaas was zo opgewonden dat mijn zusje er was, dat hij daarna meteen naar het ziekenhuis moest. En mijn zusje, die heel gevoelig is, kreeg weer thuisgekomen een epileptische aanval. Dus besloten de ouders dat het beter was, dat ze elkaar niet meer zouden zien. Of dat een goede beslissing was, dat weet ik niet. Ik weet wel dat mijn zusje nooit meer een vriendje heeft gehad. Ten minste, niet meer eentje zoals Klaas.

Categorie: levenstekens

18 Februari '05 - 19:41

degene hierboven die alles regelt

Ik sprak met degene die hierboven alles regelt dat het gestopt zou zijn met regenen op het moment dat ik de Albert Heyn zou uit lopen. Hij/zij antwoordde niet maar ja, wie zwijgt stemt toe, dus ik dacht dat het wel goed zat, die afspraak. Maar dat zat het dus niet. Toen ik naar buiten liep regende het nog harder. Dus sprak ik met degene van hierboven af dat de tram meteen zou komen. Dat kwam hij niet. Ik ging maar lopen en toen ik halverwege was, reed de tram voorbij. Ik liep met de boodschappentas te zeulen en mijn sok werd nat. Ja, mijn sok werd nat. Dus ik vroeg, ja ik vroeg, want ik dacht dat dat misschien een betere tactiek zou zijn, of er geen gat in mijn laars zou zitten. Ik heb het morgen al zo druk en een bezoekje aan de schoenmaker wil ik daar niet bij hebben. Mijn sok werd natter en natter en dus vroeg ik nu heel vriendelijk of het stoplicht wel meteen op groen zou springen. Maar ook dat gebeurde niet. Sterker nog, ik stond zeker drie minuten in de stromende regen te wachten. Die paraplu die opeens boven mijn hoofd zou hangen, daar kon ik ook naar fluiten. Terwijl ik er inmiddels om gesmeekt had. Ik kwam zeiknat thuis en er zat een gat in mijn laars.
Dit kan drie dingen betekenen. Of degene hierboven is heel erg dom. Of degene is doof, of er zit gewoon helemaal niemand. Ik ga maar voor de laatste optie.

Categorie: levenstekens

18 Februari '05 - 16:50

onzinnige vraagstukken

Soms vraag ik me hele onzinnige dingen af. Dingen als: "Hoe zou het met Willem uit Big Brother 1 gaan?" Of "Zou Jennifer Aniston verdrietig zijn, nu Brad al een nieuwe vriendin heeft?". Of "Waarom was Mabel als enige van de koninklijke familie niet mee op wintersport?"
Onzinnig dingen dus. Ik had je toch gewaarschuwd?

Categorie: levenstekens

17 Februari '05 - 22:41

mijn Iranese vader

Jaren geleden reisde mijn vader van Amsterdam naar Bombay. Zoals jullie inmiddels wel weten komt hij oorspronkelijk uit Iran. De laatste keer dat hij daar was, werd hij op het vliegveld aangehouden. Hij mocht het land niet uit, omdat hij eerst nog in militaire dienst moest. Mijn moeder en ik waren erbij. Ik was pas tweeëneenhalf en mijn moeder werd helemaal zenuwachtig. Het liep met een sisser af. Mijn vader kocht de mensen bij de douane gewoon om. Dat kon in die landen. Mijn vader woonde allang niet meer in Iran en had geen zin om daar het leger in te gaan. En dat was maar goed ook, want een paar maanden later 'viel' de shah. Doordat de shah viel, vluchtte mijn familie naar Amerika en waren ze opeens allemaal politiek vluchteling. En mijn vader was ook nog eens een deserteur. Maar goed, jaren geleden reisde mijn vader van Amsterdam naar Bombay. En in het vliegtuig werd opeens omgeroepen dat het vliegtuig een tussenlanding ging maken op Teheran. Maar daar bleef het niet bij. Iedereen moest ook nog het vliegtuig uit, want ze gingen het vliegtuig schoonmaken. Mijn vader schrok zich dood. Het vliegtuig uit, betekende de luchthaven van Teheran op. Terwijl hij een vluchteling en deserteur was. Dus klampte hij de purser aan. Hij legde de situatie aan haar uit. Het zweet stond op zijn gezicht en hij was nog nooit zo bang geweest. De purser kalmeerde hem. En toen het vliegtuig landde en iedereen van boord af moest, bleef de piloot bij mijn vader. Want als de piloot aan boord blijft, dan blijft het toestel Nederlands grondgebied. En zo 'redde' hij mijn vader. Mijn vader vertelt nog altijd over de gesprekken die hij met de piloot voerde. Dat hij vertelde over zijn familie en hun connecties met de shah. En dat het heel raar voelde. Hij was gewoon in zijn vaderland, maar kon er niet in. Dolgraag wilde hij zijn ouderlijk huis bekijken. Hoe het erbij stond. Maar het kon niet. De Perzische schoonmakers maakten het vliegtuig schoon en spraken Farsi met elkaar. Maar mijn vader durfde niet mee te praten, terwijl hij dat wel wilde. Hij voelde zich thuis, maar ook weer niet. Want Iran was veranderd. Hij was er niet meer welkom, terwijl het wel zijn thuis was.
Nu ik volwassen ben, zou hij me dolgraag zijn vaderland laten zien. En ik zou dat ook heel graag willen. Als ik mensen Farsi hoor spreken, dan spitsen mijn oren. Ik hoor erbij maar ook weer niet. Nederland is nu mijn vaders thuisbasis geworden. En hoewel hij nog steeds grapjes maakt over het ene koekje bij de koffie en het niet rond etenstijd bij mensen langs gaan omdat er geen rekening wordt gehouden met gasten, houdt hij van Nederland. Maar hij mist Iran nog steeds. Hij mist zijn land en de mensen. Hoe gastvrij en warm ze waren.
Zijn hart is wel in Nederland, maar zijn ziel is in Iran achtergebleven.

