Desalniettemin

Categorie: levenstekens

31 Januari '05 - 22:14

Papegaaienbloemen

Zaterdag op de Albert Cuyp.
Ik tegen de marktkoopman: "Dag meneer, mag ik vijf papegaaienbloemen van u?"
Hij kijkt verbaasd en denkt even na. "Oh, je bedoelt paradijsvogels. Ja die mag je wel hoor wijffie".
Mensen hebben het al honderd keer tegen me gezegd, maar ik blijf die dingen papegaaienbloemen noemen.
Waarom? Geen idee. Ze staan in ieder geval heel mooi in huis die papegaaienbloemen.

Categorie: levenstekens

31 Januari '05 - 16:46

de volle emmer

Ik heb de bovenburen wat vreselijks aangedaan. De Nuon meterman kwam vandaag langs en omdat ik nog al duf was na de migraine, ben ik vandaag thuis gebleven. Ik deed dus in mijn badjas open en liet hem mijn meter opnemen. Een keurige, donkere man in een Nuonpak. Binnen twee minuten was hij al klaar en zei hij bij de deur: "Nou dan loop ik maar door naar de bovenburen en nog een fijne dag mevrouw!" En toen had ik dus moeten roepen: "Nee! Niet door naar de bovenburen. Weer naar beneden en opnieuw aanbellen. Ik mag u toch niet onbewaakt door de gang laten lopen. U zou wel eens spullen kunnen stelen. De spullen van de bovenburen waarvoor ze, zonder toestemming van de VVE, rekjes op de zoldergang hebben gemaakt. Mountainbikes, skie's, stofzuigers en andere prullaria. Die zou u zo mee kunnen nemen. Niet dat u ze duidelijk ziet hoor. Want ik moet voor de was altijd naar boven, maar de spullen staan opgestapeld voor de ganglamp dus is het moeilijk de weg vinden". Dat had ik moet zeggen, maar ik deed het niet. En dus werd er vijf minuten later hard op mijn voordeur gebonst. Ik, nog steeds in badjas en wazig door de hoofdpijn, deed open. Het was mijn bovenbuurjongen. "Ben je ziek", vroeg hij. "Ja, ik heb migraine gehad vannacht". Blijkbaar zag ik er niet ziek genoeg uit om geen reprimande te krijgen. "K", sprak hij me vermanend toe. "Je laat toch geen vreemde mensen door het huis lopen zonder mijn toestemming". "De Nuon meterman", sputterde ik. "Die moest alleen maar de meter opnemen". "Maar die laat je niet zo maar door het pand lopen, hij had wel al onze spullen mee kunnen nemen en jij wist toch ook niet of ik thuis was". Ik wilde een heleboel tegengas geven maar het kwam er niet uit. Ik was ziek en futloos. "Okay, ik zal het niet meer doen", zei ik terwijl ik als een klein, stom en overbluft vogeltje de deur dicht deed. Maar toen ik weer in bed lag, begon het toch te knagen. Dat ze zonder toestemming rekjes op zolder hebben gemaakt, in de gemeenschappelijke gang. Dat ik wel wist dat hij thuis was. Omdat hun vloer niet goed vastligt hoor ik ze namelijk altijd stampen. Dat heb ik al aangegeven, maar er iets mee doen, ho maar. Dat ze gisteravond vrienden te eten hadden, die voor mijn gevoel een kleuterklas mee hadden genomen. Want de hele avond hoorde ik ze hollen, gillen en huilen. Dat zij altijd spullen op de gang hebben staan, terwijl mijn wasmachine op zolder staat en ik er langs moet. En dat als ik een keer een doosje op de gang heb, ze dat heel kinderachtig voor m'n deur zetten. De waterschade die ze bij me veroorzaakt hebben. Waar ik nooit een cent vergoeding van heb gezien en waarvan ze mij in eerste instantie de schuld van gaven. Dus kwam ik op hun verzoek een dag eerder terug uit België, waar ik een paar dagen naar toe was, en toen zei mij bovenbuurmeisje doodleuk lachend: "Ja dom hè, had ik de kraan open laten staan".
Ik zou ze eens goed de waarheid gaan zeggen, besloot ik. Want om de goede vrede te bewaren, doe ik dat nooit. Maar nu was de maat vol. Als mijn hoofdpijn weg was, zou ik stampend naar boven lopen en zeggen dat de maat vol was. Ik zou eisen dat ze de rekken weg zouden halen en de schade zouden herstellen. Ze mochten nooit meer spullen op de gang hebben en de vloer moet vast. Maar ik doe het toch niet. Ik ken mezelf. En ik ken m'n bovenburen. Zielige, kleine mensen, die toch altijd met twee maten blijven meten. En om de goede vrede te bewaren, hou ik dus maar wijselijk mijn mond. Totdat de maat echt vol is. Totdat de laatste druppel de emmer echt doet overstromen. En ik kan je vertellen, die emmer zit al tot de nok vol.

Categorie: levenstekens

31 Januari '05 - 12:45

met Charles Aznavour naar Venetië

Rond twaalven gisteravond begon het. Lichtflitsjes in mijn ogen een minuut later de helft van mijn zicht verdwenen en een aanhoudende steek in mijn hoofd. 'Shit, migraine. Net nu alles zo goed ging'. Ik slikte snel twee tylenolletjes en dook m'n bed in. Drie keer moest ik er uit, om over te geven. Dat had ik al heel lang niet meer gehad, maar gelukkig weet ik dat zo'n aanval bij mij nooit lang duurt. Dus ik slikte nog twee pijnstillers (die eerste waren er toch al weer uitgekomen) en viel in een diepe slaap. En toen kwamen ze; de migrainedromen. Gisteravond had ik voor ik naar bed ging mijn foto's van Venetië op m'n PC gezet en Charles Aznavour geluisterd. En Charles Aznavour die zingt een liedje over Venetië. Afgelopen jaar ben ik er met B geweest, maar nu liep ik er alleen. Ik zwerfde door de steegjes, zag de mooie gebouwen het water, de verliefde stelletjes op straat en in de gondels en Charles bleef maar zingen:

Que c'est triste Venise
Au temps des amours mortes
Que c'est triste Venise
Quand on ne s'aime plus

On cherche encore des mots
Mais l'ennui les emporte
On voudrait bien pleurer
Mais on ne le peut plus

Que c'est triste Venise
Lorsque les barcarolles
Ne viennent souligner
Que des silences creux

Et que le coeur se serre
En voyant les gondoles
Abriter le bonheur
Des couples amoureux

Que c'est triste Venise
Au temps des amours mortes
Que c'est triste Venise
Quand on ne s'aime plus

Les musées, les églises
Ouvrent en vain leurs portes
Inutile beauté
Devant nos yeux déçus

Que c'est triste Venise
Le soir sur la lagune
Quand on cherche une main
Que l'on ne vous tend pas

Et que l'on ironise
Devant le clair de lune
Pour tenter d'oublier
Ce qu'on ne se dit pas

Adieu tout les pigeons
Qui nous en fait escortent
Adieu Pont des Soupir
Adieu rêves perdus

C'est trop triste Venise
Au temps des amours mortes
C'est trop triste Venise
Quand on ne s'aime plus

Ik vroeg hem er mee op te houden, want ik werd er verdrietig van. Maar dat deed hij niet. Dus ik ging alleen eten bij het restaurantje onder de Rialtobrug en bestelde zo'n heerlijke pizza. Toen ik de pizza op had, wilde ik betalen. Bleek dat ik alleen euro's bij me had. Terwijl ze in Venetië toch echt weer overgestapt waren naar lires. Ik zocht B, maar die was er dus niet. Een seconde later stond ik in m'n eentje op het San Marcoplein. Het plein was leeg op het prachtige orkestje na. En die speelde, je raadt het al; que c'est triste Venice. Ik liep rondjes over het plein, maar geen spoor van B. Venetië was inderdaad erg triest in m'n eentje.
Ik werd wakker met dikke huilogen en mijn kussen was nat van de tranen. De migraine was verdwenen, maar de hoofdpijn was er nog. Ik heb er allang vrede mee dat het over is met B. Ben erg blij dat we nu hele goede vrienden zijn. Maar ik denk dat ik nooit meer terug ga naar Venetië. Charles heeft me heel goed duidelijk gemaakt dat dat geen goed idee is.

Categorie: levenstekens

30 Januari '05 - 23:27

het gevonden USB poortje

Oh ja, en dat USB poortje zat dus wel op mijn PC. Mijn toetsenboord- en muisaansluiting zaten alleen in de weg en ik zag hem dus niet, duh. En nu heb ik dus een USB hubsje en is alles geregeld. En meer geheugen, snelheid en toestanden. Allemaal dankzij computergoeroe S. Thanks S, het flesje wijn houd je tegoed!

Categorie: levenstekens

30 Januari '05 - 19:06

toch niet zo'n prater

Vorig jaar had ik een etentje met de vier meisjes uit mijn studentenhuis in Groningen. Van alle mensen die ik ken, kennen zij mij erg goed. Omdat we natuurlijk met elkaar gewoond hebben en dus heel veel met elkaar opgetrokken hebben. We bespraken hoe we elkaar zagen. Heel open, heel oprecht. We kunnen namelijk erg goed dat soort dingen bespreken met z'n allen. Op een gegeven moment zei A, die ook nog een van mijn beste vriendinnen is: "Wij gooien allemaal al onze problemen op tafel, spreken over elk wissewasje, behalve jij K, jij bent niet zo'n prater". Mijn mond viel open. "Ik ben wel een prater", riep ik verbaasd. Alle vier schudden ze van nee, ik was geen prater. A gaf verdere uitleg: "Je praat wel veel, maar niet over problemen. Je praat over leuke, gezellige en grappige dingen. Problemen, die houd je voor jezelf of voor een paar mensen die heel dicht bij je staan. Maar ook die mensen moeten dingen uit jou trekken". Ik was het er niet mee eens. Dagen liep ik er nog over na te denken. 'Ja, dahag, ik gooi wel alles op tafel. Alleen C en N die praten ook nog over problemen van anderen en die hebben ook altijd problemen. Zo ben ik niet nee'.
Eigenlijk was ik het incidentje al weer vergeten. Tot vandaag. We gingen lunchen met mijn studievriendinnen. Ongeveer een keer in de twee maanden proberen we elkaar te zien, maar meestal komt het er niet zo van. Maar vandaag dus wel. De vorige keer dat ze gelunched hadden was ik er niet bij, omdat het net een paar dagen uit was met B en ik het niet kon opbrengen. De meesten had ik sinds 'de breuk' ook niet meer gezien. Iedereen heeft wel wat van zich laten horen, maar er zijn er eigenlijk maar drie met wie ik meer contact heb en die dus echt op de hoogte 'van mij' zijn. Maar vandaag waren we dus wel weer met z'n allen. En iedereen wilde natuurlijk weten hoe het met me ging. Hardstikke lief natuurlijk, maar ik had er totaal geen behoefte aan. "Goed", zei ik. "Echt", vroegen ze. "Ja echt, hoezo", antwoorde ik licht geagiteerd. "Wacht, ik kom even bij je zitten", zei vriendin M die iets later binnenkwam. "Gaat het echt goed', vroeg ze lief. "Ik kan me zo voorstellen, dat het allemaal best moeilijk is". Maar ik had geen zin om erover te praten. Vooral nu niet. We zaten toch allemaal gezellig te wezen, ga ik toch zeker niet de sfeer verpesten met hoe ik me voel en zo. Dus ik sprak er niet over en hield het gesprek luchtig. Vroeg naar de zwangerschappen en de verhuizingen en hield de boel gezellig.
In de trein terug analyseerde ik mijn eigen gedrag. En moest toch echt tot de conclusie komen, dat ik dus inderdaad niet zo'n prater ben. Gek dat anderen je soms beter kennen dan jezelf. En gek dat je op je 31e toch nog dingen over jezelf te weten komt. En nu ben ik dus heel benieuwd wat er allemaal nog meer niet klopt van m'n zelfreflectie. Ik denk dat ik zo A eens even opbel.