Categorie: levenstekens

17 Februari '05 - 15:34

Stapeltjes

Er liggen stapeltjes op mijn bureau. Stapeltjes van A-4tjes. Stapeltjes met relevante informatie en stapeltjes die er niet toe doen. Ik moet die stapeltjes archiveren. Maar daar heb ik geen zin in. En geen tijd voor trouwens. Tenminste, dat zeg ik de hele tijd tegen mezelf. "K, je moet archiveren". "Jaha, dat weet ik, maar daar heb ik geen tijd voor!" Maar dat is eigenlijk niet waar. Want ik zou er natuurlijk tijd voor kunnen maken. De stapeltjes hopen zich dus verder op. En mijn collega's, die wel wat van me gewend zijn, fronsen nu wel heel erg als ze naar m'n bureau kijken. Net heb ik mijn bureaula opengetrokken. Heb gekeken of daar misschien nog wat stapeltjes bij konden. Een soort tijdelijke verblijfplaats. Maar de la zit vol, bomvol. Met andere stapeltjes. Oude stapeltjes. Die even tijdelijk naar de la verhuisde, omdat de berg stapeltjes op mijn bureau echt te hoog werd, maar daar nu al tijden liggen en nu toch echt naar de archiefdoos moeten verhuizen. Ik haat stapeltjes. En ik zal blij zijn als alles straks echt digitaal gaat. Alhoewel, ik krijg net ook al een melding dat mijn postbus te groot is. Ik ben echt hopeloos.

Categorie: levenstekens

16 Februari '05 - 23:15

We zullen doorgaan!

Soms zit het even niet mee. Op mijn werk is het allemaal even niet okay. Een nieuwe concurrent kaapt onze goede mensen van het hoger management weg, door flink veel geld te bieden. De sfeer overall is een beetje verziekt en iedereen loopt gespannen rond. Dat leidde vandaag tot twee fikse aanvaringen en ik was blij toen ik de voordeur van mijn appartement open deed.
En privé, ja privé zit ik ook even in een dip. Ik heb nog steeds momenten dat ik B erg mis. Mijn oma moet weer onder het mes. Mijn opa maakt zich veel zorgen en ik dus ook. Het gaat niet zo goed met een goede vriendin. En ga zo maar even door. Soms komt gewoon altijd alles tegelijk. En ik weet, alles komt wel weer goed. En alles komt met een reden. What doesn't kill you, makes you stronger. En om dit even kracht bij te zetten, heb ik heel hard Ramses Shaffy op staan met 'we zullen doorgaan'. Het rare is dat als ik dit nummer hoor, ik me altijd sterker begin te voelen. Ramses, die alles heeft gekregen en daarna alles weer is kwijtgeraakt. En weer terug kwam. Dat is natuurlijk een ervaringsdeskundige. Dus als hij het zegt zal het wel zo zijn.
Ja Ramses, we gaan door. We zullen doorgaan!

We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht
Om door te gaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan, met de wankele zekerheid
Om door te gaan, in een mateloze tijd
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan, met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan, in een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan, telkens als we stilstaan
Om weer door te gaan, naakt in de orkaan
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
We zullen doorgaan, tot we samen zijn

We zullen doorgaan, als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan, in de sprakeloze nacht
We zullen doorgaan, we zullen doorgaan
Tot we samen zijn

Categorie: levenstekens

16 Februari '05 - 13:22

De enge jongen en zijn oma

Ik zag hem zitten in de tram. Een donkere jongen, met alleen bovenop zijn hoofd haar. De zijkanten waren weggeschoren. Hij droeg veel goud. Wel drie dikke kettingen en om elke vinger een ring. Zijn zwarte leren jas had hij helemaal dichtgeritst, maar de tattoeage in zijn nek was nog duidelijk zichtbaar. Zijn gezicht was gehavend, een litteken liep over z'n wang. Hij was echt zo iemand waar ik een naar gevoel van kreeg. Iemand die je 's nachts niet in een donker steegje wilt tegenkomen. Zijn ogen stonden boos. Zo van: "Waag het niet naar me te kijken". Dus ik observeerde hem stiekem, vanuit mijn ooghoek. De tram was vol, alleen naast hem was een plekje vrij. Hij hield het zitje bezet met zijn tas, maar niemand vroeg of hij daar mocht zitten. Stoïcijns luisterde hij naar muziek door zijn koptelefoon. Totdat er een oud Indisch vrouwtje de tram binnen kwam. Zo eentje met een boodschappenkarretje. Ze liep moeilijk en wankelde naar hem toe. "John", zei ze. "Oma", riep hij blij. En meteen deed hij zijn koptelefoon af en kuste haar. Ze kletsten en ze lachten. Samen stapten ze een paar haltes later uit. Ik keek ze na door het raam. John trok het boodschappenkarretje voort en had een arm door die van zijn oma heen gestoken. Het tafereeltje zag er schattig uit. Ineens was hij geen enge bedreigende verschijning meer, maar gewoon een jongen die lief is voor zijn oma.

Categorie: levenstekens

15 Februari '05 - 19:41

Mijn oma, de dame

"Hoi oma, hoe gaat het?"
"Nou slecht eigenlijk. De operatie aan mijn oog is niet goed gegaan. En ik moet dus opnieuw onder het mes".
"Hè vervelend. Weet je al wanneer?"
"Ja, ze belden vandaag. En ik kan begin maart al".
"Dat is wel fijn, dat is al over twee weken".
"Ja maar 12 maart is het feest voor je vader, dus ik heb gezegd dat ik niet kan".
"Hoezo je hebt gezegd dat je niet kan. Je bent dan toch allang weer op de been. Dat was je nu ook al na twee dagen".
"Ja maar dan krijg ik weer zo'n lapje voor mijn oog. En dan loop ik voor aap. Ik ben toch zeker geen piraat?"
"Dus je ijdelheid wint het van je gezondheid".
"Ja zeg. Je bent een dame of je bent het niet. En ik ben een dame en dus geen piraat".
"Misschien kunnen we papa vragen of hij er een thema feestje van wilt maken? Dan gaan we allemaal verkleed".
Stilte
"Een verkleedfeest lijkt me leuk. Maar dan wil ik wel als Josefine van Napoleon of als Marie-Antoinnette van Lodewijk de Zestiende".
"Dus niet als Prins Bernhard. Die had ook ooit een ooglapje".
"Nee, dan wil ik als Koningin Wilhelmina. Toen ze dat vosje om haar nek had. Past misschien ook beter bij mijn leeftijd".
"Maar die had geen ooglapje!"
"Ik wil ook geen ooglapje. En ik wil ook niet als man. Ik ben toch een dame!"

Categorie: levenstekens

15 Februari '05 - 11:03

What's in a name?

"Hai, ik ben X, ik ben jullie nieuwe collega".
Verschrikt keek ik haar aan. Die naam, dezelfde naam als die van de psycho ex van B, bezorgt me nog steeds een allergische reactie.
Collega L en ik schudden haar hand en noemden onze namen. "Oh, heet je zo", zei X tegen L. "Op mijn vorige werk had ik een hele vervelende collega die ook zo heette". L en ik grinnikten samenzwerend. Ze moest eens weten.
Toen we terug naar onze kamer liepen, zei L: "Zo die staat wel meteen 1-0 achter, met die stomme opmerking". "Zeker", antwoordde ik. "Maar ik weet niet wat ik erger vind, haar naam of die opmerking".

Categorie: levenstekens

14 Februari '05 - 22:46

Loghulpgroep

Toen ik op de middelbare school een typecursus volgde, typte ik op een gegeven moment alles in mijn gedachten uit. Als ik met een vriendinnetje sprak, typte ik zonder dat ik het zelf door had, de woorden die uit mijn mond kwamen in de lucht uit. Ik dacht dat dit heel raar was, maar later hoorde ik van een aantal mensen dat ze er ook last van hadden gehad.
Dat in de lucht typen, dat doe ik niet meer. Maar nu heb ik iets anders. Ik zie wat, ik ervaar wat, hoor wat of maak wat mee. En ik denk: 'Daar moet ik over schrijven'. En een seconde later zit ik in mijn hoofd al naar woorden voor het logje te zoeken. Een minuut later heb ik het al half geschreven. Nu denk je misschien: 'Wat is het probleem?' Maar ik begin het nu ook met hele dagelijkse dingen te doen. En een ellenlang logje schrijven over dat ik bijvoorbeeld bij de slager erwtensoep bestel, daar wil ik echt nooit mee komen. Never, nimmer, nooit. Zou er zoiets zijn als een loghulpgroep?

Categorie: grappig

14 Februari '05 - 15:53

lachen tijdens de lunch

Collega L: "Is Valentijnsdag elke jaar op 14 februari?"
Ik: "L, dat is wel een hele domme vraag hoor. Dat is net zoiets als vragen of nieuwjaarsdag altijd op de 1e januari is".
Collega M (lachend): "Ja K, maar L is ook blohond. B - L - O - N - Teeeeeeeee".
Collega T (kijkt moeilijk): "Hè, maar blond is toch met een d? Of niet?"

Categorie: levenstekens

14 Februari '05 - 11:01

De voordelen van vrijgezel zijn

* Ik mag zelf zappen en ik ben eindelijk van dat voetbal af.
* Niemand die meer zegt: "We moeten nu echt schoonmaken".
* Ik doe veel langer met m'n scheermesjes.
* Mijn deken wordt 's nachts niet meer weggetrokken.
* Geen verplichte bezoekjes meer aan zijn vrienden op wie ik niet zit te wachten.
* Geen discussies meer over wie er boodschappen moet doen.
* Op zondag gewoon lekker m'n joggingspak aan trekken en in huis lummelen.
* Ik kan altijd achter de computer.
* En ik hoef niks spectaculairs te bedenken voor Valentijnsdag, f*cking Valentijnsdag.

Categorie: levenstekens

13 Februari '05 - 15:37

Logvriendinnen

Vlak voordat ik de trein in stapte, dacht ik: 'Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Ik ken die mensen helemaal niet. Misschien heb ik ze wel helemaal niks te vertellen'. Dat bleek niet zo te zijn. Toen we bij Anne-Floor aan de thee zaten, braken de gesprekken al los. In het restaurant zetten we ze voort. Over dagelijkse dingen, over dingen van vroeger en over loggen en mede-loggers. Over leuke loggers, over stomme loggers. Over loggers die ons ergeren en over loggers die ons aan het lachen maken. Wat een overeenkomsten! En wat was het gezellig. Ik had me voor niks zorgen gemaakt. Maar dat is natuurlijk ook niet zo gek, want je kent elkaar natuurlijk al wel. Je legt toch je ziel en zaligheid in je log. En als iemand je aan het lachen kan maken, aan het denken kan zetten, of dagelijks kan vermaken, dan kan dat in 'real life' natuurlijk ook. Mijn logvriendinnen voelden niet als vreemden, maar als vriendinnen.
Wordt dus zeker vervolgd....

Categorie: jeugd

12 Februari '05 - 10:56

Annemijn

Ik keek op Schoolbank naar de klassefoto's van mijn lagere school. En opeens zag ik haar op de foto van de klas 'boven' de mijne. Ik was haar al weer een beetje vergeten, maar de foto bracht de herinneringen terug. Annemijn, die stoïcijns de andere kant op keek. Annemijn, die een stuk ouder was als haar klasgenoten. Annemijn had namelijk een vorm van autisme. Tot haar tiende had ze geen woord gesproken. Tot haar moeder haar een keer uit bed haalde en Annemijn toen zei: "Het is mooi weer vandaag". Ze bleek perfect te kunnen spreken. En vanaf dat moment ging ze naar de lagere school. Mijn moeder belde haar moeder en ze werden vriendinnen. Mijn ouders koesterden hoop, dat dat met mijn zusje ook zo zou gaan. Maar nee. Goed Annemijn dus. Annemijn was een apart kind op school. Ze speelde niet met andere kinderen. Stond een beetje aan de zijlijn van het schoolplein. Ze was altijd met haar eigen dingen bezig en ze zocht geen contact. In haar klas werd ze volledig geaccepteerd. Annemijn was gewoon zo. Ik herinner me een keer dat ze met haar verjaardag de klassen rond ging en in mijn klas stond. "Hoe oud ben je geworden", vroeg mijn leraar. Ze antwoordde en mijn klas begon te lachen. Ik werd boos, heel boos. En toen Annemijn weg was, heb ik staan gillen tegen m'n klas. Gillen en huilen zelfs. Zo erg dat de leraar me even mee nam om me te kalmeren. En toen we terugkwamen, heeft de leraar de rest van de kinderen verteld dat niet alle kinderen hetzelfde waren. En ik mocht over mijn zusje vertellen. Dat was goed, vanaf toen begreep mijn klas het ook.
Toen Annemijn in de zesde klas zat, scheidden haar ouders en verhuisde ze met haar moeder naar een andere stad. Ik weet nog dat mijn moeder zei dat ze dat zielig vond voor Annemijn. Dat ze bang was dat ze op die andere school niet geaccepteerd zou worden. Jaren hoorde ik niks meer van Annemijn. Totdat ik in Groningen ging studeren en haar broertje tegen kwam. "Hoe is het met Annemijn", vroeg ik meteen. "Goed, die studeert ook in Groningen". Ik was verbaasd, maar ook wel een beetje trots. Ze bleek zelfs lid te zijn geworden van een studentenvereniging en ze had een jaarclub. "Ze hebben elkaar echt gevonden daar", zei haar broer. "Allemaal van die contactgestoorde hyperintelligente meisjes". Ik moest lachen. Maar wat was dat leuk om te horen zeg.
En nu zag ik haar op de klassefoto. En nu zit ik de hele tijd te denken: Zou ze getrouwd zijn? Kinderen hebben? Misschien is ze wel gepromoveerd. Die Annemijn die je nooit in je ogen keek. Ik ben zo benieuwd. Bijzondere Annemijn, die zonder het zelf te weten, zo veel kinderen heeft geleerd meer begrip te hebben.