Categorie: gezien

29 Januari '05 - 11:50

The Motorcycle Diaries

Vaak zie ik een film en naderhand blijft er niks van hangen. Maar soms zie ik er een die nog wel een tijdje in mijn hoofd blijft malen en dat vind ik persoonlijk de beste films. Films die me bezighouden. Maar de laatste tijd gebeurt dat helaas veel te weinig.
Gelukkig heb ik er gisteravond een gezien, die ik niet meer uit m'n hoofd kan zetten. Whow wat een film. Diarios de motocicleta (The Motorcycle Diaries), is echt een plaatje van een film. De tagline van de film is 'Let the world change you... and you can change the world' en daar begint het al, prachtig. Het verhaal is gebaseerd op het dagboek van Ché Guevara, die als 23-jarige jongen een reis op de motor gaat maken met een vriend. Twee studenten die in eerste instantie op reis gaan omdat ze van motorrijden houden en op zoek naar plezier gaan. Maar gedurende de reis zien ze maatschappelijk leed en vinden ze hun 'roeping'. De geschoten beelden zijn prachtig. Zuid-Amerika vormt natuurlijk een schitterend decor.
Op de hoofdrolspeler Gael García Bernal, was ik al verliefd geworden, na het zien van Y tu mamá también, Amores perros en La Mala educación. Maar in deze film is hij nog beter, mooier en overtuigender.
Na het zien van de Motorcycle Diaries wil ik reizen, mensen helpen en de wereld veranderen. Dus als je hem nog niet gezien hebt, ga hem zien. Het is echt een van de beste films van de afgelopen jaren....

Categorie: levenstekens

28 Januari '05 - 00:27

Los Angeles

Het grootste gedeelte van mijn vaders kant van de familie woont in Los Angeles. Oorspronkelijk komen ze uit Iran, maar op de vlucht voor Khomeini vestigden ze zich in de VS. Bizar eigenlijk. Mijn moeders familie komt uit Nederland, mijn vaders familie komt uit Iran, maar beide kanten moesten ooit vluchten. Alleen maar omdat ze Joods waren. Mijn moeders kant in het begin van de jaren 40, mijn vaders kant aan het eind van de jaren 70. Mijn moeders familie is door de oorlog flink uitgedund. Opa en oma's had ze niet, er waren maar een oom en tante overgebleven, twee neven en het halfzusje van mijn oma en dat was het dan. Broers of zusjes kreeg ze niet, omdat mijn opa en oma bedacht hadden dat als ze ooit weer zouden moeten vluchten, het makkelijker zou zijn om maar een kind mee te hoeven nemen. Mijn vaders familie is heel groot. 5 broers en zussen die met z'n allen 14 kinderen kregen, de kinderen kregen weer 19 kinderen en een van mijn achternichtjes heeft er inmiddels 2. Mijn oma heeft dus een nageslacht van 40 mensen. Mijn vaders familie is een hechte oriëntaalse familie. Elke vrijdagavond eten ze met elkaar en met familiefeestjes, als ook mijn vaders nichten en neven met hun spruit komen, zijn we met meer dan 100 mensen.
Een paar jaar geleden ging ik uit met mijn neven in LA. Mijn achterneef en -nicht zouden ook komen. De laatste keer dat ik hen gezien had was ik acht, dus ik wist niet meer zo goed hoe ze er uit zagen. Ik raakte aan de praat met een knappe jongen aan de bar. Ik moet hier wel bij vertellen dat in Los Angeles echt iedereen tegen elkaar praat. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam. Want bijna niemand in LA komt daar ook echt vandaan. Ik zei dat ik in Amsterdam woonde. "Amsterdam", zei hij. "Grappig zeg, daar woont m'n achternichtje". "Oh leuk", zei ik. "Mijn oom is met een Nederlandse getrouwd", ging hij door. Bij mij ging er geen belletje rinkelen. "En waar woont je oom dan?" "In Arnhem". "Toevallig zeg, daar wonen mijn ouders". "Hoe heet jouw vader dan?" Nog geen belletje. "Mijn vader heet M en de jouwe?" "Hetzelfde". Pas toen mijn neef aan kwam lopen en zei: "Oh, jullie hebben elkaar al ontmoet", ging de bel pas echt luiden. Ik stond al een kwartier met m'n achterneef aan de bar.
Maar goed. Los Angeles dus. Ik vind het altijd heerlijk om daar te zijn. Niet alleen omdat ik dan in het middelpunt van de belangstelling sta. Dat al mijn nichten en neven leuke dingen met me gaan doen. Maar ook omdat het er altijd mooi weer is. Omdat iedereen sociaal is. Omdat het leven er fijn is. En de stad geweldig. Ik hou van Los Angeles. En altijd als ik weer wegvlieg, doet dat een beetje pijn.
Gisteren msn'de ik met mijn neef. "Waarom kom je hier niet wonen? Je hebt niks meer wat je aan Amsterdam bindt? Die kat kan mee hoor!", schreef hij. "Maar ik moet wel werken N. En dat gaat niet zo makkelijk in Amerika". "Jawel, dat gaat wel makkelijk. En woonruimte heb je ook al. Loop niet zo te zeuren: Kom hier wonen! Al is het alleen maar voor een half jaar".
Ik kan het gesprek maar niet uit mijn hoofd zetten. In juni trouwt m'n nichtje en ga ik weer naar LA. Lekker naar m'n familie en genieten van het goede leven. En misschien, heel misschien, kom ik wel nooit meer terug.

Categorie: levenstekens

27 Januari '05 - 11:53

irritaties en ergernissen op de vroege morgen

Als ik naar de tramhalte loop zie ik de tram al staan. Ik ren en gelukkig ben ik op tijd, denk ik. Want de chauffeur doet de deur niet meer open. Als hij wilt wegrijden springt het stoplicht op rood. Dat is voor hem dus wachten geblazen. Hoopvol tik ik op het raampje en wijs naar het stoplicht. Hij doet niet open en kijkt me boos aan. Minstens twee minuten staat hij voor het stoplicht. Voor mij zit er niets anders op, dan op de volgende tram te wachten.

Het meisje wat (in de volgende tram) naast me zit te bellen. Ze praat hard en met hete aardappel. Ik denk dat ze een collega aan de telefoon heeft, maar als ze wilt ophangen blijkt het haar partner te zijn. "Nee, jij eerst", giebelt ze. "Ben je er nog? Nee jij eeheerst". Ik krijg kotsneigingen.

De kaartjesautomaat op het station die hapert en de hele tijd een andere plaatsnaam pakt als ik op het touch screen druk. M'n geduld raakt op en ik pak een andere automaat. Die blijkt kapot te zijn. Als ik weer wil teruglopen naar de andere automaten staat er een enorme rij.

Als ik het perron op hol, omdat ik door de tramchauffeur en de kaartjesautomaat wat vertraging heb opgelopen, zie ik de trein niet meer staan. 'Shit', denk ik. 'Gemist!' Blijkt de trein van een ander spoor te vertrekken. Volledig buiten adem haal ik hem toch nog. Als ik op het gangpad sta uit te puffen, vraagt een vieze man: "Hijg je nou zo omdat je opgewonden van me raakt?" Ik krijg weer kotsneigingen.

Eenmaal in de trein gezeten, pak ik m'n boek. Lekker een half uur voor mezelf. Even lekker lezen. Maar nee, dat feest gaat niet door. Naast me gaan twee meisjes zitten die zo hard praten, lachen en gillen dat een oudere man vraagt of ze wat rustiger aan willen doen. Dat willen ze niet. Helaas stappen ze pas uit als ik dat ook doe.

Jullie begrijpen vast wel dat dit mijn ochtend niet was. Gelukkig heeft mijn humeur er niet onder geleden. Ik ben opgewekt als een zonnetje!

Categorie: levenstekens

26 Januari '05 - 21:19

de nog aan te schaffen PC

Ik heb een vrij oude computer. Dat geeft helemaal niet hoor, want hij is wel heel snel. Vriend S is namelijk een enorme computer wizzkid en die heeft mijn PC zo weten op te voeren dat hij het doet als een zonnetje. Sommige computerspellen doen het alleen niet op mijn PC, maar goed, daar ben ik ook wel over heen. Maar vandaag, vandaag, ben ik echt teleurgesteld in mijn oude besje. Ik had me namelijk voorgenomen om ook wat leuke digitale foto's te gaan plaatsen. Heuse poezenfoto's bijvoorbeeld, want dat hoort toch een beetje bij een log en ach mijn kater, die is zooo fotogeniek. Bloemenfoto's, foto's van mijn huis. Van de fiets die vanmorgen over een paal hing. Enthousiast wilde ik het camerastekkertje in mijn compu steken. Maar helaas, geen ingang. Eerst dacht ik nog dat ik niet goed gekeken had, maar ik heb er echt geen. En nu weet ik het zeker. Ik ga sparen. Voor het eerst in mijn leven. Ik wil ook digitale foto's! En die mp3 speler die ik gratis van Chello heb gekregen ligt nu ook maar een beetje ongebruikt op tafel. Het leven is hard, heel hard.

Update: S is echt overtuigd dat ik er wel een heb. Hij stuurde zelfs een plaatje. Maar nog kan ik dat f*cking poortje niet vinden. Ik heb al vier keer op m'n knieën onder m'n bureau gezeten met een lampje er bij. Dus of ik ben heel stom, of ik heb gewoon gelijk. Wordt vervolgd. S, als je gelijk hebt, krijg je heel snel dat flesje wijn! En dan ga ik mijn ogen opnieuw laten opmeten.

Categorie: levenstekens

26 Januari '05 - 10:30

Nooit meer Auschwitz 2

Ik zit in de trein en er zitten twee Marokkaanse meisje in het vierzitje naast me. "Heb je gisteren die Auschwitzherdenking gezien", zegt het ene meisje tegen het andere. 'Mooi, zij hebben het er ook over dus het leeft ook bij hun', denk ik. "Ja, heb ik gezien. Mijn broer zegt altijd, jammer dat die Duitsers het niet beter hebben gedaan. Ze hadden ze allemaal moeten vergassen". "Ja dat denk ik ook", antwoordt de ander weer.
Een pijnscheut treft mijn hart. Ik probeer na te denken, maar m'n lichaam trilt. Ik wil wat zeggen. Ik wil door het treinstel schreeuwen, maar er komt niks uit mijn mond. Ik denk na wat ik wil zeggen, maar hoe adrem ik anders ben, er komt niets. Er waaien zinnen door mijn hoofd. Dat ze hun mond moeten houden. Dat als zij hier zestig jaar geleden hadden gewoond dat ze ook de klos waren geweest. Dat anti-semitisme ook anti Arabisch betekent. Dat ze hun volk te schande maken, dat ik medelijden heb met Marokkanen die wel hun best doen te integreren. Dat ik verdomme toch ook respect voor hun heb. Maar ik bedenk me. Ik weet dat er moslims zijn die zo denken, maar op de een of andere rare manier verwachtte ik dit niet van meisjes die zo goed Nederlands spreken. En het doet juist zo veel pijn, omdat ik wel voor Moslims wil openstaan. Dat ik niets tegen hen heb, terwijl mijn vader uit een Moslimland komt waar ook Joden vervolgd worden. En dan dit. Terwijl ik gisteren nog een vreselijke documentaire zag op de BBC. Terwijl de tranen nog vers zijn en mijn hart nog pijn doet. Terwijl ik gisteren nog over 'nooit meer Auschwitz' schreef. Ik bekijk de meisjes nog eens goed. Ze zien er, op hun hoofddoekjes na, modern uit. En ik leg me er bij neer. Dat het geen zin heeft om ze tijdens de treinrit, voor hoe lang die nog duurt, de hele holocaust te gaan uitleggen. De trein nadert een station en de meisjes staan op om uit te stappen. Ik kijk ze na, door het gangpad en ik zoek ze met mijn ogen op het perron. Het perron dat vol met sneeuw en ijs ligt. Ik zie één van de meisjes wild zwaaien naar iemand en ze versnelt haar pas. Opeens gaat ze onderuit. Ze trekt het andere meisje met zich mee en die valt met haar hoofd op een bankje. Ik zie dat het pijn doet, maar ik kan mijn glimlach niet onderdrukken. De jongen naast me barst in lachen uit. En ik denk: 'Misschien is er toch wel een soort god. Want god straft onmiddelijk. En als deze god zijn werk een beetje goed heeft gedaan dan zitten haar hersentjes weer op hun plaats'.

Categorie: andermans veren

25 Januari '05 - 19:40

DiDi thema: Morgen/Morning

Jewel was een van mijn favoriete zangeressen. Ik zeg was, want met haar laatste cd heeft ze het een beetje verprutst. Wel schreef ze een erg leuk liedje over de 'morgen' en daar ben ik dan wel tevreden over. Wel zo makkelijk als je DiDi gedicht of songtekst nodig hebt.

Morning Song - Jewel

Let the phone ring, let's go back to sleep
Let the world spin outside our door, you're the only one that I wanna see
Tell your boss you're sick, hurry, get back in I'm getting cold
Get over here and warm my hands up, boy, it's you they love to hold
And stop thinking about what your sister said
Stop worrying about it, the cat's already been fed
Come on darlin', let's go back to bed

CHROUS: Put the phone machine on hold
Leave the dishes in the sink
Do not answer the door
It's you that I adore -
I'm gonna give you some more

We'll sit on the front porch, the sun can warm my feet
You can drink your coffee with sugar and cream
I'll drink my decaf herbal tea
Pretend we're perfect strangers and that we never met...
My how you remind me of a man I used to sleep with
that's a face I'd never forget
You can be Henry Miller and I'll be Anais Nin
Except this time it'll be even better,
We'll stay together in the end
Come on darlin', let's go back to bed

Categorie: levenstekens

25 Januari '05 - 18:39

Nooit meer Auschwitz

Vandaag is het zestig jaar geleden dat Auschwitz bevrijd werd. Deze week voelde ik al een aantal keer de behoefte om over de oorlog te schrijven, maar ik wist niet waar ik moest beginnen. Zondag is men begonnen om in de Hollandse Schouwburg de namen op te lezen. De namen van de meer dan 100.000 joodse Nederlanders die zijn omgekomen. Veel familie van mij is ook omgekomen tijdens de oorlog, hun namen worden dus ook opgelezen. Die familie heb ik nooit gekend, maar gelukkig leven ze wel voort in de verhalen van mijn opa en oma. Jaren geleden was ik met mijn Amerikaanse neefje in het Anne Frank huis. Daar ligt ook een boek met namen. Mijn neefje is van mijn Perzische kant en die hebben de oorlog bijna niet meegekregen. Hij vroeg of ik de namen van mijn grootouders' familie wilden laten zien. Nonchalant zocht ik ze op. Maar toen ik ze zo zwart op wit zag staan, biggelden de tranen over mijn wangen. Een hele rij namen, inclusief geboortedatum, vermoedelijke sterfdatum en de plaats waar ze vermoord werden. En dat was dus heel vaak in Auschwitz.
Mijn opa en oma hebben de oorlog goddank overleefd. Hun vluchtverhaal zal ik zeker nog een keer opschrijven, maar nu niet. Een gebeurtenis wil ik wel vertellen, want dat staat voor mij symbool voor alle vermoorde mensen. Mijn opa en oma hadden valse paspoorten weten te krijgen. Met de nieuwe identiteit op zak stonden ze op de trein te wachten. Mijn oma was prachtig om te zien. Mooi rood haar, sproeten, maar wel een heel joods uiterlijk. Op een gegeven moment kwamen er Duitsers het perron op. Zij begonnen identiteitspapieren te checken. Een van de Duitsers glimlachte naar m'n oma en m'n oma glimlachte terug. Tussen de mensen die gecheckt werden bleken veel Joden te zitten. Die moesten allemaal in een rij achter een hek gaan staan. Een klein meisje liet een beertje vallen, maar mocht het niet meer oprapen. Mijn oma pakte het beertje op en liep naar het hek. "Blijf staan", siste mijn opa haar toe. Maar dat wilde ze niet. Ze wilde het meisje de beer geven, maar van de soldaten mocht dat niet. Het beertje staat boven mijn oma's bed. Ze heeft het altijd bewaard om het terug te geven. Maar ze heeft het meisje natuurlijk nooit meer gezien. Waarschijnlijk hebben ze zelf de dans ontsprongen door de glimlach van mijn oma. Want als je mijn grootouders ziet, dan begrijp je wat ik bedoel. Aan de ene kant is er de vreugde dat ze het zelf overleefd hebben, aan de andere kant het schuldgevoel waarom. En natuurlijk het verdriet om al die familie en vrienden. Ze hebben een fantastisch leven hoor. Ze worden over een paar maanden 85 en 90. Ze hebben de hele wereld afgereisd, mijn opa heeft veel geld verdiend zodat ze altijd konden genieten en zo reden ze bijvoorbeeld gerust even naar Parijs om daar uit eten te gaan. Echte levensgenieters. Maar de pijn en het schuldgevoel van het verlies, dat is nooit meer overgegaan.
Mijn opa praat veel over de oorlog. Mijn oma niet, dat kan ze niet. Het enige wat ze me ooit verteld heeft is het verhaal over het beertje. Ze zei: "K, die mensen waren zulke monsters. Dat meisje stond zo te huilen en die schoften hoefden maar een ding te doen. Mij haar dat beertje laten geven. Maar die sadisten lieten dat niet toe. Waarschijnlijk is dat meisje gestorven, zonder beer". Elke dag als ze wakker wordt ziet ze het beertje. Dat is haar monument geworden. Niet de foto's van haar familie of vriendinnen. Nee, dat kleine, ouderwetse bruine beertje. Auschwitz dat nooit meer. Dat zal iedereen beamen. Helaas gebeurt Auschwitz nog elke dag. In het hoofd van mijn grootouders en in de brandhaarden van de wereld. Nu weer in Darfur bijvoorbeeld. En we zien het, maar kunnen er niks aan doen. Vanavond brand ik een kaarsje. Dat is helemaal geen joods gebruik hoor. Maar dat hoeft ook niet. Vanavond brand ik een kaarsje en zeg ik kaddish, het 'dodengebed'. Voor alle mensen die zijn omgekomen en die op dit moment vermoord worden. En ik bid met heel mijn hart dat er ooit een dag komt dat er inderdaad nooit meer Auschwitz is.

Categorie: levenstekens

25 Januari '05 - 16:03

Bellende Instanties

Normaal ben ik doordeweeks nooit overdag thuis. Dat ben ik alleen als ik of ziek ben of ik vrij heb genomen. En het rare is dat elke keer als ik op een weekdag thuis ben, er allerlei instanties bellen. Instanties die mij dingen willen verkopen, instanties die doen alsof ze met een geweldige cadeau komen en me dan ook wat willen verkopen en instanties die zeggen dat ze iets van me willen weten, maar me dan, nadat ik minstens vijf minuten van mijn kostbare tijd heb gegeven, ook wat willen verkopen. Ik haat dat. Mijn vaste telefoon is wel draadloos, maar wel een antiek model, dus ik heb geen nummerweergave of gemiste oproepinformatie. Dus dan gaat mijn telefoon, ik blij dat er iemand belt die weet dat ik thuis zit, en dan weer die teleurstelling als het weer een of andere instantie blijkt te zijn.
Zo ook vandaag. Heb ik lekker een middag vrij om een beetje in huis te fröbelen, gaat de telefoon weer twee keer. De eerste keer was het een instantie die dacht dat ik heel veel geld op m'n rekening had en vast wel geïnteresseerd was in een aandelenpakket. Nou nee, niet dus. Geen geld en geen interesse. Dus ik hervatte mijn schoonmaakwerkzaamheden. Trrrriiiinggg. 'Shit. Zeker weer die instantie die per ongeluk mijn nummer weer draait', dacht ik nog en nam daarom een beetje bot de telefoon op. 'Hallo!', brulde ik. 'Hoi, hoi, met X van de schoonheidsbon, is je moeder thuis?' Oeps, slecht begin. X van de schoonheidsbon sloeg volledig de plank mis. Bovendien een deja vu voor mij.
Een paar jaar geleden was ik bij B thuis en werd er aangebeld. Ik was net wakker en in badjas en volkomen make uploos deed ik de deur open. Was het een deurwachter. En die vroeg: "Hallo, is je vader of je moeder thuis?" Maar goed, ik met mijn 1.58 en zonder make up. Daar kan ik me wat bij voorstellen. Bovendien is dat op je 29e nog wel een compliment. Maar deze mevrouw zag me dus niet en concludeerde dat ik een kind was.
"Nee, mijn moeder is niet thuis. Die woont hier namelijk niet. Ik woon hier alleen", antwoordde ik. "Oh, ik dacht dat ik een kind aan de telefoon had". 'Muts', dacht ik. 'Maak je al een fout, maak je het nog erger'. "Maar ik mag u een geweldige aanbieding doen, bla, bla, bla", ratelde ze verder. "Sorry, ik heb absoluut geen interesse. Bovendien vind ik het vervelend dat u me lastig valt. Ik weet dat het uw baan is en dat u er ook niks aan kan doen, maar ik wil heel graag weten hoe u aan mijn nummer komt". Even was het stil. "Wij hebben een database gekocht, geloof ik", antwoordde ze. "Een bestand met jonge, succesvolle carrièrevrouwen". Ik moest lachen. "Bedankt voor het compliment", grinnikte ik. "Jong dat ben ik wel. Succesvol daar moet ik nog achterkomen. Maar een carrièrevrouw ben ik zeker niet. Trouwens, als je die wilt bereiken, kan je beter niet overdag bellen. Want dan zitten al die succesvolle carrièrevrouwen op hun werk aan hun carrière te werken. Denk je niet?" "Ik denk dat u gelijk heeft. En ik zal het doorgeven aan mijn bazin, dag mevrouw".
Hmpf, domme, domme instanties. De rest van de middag trek ik de stekker uit. Mijn vrienden bellen wel op m'n mobiel.