Categorie: levenstekens

11 Februari '05 - 22:15

Trek in Mac

Als ik brak ben, heb ik zin in McDonalds. Dat zijn twee dingen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Brak zijn en McDonalds.
Vroeger had ik dan aan één menu niet eens genoeg. Moest er altijd een ijsje bij, of donuts, of nuggets. Of als ik nog een beetje gezond wilde zijn een salade. Achteraf had ik altijd spijt. Dus eigenlijk zijn het drie dingen die onslasmakelijk met elkaar verbonden zijn. Brak zijn, Mc Donalds en spijt.
Vanavond liep ik dus weer langs de Mac. Ik nam maar een klein menu. Niet zo'n supersized geval wat ze je altijd ongevraagd geven, want ik wil nu ik 10 kilo ben afgevallen, er niet meteen weer 5 bij. En wat schetste mijn verbazing? Ik kreeg het niet eens op. Zelfs de fritessaus niet.
De spijt is overigens wel gebleven. Maar dat ben ik de volgende keer toch weer vergeten.

Categorie: levenstekens

11 Februari '05 - 18:01

Brak op Kantoor

Een paar jaar geleden dook ik regelmatig met bevriende collega's doordeweeks de kroeg in. Soms werd het dan heel laat. Maar het was gezellig dus dat maakte niet uit. En als we dan brak 's ochtends stipt op tijd op het werk verschenen, schepte dat ook wel weer een band. Er gingen dan mailtjes over en weer: "Hoe voel jij je?" "Slecht, jij?" "Heel slecht". Maar toch wisten we er nog altijd een productieve dag uit te slepen. Maar nu is dat anders. Wij hebben op kantoor een vrij stabiele groep mensen. Het verloop is niet erg groot. Toen ik er kwam werken was de gemiddelde leeftijd 26. Nu is de gemiddelde leeftijd 31 en hebben er een fiks aantal mensen kinderen. We zijn met z'n allen ouder geworden, maar ook serieuzer. Er wordt veel minder gestapt en er gebeuren minder gekke dingen. Soms vind ik dat jammer, maar soms ook niet. Gisteravond was het namelijk weer zo ver. Een keer per jaar wordt er een congres georganiseerd voor de hele media. Een tweedaags congres met een feest. De meesten van ons, waaronder ik, gaan niet naar het congres, maar wel naar het feest. Gisteravond was dat feest. En het was weer geweldig. In het begin liep iedereen nog een beetje rond. Op het feest zijn natuurlijk een heleboel relaties aanwezig en die contacten moeten ook onderhouden worden. Maar rond een uur of twaalf was het klaar met netwerken. We stonden weer met z'n allen in de beruchte, zelf gecreëerde bedrijfsbar en er werd gefeest. Flink gefeest. We dansten, dronken, lachten en haalden grappen uit met elkaar. Om twee uur was het feest afgelopen. Ik kon nauwelijks nog op mijn benen staan, maar ik wilde niks missen en liep dus met de rest mee naar de Afterparty. Maar op een gegeven moment kon ik mijn instortingsverschijnselen niet meer negeren en droop ik af naar m'n hotelkamer. Om drie uur lag ik in bed en om 8 uur vanmorgen zaten mijn afdeling en ik wel fris, maar niet fruitig aan het ontbijt. Want er moest vandaag natuurlijk gewoon gewerkt worden. Verhalen over gisteravond werden uitgewisseld en er was grote hilartiteit om mijn collega die door de wekker en al onze telefoontjes heen sliep. Rond half tien zat ik achter mijn bureau. En opeens begreep ik waarom er doordeweeks niet meer gestapt wordt. Ik kwam absoluut niet in mijn werk. Niet omdat ik een kater had, maar vooral omdat ik zo moe was. En bijna elke collega die ik sprak, voelde zich verschrikkelijk en wilde naar huis. Er waren er al veel die vrij hadden genomen, maar gedurende dag waren we net 'tien kleine visjes'. De een na de ander droop af. En na de lunch heb ik het zelf ook maar opgegeven. Ik trok het gewoon niet meer. Vroeger kon ik zo nog een hele dag werken. 's Avonds een dutje doen. En dan gewoon weer op stap. Een reparatiedrankje, noemden we dat. Maar ik vrees dat het reparatiedrankje nu een tegenovergesteld effect zal hebben. Shit, ik word oud. En mijn vrienden ook. Gelukkig maar, anders zou ik een heleboel missen.

Categorie: jeugd

09 Februari '05 - 22:53

Zo maar een herinnering

Ik denk dat ik een jaar of vijf was en we waren op vakantie in Frankrijk. 's Avond gingen we altijd naar de boulevard die langs het strand liep en aan het eind van de boulevard was voor mij een klein feestje. Een mini kermis! Met een draaimolen, waar als je de vossestaart wist te pakken, nog een keer gratis een rondje in mocht. En er was een vijver waar kinderen hun electrisch bestuurbare bootjes in rond lieten dobberen. Ook waren er allerlei schommels en apparaten. Bovendien was er zo'n mini circuitje met echte electrische autootjes. Voor mij was dit mini kermisje het hoogtepunt van de vakantie. Waarom ik dit vertel? Ik leerde hier een belangrijke les. Een les die ik nooit meer vergeten ben. Mijn vader kocht namelijk een ijsje voor ons. Niet voor allebei een ijsje, maar een ijsje met twee bolletjes die mijn zusje en ik moesten delen. Maar ik hield niet zo van delen. En ik was heel bang dat mijn zusje meer zou krijgen. Dus toen ik zag dat mijn zusje in plaats van een likje een hapje van het ijsje nam, besloot ik dit niet zo maar over mijn kant te laten gaan. Ik sperde mijn mond wijd open en zoog in een keer anderhalf bolletje naar binnen. Een ferme steek ging door mijn hoofd en de rest van de avond en nacht heb ik hoofdpijn gehouden. En ik kan nu dus heel goed delen. Het is maar dat je het weet.