Categorie: levenstekens

24 Januari '05 - 12:22

de Kapper

Ik heb onhandelbaar haar. Het krult alle kanten op, maar niet de kant die ik wil dat het opkrult. Het rare van mijn haar is ook nog dat het metamorfoses ondergaat. Ik werd met zwart haar geboren, als peuter was ik blond, als puber rossig, daarna echt donkerbruin en nu ben ik ook weer een brunette maar wel één met een rode gloed. Bovendien heb ik nog een flink aantal jaar enorme krullen gehad, pijpenkrullen zelfs. Toen ik die had vond ik het verschrikkelijk. Maar als ik nu foto's van mezelf met die ellenlange krullen zie dan denk ik: "Wow, wat een mooie krullen". Die halve krullen die ik nu heb zijn namelijk maar nonkrullen. Krullen waar je niks mee kan. Ik maak mijn haar dan ook vaak steil met de steiltang. Maar je kent het klimaat in Nederland. Heb ik net een half uur zitten stylen, kom ik buiten en is het vochtig weer, whoom en ik ben net Annie.
Vaak laat ik m'n haar niet knippen, maar als ik het laat doen, dan ga ik wel naar een goede kapper. Zo ook afgelopen zaterdag. Om twaalf uur had ik afgesproken. Ik was nooit bij de bewuste kapper geweest, maar koos dit keer voor het gemak, een kapper om de hoek die er 'duur' uit zag. Ik geneerde me een beetje want ik had zelf het gevoel dat er een enorme alcoholwalm om me heen hing. Een beetje verlegen liep ik naar binnen. Ik liep mee om m'n haren te laten wassen en genoot van een hoofdmassage! Dat was een fijne bijkomstigheid. 10 minuten later kwam de kapper. Een leuke, gezellige en goede kapper. "Jij hoeft je geen zorgen te maken, ik weet precies wat voor coupe jij moet krijgen. Geen lagen van boven, maar van onder. En een flink stuk er af!" Ik sputterde dat er niet té veel af mocht, maar kreeg daar geen inspraak in. "Je haar is dood aan de onderkant, er moet wat af". Beteuterd keek ik naar de lange plukken die al op de grond vielen. Hoewel de kapper erg aardig was en leuk kletste, begon ik toch wat ongemakkelijk te worden op die kappersstoel. Ik zag hem wild snijden en knippen en om me heen lag al genoeg haar voor een goede pruik. Opeens besefte ik ook nog dat ik helemaal niet naar tarieven had gekeken. 'Fuck, dit kost me zo een vermogen', dacht ik nadat de kapper had verteld dat hij allerlei kappersprijzen in de wacht had gesleept. Maar goed, de kapper föhnde m'n haar nog droog, stylde het met de steiltang en knipte het nog een beetje bij. En ik moet zeggen, het resultaat was geweldig. Voelde me meteen niet meer ellendig van de alcohol van de avond ervoor. En ik dacht: 'Nou het zal wel klauwen met geld kosten, maar het is het wel waard, ik ga nooit meer naar een ander'. Voorzichtig liep ik naar de kassa. En nou komt het. De kapper was ruim 15 euro goedkoper dan al mijn vorige kappers. Bovendien probeerde hij me niks aan te smeren. Geen shampootje, crèmpje, voeding of what ever. En al met al is hij wel een uur met me bezig geweest. "Mag ik je gegevens noteren", vroeg hij nadat ik gepind had. "Natuurlijk", antwoordde ik met een glimlach want achter hem hing een enorme spiegel waarin ik mezelf mooi zag zijn. Helemaal tevreden liet hij me naar buiten. Hij over z'n creatie, ik over m'n coupe. En ik wist, dit is een man waar ik in ieder geval wel een lange termijn relatie mee wil aangaan.

Categorie: levenstekens

23 Januari '05 - 18:04

De Kater komt later 2

Gisteren kreeg ik een teleurgesteld mailtje van B. Dat hij het jammer vond dat alles nu in een week veranderd was. Dat we het vorige week nog zo leuk hadden gehad en dat ik nu openlijk over mijn escapades schreef. Ik schrok me rot. Was in de veronderstelling dat B mijn log niet meer las, maar blijkbaar had iemand anders hem er op geattendeerd. In principe heb ik geen geheimen voor B en hem kwetsen wil ik al helemaal niet. Maar het is natuurlijk wel uit en dat was niet mijn keuze. Ik sms'te hem, maar hij zat bij een vriend waar hij mee ging stappen en waar hij zou blijven slapen. Vandaag kreeg ik hem eindelijk te pakken en een boos telefoongesprek was het gevolg. Erg boos hingen we beiden op. En dat zat me niet lekker. Ik belde terug of hij langs wilde komen. Nee, dat wilde hij niet. Maar een paar minuten later veranderde hij gelukkig van gedachte en zei dat hij er 's middags zou zijn. Een paar uur later was hij er. Eerst nog een beetje bozig, daarna wat relaxter. Ik legde de situatie uit en hij zei dat hij er zich toch kut om voelde. Dat ik al zo snel mijn leventje weer oppakte. Niet dat hij mij mijn geluk misgunt, maar dat ik al zo snel gevoelens voor iemand anders kon hebben. Ik legde hem uit dat ik het nog helemaal geen gevoelens wil noemen. Ik vind iemand leuk en ik vind vooral de aandacht erg leuk. Ben me echt niet in een nieuwe relatie aan het storten, daar is het nog veel te vroeg voor. En ik heb mijn leven wel opgepakt, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet jammer vind dat het over is tussen ons. Daar heb ik enorm veel verdriet van gehad, maar ik moet echt verder. Ik wil niet blijven hangen in de ellende. En ik vind het dan ook weer niet leuk om te horen dat hij nog contact heeft met zijn ex. Dat ze smst van vakantie. Zij die een paar weken geleden nog toe gaf dat ze mij zo veel pijn had gedaan om hem terug te pakken dat hij bij haar was weggegaan. Met zo iemand wil je toch geen contact meer? Daar werd hij dan weer bozig over. "Dat is heel anders", zei hij. "Ja, veel erger", vond ik. En zo konden we natuurlijk blijven discussiëren. Maar dat heeft geen zin. Gelukkig beseften we dat. Als je relatie uit gaat is dat natuurlijk al shit. En het is nooit leuk als er weer 'anderen' in het spel komen. We spraken dan ook af dat we allebei ons eigen leven moeten leiden. Dat hij zou proberen er zich niet druk om te maken en mijn log niet meer te lezen. Dat we zouden proberen elkaar in ieder geval geen pijn te doen. Want daarvoor hebben we veel te veel van elkaar gehouden en die liefde is heus niet meteen over. Het is moeilijk, het doet pijn, maar we moeten ons leven wel weer oppakken. Verdrietig zaten we naast elkaar op de bank. En heel verdrietig namen we afscheid. En nu zit ik dus weer met een kater. Terwijl ik vanmorgen zo opgewekt was. Hoop niet dat het een wekelijks ritueel wordt, want daar heb ik echt geen zin in. Misschien is het inderdaad wel even beter om elkaar buiten het werk even niet te zien. Want gevoelens die zijn er zeker, maar dan nog vooral gevoelens voor B.
Lieve B, ik weet dat je dit leest want dit mocht je nog lezen. Je weet dat ik van je houd. Maar juist als je echt van elkaar houdt dan moet je elkaar kunnen laten gaan om echt gelukkig te worden. Dan gun je elkaar het geluk. Dat wil niet zeggen dat ik hoop dat je dat bij haar vindt, want dat gun ik haar natuurlijk niet. Trouwens je hebt het toen ook niet bij haar gevonden, dus waarom nu wel? Jij verdient een heel leuk, vrolijk en gezellig meisje en ik natuurlijk een dito jongen. En misschien, ooit, hebben we er vrede mee. Als ik ooit trouw stuur ik je in ieder geval wel een uitnodiging. Goed?

Categorie: levenstekens

23 Januari '05 - 09:46

Onafhankelijk

Voor B had ik vier jaar een relatie. Met J (niet dé J van nu) had ik een totaal onafhankelijke relatie. Dat lag meer aan hem dan aan mij. Onze relatie was tijdens de studie ontstaan en hij ging liever dingen met zijn studievrienden doen dan met mij. In het weekend deden we onze eigen dingen. Hij met zijn vrienden op pad, ik met de mijne. Officieus woonden we wel samen, maar er waren behoorlijk wat dagen dat we elkaar ook alleen 's nachts zagen. Ik legde me er bij neer. Als er ergens een feestje met partner was en mijn vriendinnen vroegen waar J was, dan antwoordde ik dat ik het suf vond om alles met je partner te doen. Maar in werkelijkheid vond ik het vreselijk dat hij nooit mee wilde. Aan het eind van onze relatie veranderde J. Alles wilde hij met me doen, overal mee naar toe. Maar voor mij was het al te laat, veel te laat. Er was al te veel gebeurd en ik nam in onze relatie al steeds een beetje afscheid.
Toen B en ik wat kregen, was ik dolblij. B wilde wel van alles samen doen, nam mij overal mee naar toe en vergezelde mij ook naar mijn vriendinnen. Heerlijk vond ik dat. Op een gegeven moment trok ik bij B in, weg uit Amsterdam. Ik begon te worstelen met mijn gezondheid en zag mijn vrienden veel minder. Maar dat was normaal, want ik woonde niet meer in Amsterdam en we zagen een vriendin die naar Den Haag was verhuisd ook minder. B vond het jammer. Die wilde wel weer eens wat vaker alleen op pad en wilde dat ik dat ook deed. Maar ik was zonder dat ik het zelf zag behoorlijk afhankelijk van hem geworden. Af en toe sprak ik wel met vrienden af, maar flink de beest uit hangen dat gebeurde echt niet meer.
Enfin, B en ik gingen ruim een maand geleden uit elkaar en ik raakte in paniek. Als je alles met elkaar onderneemt dan is het heftig om opeens alles weer alleen te moeten doen. Dat zag ik dan ook somber in. Gelukkig heb ik fantastische vrienden. Vrienden die mij niet verwijten dat ik er al die tijd niet meer bij was geweest maar die blij zijn dat ik er nu wel weer ben. Die me mijn huis uit sleuren, voor me koken, met me gaan stappen en met me praten, veel praten. Donderdag zei mijn leidinggevende tegen me: "K, je ziet er goed uit. Volgens mij ben je best wel weer gelukkig". Ik antwoordde dat ik heus nog wel momenten had die moeilijk waren, maar dat ik fijne vrienden had die voor veel afleiding zorgen. Zij zei dat ik niet moet vergeten dat ik die vrienden heb om wie ik ben en dat ik daar trots op moet zijn. Dat was erg fijn om te horen.
En nu zit ik in mijn badjas achter de PC. Ben net weer alleen wakker geworden. Heb een kopje koffie gemaakt en smeerde een toastje. De poes heeft eten gehad en ligt tevreden achter me op de bank te spinnen. Een maand geleden twijfelde ik of ik ooit nog gelukkig zou zijn. Nu besef ik dat ik dat al weer ben. Ik heb een fijn huis, geweldige vrienden en familie. Met mijn gezondheid gaat het weer beter want mijn nieuwe medicijnen doen hun werk goed. Mannen vinden mij nog steeds aantrekkelijk, aan aandacht geen gebrek. Maar ironisch is het wel. B is bij me weg en nu begin ik weer langzamerhand het meisje te worden dat hij graag als vriendin wilde. Een ding heb ik wel geleerd. Je hebt geen man nodig om een leuk leven te hebben. En te veel afhankelijk worden is niet goed, helemaal niet goed. En dat laat ik dus nooit meer gebeuren. Ik heb enorm veel van B geleerd. Goede dingen, waar ik de rest van mijn leven wat aan heb. Maar dit was toch wel de belangrijkste les.

Categorie: levenstekens

22 Januari '05 - 19:42

Nog even over gisteravond

Want daar stond ik opeens op de minireunie. Rond half twee kwamen we binnen. Heel veel vreemden om ons heen. "Oh ja", schreeuwde ik naar L en D. "Er zijn natuurlijk ook allemaal mensen die na ons in Groningen zijn gekomen en de wij dus helemaal niet kennen". "Ja dat zal het zijn", beaamden zij. Gelukkig stonden er nog wel een paar bekenden tussen. "De oudjes zijn boven hoor, want daar is het veel rustiger", zei een bekende jongen. Dus togen we naar boven. Naar de oudjes waar tussen we ons beter op ons gemak voelden. De oudjes bestonden ook uit mensen die na ons waren gaan studeren. Op een paar 'ouderen' na. Herkenning, leuk zeg om die en die weer te zien. Huisgenoot D hing ook aan de bar. Kus, kus, "Leuk om jullie te zien". Kletsen met 'oude' vrienden. "Jee zeg, wat is M kaal geworden", gilde L. D en ik knikten. "Vreselijk zeg, die was zo leuk om te zien".
En toen gebeurde het. Ik stond bij de bar te bestellen. En opeens stond andere D naast me. D2, zal ik hem maar noemen. "Kaat, wat leuk!" zei hij. Ik schrok er een beetje van. D2 had ik niet verwacht, maar dat kwam meer omdat ik hem een beetje vergeten was, denk ik. "D2, jij hier. Hoe gaat het?" "Nou inmiddels ben ik wel weer een beetje over jou heen", grapte hij, "en gaat het nu heel goed". Ik keek hem verbaasd aan. "Joh, ben je verbaasd. Jij hebt mij echt zo veel pijn gedaan".
Ik dacht na. Jaren geleden hadden D2 en ik een affaire gehad. Meer dan dat kan ik het echt niet noemen. Hij was een vriend van een van mijn jongere huisgenootjes en ik vond hem lekker. En stoer, en sportief want hij kon heel goed hockeyen. Ik was al weg uit Groningen en kwam in de weekenden af en toe terug en sliep dan in mijn oude huis. D2 en ik hadden een paar keer met elkaar geflirt en liepen een beetje om elkaar heen te draaien. Maar D2 was een enorme player en daarom was ik niet zo happig. Ik houd niet zo van players. Maar goed, de aanhouder wint en D2 en ik belandden een paar keer bij elkaar in bed. En als ik dan weer in Amsterdam was, dan belden we wel eens. En dat was gezellig. En ik vond het goed zo. Hij zou nog wel een paar jaar in Groningen zitten en ik woonde uren verderop. En D2 was dus een cassanova en had heel veel meisjes gebruikt en was voor mij dus geen potentieel relatiemateriaal. Maar op een gegeven moment, ik was het weer aan het proberen met mijn ex vriendje, werd ik gebeld op mijn mobiel in Amsterdam. Vriend en ik zaten net lekker op de bank genesteld. Het was D2. "Kijk eens uit je raam", zei hij. En daar stond hij. Aan de overkant van de straat te zwaaien. En het sneeuwde ook nog. "Wat doe jij hier", vroeg ik verbaasd. "Ik ben als verassing naar je toegekomen", zei hij opgewekt. Op dat moment had ik al weken niks meer van hem gehoord en had ik me dus ook niet geroepen gevoeld om hem in te lichten dat ik het weer aan het proberen was met mijn ex. "J is hier. Dus je kan niet binnenkomen", zei ik terwijl ik me miserabel begon te voelen. Een paar jaar later kwam ik hem weer tegen. Toen ik naar hem toeliep draaide hij zich om om mij te ontwijken. Maar nu dus niet.
"Weet je", zei ik tegen D2. "Het spijt me. Echt ik meen het. Maar ik had geen idee dat jij verliefd op me was. En jij hebt echt wel 50 meisjes gekwetst met je praatjes en mooie beloftes. Daar stond je om bekend. Je was het gewoon niet gewend om zelf gekwetst te worden". "Dat klopt wel", antwoordde hij. "Ik had het misschien beter moeten aangeven, maar ook dat was ik niet gewend. Maar hoe gaat het met je? Al getrouwd?""Nou als je het echt wilt weten. En je zal het misschien wel leuk vinden om te horen ook. Ik ben net verlaten door de man met wie ik dacht te gaan trouwen. En daar ben ik redelijk ziek van". "Weet je wat daar tegen helpt?", zei hij glimlachend. "Het bed in duiken met een ex". "Ik zal er over nadenken", grapte ik en liep terug naar L en D. En ik begon er serieus over na te denken. Want ik was al behoorlijk dronken. 'Nee!', dacht ik. 'Dat doe ik dus niet'. En ik zei tegen L en D dat ik 'klaar' was en dat ik naar huis ging. Wankelend liep ik de trap af en als een dief in de nacht vertrok ik zonder D2 gedag te zeggen. Toen ik thuis kwam had ik een tevreden gevoel. Ik had geen dingen gedaan waar ik later spijt van kon krijgen.

Categorie: levenstekens

22 Januari '05 - 13:30

Rozen

Er werden hier net rozen bezorgd. Prachtige, elegante, crèmekleurige rozen. Maar het erge is, er zit geen kaartje bij. Niks, niets, nada. En de bezorger had ook al geen idee. Ik weet in ieder geval wel dat ze niet van B zijn. Dat zou echt heel raar zijn na onze gesprekken van vandeweek. En ik heb natuurlijk wel een vermoeden, maar ik zou het wel eens helemaal fout kunnen hebben. Want gisteravond kwam ik ook weer iemand tegen van 'vroeger', maar daarover later meer. Ik ga dus nog maar geen 'bedankt' smsje sturen.
Ach, misschien word ik wel gewoon voor de gek gehouden door m'n vriendinnen. Zou overigens wel een goede grap zijn, want ik pieker me gek.

Categorie: levenstekens

21 Januari '05 - 11:08

Vriendin L

In Groningen woonde ik een groot gemengd studentenhuis. 5 vrouwen, 6 mannen, één grote familie. We deelden lief en leed. Aten, dronken en sliepen samen. Geweldig was dat. De meeste huisgenoten zijn inmiddels vrienden geworden. Niet iedereen woont meer in Nederland en zo eens in de zo veel tijd komen we samen en dan is de sfeer weer als vanouds. L is één van de mensen die ik wel nog geregeld zie, zo ook gisteravond. L is een stoere vrouw. Toen alle meisjes in Groningen een soort uniform aanhadden, van houthakkers blouse, capuchon trui, spijkerbroek en timberlands, droeg L korte rokjes en strakke truitjes. De mannen konden dat natuurlijk waarderen, de vrouwen niet. De wildste verhalen gingen over L in de rondte. Maar daar zat zij niet mee. Eigenlijk vond ze dat wel prima. Omdat L durfde, durfden de andere meisje in huis ook. Langzaam transformeerden wij ook van meisjes in vormeloze gewaden naar meisjes in hippe, trendy en strakke kleren, die zich niet meer zo veel aantrokken wat andere mensen van ze vonden.
Als ik met sommige vriendinnen afspreek, kan ik daar vantevoren een beetje tegen opzien. Dan ben ik bijvoorbeeld moe en ik heb er niet echt zin in om de hele avond te moeten kletsen. Met L heb ik dat nooit. Afspraken met haar zijn een feestje op zich. Een vriendin waar ik altijd wat aan te vertellen heb en zij aan mij. Met wie ik kan lachen, roddelen, kletsen en moet je weten, wij hebben geen taboes. ALLES kan ik met L bespreken. Sex, relatieproblemen, echte gevoelens en ga zo maar door. Er is alleen één probleem. Als L komt wordt het altijd laat, erg laat. En er wordt veel gedronken, te veel gedronken. En de sigaretten zijn ook al niet aan te slepen.
Dus toen L gisteravond zei dat ze wel de laatste tram moest halen omdat ze door het slechte weer niet op de fiets was, had ik daar wel vrede mee. Ik had hem al goed hangen en had immers de avond ervoor met hunk J ook al een fles wijn opgedronken, dus vond ik het wel mooi zo.
Vanmorgen toen ik mijn lenzen probeerde in te doen, nam ik me voor vanavond maar thuis te blijven. Probeerde zeg ik, want ik kon mijn handen nauwelijks stil houden. Maar voornemens zijn er om te laten varen. Want toen L net mailde of ik vanavond mee ging eten met haar vriendinnengroepje en er daarna een soort van Groningen reunie in kroeg X was en dat ik snel moest reageren want dat het restaurant niet zo veel stoelen had. Mailde ik terug: "Ik ben er bij hoor, gezellig!"

Categorie: levenstekens

20 Januari '05 - 10:24

een weekend niks

Als je opeens alleen bent en je wilt het weekend niet in zijn geheel solo doorbrengen dan moet je afspraken gaan plannen. En daar ben ik niet zo goed in in dat plannen. Wat eigenlijk wel gek is want mijn werk bestaat voor 99% uit plannen. Voor aankomend weekend bijvoorbeeld, heb ik gewoon nog geen een afspraak staan. Ja, eentje, maar dat is bij de kapper dus dat telt niet echt mee. Nou ben ik eigenlijk ook niet zo van het hebben van tal van afspraken die al weken vantevoren in mijn agenda staan. Daar wordt ik een beetje onrustig van en ik weet dat als het puntje bij het paaltje komt ik negen van de tien keer geen zin heb in de gemaakte afspraak. Ik hou van spontaan. Maar soms is spontaan niet zo handig. Omdat anderen wel al een volle agenda hebben en dus geen tijd hebben voor spontaan. Aankomend weekend - het eerste weekend in een hele tijd zonder afspraken - ga ik bewust niks plannen. Ik zie wel waar het schip strandt. Als ik alleen ben, huur ik wel een DVD, knuffel de poes of bel ik vriendinnen die in een andere stad wonen. Ik kijk het wel aan. Vorig weekend dacht ik op zaterdag na ook een rustig weekend te hebben en zat het uiteindelijk vol met leuke dingen. Wordt vervolgd dus......

Categorie: levenstekens

19 Januari '05 - 15:15

Blij

* als ik naar m'n collega E, die vlakbij woont, loop en merk dat het om acht uur 's ochtends al veel lichter is dan vorige week.
* mijn hoogzwangere zelfde collega E, die er zo mooi uit ziet en vrijdag lekker met verlof mag.
* collega L die hyper en blij is en die me aan het lachen maakt.
* J die mailt: "Ik rijd om half zes langs Hilversum, zal ik je ophalen?"
* vriendin A bij wie ik vandaag op kraamvisite ga.
* vriendin L die daarna komt eten en waar ik vast weer zo veel mee te bespreken heb dat het heeeel laat gaat worden.
* het zonnetje wat buiten heerlijk loopt te schijnen.