Categorie: levenstekens

09 Februari '05 - 00:02

het speldje van tante Caroline

Een speldje. Het is maar een heel klein speldje en het ligt hier naast me. Maar het speldje draagt een verhaal met zich mee. Het is, zoals ze dat noemen, een stille getuige. 'Niet kussen' staat er op. En het is wel meer dan 60 jaar oud. Het speldje was van mijn oudtante, Caroline. Caroline was het halfzusje van mijn oma. Mijn oma's moeder was overleden en haar vader hertrouwde. Uit dat huwelijk werd ze geboren en ze was ongeveer 20 jaar jonger dan mijn oma. Toen de oorlog uitbrak zorgden mijn overgrootouders voor een onderduikadres voor haar. Zelf dachten ze de oorlog te kunnen overleven. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn. Caroline overleefde de oorlog wel en mijn oma ook. Alleen was ze wel mishandeld door haar onderduikvader. Na de oorlog had ze niemand meer, behalve mijn oma. Dus ging ze bij mijn grootouders wonen. In '46 werd mijn moeder geboren. Caroline zat qua leeftijd dichter bij mijn moeder dan bij mijn oma en mijn moeder zag haar ook meer als zus. Heerlijk vond mijn moeder dat, want na mijn moeder kwamen er geen kinderen meer. Had ze toch nog een zus. Een zus met wie ze lief en leed deelde. Een zus waar ze tegen op keek en een zus waar ze intens veel van hield. Al deed ze gekke dingen. Want Caroline was enorm beschadigd door die klote oorlog. Mijn opa en oma emigreerden toen mijn moeder 3 was naar Australië. Omdat ze bang waren voor de communisten en bang waren voor nog een oorlog. In Australië hadden ze het goed. Behalve mijn oma. Ze kreeg heimwee en wilde terug. En zo geschiedde. Vreselijk vonden mijn moeder en Caroline dat. Het liefst zouden ze gebleven zijn, maar dat ging niet. Terug in Nederland ging het mis. In die tijd was er nog geen hulp voor mensen met psychische problemen en Caroline had dat nou juist nodig. Er gebeurden rare dingen. Wat? Dat weet ik niet, daar wordt niet over gesproken, maar ik kan me er wel een voorstelling van maken. Na de middelbare school vertrok Caroline naar Zwitserland. Waar ze aan de tolkenschool in Lausanne ging studeren. Eindelijk was er weer een beetje rust in het huis van mijn moeder. Maar Caroline, die dacht dat ze het in het buitenland juist zou redden, ontspoorde steeds verder daar in Zwitserland. Mijn opa haalde haar op. En bracht haar naar een psychiater. Helaas kon die haar niet helpen. En mijn grootouders en moeder ook niet. Hoeveel energie ze ook in haar stopten. Toen mijn ouders trouwden, wist Caroline zelfs op deze dag een stempel te drukken. Helaas geen stempel van geluk, maar van onmacht. Ik heb nog herrinneringen aan haar. Want ondanks alles, bleef mijn moeder haar verwelkomen. Rare kadootjes die ik van haar kreeg, of haar rare lach. Maar ook hoe lief ze was, voor mij. Toen ik een jaar of zes was, ging ze weg uit Nederland. Ze verhuisde naar Israël om daar het geluk te vinden. Maar ook daar vond ze het geluk niet. Ze begon zichzelf te verwaarlozen. Mijn oudtante, die ook in Israël woonde, probeerde voor haar te zorgen. Caroline wilde alleen geen zorg meer, ze wilde alleen zijn. Maar mijn oudtante bleef terugkomen, keer op keer. Uiteindelijk mocht ze voor haar zorgen. Een paar jaar later waren wij op vakantie in het beloofde land. We wilden langskomen, maar dat mocht niet. Toen we een paar weken terug waren, werd er gebeld. Het was mijn oudtante. Caroline had te veel medicijnen genomen. Waarschijnlijk een ongelukje, maar ik weet wel beter. Mijn moeder werd lijkbleek en vertrok naar boven. Toen ze uren later naar beneden kwam, vroeg ze mij en mijn vader er niet naar te vragen. "En ook geen vragen aan opa en oma stellen. Het is goed zo". En dus werd er nooit meer over Caroline gesproken. Dat konden ze niet opbrengen. Maar bij mij bleef het knagen. Mijn vader had me wel iets vereld maar ik vond dat niet genoeg. En dus trok ik toen ik alleen met mijn mam in New York was de stoute schoenen aan. We liepen over straat en ik vroeg: "Mam, mis je Caroline niet". Verschrikt keek ze me aan. En toen kwam het. Met horten en met stoten. En met dikke tranen. "Nog elke dag K. Nog elke dag. Maar ik kan er niet over praten. Dat lukt me nog steeds niet". We liepen door, over Park Avenue en we zeiden niks meer. We huilden, allebei.
Een paar weken geleden kreeg ik van mijn oma een pakketje. "Thuis uitpakken hoor", zei ze nog. Nieuwsgierig als ik ben, rukte ik thuis meteen het papier open. Het speldje en een briefje zaten er in. Ik bestudeerde het speldje en las het briefje. 'Lieve K, dit was van Caroline. Ze kreeg het als kind opgespeld als ze uit wandelen ging. Nu is het een raar speldje, maar voor die tijd was het heel normaal. Het zou haar beschermen tegen mensen die haar er zo lief uit vonden zien en wilden kussen. Want er lief uit zien, dat deed ze. Het is het laatste wat we van haar hebben, op de foto's na. Ze zit nog altijd in ons hart hoor. Maak je daar maar geen zorgen om. Ik wilde dat jij het zou krijgen, want jij was haar favoriet. Verder wil ik het er niet over hebben. Het is allemaal goed zo. Liefs, oma'.
Ik zal niet meer met m'n moeder of met opa en oma over Caroline spreken. Ik respecteer hun verdriet. Maar ik wilde het toch vertellen. Vandaar dit stukje. Want ik wil niet dat Caroline vergeten wordt. Het is goed zo.

Categorie: levenstekens

08 Februari '05 - 12:57

het Thermometertrauma

Jaren geleden, ik was nog een puber, nam mijn moeder mijn koorts op met een thermometer, rectaal (ieuw) moet je weten. Ik lag op bed op mijn buik. Mijn (autistische) zusje kwam binnen. En nou moet ik er wel even bij vertellen dat mijn zusje een hekel heeft aan artsen, ziekenhuizen, doktersjassen en alle benodigheden die met ziek zijn te maken hebben. Ze heeft als kind net wat te veel onderzoeken mee gemaakt en wordt nu dus al panisch van een koortsthermometer. Enfin, mijn zusje kwam binnen, zag de thermometer en dacht: 'Ik moet K redden, weg met dat ding'. Waarschijnlijk bedoelde ze het goed, maar ze voerde haar plan slecht uit. Want ze gaf een pets op de thermometer. Jaren gingen voorbij tot het moment dat ik weer rectaal mijn koorts durfde op te nemen. En toen ik in Amerika zo'n spiksplinternieuwe mondthermometer zag, dacht ik 'aanschaffen die handel'. Gisteravond nam ik mijn koorts op met mijn gloednieuwe mondding. Terwijl ik dat deed, besloot ik het dekbed weer goed in de hoes te stoppen. En zo stond ik met een hand (nog steeds gehandicapt) te wapperen. Ik deed een stap achteruit, ging bijna op de poes staan, schrok en raakte uit evenwicht. En zo gebeurde het dat mijn gloednieuwe thermometer mijn keel in schoot. In een reflex gooide ik mijn hoofd naar beneden en gorgelde de thermometer uit mijn keel. Ik drukte op de knopjes en hij deed het niet meer. Het onding ligt nu in de vuilnisbak en ik heb besloten dat ik er nog een thermometertrauma bij heb. Zo'n thermometer komt er bij mij niet meer in. Letterlijk en figuurlijk niet.