Categorie: levenstekens

19 Januari '05 - 10:16

MSN sessie met 'neefje' in Amerika

Ik: "Hé N, alles goed?"
N: "Hé schatje, alles goed. Jij?"
Ik: "Gaat wel wat beter".
N: "Gelukkig maar. Wanneer kom je langs?"
Ik: "In juni natuurlijk! Als je zus trouwt".
N: "Dan pas?"
Ik: "Ja zeg, het blijft geen feest. Zo'n vlucht naar de VS is duur hoor".
N: "Huh, waar woon je dan?"
Ik: "In Amsterdam toch weer..."
N: "Cool. Mag ik een keer langskomen, ben daar nooit geweest".
Ik: "Wat doe je raar. Heb je laatst nog gesproken. Je bent vorig jaar nog twee keer langs geweest. Je weet toch wel waar je nichtje woont. Heb je drugs gebruikt of zo?"
N: "Nee hoor. Ik ben S, N's huisgenoot. Ik dacht dat je een van N's schatjes was die ik even kon gaan zieken. N is over een uurtje wel thuis".
En hij 'signde out'.
'Sukkel', dacht ik.
Een half uur later sprong 'N' weer in beeld. "
N: "Hé, hier S nog even. Ben jij eigenlijk lekker?"
Ik: "Je weet dat N één van de jongste neven is?"
N: "Ja dat weet ik".
Ik: "Nou ik ben zijn nicht van 50, ben gescheiden en heb 6 kinderen. Maar ik heb net wel een total make over gehad, dus ik zie er nu weer uit als 20".
Meteen was hij weer verdwenen.
Een uurtje later schreef N zich weer in.
"Hi K. Heb me ziek gelachen. Toen ik thuis kwam bood S meteen zijn excuses aan. Hij zei dat hij m'n nicht van 50 met 6 kinderen had lastiggevallen. Moest even nadenken, dacht nog; die heb ik toch helemaal niet. Maar opeens schoot het me binnen en vroeg ik hem; die uit Amsterdam?"

Toch fijn, dat mijn neefje die duizenden kilometers verderop woont, me een beetje kent.

Categorie: levenstekens

18 Januari '05 - 11:54

Spannende Mail

Mijn leven neemt rare wendingen. Hele rare wendingen. Een paar dagen geleden kreeg ik via schoolbank.nl opeens een mailtje van J. J, de hunk van de middelbare school. J waar ik stiekem altijd wel een beetje verliefd op was. Ik had toen wel een vriendje, maar vond J ook wel interessant. Dat kon op de middelbare school. Ik weet nog dat een vriendinnetje (die ook een vriendje had) tegen me zei: "Oh K, ik heb wel wat met R, maar ik fantaseer over J. Is dat gek?" Ik antwoordde dat dat niet gek was, ik had het immers ook. Het rare was dat ik hem een paar weken geleden in een blad zag staan en me af vroeg hoe het met hem zou gaan. Want na school had ik hem nooit meer gezien en ook niks meer over hem gehoord. Vorige week was ik aan het opruimen en toen kwam ik een foto tegen. Een vrolijk - halfdronken - in - de - kroeg - hangen tafereel met als stralende middelpunt, je raadt het al, J.
En nu kreeg ik dus opeens een mailtje. Een heel leuk en enthousiast mailtje ook nog. Dus ik mailde terug. Meteen kreeg ik een reply. Een soort van flirterig reply met de vraag of ik verliefd, verloofd, getrouwd en/of kinderen had. Ik vertelde dat m'n relatie net op de klippen was gelopen en dat ik nu weer in Amsterdam zat. En toen kwam het. "Wil je een keer samen een biertje drinken?" Ik werd er een beetje giegelig van. Dus ik mailde terug dat hij op schoolbank wel een foto van mij had gezien, maar dat ik nu ook wel nieuwsgierig was geworden hoe hij er nu uit zag. En ja hoor. Hij stuurde een mail met foto terug. Een beetje zenuwachtig opende ik het attachment. Je weet het nooit. Misschien zou het beeld van m'n jeugdheld wel in duigen vallen? Bleek hij opeens een pafferige, kale, oude man geworden. Maar nee hoor. J was geen steek veranderd. Nog steeds de stoere blonde jongen waar ik vroeger op viel, maar nu inclusief wat lachrimpels die een man zo aantrekkelijk kunnen maken. Opeens had ik zo'n zin om al m'n schoolvriendinnetjes te bellen. Voel me net een puber. Niet dat ik me meteen in een nieuwe relatie wil storten hoor. Daar moet ik echt nog niet aan denken. Maar die aandacht voelt wel lekker. Vooral ook omdat ik als ik weloverwogen na een paar uur pas terugmail, hij binnen een kwartier antwoordt. En elke keer als ik zo'n mailtje zie binnenfloepen, voel ik toch wel een beetje kriebeltjes. Terwijl ik een maand geleden dacht dat ik nooit meer kriebeltjes zou voelen. Het leven kan rare wendingen nemen, ups en downs volgen elkaar op. Weet je wat? Ik laat het allemaal maar gewoon gebeuren. Die achtbaan van emoties maakt het leven ten minste een beetje spannend.

Categorie: levenstekens

18 Januari '05 - 10:10

DiDi thema: Nacht/Night

Als er iemand goed over de nacht kan vertellen dan is het Ramses Shaffy. Het is niet voor niets dat hij behoorlijk wat nummers over de nacht zong. En dan vooral over nachten in Amsterdam. Hij zong dingen die me aanspreken, herinneren aan iets of die ik juist helemaal niet herken. Maar dat maakt niet uit, want hij blijft me boeien.
Voor mij mag hij dan ook niet ontbreken bij DiDi. Deze mooie, bijzondere, markante man en persoonlijkheid.

Ramses Shaffy - 't is stil in Amsterdam

't Is stil in Amsterdam
De mensen zijn gaan slapen
De auto's en de fietsen
Zijn levenloze dingen
De stad behoort nu nog
Aan een paar enkelingen
Zoals ik
Die houden van verlaten straten
Om zomaar hardop
In jezelf te kunnen praten
Om zomaar hardop te kunnen zingen
Want de auto's en de fietsen
Zijn levenloze dingen
Als de mensen zijn gaan slapen
't Is zo stil in Amsterdam
En godzijdank niemand
Die ik tegenkwam

't Is stil in Amsterdam
De mensen zijn gaan slapen
Ik steek een sigaret op
En kijk naar het water
En denk over mezelf
En denk over later
Ik kijk naar de wolken
Die overdrijven
Ik ben dan zo bang
Dat de eenzaamheid zal blijven
Dat ik altijd zo zal lopen
Op onmogelijke uren
Dat ik eraan zal wennen
Dat dit zal blijven duren
Als de mensen zijn gaan slapen
't Is zo stil in Amsterdam
Ik wou
Dat ik nu eindelijk iemand tegenkwam

Categorie: levenstekens

17 Januari '05 - 14:01

uit eten met drie dames die televisie maken

Flarden van gisteravond:

"Nee niet met je pil stoppen nu het uit is hoor. Dan schiet je libido omhoog terwijl je niet dagelijks sex voorhanden hebt".

"Ja, ze zeggen dat ik dun ben. Maar BN'er W is met panoramabeeld zelfs nog een skeletje".

"Oh, heb je ook met BN'er Z gewerkt? Ook live uitzendingen? Ja, grappig hè dat ze dan zo zenuwachtig is dat ze zonder hulp van haar mental coach zo staat te beven dat het lijkt of de cameraman Parkinson heeft".

"Troostshoppen. Ik zeg het je. Of gewoon dronken het bed in duiken met een woest aantrekkelijke onbekende man. Het heeft allebei dezelfde helende werking".

"Nog maar een flesje wit?"

"Ja, één appeltaart graag. Mogen er vier lepeltjes bij?"

"Hardstikke leuk je ontmoet te hebben. Doen we snel weer. Over drie maanden ben ik terug uit Australië".

Jullie begrijpen vast wel dat ik me kostelijk heb geamuseerd.

Categorie: levenstekens

16 Januari '05 - 13:44

De Kater komt later

Ja en nu zit ik hier alleen achter m'n pc. Gisteren een geweldig leuke dag gehad. B was hier rond tweeën, sms'te 'toet,toet' (deja vu) en ik stapte in de auto om naar de Mediamarkt te rijden. B is nog al audiofiel en zijn stereo stond nog bij mij. Voor m'n verjaardag had ik geld gekregen om een nieuwe uit te zoeken en dan is het handig om 'de Expert' mee te nemen naar de concurrent. Samen zochten we er eentje uit en samen deden we boodschappen voor mijn feestje. Rond een uur of zes waren vriend S en zijn ex M hier en bestelden we Thais. We dronken wijn en kletsten honderduit als vanouds. Leuk zo'n exen etentje. Toen rond half tien de eerste vrienden binnendruppelden hadden we al een fles wit de man achter de kiezen. M'n verjaardag was geslaagd. Er was een leuke groep die het allemaal goed met elkaar konden vinden en de flessen wijn waren niet aan te slepen. Rond twee uur ging de laatste naar huis, maar dat vond ik niet zo erg want veel langer had ik het niet meer volgehouden. B kon niet terecht bij zijn logeeradres en ik wilde hem niet met alcohol op laten rijden, dus bleef hij maar slapen. Dronken vielen we meteen naast elkaar in slaap en werden we een flink aantal uren later uitgedroogd wakker. Samen ruimden we de laatse troep uit de kamer op en dronken we koffie. Alles voelde gewoon goed. Ik was er trots op dat we een modus hadden gevonden om als vrienden met elkaar om te gaan en dat hij hier kon slapen zonder dat er 'wat' was gebeurd. En toen gebeurde het. Gisteravond had ik wat foto's gemaakt en B bekeek ze even. Maar op de memory stick stonden ook nog foto's van ons reisje Venetië. Ik keek naar een foto van mezelf en ik zag er zo gelukkig uit. B drukte de camera uit en we keken naar elkaar. Opeens waren we allebei verdrietig. Het is ook allemaal nog maar een maand geleden en juist omdat we het samen nog zo gezellig kunnen hebben, maakt het het ook weer moeilijk. Toch vind ik het fijn om zo'n dag met hem te zijn. Hij is mijn beste vriendje en degene die mij het allerbeste kent. We kunnen met elkaar lachen en goed met elkaar praten. Een goede vriendin wil ik toch ook niet zo maar uit mijn leven? Maar nu zit ik dus wel met een kater. Van de alcohol en van de emoties. Terwijl ik me gisteren nog de happy single voelde. Single vriendin E vroeg gisteravond of ik vanavond mee uit eten ging met een paar andere vriendinnen van haar. Ik denk dat ik maar eens twee liter water achter elkaar naar binnen ga rossen, een paracetamolletje naar binnen werk en nog een klein dutje ga doen. Dan ga ik een uitgebreid douchen, m'n haren stylen, make up op doen en leuke kleren aan trekken zodat ik vanavond weer een leuk SATC - dames - avondje kan beleven.
Let op Amsterdam, de komende tijd ben ik nog niet klaar met je!

Categorie: levenstekens

15 Januari '05 - 11:38

Single

Gisteravond ging ik met mijn ouders uit eten. Hardstikke gezellig natuurlijk maar om half tien zat ik al weer thuis, omdat mijn ouders nog een redelijke terugweg voor de boeg hadden en al de hele dag door Amsterdam hadden gelopen. Ik installeerde me voor de PC belde nog even met B en had me er al bij neergelegd dat deze avond geen spectaculaire taferelen meer zou opleveren. Mijn telefoon ging, 'oude' vriend N: "Hey K, gefeliciteerd! Wat heb je gedaan vandaag?" "Nou, ik ben met m'n ouders uit eten geweest en heb gewerkt". "Dus je gaat zo nog de kroeg in met vrienden?" "Nou nee, ik vier het morgen met m'n vrienden en ik ga zo denk ik maar naar bed". "Jaha, echt niet, je gaat niet op je verjaardag om tien uur naar bed hoor. Ik ga zo de kroeg in met vrienden, het zou eigenlijk een met -mannen - over - voetbal - praten - avondje worden, maar dat wordt het dan maar niet. Ik haal je over een half uur op. Be ready!" En voordat ik kon sputteren, had hij al opgehangen. Ik dacht na. N is wat ouder dan ik en zijn vrienden ook. Ik ken er een paar, maar ik weet dat hij een heel bijzondere vriendengroep heeft; cabaretiers, schrijvers, journalisten. En mannen die geen spectaculair beroep hebben, maar wel dezelfde humor als N. Kortom het soort waarmee het leuk omgaan is. Dus ik dacht 'what the fuck', beter dan alleen zitten en keek in de spiegel of ik nog wat aan mezelf moest doen. Ik had een mooi, nieuw truitje aan uit New York. Een mooi en degelijk truitje, maar niet echt een uitgaanstruitje. "Zal ik me omkleden?", dacht ik nog. Maar daar had ik eigenlijk geen zin in. Een half uur later sms'te N 'toet, toet' en stapte ik in de auto. "Waar gaan we naar toe?", vroeg ik. "We gaan naar restaurant X". "Shit", dacht ik. Want restaurant X is hip and happening in Amsterdam en daar was ik dus niet op gekleed. "Ik moet nog even pinnen hoor", zei ik. "Ja dahag, je bent met vier volwassen mannen op stap en die gaan jou geen cent laten betalen". "N, zo ben ik niet opgevoed hoor". En dus pinde ik 100 euro, want ik ken de prijzen in restaurant X. Toen we binnenkwamen zakte de moed me in de schoenen. Allemaal mooie blonde meisjes met weinig verhullende kleding, perfect in de make up, zaten daar bloedmooi te wezen. Maar toen we gingen zitten aan het tafeltje met de vrienden van N, was m'n inferieuriteitsgevoel meteen verdwenen. Ik werd voorgesteld aan zijn vrienden. Een hoofdredacteur, een jongen die met grappen maken zijn geld verdient (die kende ik eigenlijk al, maar die had ik lang niet gezien), een acteur en de manager van het restaurant waar we waren. Interessante gesprekken volgden. Veel humor ook. En heel veel lekkere hapjes en drankjes. Aan het eind van de avond zei de hoofdredacteur tegen me: "K, wat heb je een prachtig truitje aan. Staat je schitterend. Veel mooier een vrouwelijker dan die lapjes stof waar die inhoudsloze meisje zich hier in durven te vertonen". Toen we naar huis gingen en ook nog eens niks hoefden af te rekenen, voelde ik me 'on top of the world'. Ben nu een maand vrijgezel. Heb een leuke avond gehad met leuke mensen. Heb complimentjes gekregen, er werd naar m'n verhalen geluisterd en ik ben uitgenodigd voor bijzondere feestjes. Single zijn is zo gek nog niet. En voor het eerst sinds een maand ging ik slapen met een gelukkig gevoel en werd ik er ook mee wakker. Ik voelde me Carrie uit SATC. De Amsterdamse wel te verstaan. En eentje die het ook wel kan zonder al te sexy kleren, maar wel met bijzondere, vrouwelijke kleding. De moedervlek op m'n kin heb ik al. Shit, had ik nu die Manolo's die in de uitverkoop waren in New York maar gekocht.

Categorie: levenstekens

14 Januari '05 - 07:24

31

31 jaar geleden sneeuwde het voor het eerst sinds jaren in Jeruzalem. Ik diende me aan en toch weer niet. De artsen staakten in het beroemde Hadassa ziekenhuis, beroemd omdat de ramen van dit gebouw beschilderd zijn door Chagall. Mijn moeder lag te puffen en mijn vader stond in de file, omdat iedereen zijn auto midden op de weg ging stil zette om naar de sneeuw te kijken. Uiteindelijk kwam ik met behulp van de 'stofzuiger' op de wereld. Toen mijn vader in het ziekenhuis kwam liet de verpleegster hem een ander kindje zien. "Deze is niet van mij hoor", zei mijn vader overtuigd. "Die is van mij". En dat kon ook niet missen want ik leek sprekend op mijn vader. "Oh, sorry", zei zij. "Maar dan moet u niet schrikken hoor", vertelde ze terwijl ze het mutsje van m'n hoofd af trok. M'n vader schrok zich rot want ik had een perfect kegelhoofd. "Mag ik nog ruilen met die andere?" Gelukkig is het tussen ons toch nog goed gekomen.

popup

Categorie: levenstekens

13 Januari '05 - 12:53

Verjaardag

Morgen ben ik jarig. 31 word ik al weer. Ik heb nog elk jaar een soort spanning voor mijn verjaardag gehad, zo van 'oeh, nog twee dagen' of 'oho het is bijna twaalf uur'. Beetje kinderachtig, ik weet het. Toch had ik het. En nu dus niet. Waarom niet? Nou om twaalf uur ben ik vanavond alleen thuis. Geen kus meer, geen onverwacht cadeautje onder m'n kussen, misschien wat sms'jes van vrienden, misschien ook niet.
Het kindje van collega vriendin E is morgen ook jarig. Hij wordt vijf. Al dagen kan hij niet slapen, hij maakt zich zorgen om z'n partijtje en is benieuwd naar zijn cadeautjes. Ik smul van haar verhalen en ik herken het zo van vroeger. Geweldig toch? Dat je wakker werd gemaakt met verrassingen en als je beneden kwam de zitkamer versierd was. Het wikken en wegen wie je op je feestje zou uitnodigen en wat je dan ging doen. Het tracteren op school en de klassen af om bij de andere meesters en juffen taart te brengen. En dat je dan op de stoel moest staan (dat mocht ik vanwege mijn lengte overigens nog jaren langer) en dat ze dan allemaal voor je gingen zingen.
Als je jarig was, was je ook meteen de populairste van de klas. Iedereen wilde met je spelen, want iedereen wilde gekozen worden om mee de klassen langs te gaan.
Tijdens de lunch had ik het hier over met collega's. Collega S keek opeens met een glunderende, geniepige blik naar collega C. Die knikte en lachte begripvol terug. S had al voorgesteld dat we morgen met de hele afdeling zouden lunchen. Leuk idee, alleen maakte ik me opeens zorgen. Ik liep naar S en zei: "Oké S, lunchen is leuk, een versierde kamer ook. Maar ik wil geen versierde stoel in het bedrijfsrestaurant. En ik wil ook niet dat dat jullie daar opeens gaan zingen of zo en dat dan die 400 'nieuwe' collega's allemaal mijn kant op kijken en iedereen me komt feliciteren". Een beetje teleurgesteld keek ze me aan. "Ook niet leuk. Dat was precies mijn plan".
Phfew, wat ben ik blij dat ik plannen soms door heb.

Categorie: levenstekens

12 Januari '05 - 13:44

de (On)bekende

Vroeger was ik erg goed in namen en gezichten. Ik weet niet of het met aftakeling na je dertigste te maken heeft, maar nu hoor ik namen waar ik absoluut geen gezicht meer bij kan bedenken. Als iemand dan bijvoorbeeld een foto laat zien dan denk ik 'ooooh jaaaa' en dan weet ik ook meteen alles weer over die persoon. Wie zijn of haar partner was, waar hij of zij woonde, hele rare details weet ik dan opeens wel weer.
Dan heb ik nog een probleem met gezichten. Want soms herken ik mensen op straat, maar dan weet ik niet meer waarvan. Is het van de Middelbare School, is het uit Groningen, Utrecht, van werk, of waar the fuck ken ik die gene van? Zo heb ik ook al een paar keer BN'ers gedag gezegd omdat ik dacht dat ik ze persoonlijk kende. Waarschijnlijk zijn die BN'ers dat ook wel gewend, want de meesten groetten enthousiast terug.
Maar goed, vanmorgen stond ik dus op de trein te wachten en ik zag een bekend gezicht. Ik was nog een beetje moe, niet echt goed geslapen en ik dacht na. "Hmpf, wie is dat nou? School? Studie? Werk? Shit, shit, ik kom er niet op". M'n hersenen draaiden overuren, ik kreeg bijna hoofdpijn. Ik keek nog eens haar richting op en ving haar blik. "Hé, ik ken jou ergens van", riep zij enthousiast. "Ja ik jou ook, maar ik zit al de hele tijd te denken en ik kom er maar niet op". "Wacht ik ga nadenken". We liepen allerlei opties af, maar vonden geen match. Zij kwam niet uit de zelfde stad, zij had niet op dezelfde scholen of universiteiten gestudeerd, geen van haar vrienden kende ik of andersom. Niks, noppes, niets. Dus namen we afscheid en stapten elk een andere trein in met een blik vol onbegrip. En het erge is, ik weet het dus nog steeds niet en ik moet er de hele tijd aan denken. En soms dan lijkt het of het op het puntje van m'n hersenen ligt, maar dan floept het weer weg. Had ik haar telefoonnummer maar gevraagd, misschien weet zij het al lang.

Categorie: levenstekens

11 Januari '05 - 20:31

Droom

Vannacht droomde ik dat ik een feestje gaf. Mijn appartement was drie keer zo groot geworden en ik had een gelakte houten vloer. Ik vond het de normaalste zaak van de wereld dat mijn bovenbuurmeisjes huis verdwenen was inclusief de zolderverdieping en dat er überhaupt geen dak meer op mijn woning zat en je zo de openlucht in keek. Ik flirtte met een kunstenaar die een oogje op me had. Hij bleek het neefje te zijn van mijn buurmeisje en van de ex-directeur van het bedrijf waar ik voor werk. Allebei mensen waar ik niet echt dol op ben en die volgens mij ook geen familie van elkaar zijn. De kunstenaar was een knappe man, maar écht tot hem aangetrokken dat was ik niet. Toch kreeg ik een beetje kriebeltjes. Later was er nog een man, maar daar ben ik het gezicht van vergeten. De kunstenaar staat nog steeds op m'n netvlies. Ik rookte een sigaret waar mijn vader bij was. Iets wat ik vanwege de aversie van mijn vader voor tabak misschien vijf keer in mijn leven heb gedaan.
Min of meer gelukkig werd ik wakker. Ik was wel een beetje teleurgesteld dat het een droom was, want het voelde wel goed allemaal. Ik liep de woonkamer in, waar mijn plafond gewoon weer terug was. De kamer had ook weer de normale maat en leek nu een beetje klein.
Dromen zijn rare dingen. Ik wou dat ik ze kon verklaren. Vooral ook omdat ik bijna elke dag droom en ze ook onthoud. Soms denk ik dat ik mensen tegenkom waar ik over gedroomd heb. Dus misschien kom ik de kunstenaar nog wel een keer tegen. En een huis zonder plafond lijkt me geen optie, maar nu ik mijn bovenbuurmeisje weer hoor stampen was het toch best prima geweest als haar huis was verdwenen. Zaterdag geef ik een feestje voor mijn verjaardag, denk dat ik zo maar een briefje in de gang ophang waarvoor ik alvast waarschuw voor geluidsoverlast. Of misschien moet ik mijn buurmeisje maar uitnodigen, kan ze haar neefje meenemen.