Categorie: levenstekens

07 Februari '05 - 23:02

Katjes

Zaterdag op de Albert Cuyp.
Ik: "Dag meneer, mag ik twee bosjes katjes van u?"
De marktkoopman: "Geen poesjes?"
Verbaasd keek ik hem aan.
"Jij was toch dat meisje van de papegaaienbloemen?"

de poes had overigens geen belangstelling voor zijn soortgenoten

Categorie: levenstekens

07 Februari '05 - 14:41

IM Pistolen Paultje

Pistolen Paultje is niet meer. Ik weet het, Pistolen Paul was gewoon een crimineel die zijn geld verdiende met foute dingen. Maar toch had ik een zwak voor hem. In eerste instantie omdat hij zo leek weggelopen uit een goede film. Een verfilming van zijn leven sluit ik dan ook niet uit en ik zou ook zeker gaan kijken. Bovendien had ik respect voor hem omdat hij z'n hart op de goede plaats had zitten voor dieren. Hij trad hard op tegen dierenmishandelaars en dat vind ik een goede zaak. Want als je dieren mishandelt dan verdien je het hard aangepakt te worden. Ik weet, dit klinkt heel hard. Maar als je weet dat psychopaten beginnen met het pijn doen van dieren dan denk je er misschien anders over. Pistolen Paultje was een van die mensen die Amsterdam kleur gaf. Iemand die lef had en slechte maar ook goede dingen deed. En doet niet ieder mens dat in zekere mate?
Dag Pistolen Paul, het ga je goed daar boven. Maar dat gaat wel goed komen, want dieren gaan vast ook naar de hemel.

Categorie: levenstekens

05 Februari '05 - 14:59

Nog even over de poes

Ik weet dat sommige mensen een hekel hebben aan poezenverhalen, maar toch moet ik het nog even over de poes hebben. Mr. Bojangles dus. Want hoewel ik in eerste instantie dacht, dat hij maar een lief maar een dom beestje was, blijkt dat toch niet zo te zijn. Mr. Bojangles chanteert mij namelijk. Sinds de breuk met B, woont hij permanent bij mij in Amsterdam. Voor mij hardstikke leuk, voor de poes wat minder. Hij kan namelijk niet meer naar buiten. En daar heb ik een licht schuldgevoel over en dat weet hij. En dus chanteert hij me met zijn tweede favoriete bezigheid: eten. Als ik 's avonds thuis komt, begint het al. Ik hoor hem keihard mauwen achter de deur. Als ik deur opendoe, rent hij als een dolle de gang op en de trap af, op zoek naar vrijheid. Eerst ging ik hem terug halen, maar nu weet ik dat hij binnen een minuut toch weer mijn huisje inloopt. De deur beneden zit dicht en ik pak zijn bakje om er eten in te doen. "Mauw", zegt hij. En ik zet zijn bakje voor hem neer. Als een dolle begint hij dan zijn eten op te schrokken. Goed, poes heeft eten en ik installeer me op de bank of voor de computer. Een uur later heeft meneer al weer zin in eten. En dan begint de chantage. Eerst komt hij lief bij me zitten. Een beetje kopjes geven en zo. Inmiddels ken ik zijn manipulatief gedrag en geef hem alleen een aai over zijn bol. Maar dat was dus niet zijn bedoeling! Eten wil hij en niets anders. Dus gaat hij weer bij z'n bakje in de keuken zitten en mauwt even hard. Als ik niet reageer dan begint het gejank, gepiep en gemor. En als ik niet toegeef, bruut geweld. Want dan ramt hij gewoon z'n bakje door de keuken. Een paar dagen geleden maakte hij het helemaal bont. Toen schoof hij zijn bakje van de keuken naar de zitkamer. Tot het kleed, want daar kon hij zijn bakje niet over heen krijgen. En wat ik dan doe? Nou dat is simpel. Ik heb een schuldgevoel, dus geef ik maar weer toe. Een klein beetje eten maar hoor, anders wordt hij moddervet, maar hij krijgt wel weer. Maar een ding heeft meneer wel verprutst. Want ik zat er over te denken om er een vriendje voor hem bij te nemen. Zodat hij overdag niet zo alleenig is. Maar ik ben bang dat dat vriendje binnen mum van tijd verhongert. Of nog erger, dat Mr. Bojangles als hij weer wil eten aan dat vriendje begint. Verder is hij trouwens heel lief hoor.

Categorie: levenstekens

04 Februari '05 - 13:19

Grrrr!

Het is dinsdagavond en ik heb overgewerkt. In de tram naar huis bedenk ik dat ik geen eten in huis heb en ik besluit naar de kleine Albert Heyn te gaan, omdat de grote altijd zo druk is. Foute keuze. De kleine is nog veel drukker. En zo komt het dat ik met nog minstens vijftien mensen in de rij voor de kassa sta te wachten. En al die mensen staan te zuchten en kreunen, terwijl de rij daar heus niet sneller van gaat. En met al die mensen doe ik lekker mee, want ik wil ook wel eens naar huis. Er staat een moeder met twee zoontjes vlak voor de kassa. Ze is bijna aan de beurt en probeert haar zoontjes die erg druk zijn te kalmeren. Dat lukt haar alleen niet zo goed. Één van de jongetjes zet een keel op en doet een wild beest na: "Grrrrrrrrrrroooooaaaaaaaaaaw!". Achter me in de rij wordt zijn lokroep beantwoord: "Grrrrrrrrrrrr", brult een man. Verbaasd kijk ik achterom. De brul kwam van een zwerver met een lange baard, een mutsje op en twee blikjes bier in zijn hand. Het jongetje vindt dit grappig. Zijn oogjes glunderen. "Groaw", gilt hij weer. "Grrrrrrr", antwoordt de zwerver. De wachtende mensen lachen. "Oké dan", roept het jongetje. "Oké dan", gilt de zwerver. De mensen in de rijen grinniken, ik grinnik mee. Maar als het jongetje nog vijf keer 'oké dan' heeft geroepen en de zwerver idem dito, vind ik het genoeg geweest. Nu is het niet meer grappig, het begint zelfs irritant te worden. Maar het gaat maar door en de mensen om me heen en ik zelf ook gaan weer op zuchten over. De zwerver merkt dit op. Blijkbaar is hij het er niet mee eens. "Godverdomme", roept hij. "Jullie zijn allemaal machines. Jullie zitten allemaal in een sleur. Joop niet, Joop leeft lekker. Joop zit in het Vondelpark als jullie op je werk zitten, ha, ha!" Ik denk na over wat hij zegt. Heeft hij gelijk? Leef ik niet? Joop raast maar door. Opeens roept een meisje: "Nou is het genoeg geweest. Weet je waarom ik onder andere werk? Om jouw nutteloze leventje te financieren. Jouw uitkering veilig te stellen, zodat jij met je nutteloze vriendjes van mijn belastinggeld in het Vondelpark kan hangen. Zodat jij vanavond weer lekker naar een opvanghuis kunt, nepzwerver!". De zwerver kijkt haar beduusd aan. De mensen lachen. En de zwerver zegt: "Grrrrrrrrrrrr".