Categorie: levenstekens

11 Januari '05 - 12:49

DiDi thema: Strong/Sterk

Het eerste wat me te binnenschoot toen ik het nieuwe thema van DiDi las was Biko van Peter Gabriel. Een lied wat hij schreef over de moord in een politiecel in Zuid Afrika op anti-apartheidsstrijder Steve Biko, een sterke man en persoonlijkheid. Zijn levensverhaal is prachtig verfilmd door lord Richard Attenborough in de film Cry Freedom. Stephen Bantu Biko's filosofie was dat zwarte mensen alleen politieke vrijheid zouden verwerven als ze zich niet langer inferieur aan blanken zouden voelen. Hij vond dat ze moesten vechten tegen apartheid en gaf voor die strijd zijn studie medicijnen op. In 1973 werd hij door de Afrikaanse Apartheid regering in de ban gedaan. Hij mocht niet meer schrijven of spreken over het zwarte bewustzijn. In 1977 werd hij gearresteerd toen hij naar huis reisde nadat hij bij een politieke bijeenkomst was geweest. Hij werd als terrorist beschouwd en naar de gevangenis Port Elisabeth gebracht waar hij ondanks zware martelingen zijn 'schuld' niet wilde toegeven. Uiteindelijk bezweek hij en overleed. De Afrikaanse autoriteiten verklaarden dat hij in hongerstaking was gegaan en daaraan was overleden, maar dat was natuurlijk een grote leugen. Jaren later kwam via de waarheidscommissie het echte verhaal naar boven. Na een serie van martelingen was Biko zijn bewustzijn verloren. De politie dokter vond dat hij naar het ziekenhuis gebracht moest worden. Biko werd liggend achterin een politie Land Rover 200 km verder naar Petroria Central Prison gebracht. Een paar uur nadat hij aankwam overleed hij daar alleen en naakt in een cel ten gevolge van hersenbeschadiging. Hij was pas 30 jaar oud.

Biko - Peter Gabriel

September '77
Port Elizabeth weather fine
It was business as usual
In Police Room 619
Oh Biko, Biko, because Biko
Oh Biko, Biko, because Biko
Yihla Moja, Yihla Moja
- The man is dead
The man is dead

When I try to sleep at night
I can only dream in red
The outside world is black and white
With only one colour dead
Oh Biko, Biko, because Biko
Oh Biko, Biko, because Biko
Yihla Moja, Yihla Moja,
- The man is dead
The man is dead

You can blow out a candle
But you can't blow out a fire
Once the flame begins to catch
The wind will blow it higher
Oh Biko, Biko, because Biko
Oh Biko, Biko, because Biko
Yihla Moja, Yihla Moja
- The man is dead
- The man is dead

And the eyes of the world are watching now
Watching now

Categorie: levenstekens

10 Januari '05 - 19:08

Muziekstokje

Zo heb je geen een stokje en zo kan je opeens bijna mikadoën. Ik ben enorm vereerd, Henriëtte, Lynn en Hans reikten mij een stokje aan. Aangezien muziek heel belangrijk voor me is wordt dit een moeilijke opgave maar gelukkig wel een leuke. Mijn muzieksmaak is enorm divers en ik moet wel even goed nadenken voordat ik ga antwoorden.
Okay, daar gaan we dan.

1: Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Helaas is dat nog niet zo veel. Slechts 61 Mb. Dit komt omdat ik deze pc pas net weer gebruik. Bij B thuis staat er behoorlijk wat muziek van mij op de harde schijf.

2: Wat is je laatst gekochte cd?
Hierover moest ik erg lang nadenken. Ik heb de luxe dat ik op mijn werk enorm veel kado krijg. Heel veel rotzooi hoor; het variëert van Hitzone tot Leonard Cohen, maar er zit vaak genoeg ook wat leuks tussen. De laatste cd die ik gekocht heb was er een van Chet Baker, maar dat was een sinterklaas kado voor mijn (ex) lief en ik weet even niet meer welke het ook al weer was.
Voor mezelf heb ik volgens mij als laatste een cd van Khaled - Sahra - gekocht.

3: Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voor je dit bericht las?
Toen ik mijn eerste stokje zag hoorde ik net Maroon 5's Sunday Morning op de radio. De cd van Maroon 5 - Songs about Jane - vind ik trouwens helemaal niet verkeerd. Luistert gewoon lekker makkelijk weg.

4: Geef 3 nummers door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
Bij 3 kan ik het dus echt niet houden hoor. Maar om mezelf in bescherming te nemen hou ik het er dus maar bij zeven, okay?

Wim Sonneveld - Het Dorp
Heel gek, maar dit nummer staat voor mijn jeugd. Mijn moeder draaide erg veel Wim Sonneveld en hier groeide ik mee op. Ik houd niet zo verandering. Ik houd van oude gebouwen en de verhalen over de dorpen waar iedereen elkaar kende en van dit nummer kan ik dus heel emotioneel worden.
En langs het tuinpad van mijn vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter dan dat dat nooit voorbij zou gaan

Charles Aznavour - For me Formidable
Ook Charles werd thuis vaak gedraaid. Als dit nummer op stond dansten m'n vader en ik door de kamer. Ik word er nog altijd vrolijk van.
You are the one for me, for me, formidable.
You are my love, very, very, veritable
mmm, heerlijk

Kinderen voor Kinderen - Mijn Broertje
Toen ik in Groningen woonde zat ik eens met drie vrienden in de kroeg. We kwamen op Kinderen voor Kinderen en bespraken dat iedereen een liedje had waar hij zichzelf als kind in kon vinden. F zei: "Jazeker, dat had ik met de drummer". Ik dacht na en kwam op 'Mijn broertje'. Natuurlijk omdat mijn zusje ook geestelijk gehandicapt was en ik veel begrip in dit liedje vond. J moest echter erg lang nadenken. Na een paar minuten zei hij: "Ik weet het. Kom je strakjes bij me spelen?" F en ik moesten hard lachen en zeiden: "Ach wat was je dan een zielig kindje".
Mijn broertje is niet helemaal
niet echt zo als het hoort
hij ziet de wereld niet als wij
is ook veel vrolijker dan mij
en met de kleinste dingen blij
dat komt mijn kleine broertje is geestelijk gestoord

Joe Jackson - Be my number two
Hier heb ik al eens uitgebreid over geschreven, dus dat ga ik nu niet meer doen.
Won’t you be my number two
Me and number one are through
There won’t be too much to do
Just smile when I feel blue

Maria Callas - Mama Morta
Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde liepen de tranen over mijn wangen. Dat was tijdens de begrafenis van de lieve moeder van een goede vriend. In de film Philadelphia kwam het nummer nog eens voortreffelijk naar voren in een emotionele scene. Het gaat over een moeder die is overleden. Hoewel ik dat gelukkig nog niet heb meegemaakt krijg ik elke keer weer kippenvel als ik het lied hoor.
And the angel hovered near me,
And kissed me with the cold kiss of death.
This worthless body is my body!
Take it wherever you will,
For I am dead already.

Johann Pachelbel - Canon and Gigue in D major
Hiervan raak ik gewoon in extase. Niet uit te leggen, gewoon zo prachtig.

Oi va Voi - Yesterday's Mistakes
Ik was gelukkig met B en we hadden zelf het idee dat we net een nieuwe band ontdekt hadden. En wat voor een! Een mix van culturen met veel joods er in, dus beter kon bijna niet. Echt grijsgedraaid toen. Als ik het nu luister en de tekst in me op neem, begrijp ik het pas echt goed.
You said you needed me,
Or at least that's what I thought.
At times the memories
Seem to be knocking at my door.
I've seen the film a million times
Feels like I wrote the storyline
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday

5: Aan welke 3 personen geef jij het stokje door en waarom?
Om heel eerlijk te zijn, weet ik er niet eens meer drie. En er zijn er maar twee waarvan ik het echt wil weten. Vandaar dat ik hem doorgeef aan Annelot en Bouchra (Marokkaanse). Girls eat your heart out.

Categorie: levenstekens

08 Januari '05 - 13:29

Gemist oud en nieuw

Het nieuwe jaar begon anders dan ik gedacht had dat het zou beginnen. Als kind van een jaar of negen heb ik ooit al eens in bad gezeten rond de jaarwisseling. Omdat mijn moeder er rond half twaalf achter kwam dat ik luis had. Serieus, geen grap. Ik was piano aan het spelen (waarschijnlijk de vlooienmars want daar schijnen die beestjes heel actief van te worden) en opeens sprong er iets op een witte toets. De kinderen van het bezoek van mijn ouders begonnen te gillen en toen mijn moeder het object nader onderzocht bleek het inderdaad een luis te zijn. Dus hopsake, geen genade, meteen in bad en haren wassen met anti luis shampoo. De jaarwisseling volgde ik door de geluiden en door het schuine raam van de badkamer zag ik het vuurwerk. Toen ik uit bad kwam was al het vuurwerk al op en ik dacht dat ik nooit een ergere jaarwisseling zou mee maken. Dat bleek niet zo te zijn. Met mijn vriendje voor B was het standaard ruzie met oud en nieuw in Zwitserland. Hij had een slechte dronk en ja met oud en nieuw kwam dat altijd naar boven. Ooit maakten we zo'n erge ruzie dat ik zo boos werd dat ik hem met m'n handtasje sloeg. Slecht plan en god straft onmiddelijk want ik stond met de hengsel van mijn h&m'tje in de hand terwijl het belangrijke gedeelte van mijn tas met een noodvaart de ijzige weg van de berg afgleed. De ruzie was meteen voorbij, we kregen allebei de slappe lach, maar moesten vervolgens een half uur naar beneden lopen en weer terug om mijn tasje te vinden.
Dit jaar lag ik in bed. In het vliegtuig begon ik al hoofdpijn te krijgen en toen we bij de vrienden van mijn moeder aankwamen transformeerde mijn hoofdpijn in migraine. Ik nam een paar pijnstillers en sliep vervolgens door het Nederlandse twaalf uur en de Amerikaanse jaarwisseling heen. Totaal gemist. Waarschijnlijk met een goede reden, want als 2004 zo slecht voelde, waarom zo ik er dan nog vrijwillig zes uur aan vast plakken?

Categorie: levenstekens

07 Januari '05 - 10:37

Terug!!!

Jaaa ik ben er weer. En het was geweldig. Heel veel gezien, belachelijk veel gekocht en genoten van alle fijne mensen om me heen. Maar goed, ik zal straks het een en ander nog wel verwerken in stukjes. Nu ga ik even uitrusten van m'n jet lag en kijken of ik kan uitvinden hoe al die spam reacties hier terecht zijn gekomen. Als iemand een idee heeft?

Oh ja en jullie natuurlijk allemaal een prachtig 2005!