Categorie: levenstekens

03 Februari '05 - 17:54

Niets aan het handje

Vanochtend liep ik naar de tramhalte. Ik zag de tram al aan komen rijden en versnelde mijn pas. Ik keek naar links om te kijken of er fietsers over het fietspad reden en stak over. Op het moment dat ik dat deed, wist ik al dat het mis was. Want in mijn rechteroor hoorde ik een brommer aankomen. Boem! De brommer reed tegen me aan, ik viel lullig om en wist de val te breken met mijn hand. Op zich prima, maar m'n pols klapte wel dubbel. De brommer gleed de weg op en de bestuurder viel tegen een boompje. Mensen kwamen aanrennen om te helpen en vroegen of alles goed was. En toen, kon ik het allemaal even niet meer aan. Ik zat op straat en begon keihard te huilen. Alles kwam er opeens uit. Ik voelde mezelf zo kinderachtig en iemand wilde al een ambulance bellen omdat hij dacht dat ik op z'n minst een shocktoestand had op gelopen. Nee dat hoefde niet van mij. De jongen van de brommer stond ook op. Hij wist niet waar hij moest kijken want hij zat natuurlijk fout door tegen het verkeer in te rijden. "Alles goed?', riep hij en raapte z'n brommer van de straat. "Ja, het gaat wel", antwoordde ik door m'n tranen heen en keek naar m'n pols want die deed wel heel erg pijn. "Wel even naar je laten kijken hoor", zei een man. "Je hebt een flinke klap gekregen". En dus liep ik terug naar huis om me om te kleden en de dokter te bellen. Ik kon meteen langskomen.
"Volgens mij is het niet gebroken hoor", zei de dokter terwijl hij een verbandje om m'n pols legde. "Maar hou het wel even in de gaten. Als het nou raar gaat doen, wil ik wel dat je vanmiddag even foto's laat maken". Ik beloofde dat ik dat zou doen en ging naar m'n werk.
Maar 's middags begon het toch wel heel erg te kloppen en te tintelen. En dus ging eerder weg om foto's te laten maken. Gelukkig hoefde ik in het ziekenhuis niet lang te wachten. De foto's werden gemaakt en de dokter kwam een half uur later al weer terug. "Niets aan het handje hoor. Je pezen zijn verrekt, je spieren hebben een flinke opdonder gekregen en je hebt een kneuzing". "Wel wat aan het handje dus", antwoordde ik. Hij moest lachen. "Het gaat nog wel een tijdje flink veel pijn doen hoor meisje. Dus geef je pols wat rust. Laat je vriend de huishoudelijke klusjes maar doen, heb je een goed excuus". Even moest ik slikken, maar ik had geen zin om mijn persoonlijke leven verder met de arts te bespreken. "En voortaan naar links en naar rechts kijken bij het oversteken. Zoals je het vroeger geleerd hebt". "Ja meneer", zei ik en ging naar huis.
De situatie heeft een voordeel. De poes vind m'n verbonden hand heel interessant en knuffelbaar. Hij is niet bij mijn hand weg te slaan. Alleen wel jammer dat de poes niet kan afwassen en stofzuigen.

Categorie: levenstekens

02 Februari '05 - 23:31

Vaarwel, meneer L

Meneer L is gisteren overleden. Meneer L is de vader van een goede vriendin van mijn ouders. Een gezin met kinderen in dezelfde leeftijdscategorie als ik, waar wij vaak over de vloer kwamen en zij bij ons. Ik vond het altijd geweldig om daar naar toe te gaan. Vooral als opa kwam, meneer L. Opa kon geweldig pianospelen en als hij speelde dansten wij door de kamer. Ook vertelde meneer L verhalen. Joodse sprookjes over mensen die slim waren, altijd voor zichzelf opkwamen en wisten te overleven. Heftige thema's voor kinderen, maar als hij sprak, hing ik aan zijn lippen.
Toen in de jaren 80 de neo nazi's weer opkwamen, wilde meneer L daar wat aan doen. Als overlevende van een concentratiekamp, kon hij dit niet zo maar laten gebeuren. En dus reisde meneer L naar neo nazi demonstraties. Naar Berlijn, naar Munchen, naar Wenen, naar Amsterdam. Overal reisde hij ze achterna. En dan ging hij tussen de demonstranten lopen. Met een bord waarop stond: Ik ben Joods en ik heb de holocaust overleefd. Zijn dochter was doodsbang dat hij een keer in elkaar geslagen zou worden. Maar dat gebeurde gelukkig nooit. Wel wist hij altijd een discussie met de nazi's uit te lokken. En waarschijnlijk had hij ze verbaal allemaal onder de duim, want meneer L was een fantastische spreker.
Meneer L speelde altijd een centrale rol in het gezin en had een geweldige impact op zijn kinderen en kleinkinderen. Het is dan ook niet gek dat zijn dochter de politiek in ging en zijn kleinzoon acteur werd. En zijn kleindochter, die trouwde met een Palestijn. Doen wat je wil doen, zei hij altijd. Altijd je hart volgen, want het leven is kort. En een moeilijke keuze is beter dan geen keuze. Woorden die hij herhaalde tijdens het huwelijk van zijn kleindochter. Toen hij sprak, keek ik om me heen. Het was doodsstil en iedereen hing aan zijn lippen. Toen hij uitgesproken was, huilden de meeste mensen. Niet van verdriet maar van geluk. Zelfs tijdens dit 'moeilijke' huwelijk wist hij de juiste toon te raken.
Een markant man is niet meer. En dat vind ik jammer, heel jammer. Meneer L was erg oud en heeft een mooi leven gehad met veel 'broches'. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen heeft hij geboren zien worden. En in al dat nageslacht leeft hij voort. Dat weet ik zeker. Ik zal hem nooit vergeten en mijn kinderen over hem vertellen. Vaarwel meneer L, er zouden meer mensen zoals u moeten zijn.

Categorie: levenstekens

02 Februari '05 - 20:40

het neven- en nichtenetentje 3

Uiteindelijk was het neven- en nichtenetentje, op wat incidentjes met mijn erg labiele, maar lieve nichtje en haar dito vriend na, best wel gezellig. Gezellig gepraat met mijn neven en nichten. Ik ben weer helemaal op de hoogte van alles en iedereen. Enorm gelachen om het driejarige zoontje van een wel-heel-erg-achternichtje. Een heel bijdehand mannetje wat van tafel werd gestuurd en toen boos ging poseren voor de foto. "Wacht, ik kan nog bozer kijken hoor", zei hij. En toen hij na een kwartiertje door het restaurant wandelen weer aan tafel kwam: "Mam, ik heb genoeg van het van tafel gestuurd zijn. Ik ben ook heel boos op jou, dus ga jij nu maar even van tafel". Toen wij heel hard begonnen te lachen en zijn vader ook wendde hij zich tot hem: "En met jou ben ik ook nog niet klaar. Als we thuis waren geweest, had ik je zonder eten naar bed gestuurd".
Het was ver na elven toen we om de rekening vroegen. En toen was opeens duidelijk waarom we juist in dit restaurant waren gaan eten. M hoefde niet te betalen! Het restaurant was van kennissen en omdat ze zo veel mensen mee nam, hoefde ze niet af te rekenen. "Dat is toch raar", zei vriendin R van neef D. Maar wij konden er wel om lachen. "Zo gek is ze dus niet", fluisterde D. We namen afscheid van elkaar en toen ik in de gang m'n jas stond aan te trekken zei ik tegen neef D: "Ik wil zo wel een evaluatie van deze rare avond in de auto hoor. We moeten echt even roddelen". D beaamde dat. Maar toen we bij de deurpost stonden kwam M ons achterna. "Wacht", riep ze. "Mijn vriendje is er na zijn paniekaanval van net met mijn fiets vandoor. Kan ik met jullie meerijden?". "Natuurlijk", zei D. Maar stiekem baalden we een beetje. Dat was helaas pindakaas met de eindevaluatie van het neven- en nichtenetentje.
Vandaag sms'te D. 'K, ik zit nu in het buitenland voor een beurs. Maar als ik zaterdag terug ben bel ik je. Ik moet dit etentje nog verwerken'. Ik sms'te terug: 'Ik ook D, ik ook'. Heerlijk zo'n familielid wat je begrijpt.

Categorie: levenstekens

02 Februari '05 - 20:10

het neven- en nichtenetentje 2

Een van mijn niet-familieleden werkt in een asiel. Tijdens het etentje zegt ze tegen mijn lieve, maar echt labiele nichtje. "Ah M, ik heb nog een heel lief hondje in het asiel. En die wordt maar niet opgehaald. Wil jij die niet?" Waarop M's zusje J sist: "Nee, zeg dat nou niet. M moet niet weer een hondje nemen!" "Maar waarom wordt dat hondje dan niet opgehaald", vraagt M aan het niet-familielid. "Nou dat hondje heeft maar drie pootjes". "Oh, da's makkelijk", zegt M. "Dan hoef ik er helemaal niet ver mee te wandelen".
Neef D en ik barsten in lachen uit. Maar M niet, die ziet zich zelf al helemaal wandelen met het hondje met drie pootjes.

Categorie: levenstekens

02 Februari '05 - 13:34

het neven- en nichtenetentje 1

Het begon al goed. Mijn achter-, achter-, achternichtje stond vrijdag op mijn voicemail met de mededeling dat mijn neef R en in het land zou zijn en dat het wel heel kort dag was, maar dat ze dinsdag met z'n allen wilde eten. Dat was een goede gelegenheid om elkaar en natuurlijk neef R met zijn vrouw F weer te zien . Ik sms'te terug om te zeggen dat ik dat leuk vond en vroeg haar waar ik dinsdag moest zijn en hoe laat. 'Restaurant X, in Amsterdam Noord, ben je zo met het pontje vanaf CS. Half zeven daar', sms'te ze terug. 'Toch maar even bellen', dacht ik. "Hoi M, met K. Luister, even over dinsdag. Dat lukt me niet. Ik ben pas in zeven uur in Amsterdam en om dan nog helemaal daar naar toe te gaan? Waarom wil je daar eten? Iedereen woont toch in Zuid?" M was niet te vermurwen. Restaurant X was het en moest het blijven. Volgens haar was het makkelijk te vinden en gratis parkeren. Dus belde ik neef D wiens vriendin vlakbij mij woont of hij me kon komen ophalen. Dat wilde hij wel. In de auto grapten we dat het typisch de andere kant van de familie was, dat gratis parkeren. Nee, zo zijn wij niet hoor, wij zijn niet zuinig, ha, ha. In Amsterdam Noord aangekomen, kon het navigatiesysteem van D's auto ons niet meer verder helpen. Heel Noord was opgebroken en we reden op de gok maar de kant op waar we dachten naar toe te moeten. "Typisch familie L hè", zeiden we tegen R de vriendin van neef D. "Zo onhandig". In het restaurant aangekomen bleek niet alleen familie L er te zijn maar ook nog familie W. "Die ken ik helemaal niet", fluisterde D. "Wie zijn dat?" "Geen idee, D, geen idee". Het bleken de nichtjes en neefjes 'van de andere kant' van mijn achter-, achter-, achternichtje te zijn. Echt geen familie meer van ons dus. Geen enkele bloedband. Dus deden we een voorstelrondje. R, de vriendin van D, begreep er geen snars meer van. "Wie is dat dan? Is dat familie? Jullie lijken echt niet op elkaar". "Neehee, geen familie. Die en die zijn familie, verder niet", antwoordden D en ik keer op keer. "En die blonde jongen dan? Die had je nog niet genoemd. Is dat familie?", vroeg R verder. D keek me vragend aan. "K, wie is dat nou weer?" "Geen idee, D, geen idee, maar vast geen familie van ons". D keek naar R. "Nee dat is geen familie". J (wel een beetje familie), hoorde ons gesprek en begon te lachen. "K en D, nee dat is geen familie. Dat is de ober!"

wordt vervolgd